22 Αυγούστου 2017

22 Αυγούστου 2017.



Όσες και όσοι - από την «αριστερά» και τη «δεξιά» - εξακολουθούν να δίνουν τις μάχες του παρελθόντος (του δευτέρου παγκόσμίου και του μετέπειτα ψυχρού πολέμου), ας διαβάσουν όσα ακολουθούν. Εντός αγκύλης το πλαίσιο προκειμένου να γίνεται αντιληπτό το νόημα. Εκτός αγκύλης όσα ενδιαφέρουν σε σχέση με το ζήτημα που μας απασχολεί: τη συνέχιση των μαχών του παρελθόντος (μέσα στα μυαλά του παρόντος). Ακολουθούν αποσπάσματα από βιβλίο [-]:

[Οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν αντιλήφθηκαν πλήρως τις κινήσεις του Ιράν στο Κουρδιστάν, εν μέρει επειδή δεν κατανόησαν την τακτική ή τη στρατηγική του Ιράν]. Η Ουάσιγκτον εξακολουθεί να κοιτάζει το Ιράν μέσω του πρίσματος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Νιώθουμε άνετα πολεμώντας έναν πόλεμο προκαθορισμένων (ή/και 'φιξαρισμένων') μαχών, προκαθορισμένων στόχων και εύκολα προσδιορισμένων εχθρών όπως η Ναζιστική Γερμανία ή το Ιράκ του Σαντάμ. Εκεί που το όραμά μας ξεθωριάζει είναι όταν ο εχθρός δεν ακολουθεί αυτούς τους κανόνες...

[Όταν εισβάλαμε στο Αφγανιστάν, τον Οκτώβριο του 2001, πήγαμε σε πόλεμο ενάντια στους Ταλιμπάν και την Αλ Κάιντα μη καταλαβαίνοντας ότι είναι θρησκευτικές πεποιθήσεις, όχι χώρες. Ούτε ο Οσάμα Μπιν Λάντεν, ούτε ο Μούλα Όμαρ, ο ηγέτης των Ταλιμπάν, μπορεί να ταξινομηθεί ως αρχηγός κράτους, στρατιωτικός διοικητής ή ακόμα και θρησκευτικός ηγέτης]. Ανίκανες να ορίσουν τον εχθρό, οι Ηνωμένες Πολιτείες κήρυξαν τον πόλεμο σε μια ιδέα... Πώς πολεμάς εναντίον μιας ιδέας, ενός τρόπου σκέψης;...

Η Αμερική όχι μόνο πολεμά ακόμα τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, αλλά βλέπει τον κόσμο μέσω των ιδεολογιών του 19ου (και ολίγον 20ου) αιώνα του φασισμού, του κομμουνισμού, του φιλελευθερισμού και της δημοκρατίας [Η απόμείωση των Ταλιμπάν σε ισλαμοφασιστές συσκοτίζει τους όρους της σύγκρουσης. Και πάλι, με το να τσουβαλιάζουμε το Ιράν στην ίδια κατηγορία, κάνουμε σοβαρο λάθος. Το Ιράν δεν δέχεται δυτικούς ορισμούς για τον τρόπο με τον οποίο πρέπει να οργανωθεί ο κόσμος. Από τη σκοπιά του Ιράν, το Ιράν δεν υπέγραψε τη Συνθήκη-Ειρήνη της Βεστφαλίας, η οποία καθιέρωσε το σύγχρονο σύστημα έθνους-κράτους το 1648, οπότε δεν ειναι ανάγκη για τη Τεχερανη να του δίνει σημασία]...

Οι περισσότεροι Αμερικανοί ειδαν την εκτέλεση του Σαντάμ ως ένα κατάλληλο τέλος. Ήταν ο Χίτλερ των Αράβων. Οι Ηνωμένες Πολιτείες είδαν το Ιράκ ως μια ακόμη μάχη που κερδήθηκε στον μακρύ αγώνα μας ενάντια στον ολοκληρωτισμό και το φασισμό... Όπως οι Ισραηλινοί, οι Αμερικανοί εξακολουθούν να πολεμούν τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, ακόμη και μπροστά στην πραγματικότητα ενός εντελώς νέου συνόλου γεγονότων. [Και πάλι, ήταν ο πόλεμος των 34αρων ημερών του 2006 που άλλαξε τα πάντα*]...

Ας επαναλάβουμε τα σημεία που ενδιαφέρουν (και τα σφάλματα των Αμερικανών, τα οποία όλως τυχαίως κάνουν και οι περισσότεροι «αριστεροί και δεξιοί» στις μέρες μας), ξεχωριστά:

• Η Ουάσιγκτον εξακολουθεί να κοιτάζει... μέσω του πρίσματος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Νιώθουμε άνετα πολεμώντας έναν πόλεμο προκαθορισμένων (ή/και 'φιξαρισμένων') μαχών, προκαθορισμένων στόχων και εύκολα προσδιορισμένων εχθρών... Εκεί που το όραμά μας ξεθωριάζει είναι όταν ο εχθρός δεν ακολουθεί αυτούς τους κανόνες.

• Ανίκανες να ορίσουν τον εχθρό, οι Ηνωμένες Πολιτείες κήρυξαν τον πόλεμο σε μια ιδέα ... Πώς πολεμάς εναντίον μιας ιδέας, ενός τρόπου σκέψης;

• Η Αμερική όχι μόνο πολεμά ακόμα τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, αλλά βλέπει τον κόσμο μέσω των ιδεολογιών του 19ου (και ολίγον 20ου) αιώνα του φασισμού, του κομμουνισμού, του φιλελευθερισμού και της δημοκρατίας.

• Οι Ηνωμένες Πολιτείες είδαν το Ιράκ ως μια άλλη μάχη που κερδήθηκε στον μακρύ αγώνα μας ενάντια στον ολοκληρωτισμό και το φασισμό... Όπως οι Ισραηλινοί, οι Αμερικανοί εξακολουθούν να πολεμούν τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, ακόμη και μπροστά στην πραγματικότητα ενός εντελώς νέου συνόλου γεγονότων (ή μιας εντελώς νέας σειράς δεδομένων)...


Σημειώσεις - Επισημάνσεις

[*] Ο συγγραφέας, ο οποίος χαρακτηριζει ήδη από το 2009 το Ιράν ως - υβριδικού τύπου - υπερδύναμη, τονίζει συνεχώς, μεταξύ άλλων, τον πόλεμο του Λιβάνου το 2006 (είχε περάσει και απο το Λίβανο). Ο πόλεμος αυτός αποτέλεσε ένα θεμελιώδες και ιστορικό σημείο καμπής το οποίο έχει υποτιμηθεί (για λόγους διατήρησης αίγλης και μύθου). Οι μυθοποιημένες αντιλήψεις περί του Ισράηλ και της παντοδυναμίας του που κυριαρχούν στην Ελλάδα, δεν είναι ακριβώς έτσι ή είναι παραφουσκωμένες (προκειμένου να είναι παραφουσκωμένα και τα εγχώρια μυαλά). Το Ισραήλ από το 2000 και κυρίως από το 2006 και ύστερα βρίσκεται σε υποχώρηση. Δεν είναι τα πράγματα όπως τα διαβάζουμε στην Ελλάδα ή μέσω μεταφράσεων ισραηλινών ή/και αμερικανικών δεξαμενών σκέψης (think tanks). Εάν υπάρξει ενδιαφέρον θα επανέλθουμε στο συγκεκριμένο ζήτημα. Τέλος, ακόμη και η Ελλάδα (αυτό το μπάχαλο), εάν είχε στην κατοχή της ογδόντα (80) πυρηνικές κεφαλές (o Colin Powell είχε αναφερθεί σε 200), προφανώς θα εξέπεμπε ένα διαφορετικό προφίλ και θα δημιουργούσε, θα οικοδομούσε και θα την περιέβαλε μια αίγλη και ένας μύθος, μια ισχύ, που θα απέκρυβε ενδογενεις αδυναμίες, προβλήματα και αδιέξοδα, λάθη, ήττες και υποχωρήσεις.

[-] Τα απόσπάσματα είναι από βιβλίο ενός απο τους πλέον επιτυχημένους CIA case officers who was primarily assigned -for 21 years- to the Middle East. Σε βιβλίο του βασίστηκε η κινηματογραφική επιτυχία ''Syriana'' που κυκλοφόρησε στις κινηματογραφικές αίθουσες το 2005 (George Clooney, Matt Damon). Ο ίδιος εμφανίζεται για λίγα δευτερόλεπτα κατά την διάρκεια της ταινίας. Ανάμεσα στα πολλά ενδιαφέροντα που έχει ο συγκεκριμένος στο «βιογραφικό» του, είναι και η συμμετοχή σε απόπειρα πραξικοπήματος το 1995 (με τη συμμετοχή Αράβων και Κούρδων), για την ανατροπή του Saddam Hussein, η οποία ακυρώθηκε την τελευταία στιγμή, και για την οποία ανακρίθηκε από το F.B.I [Δες και εδώ: Στοιχεία περί Μέσης Ανατολής από το 2005 και ύστερα (to "put things in perspective")]. Ο τύπος αυτός, ο οποίος θεωρεί ήδη από το 2008-9 πως το Ιράν έχει νικήσει, έχει επικρατήσει, στη Μέση Ανατολή (πριν ακόμη από τον πόλεμο στη Συρία) και πως οι Η.Π.Α δίνουν μάχες οπισθοφυλακών, δεν είναι κανένας περιθωριακός. Εχει πει και γράψει αρκετά πράγματα που έχουν ενδιαφέρον και μπορεί να επανέλθουμε μελλοντικά σε αυτόν.

Σκόρπια.


• Δεν είναι δυνατόν να περιμένεις να σε κρατάει ζωντανό η ηθική κεφαλαιοποίηση του Μεγάλου Πατριωτικού Πόλέμου 70 χρόνια μετά, δίχως να έχεις πραγματική ερμηνεία για την άνοδο του φασιστικού φαινομένου και ενώ έχεις μετατραπεί σε σφουγγοκωλάριο της Ουάσινγκτον και των Βρυξελλών. Εάν ο φασισμός προκλήθηκε ως αντίδραση στη Ρωσική Επανάσταση του 1917 (όπως ισχυρίζεται η μεταπολεμική ερμηνεία και ιστοριογραφία της «κοινής γνώμης») τότε γιατί αναβιώνει στις μέρες μας, ακριβώς μετά την κατάργηση του σοβιετικού κομμουνισμού; Πουθενά στον πλανήτη δεν υπάρχει ζήτημα κομμουνιστικού «κινδύνου-απειλής» (πλήν ίσως του κρατιδίου... μόνο εδώ τα πιστεύουν αυτά, που υπάρχει η πιο άχρηστη, πολιτικά και πολιτιστικά υπανάπτυκτη και καθυστερημένη «δεξιά», απο το Λος Άντζελες και τη Λισαβόνα μέχρι το Βλαδιβοστόκ) προκειμένου να υπάρξει ανάγκη για «ανάχωμα», και όμως ο φασισμός -με βάση τα λεγόμενα που κυριαρχούν- αναβιώνει. Αν καταρρεύσει η επίσημη μεταπολεμική σου αφήγηση-ερμηνεία, πάνω στην οποία έχεις οικοδομήσει όλη σου την ύπαρξη τι θα κάνεις; Επαναλαμβάνω. Αφού δεν υπάρχει ζήτημα κομμουνιστικής «επανάστασης / απειλής», γιατί αναβιώνει ο φασισμός;

• Το ζήτημα κομμουνισμός-εθνικοσοσιαλισμός («ολοκληρωτισμός», εξίσωση) στην Ε.Ε σχετίζεται με - και εξυπηρετεί - τη συνοχή και την ενότητα του γερμανικού κράτους, της επανενωμένης Γερμανίας.

• Πάλι καλά που υπάρχει και ο Erdoğan και ακούει καμιά κουβέντα το - ή πέφτει καμιά σφαλιάρα στο - Germanicum (γιατι αν περιμέναμε από τις εδώ ελληνόφωνες φραγκόκοτες... τα πιάσαμε τα λεφτά μας). Είναι φανερό πως η ολοκληρωτική καταστροφή των βόρείων ακτών της Μεσογείου (οι οποίες γίνονται αντιληπτές ως «γραμμή ασφαλείας της Ευρώπης», δηλαδή του ΓαλλοΦραγκο-Γερμανιστάν και της Ευρώπης του Ρήνου) έχει οδηγήσει Ισπανούς, Ιταλούς και Έλληνες να πονάνε από το πολύ... σκύψιμο και να πνίγονται από το πολύ... μπούκωμα (εννοώ πως έχουν καταπιεί τη γλώσσα τους, μην πάει ο νου σας πουθενά αλλού) μπροστά στις καταστροφικές επιλογές και επιθυμίες του Germanicum. Πάλι καλά που υπάρχει και ο Erdoğan. Διασώζει τη τιμή, τα συμφέροντα και τις μνήμες της Μεσογείου.

• Δύο κυρίαρχες τάσεις αναπτύσσονται αξιώνοντας να επανακαθορίσουν τις ευρωατλαντικές σχέσεις στις αρχές του 21ου αιώνα. Ο εξευρωπαϊσµός της Αμερικής και ο εξαμερικανισμός της Ευρώπης (με διάφορες προβιές). Ο εξαμερικανισμός της Ευρώπης είναι κυρίως ένας υπερεθνικός μετα-'δυτικός' εξαμερικανισμός. Ο εξευρωπαϊσµός της Αμερικής είναι κυρίως ένας μεταεθνικός παν-'δυτικός' εξευρωπαϊσµός. Θα επανέλθουμε σε αυτές τις δύο τάσεις οι οποίες γίνεται προσπάθεια να διαμορφώσουν τις σχέσεις «Ευρώπης» - Αμερικής. Το άλλο μεγάλο ζήτημα είναι οι σχέσεις «Ευρώπης» - Μεσογείου (σωθήκαμε). Ήδη και εδώ, στις ευρωμεσογειακές σχέσεις όπως και στις ευρωατλαντικές έχουν αρχίσει να αναπτύσσονται κυρίαρχες τάσεις (ξανασωθήκαμε), αγνοώντας τους άμεσα ενδιαφερόμενους (δηλαδή τις μεσογειακές ευρωπαϊκές χώρες που γίνονται αντιληπτές ως «γραμμή ασφαλείας» προκειμένου να πίνει ο Ολλανδός ή/και ο Αυστριακός αμέριμνος και δίχως έγνοιες το καφέ του). Τώρα ξαναδιαβάστε το αμέσως προηγούμενο.

20 Αυγούστου 2017

20 Αυγούστου 2017.


1.
Η θέση είναι σταθερή και έχει εκφραστεί κατ' επανάληψη. Η συζήτηση που περιστρέφεται αποκλειστικά γύρω από το ζήτημα της σεκταριστικής ισλαμογενούς ριζοσπαστικοποίησης και τρομοκρατίας (μια συζήτηση που ηγεμονεύει), αποκρύβει βαθύτερα και πιο ουσιώδη ζητήματα και μεγάλες θεματικές (αποτελεί στάχτη στα μάτια). Έχουμε θίξει κατά καιρούς ορισμένες από αυτές τις θεματικές και θα αναφερθουμε σε κάποιες ακόμη μελλοντικά.

Στην πραγματικότητα φοβούνται το Ισλάμ και όχι απλά την ισλαμιστική τρομοκρατία. Φοβούνται όχι για το αίμα ή/και τα πιθανά θύματα, όχι για την κατάσταση πολέμου, αλλά για την κατάσταση ειρήνης. Γιατί μπορεί να ηττηθούν στα ίσια, σε συνθήκες ειρήνης και κανονικότητας.

Γιατί το Εν θα καταπιεί το Μηδέν.

Και γιατί κόσμος μεταστρέφεται. Και μεταστρέφονται και γυναίκες (συνήθως αναδεικνύονται μόνον οι άνδρες). Και να είστε σίγουροι πως μεταστρέφονται γυναίκες που θέλουν οικογένεια και παιδιά. Ορισμένοι θα ισχυριστούν πως υπάρχει και η αντιστροφη πορεία. Δηλαδή πως φεύγουν άνθρωποι, γυναίκες και άνδρες, από το Ισλάμ. Πέρα απ' ό,τι η λεγόμενη Αραβική Άνοιξη (η οποία θεωρήθηκε μια secular liberal fantasy) θα πρέπει να γίνει μάθημα, παράλληλα θα πρέπει να γίνει κατανοητό οτι το Ισλάμ δεν είναι η world's fastest growing religion μόνο για λόγους ενδογενώς δημογραφικούς [1], αλλά και γιατί ενσωματώνει ανθρώπους που θέλουν παιδιά ή/και οικογένεια (ενώ οι άνθρωποι που χάνει -η αντίστροφη πορεία- δεν θέλουν παιδιά ή οικογένεια). Από τη μια μεριά έχουμε μια κοινότητα στην οποία εισέρχονται άνθρωποι που επιθυμούν παιδιά και από την άλλη μια κοινότητα στην οποία εισέρχονται άνθρωποι που δεν επιθυμούν.

Η Γη -αργά ή γρήγορα- ανήκει σε αυτούς που κάνουν παιδιά.

2.
Παρατηρείστε, ακολουθείστε και σκεφτείτε προσεκτικά τη λογική ενός Άγγλου ακαδημαϊκού. Επεσήμανε σε ομιλία του: «Ξέρετε, η ιδέα πως ευρωπαϊκοί λευκοί πληθυσμοί σιγά-σιγά αντικαθίστανται από μη ευρωπαϊκούς-λευκούς εθνοτικά πληθυσμούς [σημ. Δ`~. λόγω αδυναμίας ή αδιαφορίας αναπαραγωγής, πτώσης ρυθμών γονιμότητας, μετανάστευσης κ.λπ], δεν αποτελεί πρόβλημα. Αλλά ας σκεφτούμε το σενάριο ότι εκκοσμικευμένοι πληθυσμοί σιγά-σιγά αντικαθίστανται από θρησκευόμενους πληθυσμούς. Μήπως είναι αυτό πιθανόν;».

Προσέξτε. Το ζήτημα της πληθυσμιακής αντικατάστασης ευρωπαϊκών πληθυσμών από μη ευρωπαϊκούς τέτοιους αποτελεί το θεμέλιο ολόκληρου του ρεύματος-κινήματος που αποκαλείται identitarian movement και αναπτύσσεται στις δύο πλευρές του Ατλαντικού. Ο ακαδημαϊκος δεν έχει πρόβλημα με αυτή την πληθυσμιακή πορεία-αντικατάσταση (αυτοί -συνήθως φιλελεύθεροι- απλά τονίζουν πως το Ισλάμ χρειάζεται 'reform' -δηλαδή επιθυμούν την κατασκευή ενός νερομπλούμ ντεκαφεϊνέ ευρωγενούς Ισλάμ- προκειμένου να γίνει συμβατό με την ευρωπαϊκή παραγωγή και να ενσωματωθούν σε αυτήν μέσω εισαγωγών παιδιά, μανάδες-τροφοί, εργασία και ενέργεια κ.λπ από την «περιφέρεια» στην Ευρώπη του κέντρου ή του Ρήνου). Ανησυχεί όμως ή/και θέτει τον προβληματισμό για το ζήτημα της αντικατάστασης εκκοσμικευμένων πληθυσμών από θρησκευόμενους [2].

Πίσω από την καρικατούρα του «τζιχαντισμού» κρύβονται, μεταξύ άλλων, τα προβλήματα (η αποσύνθεση και η κρίση) και τα αδιέξοδα του ευρώφιλελεύθερου σεκιουλαρισμού-κοσμικισμού (liberal secularism / secular liberalism), καθώς και τα όρια του. Εδώ και χρόνια έχουμε εκφράσει τη θέση πως αναμένεται μεγάλη κρίση του φιλελεύθερου κοσμικού πολιτισμού στη κεντρική γεωγραφία της Ευρώπης της «Δύσεως».

3.
Η τεχνολογία και η παγκοσμιοποίηση όχι απλά δεν αποδυνάμωσαν, αλλά κατέστησαν πανίσχυρό το Ισλαμ. Το ίδίο ισχύει και για τον εξω-ευρωπαϊκό, δηλαδή τον κυρίως ειπείν πλέον, Χριστιανισμο, ο οποίος «πετάει» στο τόξο Αμερικής, Αφρικής, Ασίας. Ο Χριστιανισμός είναι μια παγκόσμια -και πληθυσμιακά, όχι μονάχα αξιακά πλεον- θρησκεία. Ο ευρωπαϊκοί χριστιανικοί πληθυσμοί αντιστοιχούν σε λιγότερο από το 25% του συνόλου των χριστιανών στον πλανήτη. Πριν από περίπου έναν αιώνα το 80% των Χριστιανών ζούσε σε Ευρώπη και βόρεια Αμερική. Μέχρι εκείνη την περίοδο ο Χριστιανισμός μπορούσε να θεωρηθεί ως μια κυρίως ή στον πυρήνα της ευρωπαϊκή θρησκεία. Το 1900 από τις πρώτες δέκα χριστιανικές χώρες οι εννέα ήταν ευρωπαϊκές ή/και «δυτικές» (εξαίρεση αποτελούσε η Βραζιλία). Σήμερα έχει απομείνει μια «δυτική» (Η.Π.Α) και δύο ευρωπαϊκές (η Ρωσσία και υπάρχει διχογνωμία για το αν η δεύτερη είναι η Γερμανία ή η Ιταλία).

Βλεποντας τα πράγματα υπό αυτό το πρίσμα και μακροϊστορικά η εικόνα είναι ξεκάθαρη. Τον εικοστό αιώνα εκδιώχθηκε ο Χριστιανισμός από την ευρωπαϊκή ήπειρο για να φτάσουμε έναν αιώνα μετά -από την εκδίωξη του- να εισάγεται Ισλάμ στη δυτική Ευρώπη (δηλαδή στη μεταβολή της ηθικο-θρησκευτικής βάσης). Το λεγόμενο identitarian movement ή αυτό που κάπως παλαιομοδίτικα ονομάζεται white nationalism [3] έρχεται να καλύψει το κενό που άφησε η εκδίωξη ή/και η υποχώρηση του Χριστιανισμού σε δυτική Ευρώπη και βόρεια Αμερική, αντίστοιχα (ουσιαστικά το identitarian movement αποτελεί στον πυρήνα και στη βάση του προϊόν των επικαλύψεων μεταξύ Ευρώπης του Ρήνου, Αγγλοαμερικανικού και προτεσταντικού κόσμου). Στην ανατολική σλαβογενής Ευρώπη επέστρεψε ο Χριστιανισμός (Ρωμαιοκαθολικός και Ορθόδοξος) ενώ στη Μέση Ανατολή το Ισλάμ, μετά από ορισμένες δεκαετίες απαγόρευσης και περιθωριοποίησης (βλ. κομμουνισμός, κεμαλισμός, μπααθισμός κ.λπ).

Χρόνια πριν γράφαμε «Ο σοβιετισμός στην Ρωσία κατέρρευσε. Ο κοσμικός παναραβικός σοσιαλισμός (παναραβισμός) και εθνικισμός στις αραβικές χώρες, επίσης. Ο κεμαλισμός στην Τουρκία το ίδιο. Από τη Ρωσία μέχρι τις αραβικές χώρες και την Τουρκία, πλέον έχουμε φτάσει στον πυρήνα: στη Γαλλία [και απ' ότι φαίνεται στη Γερμανία]... Αυτό δεν μπορούν, ή δεν θέλουν, να καταλάβουν».

Η θέση μας είναι αιρετική και ισχυρίζεται πως ο βασικός λόγος της παρακμής ή της κρίσης του φιλελεύθερου σεκιουλαρισμού-κοσμικισμού και των εδαφικών-εθνικών κοσμικών ταυτοτήτων (αυτές αποτελούν, μεταξύ άλλων, βασικές δομές και όχι η τρομοκρατία, η οποία αποτελεί σύμπτωμα) πέραν της δημογραφικής απίσχνασης, σχετίζεται με την αποδυνάμωση ή/και κατάρρευση του ριζοσπαστικού κοσμικισμού του μαρξισμού (ο οποίος λειτουργούσε παράλληλα και συμπληρωτικά με τον φιλελεύθερο), και πως το λεγόμενο ανατολικό μπλόκ υπήρξε το μεγαλύτερο στήριγμα της λεγόμενης Δύσης. Από την κατάρρευση του «ανατολικού στρατοπέδου» και ύστερα ο radical secularism, υπό διάφορες μορφές, υποχωρεί παντού και πλέον η κρίση έχει φτάσει στο πυρήνα -της ευρωπαϊκής όχθης- του ψυχροπολεμικού «δυτικού στρατοπέδου» (το οποίο αποσυντίθεται και πολυδιασπάται).


Σημειώσεις - Επισημάνσεις - Σχολιασμοί

[-] - Το ζήτημα της τρομοκρατίας κρύβει κάτω από το χαλί όλα τα προηγούμενα. - Ο πολυπολιτισμός αποτελεί από μόνος του παραδοχή και σύμπτωμα. - Η Ευρώπη της «Δύσεως» αντιπαραθέτει στο Ισλάμ πλυντήρια, veganism, αμάξια, psychoanalysis, στρίνγκ, γιόγκα-pilates, ρολόγια, transhumanism και anti-humanism, μπάφους και προ, environmentalism και reiki (γελάει ο κόσμος). Αν αυτά αρκούσαν δεν θα υπήρχε identitarianism. - Η «αναβίωση της θρησκείας» και διαφόρων πολιτιστικών υποβάθρων δεν αποτελεί μια «παρόλα», αλλά μια πραγματικότητα.

[1] Οι λόγοι που το Ισλάμ επεκτείνεται δεν περιορίζονται μόνον στη δημογραφία. Παραδείγματος χάριν, ξέρετε γιατί θα κερδίσουν ανθρώπους σε παλαιές χριστιανικές περιοχές και σε κοινωνίες που είναι εκκοσμικευμένες ή light χριστιανίζουσες; Γιατί, όταν ένας μουφτής κατά την επίσκεψη του σε σχολείο θηλέων δέχτηκε την ερώτηση «γιατί καλύπτετε τις γυναίκες σας;» (η ερώτηση δεν αναφέρόταν στη μπούρκα), απάντησε ως εξής: «Γιατί ακολουθούμε τη Μητέρα Μαρία (Παναγία). Οι γυναίκες μας είναι πλησιέστερα ντυμένες προς αυτό που διδάσκει ο Χριστιανισμός, απ' ό,τι οι Χριστιανοί οι ίδιοι. Είμαστε πιο αγνοί στην Χριστιανοσύνη απ' ό,τι οι ίδιοι οι Χριστιανοί. Δείτε το ντύσιμο, τα ήθη, τους κώδικες. Δείτε πόσο αυστηρά ακολουθούμε τις Δέκα Εντολές κ.λπ» (έχει και συνέχεια, αλλά ας σταματήσω εδώ).

[2] Σε αυτο το σημείο φαίνεται και η συνάφεια ή η εσωτερική σχέση κοσμικισμού και ρατσισμού. Αν όπου ευρωπαϊκοί λευκοί πληθυσμοί διαβάσουμε εκκοσμικευμένοι πληθυσμοί φανερώνεται αυτό για το οποίο ουδείς ομιλεί: secular supremacy και secular supremacists (καθόλου περίεργο που ορισμένοι ισχυρίζονται ότι αγγίζει τα όρια του «ρατσισμού» -νομιμοποιημένου, καθεστωτικού, κυρίαρχα ιδεολογικού και αποδεκτού φυσικά- σε στιγμές η στάση και ο λόγος που χρησιμοποιείται απέναντι σε θρησκευόμενους. Φυσικά ούτε ο κοσμικισμός με τον ρατσισμό είναι άσχετα μεταξύ τους πράγματα, ούτε οι kulturkampfs με τα προηγούμενα). Η ειρωνεία είναι πως Αμερικανός ακαδημαϊκός είχε παρατηρήσει πως τελικά, οι θρησκευόμενοι πληθυσμοί, εάν τους δούμε από καθαρά εξελικτική σκοπιά, έχουν βιολογικό πλεονέκτημα σε σχέση με τους μη θρησκευόμενους ή κοσμικούς.

[3] χρειάζεται ανάλυση εδώ. Η Ευρώπη της «Δύσης» ή του φιλελευθερισμού άδειασε από Χριστιανισμό και έναν αιώνα μετά γεμίζει από Ισλάμ και European Nationalism. Δεν είναι απλά 'White' (Nationalism). Γίνεται προσπάθεια να διασωθεί ή να μην καταστραφεί ο όρος 'European'. Όποιος προσέξει την αμερικανική 'alt-right' θα παρατηρήσει πως πίσω από τον όρο «λευκός» οικοδομείται μια μεταεθνική πανευρωπαϊκή ταυτότητα (που καλύπτει και τις δύο πλευρές του Ατλαντικού). Αυτοί (επαν)εξευρωπαΐζουν τους αμερικανικούς πληθυσμούς θυμίζοντας τους πως είναι ευρωπαϊκής καταγωγής και πως έχουν αποκοπεί από τις ρίζες τους (η λεγόμενη alt-right αποτελεί ταυτοτικό κίνημα εξευρωπαΐσμού των Non-Hispanic white Αμερικανών). Post-National Pan-European Identity οικοδομούν. Επειδή όμως Post-National Pan-European Identity οικοδομεί -ή προσπαθούσε να οικοδομήσει- και η Ευρωπαϊκή Ένωση, πρέπει να τονίζεται πως είναι 'White' και όχι 'European'. Ίσως επανέλθουμε στο ζήτημα αυτό όταν θα ασχοληθούμε με το ποιές είναι οι δύο βασικές τάσεις που αναπτύσσονται στις δύο πλευρές του Ατλαντικού.

[-] Το Ισλάμ -ή καλύτερα τα ίσλαμ- στην Ευρώπη είναι 'population-centric' ενώ οι identitarian (στην Ευρώπη) είναι 'enemy-centric' (counter-). Αυτές (population / enemy-centric) είναι δύο διαφορετικές νοοτροπίες, αντιλήψεις και στρατηγικές. Η 'alt-right' στην Αμερική (σε αντίθεση με τους identitarian στην Ευρώπη) είναι κυρίως 'population-centric'.

19 Αυγούστου 2017

19 Αυγούστου.


Τίποτα το ιδιαίτερο. Ορισμένες αναδρομές και ενθυμήσεις. Εν συντομία.

Αυτός είναι ένας χάρτης των (κρατών-μελών των) Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων αμέσως μετά την ενοποίηση της Γερμανίας και λίγο πριν την ίδρυση της Ευρωπαϊκής Ένωσης (1993). Χρωματισμένες με πράσινο είναι οι χώρες που έχουν δεχτεί χτυπήματα ισλαμιστικής τρομοκρατικής υφής, ενώ με μπλέ όσες δεν έχουν χτυπηθεί [1].


Θα πρέπει να επισημανθεί πως πριν από την ίδρυση της Ε.Ε το 1993, πριν από την 11η Σεπτεμβρίου 2001 και πριν από τον πόλεμο στο Ιράκ το 2003 (υπό την ονομασία Operation Iraqi Freedom), ο οποίος εγκαινιάζει τον λεγόμενο Παγκόσμιο Πόλεμο κατά της Τρομοκρατίας [2] (Global War on Terrorism) και βασίζεται στο δόγμα του προληπτικού πολέμου, δεν είχε υπάρξει κανενα ισλαμιστικό τρομοκρατικό χτύπημα [3] στην «Ευρώπη».

Μπορεί στην «Ευρώπη» να μην είχαν υπάρξει επιθέσεις πριν από τις προηγούμενες χρονολογίες, είχαν υπάρξει όμως στο Ισραήλ (περισσότερες σε πυκνότητα από οποιαδήποτε άλλη χώρα αν και μικρής κλίμακας), ενώ ακολουθούσαν χώρες όπως το Πακιστάν, οι Φιλιππίνες, η Ινδονησία, η Ινδία και η Ρωσσία (η οποία υπήρξε η πρώτη ευρωπαϊκή χώρα που δέχτηκε τέτοιου είδους ενέργεια-επίθεση). Αυτά, πριν από το 2003 και την επιχείρηση Iraqi Freedom. Από το 2003 και ύστερα τα χτυπήματα γίνονται κυρίως στο Ιράκ, τη Σαουδική Αραβία, τη Τουρκία, την Ινδονησία ενώ συνεχίζονται με μειωμένη ένταση στη Ρωσσία. Παράλληλα, στην Ευρώπη, έχουμε το 2003 τις μεγαλύτερες αντι-πολεμικές/αμερικανικές διαδηλώσεις-πορείες της μεταπολεμικής ιστορίας στις ευρωπαϊκες πρωτεύουσες ενάντια στον πόλεμο του Ιράκ (αυτή της Ρώμης θεωρήθηκε ως η μεγαλύτερη αντιπολεμική πορεία-διαδήλωση στην ιστορία. Είναι φανερό πως «είναι τρελοί αυτοί οι Ρωμαίοι» και κυρίως «αντιδυτικοί». Επίσης «δεν ανήκουν στη Δύση». Η δεύτερη μεγαλύτερη πορεία έγινε στην Ισπανία. Είναι εμφανής η μεσογειακή συνείδηση και αντίληψη και το ιστορικό αισθητήριο).

Οι περισσότεροι, εκείνη την περιοδο, ήταν δύσκολο να κατανοήσουν πως ο δεύτερος πόλεμος του Κόλπου και οι διαδηλώσεις του 2003, σηματοδοτούσαν την ολοκλήρωση της μετα-ψυχροπολεμικής περιόδου και της μονοπολικής στιγμής και τάξης (ή καλύτερα αταξίας) των Ηνωμένων Πολιτειών (1991-2003), και την επισημοποίηση της «Διάσπασης της Δύσης». Από εκείνη την περίοδο και ύστερα γίνεται εμφανής η αποδυνάμωση των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής και μια τάση ή προσπάθεια «χειραφέτησης» της Ε.Ε από τις Η.Π.Α.

Από την επιχείρηση Iraqi Freedom (στην οποία συμμετείχαν το 2003 Αμερικανοί, Βρετανοί, Αυστραλοί, Κούρδοι, Ισπανοί και Πολωνοί) και ύστερα, οι επιθέσεις ενάντιον του Ισραήλ ελαχιστοποιήθηκαν (ενώ το 2006 θα ξεκινήσει ο πόλεμος του Λιβάνου). Το 2004 έχουμε το πρώτο χτύπημα σε κράτος-μέλος της Ε.Ε, στην... Al-Andalus, δηλαδή την Ισπανία (Madrid train bombings). Ακολουθεί η Ολλανδία, την οποία συμπεριλάβαμε στο χάρτη αν και θα μπορούσε να παραληφθεί (καθώς έχουμε μια δολοφονία η οποία μπορεί να θεωρηθεί ατομικό τιμωρητικό χτύπημα). Δολοφονείται ο σκηνοθέτης και παραγωγός του βίντεο μικρής διάρκειας υπό την ονομασία Submission, Theo van Gogh (ο οποίος είχε ρίζες που έφταναν στο γνωστό ζωγράφο Vincent van Gogh). Από τότε δεν έχει χτυπηθεί ξανά η Ολλανδία. Η πρώτη μεγάλη επίθεση ήταν ουσιαστικά της Μαδρίτης (νωρίτερα φυσικά έχουμε χτυπήματα στη Ρωσσία), ενώ τo 2005 ακολούθησε το Λονδίνο (7/7 bombings). Τα πράγματα για περίπου μια δεκαετία είναι κατ' ουσίαν σχετικά ήρεμα και σχεδόν αφανή (σε σχέση με το κλίμα που έχει διαμορφωθεί στις μέρες μας) ενώ τα θύματα από τρομοκρατικές επιθέσεις σχετικά περιορισμένα. Δεν μπορούμε να μιλήσουμε για επιθέσεις εναντίον κρατών και πόλεων της Ε.Ε ή εναντίον της «Ευρώπης» με τον τρόπο που γίνεται λόγος στις μέρες μας. Πότε αυξάνονται σε ένταση και πυκνότητα τα χτυπήματα και εκτοξεύονται οι ανθρώπινες απώλειες; Από το 2014-5 μέχρι και σήμερα.

Η πορεία έχει ως εξής. Πόλεμος στο Ιράκ το 2003. Πόλεμος του Λιβάνου το 2006 (τον επόμενο χρόνο έχουμε τη Συνθήκη της Λισσαβώνας). Το 2010 ξεκινά η λεγόμενη Αραβική Άνοιξη (παράλληλα έχει αρχίσει και η 'European debt crisis'). Το 2011-12 ξεκινά ο πόλεμος στη Συρία. Το 2015 έχουμε την προσφυγική-μεταναστευτική κρίση.

Ολοκληρώνοντας, θα πρέπει να τονιστεί πως όλοι οι νεκροί από όλες τις τρομοκρατικές επίθέσεις που αποδίδονται σε ισλαμιστικές σέκτες και γκρούπες από την 11η Σεπτεμβρίου 2001 μέχρι σήμερα (περίπου 20-25.000 άνθρωποι), είναι λιγότεροι από τους νεκρούς στη μάχη για μια μόνο πόλη (π.χ το Χαλέπι ή τη Μοσούλη) και περίπου το ένα εικοστό (1/20) απο τους συνολικούς νεκρούς του πολέμου στη Συρία (από 350 ως 450.000 υπολογίζονται οι νεκροί).

Σημειώσεις
[1] Ελλάδα, Ιταλία, Πορτογαλία και Ιρλανδία. Οι χώρες αυτές -με μπλέ- τυγχάνει να είναι και τα λεγόμενα PIIGS, δίχως την Ισπανία.

[2] Το 2013, ο Πρόεδρος Μπαράκ Ομπάμα ανακοίνωσε ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες δε βρίσκονται πλέον σε Πόλεμο κατά της Τρομοκρατίας.

[3] Καταγεγραμμένο ως τέτοιο ή άξιο λόγου ή ενταγμένο σε αυτό το πλαισιο. Υπήρξαν ορισμένα περιστατικά, αλλά εντάσσονται σχεδόν από όλους σε διαφορετικό πλαισιο.

Επισήμανση
Οι Ιταλοί (οι οποίοι πράττουν ορθά που -προσπαθούν να- διατηρούν καλές σχέσεις με Ρωσσία και Ιράν), αν τολμήσουν να τους κλείσουν τα σύνορα οι Αυστριακοί -με στρατεύματα- θα πρέπει να κάνουν εισβολή και να φτάσουν μέχρι τη Βιέννη.

Δύο Σχόλια.


I
Η εποχή μας είναι και επαναστατική και αντιδραστική. Είναι εποχή μεγάλων μεταβολών. Οι λεγόμενοι εκσυγχρονιστές - μεταρρυθμιστές και γενικότερα οι υποστηρικτές του status quo, απλώς «κοιμίζουν» τον κόσμο - ο οποίος θα «ξυπνήσει» απότομα και ξαφνικά, όπως και οι ίδιοι, μπροστά σε μια νέα πραγματικότητα.


II
Μεταξύ νάρκωσης και ύπνωσης.

• Αγάλματα του Lee και του Lenin σε Αμερικανικό Νότο και Ευρωπαϊκή Ανατολή αντίστοιχα γκρεμίζονται.

• Το Ηνωμένο Βασίλειο αποχωρεί από Ε.Ο.Κ / Ε.Ε μετά από σχεδόν μισό αιώνα, ενώ Σκωτσέζοι στο νησί και Καταλανοί στην Ιβηρική μιλούν για ανεξαρτησία την ίδια στιγμή που στην Πολωνία έχουμε προστάτη ή/και ηγεμόνα τον Χριστό και βασίλισσα την Παναγία!

• Πιθανότητα ανάπτυξης στρατευμάτων στα σύνορα Ιταλίας - Αυστρίας.

• Οι Ρώσσοι επιστρέφουν στη Μέση Ανατολή, συνομιλώντας μάλιστα με την Τουρκία, ενώ εξαϋλώνεται η επιρροή των Αμερικανών στη βόρεια Μέση Ανατολή, την ίδια στιγμή που οι Κινέζοι λένε πως θα διαμεσολαβήσουν στο Ισραηλινό / Παλαιστινιακό.

• Η Ευρώπη, ως ήπειρος, για πρώτη φορά από τότε που διαθέτουμε στοιχεία βρίσκεται-πέφτει στη τρίτη θέση πληθυσμιακά στον πλανήτη, πίσω από την Αφρική (και φυσικά την Ασία).

• Η Γερμανία εγκαλεί τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής στη «δυτική» τάξη μιλώντας περί αποδυνάμωσης της «Δύσης»! Η Γερμανία!

• Η Κίνα μεγαλύτερο εμπορικό έθνος στον πλανήτη (εάν δεν αλλάξει κάτι μέσα στα επόμενα πέντε-δέκα χρόνια, οι Η.Π.Α δεν θα έχουν δυνατότητα ανάκαμψης ως διεκδικήτρια δύναμη παγκόσμιας οικονομικής ηγεμονιάς) και γενικότερες μεταβολές στους συσχετισμούς δύναμης σε παγκόσμια κλίμακα που ολοκληρώνουν έναν ιστορικό κύκλο και μια εποχή δύο-τριών αιώνων.

• Ο Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών βάλλεται πανταχόθεν (από το Containing China φτάσαμε στο Containing Trump!).

Και πόσα ακόμη (τα προηγούμενα είναι ενδεικτικά)...

Ένας κόσμος και ένα διεθνές σύστημα σε πρωτοφανή κατάσταση και διαδικασία μετασχηματισμού. Κατά τα λοιπά, ο καλός, ο... φίλτατος, ο ευρωελλαδίτης (ή ελληνόφωνος ευρωπαϊστής) ζει εγκλωβισμένος σε μια γυάλα και στο φαντασιακό «Τέλος της Ιστορίας» (μήπως της ιστορίας του;) έχοντας πείσει τον εαυτό του πως ''τίποτα δε γίνεται'' (τίποτα δεν αλλάζει!). Αφασία και ύπνος του δικαίου. Εδώ ο κόσμος χάνεται...

Δεν υπάρχει μεγαλύτερο ναρκωτικό ή/και υπνωτικό από τον «ευρωπαϊσμό».

Σχολιασμός.


Κυριαρχούν στις μέρες μας ιδέες, αντιλήψεις και πράγματα που, είτε για λόγους οικειοποίησης είτε για λόγους πολεμικής, λανσάρονται ως «αριστερά» ή βαφτίζονται τέτοια, ενώ στην πραγματικότητα εξυπηρετούν τις ανάγκες της εσωτερικής και εξωτερικής πολιτικής των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής.

Επιπτώσεις εξελίξεων τις οποίες αναλύουμε και έχουμε αναδείξει από εδώ κατά καιρούς και αποτελέσματα μεταβολών στους συσχετισμούς δύναμης σε παγκόσμια κλίμακα, οδήγησαν πολιτικές, πολιτισμικές και εξουσιαστικές ελίτ των Η.Π.Α, κατά τη δεκαετία του 1990, να προτείνουν ως «λύση» την προώθηση της ιδεολογικής αντίληψης περί πολυπολιτισμικότητας και ενός νέου δόγματος περί δικαιωμάτων του ατόμου. Ποτέ μου δεν κατάλαβα γιατί δεν αναδεικνύεται η εσωτερική διάσταση, δηλαδή η εξυπηρέτηση της εσωτερικής συνοχής των Η.Π.Α, σχετικά με το ζήτημα της πολυπολιτισμικότητας. Εξυπηρέτησε βέβαια τόσο ανάγκες της εσωτερικής όσο και της εξωτερικής πολιτικής αλλά ως εργαλείο εσωτερικής πολιτικής ξεκίνησε αρχικά, και ύστερα ανάχθηκε σε μέσο εξυπηρέτησης οικονομικών σκοπιμοτήτων υπερεθνικών δρώντων και διαφόρων ελίτ. Η ιδεολογική αντίληψη περί πολυπολιτισμικότητας και ενός νέου δόγματος περί δικαιωμάτων του ατόμου, αποτελεί καθαρά αμερικανογενές προϊόν. Οι προοδευτικοί ή οι «αριστεροί» στη Δυτική Βενγκάλη (Ινδία), στο Χορασάν (Ιράν), στην επαρχία Γιουνάν (Κίνα) ή στην Χερσόνησο Καμτσάτκα της Ρωσίας, ουδεμία σχέση έχουν με αυτά τα πράγματα (και το πιθανότερο είναι πως ούτε θέλουν να έχουν). Το ζήτημα προϋποθέτει μια συγκεκριμένη πολιτισμική - και μονάχα έπειτα ιδεολογική - αντίληψη και έχει συγκεκριμένη καταγωγή. Δεν έπεσε από τον ουρανό.

Εξ' ου και αυτές τις ιδέες τις συναντάμε στη «Δύση» και όχι στην «αριστερά» π.χ της Αφρικής ή της Ανατολικής Ευρώπης, της Μέσης Ανατολης ή αυτήν της νότιας και ανατολικής Ασίας. Εάν η ριζα αυτών των ιδεών ήταν η λεγόμενη «αριστερά», δε θα ίσχυε κάτι τέτοιο. Η ριζα τους είναι οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής. Είναι ιδέες αμερικανικές που συνιστούν τον πυρήνα της αντίληψης ενός νέου «μεταδυτικού» παγκόσμιου πολιτισμού, με πηγή προέλευσης τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής (ο θεός και η εξουσία τους τι εννοούν με τον όρο «δυτικό» αυτοί οι άνθρωποι. Δεν μας λένε καθαρά τι εννοούν με τον όρο «Δύση» και κατασκευάζουν και το μετά- της). Είναι η αμερικανική πρόταση για έναν παγκόσμιο πολιτισμό που προωθείται από και εξυπηρετεί οικονομικές και άλλες σκοπιμότητες εγχώριων και υπερεθνικών επιχειρηματικών, πολιτισμικών και άλλων κύκλων και ελίτ που σχετίζονται με τις Η.Π.Α και τον ευρύτερο διατλαντικό χώρο.

Ναι, αλλά γιατί η λεγόμενη «αριστερά» (μόνο εντός της «Δύσης» όμως) συνήθως αποτελεί βασικό ή κύριο φορέα αυτών των ιδεών; Η απάντηση (δίχως να μένουμε στην πολιτική πραγματικότητα πως οι ιδέες αυτές προωθούνται και από «δεξιά» κόμματα) είναι η απλούστερη που υπάρχει. Δε χρειάζεται να πούμε πολλά. Όπως παρατηρούσε πολύ σωστά ο αείμνηστος ''Μετά το ναυάγιο της Ουτοπίας της Ανατολής τα εξημερωμένα κατάλοιπα της «Αριστεράς» ενστερνίστηκαν έτσι την Ουτοπία της Δύσης'' και έτσι η «αριστερά» (στον ευρωατλαντικό χώρο) αποτελεί τον καλύτερο διεκπεραιωτή αυτών των ιδεών ''έχοντας μετατραπεί σε ουραγό ή σε σφογγοκωλάριο του αμερικανισμού'' (διατηρώντας παράλληλα τον σκληρό και βαθύ πυρήνα της, δηλαδή τον ευρωκεντρισμό της). Η λεγόμενη «αριστερά» έχει πάψει εδώ και δεκαετίες να είναι Οικουμενική και έχει μετατραπεί σε συνιστώσα του αμερικανισμού στα πλαίσια της παγκοσμιοποίησης (και του ευρωπαϊσμού στα πλαίσια της περιφερειακής ολοκλήρωσης) και σε φορέα μιας υποτιθέμενα «μεταδυτικής» παγκόσμιας ιδεολογίας που έχει ως πηγή προέλευσης της, τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής.

Επίσης, ορισμένα πράγματα είναι ενσωματώμένα με επίσημο τρόπο σε θεσμούς του αμερικανικού κράτους και αποτελούν επίσημες όψεις της εξωτερικής πολιτικής των Η.Π.Α (Στην Ε.Ε κάποιες από αυτές τις ιδέες διαχέονται από πάνω προς τα κάτω -επίσης ενσωματωμένες με θεσμικό τρόπο-, μέσω ευρω-οδηγιών τις οποίες εφαρμόζουν, θεσμοθετούν ή διεκπεραιώνουν κόμματα στα εθνικά πολιτικά συστήματα). Δεν είναι κρυφό κάτι όταν οι Αμερικανικές Πρεσβείες και η C.I.A τοποθετούνται επίσημα ως σπόνσορες ή χορηγοί εκδηλώσεων. Δεν υπάρχει τίποτα κρυφό. Ούτε οι Αμερικανικές Πρεσβείες και η C.I.A είναι πρώτιστα «αριστερές». Πρώτα και κύρια είναι αμερικανικές. Θα πρέπει κάποια στιγμή να γραφτεί ένα βιβλίο με το τίτλο: ''Ο πολιτισμός της C.I.A από τα μέσα του 20ου μέχρι τις αρχές του 21ου αιώνα. Από τη μοντέρνα τέχνη στη σύγχρονη σεξουαλικότητα''.

Προφανώς, σε μια κοινωνία 325 περίπου εκατομμυρίων ανθρώπων, από τους οποίους περίπου 40-45 εκατομμύρια είναι Αφρο-Αμερικανοί, 55-60 εκατομμύρια Ισπανόφωνοι, 17-20 εκατομμύρια Ασιάτες, 3-5 εκατομμύρια γηγενείς Ινδιάνοι (μαζί με τους αυτόχθονες πληθυσμούς από την Αλάσκα), περίπου 8 εκατομμύρια δύο ή περισσότερων φυλών και οι μη Ισπανόφωνοι Λευκοί αντιστοιχούν σε ποσοστό λίγο πάνω από 60% (όλες οι προηγούμενες αποτελούν επίσημες κατηγορίες με βάση το U.S. Census Bureau) και όπου ένα στα έξι παιδιά ζει κάτω από το όριο της φτώχειας (το 2011) ενώ παράλληλα εκτιμάται πως υπάρχουν πάνω από 10 εκατομμύρια παράνομοι μετανάστες και πως κάθε έτος, εδώ και περίπου μια δεκαπενταετία, υπάρχει ετήσια εισροή μεταναστών που φτάνει επισήμως γύρω στο ένα εκατομμύριο και όπου τέλος ''by 2044, more than half of all Americans are projected to belong to a minority group (any group other than non-Hispanic White alone)'', προφανώς σε μια τέτοια κοινωνία χρειάζεσαι «πολυπολιτισμό», δηλαδή μια ενοποιητική «μεταδυτική» αμερικανική ιδεολογία (διαφορετικά θα γίνεις χίλια κομμάτια και ο καθένας θα λέει και θα κάνει το μακρύ του και το κοντό του).

Τα πράγματα αυτά προκύπτουν από τις ανάγκες των Η.Π.Α, είναι γεννήματα των Η.Π.Α, προωθούνται και εξάγονται από διεκπεραιώτες των Η.Π.Α και εξυπηρετούν τα συμφέροντα των Η.Π.Α. Τα πράγματα αυτά, σας αρέσει δεν σας αρέσει, φίλες και φίλοι της «δεξιάς» είναι «δυτικά», ορθότερα διατλαντικά (εάν θέλαμε να ορίσουμε μια κεντρική γεωγραφία - πυρήνα αυτών των αντιλήψεων θα λέγαμε πως κινείται ανάμεσα στο Ρήνο και τα Απαλάχια όρη) και κυρίως καταγωγικά αμερικανικά. Είναι πασιφανές, βγάζει μάτι, πως ο λεγόμενος πολυπολιτισμός -ο οποίος συνδέεται με χίλια δύο άλλα πράγματα- σχετίζεται με την πληθυσμιακή σύνθεση και τη δημογραφική δομή των Ηνωμένων Πολιτειών. Ποτέ δεν θα μπορούσε να μας έρθει ή να προκύψει ένα τέτοιο δόγμα π.χ, από την Κίνα (επίσης ποτέ ο Ινδός ή ο Κινέζος δεν θα μπορούσε να προτείνει τέτοιων περιεχομένων «παγκόσμιο πολιτισμό», ούτε θα χαρακτήριζε ή θα τον ενδιέφερε ένας τέτοιος πολιτισμός να ονομάζεται ή να είναι «μεταδυτικός». Μόνο λογικές σταδίων και προόδου σκέφονται και παράγουν τέτοια πράγματα).

Ας κοιτάξει λοιπόν η Αμερική να μαζέψει τα κομμάτια, τα βρακιά και τα χάλια της στο εσωτερικό της, και ας μην αξιώνει να εξάγει τα αδιέξοδα της ή/και να γίνουν όλοι οι υπόλοιποι σαν και αυτήν, μέσω της επιβολής, προώθησης και εξαγωγής ιδεών, δογμάτων και πρακτικών σε χώρες που ούτε κοινά προβλήματα και κοινή δημογραφική δομή, ούτε παρόμοια εξέλιξη και κοινωνική και εθνοτική σύνθεση με τις ίδιες, τις Ηνωμένες Πολιτείες, έχουν. Η ιδεολογική αντίληψη περί πολυπολιτισμού (σε συνδυασμό με ένα νέο δόγμα περί δικαιωμάτων του ατόμου) αποτελεί τη βάση ενός «μεταδυτικού» εξαμερικανισμού.

Σημειώσεις
[-] Ένα μείγμα που συνδυάζει ατομικίστικο φιλελεύθερισμό και αμερικανισμό, δημιουργεί μια ασπίδα και μια αρνητική προδιάθεση για κάθε αξία που δεν είναι αμερικανική. Αυτό το μείγμα εξήχθη παλαιότερα και τοποθετήθηκε απέναντι σε ολόκληρη την ανθρωπότητα. Με τον ίδιο τρόπο αποτέλεσε εξαγώγιμο προϊόν αμερικανικής προέλευσης και κοπής και ο πολυπολιτισμός, ο οποίος δεν είναι παρά «μεταδυτικός» εξαμερικανισμός. Από τον εξαμερικανισμό σκέτο (για τον οποίον φώναζαν οι Γάλλοι κατά τη διάρκεια του ψυχρού πολέμου), περάσαμε στον «μεταδυτικό» εξαμερικανισμό. Αυτό και οι «δεξιοί» δεν θέλουν να το βλέπουν και οι «αριστεροί» (που αποτελούν κατά τόπους παραρτήματα πλήρως ενσωματωμένα και καθεστωτικά), το διατυμπανίζουν ως δικό τους. Μόνο οι «δυτικοί» τέτοιοι όμως. Κανείς άλλος «αριστερός» από το Μπουένος Άιρες και το Λάγος μέχρι το Κάιρο, τη Μπρατισλάβα, τη Τιφλίδα και τη Τεχεράνη, το Νέο Δελχί, τη Τζακάρτα, το Τόκυο και το Πεκίνο, δεν το βλέπει έτσι. Εξ ου και η λεγόμενη «αριστερά» (πάντα μιλάμε για «δυτική» και ευρωγενής αριστερά εφόσον έχει χάσει τον Οικουμενικό της χαρακτήρα) ούτε διαθέτει ούτε μπορεί να παράγει καμία πρόταση για την ανθρωπότητα. Και φυσικά κανείς εκτος Ευρώπης και βόρειας Αμερικής δεν ασχολείται σοβαρά μαζί της. Αυτά τα πράγματα είναι ακατανόητα για τη λεγόμενη «δεξιά» (ίσως συμφέρει να είναι ακατανόητα και για λόγους παραταξιακής αντιπαράθεσης και λαϊκισμού).

[-] Με την πρόσφατη προσπάθεια περιθωριοποίησης της Αμερικής της τρέχουσας διοίκησης, φάνηκε πιο καθαρά πως αυτή η πρόταση ενός «μεταδυτικού» παγκόσμιου πολιτισμού απότελεί την ιδεολογιά μιας eurosecular transatlantic elite που έχει πατήματα και στις Η.Π.Α και στην Ε.Ε, και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού, από τα Απαλάχια Όρη μέχρι το Ρήνο. Ωστόσο μέχρι πρόσφατα οι ιδέες και τα συμφέροντα της ενισχυόνταν και προωθούνταν κυρίως από τις Ηνωμένες Πολιτείες και την αμερικανοκίνητη παγκοσμιοποίηση.

[*] Η λεγόμενη πολυπολιτισμικότητα σε συνδυασμό με ένα νέο δόγμα περί δικαιωμάτων του ατόμου (αμερικανογεννήμένα και τα δύο τους), επιδιώκει το εξής απλό. Όπως οι παλαιές ευρωγενείς ιδέες της Civitas Maxima και της Διεθνούς Κοινωνίας αντιλαμβάνονταν τον εαυτό τους ως παγκόσμιες ενώ ουσιαστικά ήταν ευρωκεντρικές, έτσι και η ιδέα περί πολυπολιτισμικής κοινωνίας αποτελεί την αμερικανογενής αντίληψη μιας παγκόσμιας «μεταδυτικής» κοινωνίας (αν και ορθότερα θα έπρεπε να ονομαστεί μεταφιλελεύθερη ή υπερφιλελεύθερη), η οποία ουσιαστικά είναι δυτικοκεντρική. Ο Ιρανός, ο Κινέζος και ο Ινδός, όμως, δεν βλέπουν την αμερικανική ή κάποιες ευρωπαϊκές πολυπολιτισμικές κοινωνίες ως παγκόσμιες (ή ως προβολή του μέλλοντος τους), αλλά ως μετεξέλιξεις του διατλαντικού ή του λεγόμενου «δυτικού» πολιτισμού σε μια νέα φάση του (καθώς η πολυπολιτισμικότητα αποτελεί την «μαλακή» πλευρά -που αφορά την ηθική ή/και πολιτισμική διάσταση- μιας υπερεθνικής ομογενοποιητικής διαδικασίας που εκλαϊκευμένα ονομάζουμε «παγκοσμιοποίηση»). Ούτε η Κίνα θα γίνει πολυπολιτισμική, ούτε το Μεξικό ή το Ιράν κ.λπ (μπορεί να είναι με τον τρόπο τους). Το ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής και χώρες της δυτικής Ευρώπης έφτασαν να μιλάνε και να σκέφτονται με τέτοιους όρους, να συλλαμβάνουν τέτοιες ιδέες και να προωθούν τέτοιες αντιλήψεις αποτελεί σύμπτωμα για τις ίδιες (όχι πρόταση για τους άλλους).

17 Αυγούστου 2017

16 Αυγούστου 2017

16 Αυγούστου 2017.


(i)
Όσα συμβαινουν στην Αμερική δεν πρόκειται να σταματήσουν και δεν αποτελούν παροδικά φαινόμενα. Αποτελούν την απαρχή μιας - μάλλον μακράς - πορείας που οδηγεί στο «τέλος» των «Ηνωμένων» Πολιτειών της Αμερικής. Δεν εννοούμε πως οι Η.Π.Α θα εξαφανιστούν ή θα πάψουν να έχουν κρατική υπόσταση. Θα πάψουν όμως να είναι οι «Ηνωμένες» Πολιτείες (θυμηθείτε όσα γράφαμε για το «Ηνωμένο» Βασίλειο) ως η πολιτική μονάδα που δημιουργήθηκε από έναν αποικισμό, μια φιλελεύθερη αστική επανάσταση και έναν εμφύλιο πόλεμο υπό έναν συγκεκριμένο μύθο. Το πιθανότερο είναι πως θα ενισχυθεί η ένταση και η συχνότητα σποραδικών μικροεμφύλίων ή ιδιόμορφων kulturkampfs (πολιτισμικών συγκρούσεων) στο εσωτερικό διαφόρων Πολιτείων, δίχως όμως απαραίτητα να επεκτείνονται σε ολόκληρη την επικράτεια της χώρας. Μια τέτοια εξέλιξη μπορεί να οδηγήσει σε κατακερματισμό και πολυδιάσπαση των «Ηνωμένων» Πολιτείων της Αμερικής (δηλαδή στη μεταβολή τους, με εξαιρετικά έντονο τρόπο, σε χώρα σουρωτήρι-κουρελού κατά τόπους) ή σε κοσμικό μονισμό [1] προς αποφυγή μιας τέτοιας εξέλιξης και χάριν διατήρησης του ενιαίου του πράγματος, της ενότητας και της συνοχής, της Ένωσης-Union κ.λπ και του μύθου αυτής της χώρας.

Μάχη για σύμβολα ή/και καταστροφή τους, καταστροφή ή πόλεμος μνήμης, αναθεωρητισμός, απομυθοποιήσεις και νέοι μύθοι. Πασιφανή και εξόφθαλμα πράγματα. Οδηγούμαστε σε νέους πολυεπίπεδους και όχι μονοδιάστατους Kulturkampfs [2].


(ii)
Εάν ο Τράμπ ανατραπεί, τα πράγματα θα χειροτερέψουν. Ο Τράμπ υπήρξε η αποκορύφωση και το αποτέλεσμα μιας κομματικής και γενικότερα πολιτικής και κοινωνικής πόλωσης (και ενός έντονου αξιακού διχασμού) που, όπως έχουμε επισημάνει εδώ και καιρό, συνεχώς ενισχυόταν κατά τις τελευταίες δεκαετίες, αποδυναμώνοντας τόσο την εσωτερική συνοχή όσο και την εικόνα των Ηνωμένων Πολιτειών στο εξωτερικό.

Ωστόσο, και να ολοκληρώσει τη θητεία του με σχετικά ομαλό τρόπο, οι Η.Π.Α δεν πρόκειται να επιστρέψουν σε συνθήκες σχετικής κανονικότητας ή/και ομαλότητας, π.χ σε ένα 1997 (το ίδιο ισχύει και για την Ε.Ε μετά από το ξέσπασμα των πολλαπλών κρίσεων. Μην περιμένετε Αμερική του 1997 και Ευρώπη του 2007).

Ο διατλαντικός ή «δυτικός» κόσμος δεν μπορεί να αποτρέψει τη συνεχή απο εδώ και στο εξής και μη αναστρέψιμη μείωση του συνολικού μερίδιου ισχύος και του ειδικού βάρους του σε πλανητική κλίμακα (Η λεγόμενη «Δύση» δεν μπορεί να το χωνέψει με τίποτα αυτό). Δεν υπάρχει επιστροφή στην προ κρίσης κατάσταση. Μια νέα πραγματικότητα θα διαμορφωθεί [3]. Η απώλεια ισχύος και εκτοπίσματος (σε οικονομικό, δημογραφικό, πολιτικό, πολιτισμικό, θεσμικό, τεχνολογικό κ.α επίπεδο) και οι συνεπακόλουθες εξωτερικές πιέσεις δεν θα είναι οι μόνες. Οι πιέσεις θα ασκούνται και από το εξωτερικό και από το εσωτερικό, θα είναι και υπερεθνικές και διακρατικές αλλά και υπο-κρατικές/εθνικές (sub-state), οπως και οι διαιρέσεις.

Το ζήτημα δεν είναι λοιπον απλά και μόνον οι Ηνωμένες Πολιτείες. Είμαστε οι πρώτοι (και μάλλον οι μόνοι) που γράψαμε για την ολοκλήρωση ενός ιστορικού κύκλου για τρείς χώρες: τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, το Ηνωμένο Βασίλειο και τη Γαλλία (εστιάζοντας συγκεκριμένα στις τρεις αυτές χώρες, καθώς από παλαιά έχουμε εκφράσει τη θέση πως ο πυρήνας της λεγόμενης «Δύσης» ή/και το «φιλελεύθερο τρίγωνο» το οποίο αποτελούν αποδυναμώνεται και υποχωρει - και μαζί του φυσικά και η φιλελεύθερη διεθνής τάξη) [4]. Πίσω από όσα συμβαίνουν στις Η.Π.Α μπορούμε να διαπιστώσουμε την αποδυνάμωση και την κρίση ή παρακμή μεγάλων και παραδοσιακών ιδεολογικών δομών, σχημάτων και χαρακτηριστικών που έχουμε μάθει να θεωρούμε αυτονόητα (και μη αναστρέψιμα).


(iii)
Οι μεγάλες φιλελεύθερες αστικές επαναστάσεις των Ηνωμένων Πολιτειών το 1776 και της Γαλλίας το 1789, καθώς και της Αγγλίας νωρίτερα το 1688 (με διαφοροποίηση από τις δύο προηγούμενες), έχουν εκφυλιστεί και καταλήγουν, όχι μόνο στα φαινόμενα που παρατηρούμε στο εσωτερικό αυτών των χωρών και στην κρίση της παγκόσμιας φιλελεύθερης τάξης αλλά και, για πρώτη φορά από την εποχή αυτών των επαναστάσεων, στην αποδυνάμωση των τριών αυτών χωρών σε παγκόσμια κλίμακα, οι οποίες αποτελούν πυλώνες και στηρίγματα της «φιλελεύθερης δημοκρατίας» (επίσης σε παγκόσμια κλίμακα).

Γράφαμε παλαιότερα [5]: ''Ένας ιστορικός κύκλος δύο αιώνων, ο οποίος μοιάζει στις μέρες μας να ολοκληρώνεται, θα είχε προ πολλού ολοκληρωθεί εάν η «Δύση» της Ευρώπης - δηλαδή το Ηνωμένο Βασίλειο και η Γαλλία - δεν είχε διευρυνθεί και μετασχηματιστεί σε «Δύση» πλανητική. Χωρίς τις Ηνωμένες Πολιτείες, η Γαλλία και το Ηνωμένο Βασίλειο πιθανότατα θα είχαν χάσει μεγάλο μέρος της επιρροής και της δύναμης τους αρκετά νωρίτερα, ήδη από τις αρχές-μέσα του 20ου αιώνα''.

Και ολοκληρώναμε, μάλλον κάπως «προφητικά»: ''1) Σε τι θέση βρίσκονται στις μέρες μας, οι Ηνωμένες Πολιτείες, το Ηνωμένο Βασίλειο και η Γαλλία (κράτη τα οποία ταυτίστηκαν ιστορικά με ορισμένα κοινωνικοπολιτικά ρεύματα και ρεύματα ιδεών) στον παγκόσμιο συσχετισμό δύναμης - αυξάνεται η επιρροή και η δύναμη τους ή μειώνεται; 2) Τι συμβαίνει στο εσωτερικό των τριών αυτών χωρών;''

Όταν γράφαμε τα προηγούμενα, ούτε Τράμπ υπήρχε στον ορίζοντα, ούτε πιθανότητα Brexit, ούτε επιθέσεις (της 13ης Νοεμβρίου) στο Παρίσι.


Σημειώσεις

[1] Στην νεώτερη δυτικοευρωπαϊκή παράδοση όταν έχουμε άνοδο της αταξίας και της αναρχίας και επαναφορά με έντονο τρόπο της επιθυμίας για τάξη και ενότητα, αναδύεται ο θεσμικός μονισμός ο οποίος δικαιολογείται επαγωγικά και έχει κοσμικό χαρακτήρα. Ο νεώτερος δυτικοευρωπαϊκός μονισμός είναι κοσμικός μονισμός [Αδιέξοδα του νεώτερου δυτικοευρωπαϊκού κοσμικισμού (secularism) και πολιτισμού της Προόδου | Κοσμοϊδιογλωσσία].

[2] Η έννοια kulturkampf έχει σε μεγάλο βαθμό περιοριστεί στη σύγκρουση κοσμικού φιλελευθερισμού (secular liberalism) και ρωμαιοκαθολικισμού. Αυτή η προσέγγιση είναι περιορισμένη. Η περίοδος του μεσοπολέμου (που σχετίζεται με την άνοδο των top-down secularists movements) αποτελεί ένα άγνωστο και απέραντο πεδίο πολιτισμικών υπερεθνικών συγκρούσεων με άξονα τον κοσμικισμό (secularism). Τα πράγματα αυτά έχουν εξαφανιστεί καθώς οι φιλελεύθεροι και οι μαρξιστές υποβαθμίζουν ή εξαφανίζουν τους kulturkampfs, μέσω της αναγωγής τους είτε σε κεκαλυμμένη ταξική πάλη είτε σε ελλειπή εκσυγχρονισμό ή σε παράγοντες καθυστέρησης. Αυτή η στάση προκύπτει από τις κοινές ριζοσπαστικά κοσμικιστικές ή εκκοσμικευτικές προκείμενες και κοινές προϋποθέσεις τους. Είναι μεγάλη κουβέντα κατά πόσον το πολιτισμικό ορίζεται μονάχα θρησκευτικά ή/και με άλλα κριτήρια.

[3] Το ότι η στάση των Βρυξελλών, πολιτικών και διανοητικών παραρτημάτων της και διαφόρων ευρωκομμάτων των εθνικών πολιτικών συστημάτων, μέσω ενός οικονομίστικου και απολίτικου λόγου, οδηγεί στο να κοιμίζουν τους λαούς (μάλλον γιατί δεν έχουν άλλο τρόπο να τους διαχειριστούν) δεν αναιρεί αυτή τη συνθήκη.

[4] Θα επανέλθουμε σε αυτό το ζήτημα και θα εξετάσουμε όσα συμβαίνουν στο εσωτερικό των τριών χωρών, ενσωματώνοντας τα στο πλαίσιο αυτό και θα υπενθυμίσουμε παλαιότερους άξονες ανάλυσης, συμπληρώνοντας και εμπλουτίζοντας τους.

[5] - Ηνωμένες Πολιτείες, Ηνωμένο Βασίλειο και Γαλλία. Ένας ιστορικός κύκλος και - Ηνωμένες Πολιτείες, Ηνωμένο Βασίλειο και Γαλλία. II: Ιστορικός κύκλος και κατάσταση του πυρήνα.

[-] Ο Τράμπ ανακοίνωσε την υποψηφίοτητα του το καλοκαίρι του 2015 ενώ οι επιθέσεις στο Παρίσι έγιναν το φθινόπωρο του ίδιου έτους. Το 2015 ήταν μια πολύ σημαντική χρονιά (εξ ου και είναι η χρονιά με τις περισσότερες αναρτήσεις στο διαδικτυακό τόπο - ιστοχώρο | Κοσμοϊδιογλωσσία). Σημαντικότερη ίσως απ' ό,τι συνειδητοποιούμε.

[-] Θα ασχοληθούμε και με τη λεγόμενη 'alt-right' (ήδη είχαμε ξεκινήσει να κάνουμε-γράφουμε μια μεγάλη σύνθεση γύρω από το θέμα, αλλά δεν ολοκληρώθηκε. Κακώς, καθως θα είχε μια προβλεπτική ισχύ και θα φανερωνε ένα πολιτικό αισθητήριο και μια αναλυτική δύναμη), αλλά όπως γίνεται αντιληπτο από τα προηγούμενα, θεωρούμε πως τα ζήτήματα είναι ευρύτερα.

15 Αυγούστου 2017

Σχολιασμός.


Αυτό που οι περισσότεροι άνθρωποι στις μέρες μας ονομάζουν «δυτικό πολιτισμό», όχι μόνο δεν σχετίζεται άμεσα με τον πολιτισμό π.χ της Αγίας Έδρας ή/και του Ζήνωνα, του Φειδία και του Θαλή (αν και κατασκευάζει γενεαλογίες, περιοδολογήσεις και ιστοριογραφίες σε συνάφεια με τα προηγούμενα), αλλά σε αρκετές περιπτώσεις τείνει να βρίσκεται στον αντίποδα του.

Τι σχέση έχει ο «πολιτισμός» του Thomas Malthus και της Margaret Sanger με τον πολιτισμό της προκλασικής Ελλάδας ή με τον πολιτισμό του Marsilio Ficino; (ο οποίος δεν έμαθε φυσικά μόνος του ελληνικά, ούτε του ήρθαν ως επιφοίτηση και ξαφνικά άρχισε να μεταφράζει φιλοσοφία. Του τα δίδαξε ο Ιωάννης Αργυρόπουλος). Ποιά «Δύση» (West); Ποιός «δυτικός» πολιτισμός; Ο «πολιτισμός» του Andy Warhol (ο οποίος θεωρείται, μεταξύ άλλων, και πατερας της σύγχρονης βιομηχανίας πορνό ή του mainstream breakthrough της τέλος πάντως) και της C.I.A (που προωθούσε Pollock, την κατάλυση της φόρμας και τη «μοντέρνα τέχνη»); Για ποιόν «δυτικό» πολιτισμό μιλάνε;

Δεν έχει υπάρξει στην ανθρώπινη ιστορία πολιτισμός που να (αυτο)προσδιορίζεται με κριτήριο γεωγραφική κατεύθυνση (κατευθύνση στον ορίζοντα: «βόρειος πολιτισμός, νότιος» κ.λπ). Μονάχα αυτό το ανέκδοτο που κυρίως από τις απαρχές του 20ου αιώνα και ύστερα ονομάστηκε «δυτικός πολιτισμός» αυτοπροσδιορίζεται έτσι (κανείς δεν μιλά για «δυτικό» πολιτισμό πριν από τον 19ο και κυρίως τον 20ο αιώνα. Δεν υπάρχει αντίληψη περί «Δυτικού Πολιτισμού» ή αναφορά σε αυτόν. Υπάρχει «Χριστιανοσύνη», «Ευρώπη» κ.λπ).

Για ποιά «Δύση» μας μιλάνε όλοι αυτοί και για ποιόν «δυτικό» πολιτισμό;

Ο «πολιτισμός» του Thomas Malthus και της Margaret Sanger, του Andy Warhol και του Paul R. Ehrlich, και της C.I.A; Αυτός είναι ο «δυτικός» τους πολιτισμός;


Σημειώσεις
[-] Και ας μη νομίζουν ορισμένοι πως τα προηγούμενα γράφονται απο άνθρωπο που δεν έχει ακούσει π.χ, John Cage (ή Stockhausen, Varese, Messiaen, Ξενάκη, Ligeti etc)... [*]

[-] Δεν είναι μικρή η πιθανότητα ο Ιωάννης Αργυρόπουλος να υπήρξε δάσκαλος, μεταξύ άλλων, του Leonardo da Vinci. Αλλά ποιός γνωρίζει το όνομα Ιωάννης Αργυρόπουλος; (John Argyropoulos).

[-] Και στον Αραβικό Κόσμο η C.I.A προωθούσε και χρηματοδοτούσε συγκεκριμένες μορφές τέχνης.

[-] Μια βασική προπαγανδιστική μέθοδος-εργαλείο, για την οποία ελάχιστοι μιλούν, είναι η προσπάθεια ελέγχου και χειραγώγησης των πνευματικών περιεχόμένων των ανθρώπων. Στις μέρες μας οι άνθρωποι έχουν γίνει σκουπιδοφάγοι και ανάλογα διαμορφώνεται το φαντασιακό τους.

Παρατήρηση
[*] ....ή τον σπουδαίο Αιγυπτιώτη Γιάννη Χρήστου. Είναι πασιφανές και αυτονόητο πως όταν είχες Κάρολο Κούν -γεννημένο στην Προύσα της Τουρκίας- και Γιάννη Χρήστου -γεννημένο στην Ηλιούπολη της Αιγύπτου-, να συνεργάζονται και να ανεβάζουν Πέρσες του Αισχύλου στην Ελλάδα, ανθούσε και έφερε κι άλλο. Τώρα πια, όλα στέρεψαν και στειρώθηκαν (ο «εκδυτικισμός» και ο «εξευρωπαισμός» πέτυχε), τα πάντα χαρακτηρίζονται από υλική και ηθική στειρότητα.

12 Αυγούστου 2017

12 Αυγούστου 2017 (Αθήνα, Ελλάδα κ.λπ).


1.
Δεν θα πρέπει να ταυτίζεται η έννοια ελλαδίτης με την έννοια Έλληνας. Οι Αθηναίοι, στο βαθμό που υπάρχει τέτοιο πράγμα [i], δεν είναι «οι» Έλληνες ούτε οι (παλαιό)ελλαδίτες είναι «οι» Έλληνες. Οι Κρήτες και οι Κύπριοι (εκτός ηπειρωτικού ελλαδικού κορμού), οι Πόντιοι (ανέστιοι εκδιωχθέντες και πρόσφυγες), οι Μακεδόνες, οι Ηπειρώτες και οι Θράκες (εκτός παλαιάς Ελλάδας όλοι τους, που αποτελούν τον ηπειρωτικό κορμό των Νέων Χωρών, με τους κατοίκους του βορείου Αιγαίου και τους Δωδεκανήσιους να αποτελούν το θαλάσσιο σκέλος), όλοι αυτοί είναι Έλληνες.

Οι παλαιοελλαδίτες και ο παλαιοελλαδιτισμός ως ιδεολογία είχαν συγκεκριμένα χαρακτηριστικά και φέρουν συγκεκριμένο φορτίο (και αυτά τα γράφει ένας κατά το ήμισυ -και πλέον- παλαιοελλαδίτης). Χιώτες και Μικρασιάτες έμποροι και πρόσφυγες, ίδρυσαν και οικοδόμησαν την Ερμούπολη της Σύρου. Όχι ελλαδίτες και Πελοποννήσιοι. Ούτε «Αθηναίοι».

Οι Νέες Χώρες κοίταζαν προς το Πατριαρχείο και δεν ένιωθαν απέχθεια γι' αυτό. Άλλοι, νότιοι και δυτικοί τα ένιωθαν αυτά και τα ανήγαγαν σε εθνική ιδεολογία (όπως οι Πελοποννήσιοι ανήγαγαν τη διάλεκτο τους σε εθνική ή την επέβαλλαν ως εθνική). Φυσικά επ' αυτής της «εθνικής» ιδεολογίας επικάθησαν ή επενδύθηκαν και άλλοι μανδύες (εισαγώμενος αντικληρικαλισμός, τεκτονισμός, ριζοσπαστικός κοσμικισμός κ.λπ). Ακόμη και σήμερα, οι περισσότεροι Έλληνες που επισκέπτονται την Κωνσταντινούπολη είναι κάτοικοι των εδαφών των -τότε- Νέων Χώρών και όχι της Παλαιάς Ελλάδας (Χαμουτζήδες).

2.
Η «διαφθορά ως κοινωνικό φαινόμενο» (όπως λένε οι υποτιθέμενοι ευρω-εκσυγχρονιστές) προκύπτει από τους ορισμένους παράγοντες (αναφέρω ενδεικτικά τρεις). Πρώτον, από την έλλειψη εμπιστοσύνης που έχουν οι πολίτες προς τον κρατικό μηχανισμό, δεύτερον, από το δομικό και εγγενές έλλειμα νομιμοποίησης του κράτους (ανυπαρξία νομιμοποιητικής βάσης) και τρίτον, από την επιβολή των παλαιοελλαδιτών στους υπολοίπους των Νέων Χωρών αρχικά, και την μετέπειτα ύπαρξη υπο-εθνικών ταυτοτήτων, προσφύγων, «μειονοτήτων» (βασικά αυτόχθονων που ξεριζώθηκαν) ή/και νεο-εισερχόμενων που ελλαδοποιήθηκαν-κρατικοποίηθηκαν (δηλαδή απο-ελληνο/ρωμαιοποίηθηκαν) μέσω ενός melting pot με συγκεκριμένά ιδεολογικά χαρακτηριστικά (τα προηγούμενα, για να αντιμετωπιστούν, προϋποθέτουν την ύπαρξη δικτύων πατρωνίας, τοπάρχων, κομματαρχών, δηλαδή μεσαζόντων, ανάμεσα στο κράτος και τον πολίτη, προκειμένου να υπάρξει -μέσω εξαγοράς, εξάρτησης κ.λπ- στοιχειωδώς αυτό που δεν υπάρχει [ii]: εμπιστοσύνη, νομιμοποίηση, ταυτότητα, συνοχή, συναίνεση, αφοσίωση).

Το melting pot ασφαλώς συνεχίζεται -μέχρι- και σήμερα μέσω του «εκδυτικισμού» και του εξ«ευρωπαϊσμού». Οι φωνασκίες πως «ανήκουμε στη Δύση», λες και μιλάμε για πουτάνα που ανήκει σε νταβατζή [iii], πως «δεν περάσαμε διαφωτισμό» ή πως π.χ οι Κρητικοί είναι κάφροι που πυροβολούν σε γάμους και πινακίδες (και πρέπει να τους φέρουμε την «Ευρώπη» να τους κάνει ντα) δεν είναι παρά η συνέχεια της «ελλαδοποίησης», η μετεξέλιξη του ελλαδικού -διάβαζε Αθηναϊκού- melting pot (βάστα Θεσσαλονίκη! πρέπει να λέμε. Βάστα Σόιμπλε φωνάζει μάλλον η τάξη-κάστα των ΒαυαροΟύννων της Αθήνας. Βέβαια όσα περιγράφουμε εδώ δεν οφείλονται στον Schäuble). Σκεφτείτε επίσης τα «Ποντιακά» ανέκδοτα και το περίγελο με το «Ήταν ένας τάδε, ένας δείνα... και ένας Πόντιος» (καταστροφή ταυτότητας δεν είναι αυτό; Για να είμαι επιεικής. Τοποθετήστε όπου Πόντιος διαφορετικές λέξεις να δείτε τι προκύπτει). Η Ποντιακή είναι μια από τις ισχυρότερες ταυτότητες-συνιστώσες της ελληνικότητας.

Μιλάμε για αισχρότητες και χυδαιότητες, συνεχείς ασύμμετρους και πολιτισμικούς, κοινωνικούς και ψυχολογικούς πολέμους μεταξύ Κρατους (Δουκάτου Αθηνών) και Κοινωνίας.

Από τον παλαιοελλαδιτισμό στον «εκδυτισμό» (και εννοείται πως εδώ ο μαρξισμός, ο εγελιανισμός και η γενικότερη κατεύθυνση της λεγόμενης «αριστεράς» αποτελεί μέρος του) με συνισταμένη τον Αθηναϊσμό, δηλαδή την επίσημη εθνική ιδεολογία του Δουκάτου-Κρατίδιου των Αθηνών. Βέβαια αυτό πλέον τελειώνει (δες IV).

3.
Λόγω του ιδεολογικού χαρακτήρα του ψυχρού πολέμου δεν έχει εξεταστεί κατά πόσο το μεταπολεμικό κράτος, πέρα από «κράτος της δεξιάς» [iv], όπως ονομάστηκε, ήταν πρώτα και κύρια «κράτος της Παλαιάς Ελλάδας». Το Ποντιακό εξαφανίζεται μεταπολεμικά και επανέρχεται μόλις κατά τις τρεις τελευταίες δεκαετίες (κάτω από σθεναρές και έντονες αντιδράσεις και αντιστάσεις). Οι Μακεδόνες μαθαίνουν να ζουν υπό καθεστώς ασφυξίας κοιτάζοντας μόνο προς Νότο, χάνοντας - εκτός από τον περιφερειακό τους ρόλο - από τα μάτια τους την παραδοσιακή ενδοχώρα τους και τη σχέση τους τόσο με την ιστορική γεωγραφία και την ταυτότητα τους όσο και με την Πόλη (τα ανακτούν σταδιακά). Δημιουργείται ένα χάσμα ανάμεσα στη ΝΑΤΟϊκή και «δυτική» Κρήτη και τη μη ΝΑΤΟϊκή και «αδέσμευτη» Κύπρο που -υποτίθεται πως- γεφυρώνεται με, ή εκβάλλει σε, μαντινάδες (που εκφράζουν μάλλον μια υφέρπουσα αίσθηση «ενότητας» που έχει απολεσθεί) του στύλ: «Η Κρήτη με την Κύπρο μας είναι σαν αδελφάδες, στη Κύπρο λέμε τσιατιστά στη Κρήτη Μαντινάδες» ή/και «Θε μου και κάνε ένα σεισμό κούνησε τον πλανήτη και φέρε ακόμα πιο κοντά την Κύπρο με την Κρήτη». Οι χαμένες πατρίδες, πόλεις και συγγένειες και η προσφυγική ή εξω-ελλαδική κουλτούρα, δηλαδή η οργανική συνέχεια του ξεριζωμένου Ελληνισμού (που λαμβάνει οπαδική μορφή στον Π.Α.Ο.Κ, την Α.Ε.Κ, τον Πανιώνιο κ.λπ) περιθωριοποιείται μεταπολεμικά για να φτάσουμε κατά το έτος 2016 να ακούμε ράπ τραγούδια που μιλάνε για:

1) «ο,τι πονάει δεν ξεχνιέται και η φτώχεια πονάει / μια οικογένεια δε ζει με αυτά που της πετάει / ένα κράτος βουτηγμένο ως το λαιμό στα σκατά... "Ο,τι έχουμε είμαστε εμείς, είμαστε εμείς" / Ένα λουλούδι στη μέση μιας χωματερής / η επιβίωσή μας είναι αγώνας διαρκής... δεν ξέρω πως θα φτιάξει το μπουρδέλο που ζούμε / ούτε πιστεύω τίποτα απ'αυτά που ακούμε / δεν προσκυνάω κανέναν κι έπαψα να ονειρεύομαι... 12ώρα κάθε μέρα δουλεύουμε για ψίχουλα / οι πλούσιοι μας λένε να τα βλέπουμε όλα ψύχραιμα / μάθαμε να ζούμε στης Ευρώπης τη Φαβέλα... καμιά φορά είναι πολύ δύσκολο, κοιτάω το θεό / μετά θυμάμαι ότι είμαι μόνος μου και μονολογώ... είναι τα blues της Σαλονίκης στη δικιά μου εκδοχή / ξηγήσου να σ'εξηγηθώ, ζούμε σκληρή εποχή... Μάθαμε να ζούμε στης Ευρώπης τη Φαβέλα / και κάναμε αδερφό μας το φόβο και την τρέλα» (το προηγούμενο αγγίζει τα όρια μιας νεοπροσφυγικής κουλτούρας), ή/και 2) «καλημέρα απ'τη Μεσόγειο / ζούμε στο πιο καυτό σημείο επάνω στην υδρόγειο / ζούμε στη γωνιά της θανάσιμης υπερηφάνειας / εγκλήματα τιμής και πάθους ως τη γενιά μας / είμαστε γεννημένοι αλήτες, Έλληνες, Βαλκάνιοι κι Ανατολίτες... τη φιλία, τη γυναίκας μας, την οικογένεια μας / κι ας καίγεται ο κόσμος δύο μέτρα μακριά μας... φυσάει Βαρδάρη στο κατάρτι μα εσύ Ζήνων για πες / ξεσπάμε στο ραπ και φτιάχνουμε μουσικές / με λόγια από το πάρκο για όλες τις περιοχές / η ψυχή μου γραμμένη επάνω στο χαρτί... Μουσική μου αλήτισσα, Κωνσταντινουπολίτισσα».

Αυτά μας έρχονται από το Βορρά. Τι έχουμε στο στο άλλο άκρο, στο Νότο; Εκει ακούμε για:

1) «Λήψεις Brian De Palma· από Κούβα-Μαϊάμι, το στέλνω το πράμα / Θυμίζει 80, μοιράζω τη ντόπα, είμαι top... Από μέτριες δουλειές απέχω / Μου λεν' «πως το κάνεις;» δεν ξέρω το έχω... Φτύνει το στόμα χρυσάφι / Μαύρα λεφτά εκτός νόμου... Εδώ είν' Αθήνα κουφάλα, Αθήνα κουφάλα Όλα δικά μας, Όλα πουτάνα... Σκάμε ντουμάνια γάμα το κράτος... Χρυσές καδένες και Rolex / Κυνηγάω τα λεφτά για την άνεση Κυνηγάς τα λεφτά για τα complex... Εδώ είν' Αθήνα κουφάλα, Αθήνα κουφάλα Όλα δικά μας, Όλα πουτάνα... Super νάρκισσος ανεβαίνω σαν κισσός / Είναι ο rapper αλχημιστής το μολύβι μου είναι χρυσός... Αφεντικό είμαι της φάσης στους μισθούς τους περικοπές / με ρωτάν, αυτό πώς το κάνεις; Man, δουλεύω και στις διακοπές» ή/και 2) «Kim κωλάρα, Αμερικάνα / Tο άρωμα της είναι παντού στο χώρo, είναι Dolce Gabbana / Δεν ξύπνησα μες την Bugatti, ξύπνησα σ’ ένα σαλέ / Έξω χιόνι, μέσα ξε-σκί / Η καυλιάρα γυμνή, καναπέ... Χύνω επάνω της Dom Perignon / Στο club κοιτάνε, τι κυκλοφορώ· δεν έχω άδεια όμως οπλοφορώ... Τραβάει photos στο instagram... Μπάνια στη Μύκονο, Spa Σαντορίνη / Στην Κέρκυρα τρώμε, Etrusco· Μποτρίνι... Μου λέει "θα μπείς" / Της βάζω ευρώ, μες το μαγιό / Πίνει mojito, κάνει στριπτίζ / Ψάχνει αγάπη, ψάχνω τα δις· γι’αυτό πάντα φεύγω νωρίς... California, Μαλδίβες, Dubai / Δαχτυλίδια Cartier, στον καρπό της Hermès / Eίναι η γούνα της chinchilla» [v]

Υπάρχει ένα χάσμα ήθους και ύφους, όπως και να το κάνουμε, μεταξύ των δύο (η διπολικότητα για τη διαύγεια των πραγμάτων). Το «αριστερά - δεξιά» και το «εθνολαϊκισμός - ευρωπαϊσμός» (διάβαζε ευρωλαϊκισμός ή «κοσμοπολίτικο» παγκοσμιοποιητικό κιτς), έρχονται και επενδύονται επί των προηγούμενων. Ας ολοκληρώσουμε με δύο φράσεις τους. Ο ένας είπε «Αφιερωμένο στη μεγαλύτερη φαβέλα της χώρας (την Αθήνα). Το ξέρουμε και το ξέρετε». Ο άλλος είπε «χώρα Ελλάδα τόσο μικρή, εμείς τόσο μεγάλοι για αυτή». Το μόνο -μάλλον- κοινό στοιχείο και των δύο είναι τα αισθήματα απέχθειας ή/και αντίστασης στο κράτος.

4.
Ο νέος «Αθηναϊσμός», η νέα «εθνική» ιδεολογία, είναι ο «ευρωπαϊσμός» (ο καλλιέργητος «ευρωπαϊσμός» γεννά το παγκοσμιοποιητικό κιτς). Η λέξη «εθνική» εντός εισαγωγικών, γιατί δεν είναι και δεν θα είναι μια «εθνική» αλλά μια Αθηναϊκή ιδεολογία. Μια ιδεολογία για την πόλη των Αθηνών [vi]. Η Αθήνα θα πολυδιασπαστεί. Συμβολικά θα λέγαμε ότι θα υπάρξουν δύο Αθήνες στο εγγύς μέλλον (ουσιαστικά πολλαπλές θα είναι, σαν μια επικράτεια-σουρωτήρι, μια κατακερματισμένη μεταμοντέρνα νεομεσαιωνική κουρελού που θα χαρακτηρίζεται από γκετοποίηση περιοχών - σε ορισμένες περιπτώσεις - οι οποίες θα μεταβάλλονται σε σκουπιδότοπους της «παγκοσμιοποίησης» και θα χαρακτηρίζονται από οικονομικά, πνευματικά, δημογραφικά και εθνογραφικά γλώσσικά, λαθρεμπορικά ή/και άλλα γκέτο που θα λειτουργούν μέσω μπαλωμάτων από επικαλυπτόμενες εξουσίες, παράλληλα επίπεδα κυριαρχίας και πολλαπλής αφοσίωσης, επιλέγουμε όμως τη διπολικότητα για τη διαύγεια του πράγματος). Θα υπάρξει μια Αθήνα των Βρυξελλών και του Παρισιού και μια Αθήνα του Ισλαμαμπάντ και της Καμπούλ. Οι των Βρυξελλών και της Νέας Υόρκης θα λένε «μα κοίτα, οι καφετέριες είναι γεμάτες, το ίδιο και τα κλάμπ» ενώ, την ίδια στιγμή, σε ακτίνα δύο-τριών χιλιομέτρων θα γίνεται μπάχαλο (περιοχές όπου θα κυριαρχεί ο νόμος και παραδίπλα περιοχές όπου θα κυριαρχεί ο φόβος, και κατά τόπους τμηματικά πεδία και λωρίδες-ζώνες αναρχίας). Καμιά τους - από αυτές τις δύο Αθήνες - δεν θα είναι Ελλάδα. Η Ελλάδα, η όποια Ελλάδα, θα βρίσκεται εκτός Αθηνών. Αθήνα και Ελλάδα θα είναι έννοιες αλληλοαποκλειόμενες.


Σημειώσεις - Επισημάνσεις

[i] Ποιός είναι Αθηναίος στην αρχή του Ξεσηκωμού; Η Αθήνα, γύρω στο 1830, δεν ξεπερνά τους 15.000 κατοίκους (για την Αθήνα ξεσηκώθηκαν; Όχι φυσικά). Μεγαλύτερο πληθυσμό έχουν οι Σέρρες από την Αθήνα τις πρώτες δεκαετίες του 19ου αιώνα. Γύρω στο 1860, η Αθήνα έχει περίπου 41.000 κατοίκους (η Ερμούπολη και η Πάτρα περίπου 18.000, η Κέρκυρα 15.000). Η Θεσσαλονίκη, μια δεκαετία νωρίτερα, ήδη από το 1850, είχε πληθυσμό περίπου 60-70.000. Μεταξύ 1890 και 1900 ο πληθυσμός της Αθήνας αγγίζει τις 107-111.000, ενώ της Θεσσαλονίκης τις 100-105.000. Μέσα στην πρώτη δεκαετία του 20ού αιώνα η Αθήνα φτάνει τους 167-180.000 κατοίκους (περί το 1907) ενώ η Θεσσαλονίκη τους 135-157.000 (περί το 1913-1917). Τα έχω ξαναγράψει παλαιότερα αυτά.

[ii] Το «αριστερά-δεξιά» και η βαθιά - μέχρι αηδίας ή γελοιότητας - κομματικοποίηση εξυπηρετεί επίσης στην ενσωμάτωση και στην στοιχειώδη ύπαρξη... αυτού που δεν υπάρχει.

[iii] Μονάχα σε περιφερειακά ή δορυφορικά ή εξαρτημένα ή αποικιοποιημένα παραρτήματα και ασπόνδυλα κράτη-πελάτες λένε ''Ανήκομεν εις την Δύσιν'' ή ''Συνωστίζονταν'' ή ''Τουλάχιστον, η χώρα μου αν καεί, να καεί για να υπάρξει μια συνοχή και μια πραγματικά ενωμένη Ευρώπη''. Σε κανένα μητροπολιτικό κράτος ή/και σε καμία κρατική κοινωνία που έχει ταυτότητα, γερά θεμέλια και αυτοσεβασμό δεν ξεστομίζονται ή δεν ενσωματώνονται με θεσμικό τρόπο σε κρατικές δομες τέτοια πράγματα.

[iv] Το μεταπολιτευτικό κράτος υποτίθεται πως είναι «κράτος της αριστεράς». Συνεχιζει όμως να είναι - όπως ήταν και το μεταπολεμικό «κράτος της δεξιάς» - κράτος της Παλαιάς Ελλάδας και οργανική του συνέχεια. Οι δε «δεξιοί» και εμφανώς περισσότερο «κοινωνικά συντηρητικοί» (μέσα από μια ευρωλίμπεράλ ματιά) πληθυσμοί του Βορρά, έψαχναν για «δεξιά» κατά την μεταπολεμική περίοδο προκειμένου να ταυτιστούν και δεν την έβρισκαν πουθενά! (ακόμη και σήμερα ψάχνουν). Τις τελευταίες δεκαετίες (της λεγόμενης «μεταπολίτευσης»), σε γεωπολιτικά και θρησκευτικά ζητήματα είναι ο Μακεδόνας που χλευάστηκε και στοχοποιήθηκε περισσότερο παρά π.χ, ο Πελοποννήσιος ή ο Επτανήσιος.

[v] Βέβαια υπάρχουν και άλλα πράγματα στο Νότο, πέρα απ' το: Εδώ είν' Αθήνα κουφάλα. Για να μην αδικούμε (όχι πως χρειάζεται υπέρασπιση η Αθήνα, δηλαδή το καθεστώς): «Δεν το χουν μα μιλαν ολοι για χρημα / Θα βγαλουν δεν θα βγαλουνε τον μηνα / Οσα διαμαντια και αν σου φερω παλι κατι ακομα θα ζητας / Οσα διαμαντια και αν σου φερω εισαι αχορταγος και παντα θα πεινας... Ελληνα πεινας ψεμα μονο πουλας / δεν εισαι αυτο που θελεις πισω απο τα φλας μονο μουρη πουλας... Εδω ειναι Ελλαδα φιλε, δεν παιζει φραγκο φυγε / Οσο για χρημα μιλατε, εμεις Ελλαδα ξυπναμε / Και αφου Ελλαδα ξυπναμε με αυτα που λετε γελαμε / Εχουν φαει ολα τα φραγκα της μαμας του μπαμπα για να λεν οτι το ραπ τους πουλά, μπα». Μικροκοινωνιολογίες.

[vi] Ασφαλώς δεν είναι τυχαίο που ο «ευρωπαϊσμός» αποτελεί τη νέα «εθνική» ιδεολογία. Αφού ο Αθηναϊσμός εξαντλήθηκε (δεν έχουν ερμηνευθεί οι συνεχείς και κατ' εξακολούθηση βανδαλισμοί και η καταστροφική μανία εναντίον της νεοκλασικής κληρονομιάς) και εφόσον η Αθήνα «απο-ελληνοποιείται» ποιά θα μπορούσε να είναι η νέα «εθνική» ιδεολογία; Από τη στιγμή που η Αθήνα «αποεθνικοποιείται» και «παγκόσμιοποιείται» (πληθυσμιακά, κτιριακά, γλωσσικά, αισθητικά, ηθικά, από απόψη τέχνης κ.λπ) παύει να ισχύει η - ή ξεμένει το κράτος από - εθνική ιδεολογία (εφόσον ανήγαγε την ταυτότητα μιας πόλης σε εθνική του ιδεολογία, ξεμένει από τέτοια. Κάτι που δεν ισχύει για άλλα κράτη). Το Δουκάτο-Κρατίδιο των Αθηνών είχε χρεωκοπήσει ιδεολογικά πολύ πριν χρεωκοπήσει οικονομικά. Η εφεδρεία της Μεγάλης Ιδέας όμως πλέον δεν υπάρχει προκειμένου να αντλήσει εκ νέου νομιμοποίηση (η προσπάθεια μετεξέλιξης του €uroζωνισμού και του «ευρωπαϊσμού» σε μια «μετα-ιδεολογία» του πολιτικού συστήματος και σε μια «νέα Μεγάλη Ιδέα» δεν είναι άσχετη με τα προηγούμενα, ασφαλώς όμως δεν μπορεί να καλύψει το κενό). Η συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων μάλλον δεν αναγνωρίζει τον εαυτό της στην επίσημη ιδεολογία του κράτους. Τι θα γεμίσει λοιπόν το κενό του «Αθηναϊσμού»; (όχι στην Αθήνα - εκεί ξέρουμε, ο «ευρωπαϊσμός» και το «κοσμοπολίτικο και παγκοσμιοποιητικό κιτς», γηγενές ή όχι - αλλά στην υπόλοιπη Ελλάδα).

Δύο Σχόλια (Η.Π.Α, Κορεά κ.λπ).


Ι

1. Ναι Αμερική μου. Θα τους νικήσεις όλους. Και τους Κινέζους και τους Ρώσσους, και τους Ιράνούς και τους Τούρκους και τους Βραζιλιάνους και τους Γερμανούς. Κοίτα να μαζέψεις τα κομμάτια σου στο εσωτερικό, και μη φοβάσαι. Πεκίνο, Μόσχα, Τεχεράνη, Άγκυρα, Μπραζίλια και Βερολίνο δεν πρόκειται να μετακινηθούν και να φύγουν από εκεί που βρίσκονται. Α! Και κοίτα στο τέλος μη χάσεις και τη Σεούλ (η οποια ασφαλώς λοξοκοιτάζει - όχι φυσικά για ιδεολογικούς λόγους - περισσότερο προς το Πεκίνο παρά προς το Τόκυο).

Γραφικοί γίνονται ώρες, ώρες οι Αμερικανοί. Κουράζουν.

Σημείωση: Εάν η Αμερική ήταν αυτή που φαντασιώνονται ορισμένοι, οι οποίοι έχουν κολλήσει στη μονοπολική στιγμή, θα ήλεγχε το Ιράκ και το Αφγανιστάν, θα είχε περιορίσει την επιρροή του Ιράν, η Κίνα θα ήταν απομονωμένη, η Γερμανια υπάκουη, το ιδιο και η Τουρκία, η Ταϊβάν δεν θα ήταν υπ' ατμόν, δεν θα είχε χάσει τις Φιλιππίνες, η Ρωσσία -η επιρροή της- θα ήταν υπό κατάρρευση και θα ήταν και αυτή επίσης υπάκουη, δεν θα φαίνονταν οι διαφορές μεταξύ Λευκού Οίκου, υπουργείου Εξωτερικών (State Department) και Πεντάγώνου και δεν θα είχε εξευτελιστεί μήνες πριν και μετά τις πρόσφατες εκλογές. Και πολλά ακόμη που βαριέμαι να αναφέρω.

2. Πριν από περίπου τέσσερις μήνες έγραφα από εδώ: ''Έχω έντονη περιέργεια να δω τι θα κάνουν οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικης, εάν πολωθούν ή/και εκτραχυνθούν οι καταστάσεις-συνθήκες ταυτόχρονα και στις τρεις περιοχές-μέτωπα: Κορεατική Χερσόνησος, Βαλκάνια και Μέση Ανατολή''.

Και συνέχιζα σε σημείωση: ''Εκείνο που ανέκαθεν με ανησυχούσε και με προβλημάτιζε, δεν ήταν κατά πόσο ο Trump ήταν [Α ή Β κ.λπ]... αλλά το κατά πόσο... θα επιτάχυνε ή θα καθυστερούσε την αποδυνάμωση ή/και παρακμή, την καθοδική πορεία της επιρροής και της ισχύος, των Ηνωμένων Πολιτειών (και την άνοδο της αναρχίας στο διεθνές σύστημα)... αν οι Ηνωμένες Πολιτείες θα παραμείνουν το ισχυρότερο από αυτά τα κέντρα [στο διεθνές σύστημα], εξαρτάται από το πόσο σοφές και μετρημένες θα είναι οι επόμενες κινήσεις τους, από την διπλωματία τους, και από το επίπεδο ωριμότητας και αυτοσυγκράτησης που θα επιδείξουν''. [Κοσμοϊδιογλωσσία 5 Απριλίου και 7 Απριλίου]

Σε παγίδα οδηγούνται οι ηλίθιοι. Ή ορθότερα, μονοι τους αυτοπαγιδεύονται.

3. Τέλος, οι Αμερικανοί, δίχως τους Ρώσσους, τίποτα - της προκοπής - δεν μπορούν να καταφέρουν, ούτε στη Μέση ούτε στην Άπω Ανατολή (παλαιές ευρωκεντρικές ορολογίες αυτές). Μόνο στην Εγγύς, και εκεί πάλι με ζόρια (βλ. πραξικοπήματα σε Αίγυπτο και Τουρκια και μη αλλαγή καθεστώτος στη Συρία). Θα κάνουν παράλληλα εισβολές και θα σπέρνουν βόμβες σε ανατολική Ασία (Κορέα-Κίνα), Μέση Ανατολή (Συρία-Ιράν), ανατολική Ευρώπη (Ουκρανία-Ρωσσία) και λατινική Αμερική (Βενεζουέλα κ.λπ). Ούουουλους θα τους νικήσουν και θα τους καταπιούν (γιούρια και λεβέντικα γιουρούσια).... Καταστάσεις απελπισίας και έλλειψης ψυχραιμίας.

Περασμένα μεγαλεία. Και διηγώντας τα να κλαις. Που έγραφε και ο Σολωμός.

Επισήμανση
Τα πράγματα στον πόλεμο της Κορεατικής Χερσονήσου δεν ήταν ακριβώς όπως τα μαθάμε (έχει αρκετό βάθος η ιστορία, αλλά έχουμε καιρό να ασχοληθούμε με αυτά). Πάντως η Κορεατική Χερσόνησος θα μας απασχολήσει. Άλλωστε από εδώ πριν λίγους μήνες τοποθετήσαμε, υπό τη μορφή νοητικού-ιστορικού πειράματος, ως εναρκτήριο σημείο του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου, όχι την εισβολή της Γερμανίας στην Πολωνία, αλλά την εισβολή της Ιαπωνίας στην Κίνα, όχι το 1939 αλλά το 1937, επιδιώκοντας να ξαναδιαβάσουμε τα ίδια γεγονότα (με λιγότερο ευρωκεντρικό τρόπο) προκειμένου να δούμε αν θα μπορούσε να προκύψει κάτι γόνιμο. «Η προσπάθεια αυτή μάλλον έχει την αξία και τη σημασια της» γράφαμε, «καθώς - όπως όλες και όλοι γνωριζουν πλέον - αναμένονται εντάσεις στην Κορεατική Χερσόνησο». Ωραίο πείραμα. Απλά σε αυτή τη φάση θέλαμε να τονίσούμε τα προηγούμενα.


ΙΙ

Αυτό που καθιστά τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής -εν δυνάμει- επικίνδυνες για ολόκληρη την ανθρωπότητα (προφανώς και για τις ίδιες) είναι πως δεν έχουν γνωρίσει παρακμή και πως πιστεύουν βαθύτατα στην πρόοδο (με εκκοσμικευμένα μεσσιανικά πρόσημα). Οι Η.Π.Α έχουν γνωρίσει μόνον ακμή. Η ιστορική πορεία τους έχει υπάρξει μονάχα ανοδική. Δεν διαθέτουν την ιστορική πείρα και την εμπειρική γνώση που έχουν όλοι οι μεγάλοι ιστορικοί και παλαιοί αυτοκρατορικοί λαοί, δηλαδή πως όπως υπάρχει άνοδος και ακμή έτσι υπάρχει και κάθοδος ή πτώση και παρακμή. Μπορεί να τους είναι δύσκολο να συλλάβουν τον κόσμο δίχως τους ίδιους στην κορυφή. Η δε πίστη τους σε μια νομοτελειακά προοδευτική - και άρα αισιόδοξη - πορεία των πραγματών (στον αντίποδα μιας τραγικής σύλληψης ή/και πρόσληψης του κόσμου) τους προσδίδει μια βαθιά αίσθηση και ένα πνεύμα ηθικολογίας και αισιοδοξίας που μπορεί να ενισχύσει την αντίληψη «μετά από εμένα το χάος»: εάν χάσω εγώ τα πρωτεία και δεν καταστρέψω το 'κακό', εγώ που αποτελώ τον βασικό φορέα της προόδου, ο κόσμος θα περιπέσει στο χάος και στο σκότος (άρα ο κόσμος και τα πράγματα δεν θα έχουν -καμία- πλέον αξία και άρα μπορούν -ή καλύτερα- να καταστραφούν). Μια εξαιρετικά επικίνδυνη -σχεδόν εφηβική- σκέψη και αντίληψη που θα μπορούσε -εν δυνάμει- να οδηγήσει σε ασύλληπτες, αδιανόητες, επιλογές.

Σημείωση
Πάντως οφείλουμε να αποδώσουμε στους Αμερικανούς πως, παρά την απειρία τους, τα πήγαν -σχετικά- 'καλά' στον ψυχρό πόλεμο. Εάν στη θέση των Αμερικανών ήταν οι «Ευρωπαίοι»... θα είχαμε προ πολλού τον τρίτο παγκόσμιο πόλεμο ως γεγονός. Βέβαια, κάποιος μπορεί να αντιτείνει πως οι Αμερικανοί συμπεριφερθηκάν σαν ένα παίδι που μπαίνει σε μια σκηνή (στη σκηνή του κόσμου) δυναμικά, απειλώντας πως θα ανατινάξει αφανίζοντας τους παντες -με πυρηνικά- αν δεν του κάνουν τα χατήρια. Φυσικά όλος ο κόσμος κοιτάξε με γουρλωμένα μάτια το παιδι τρομοκρατημένος και «πάγωσε».

10 Αυγούστου 2017

Σχολιασμοί (III).


I
Η Τουρκία έχει πάψει να αποτελεί ''Just another NATO member with no significant foreign policy of its own'' (δηλαδή 'Ελλάδα'). Το κεμαλικό εθνοκράτος, δηλαδή η Τουρκία, εκτός απ' ό,τι εξυπηρέτησε και διεκπεραίωσε γεωπολιτικούς σχεδιασμούς, αποτέλεσε παράδειγμα (προς μίμηση) δίχως προηγούμενο στα πεδία που ονομάστηκαν Secularization και Westernization, δηλαδή στα δύο βασικά εξαγώμενα προϊόντα-δόγματα των λεγόμενων «δυτικών» (ουσιαστικά μιας eurosecular international cultural elite, essentially a globalization of the Enlightened intelligentsia of Europe όπως την έχει περιγράψει ο Peter Berger, που υπάρχει και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού και η οποία δημιούργησε ή μεταφύτευσε παντού εξω-ευρωατλαντικά παραρτήματα κατά τη διάρκεια του 20ου αιώνα). Τους προηγούμενους, ανεξαρτήτως αν ήταν φιλελεύθεροι ή σοσιαλδημοκράτες, μοναρχικοί ή ρεπουμπλικανοί, «αριστεροί ή δεξιοί», εθνικιστές ή διεθνιστές κ.λπ, τους ένωνε η top-down προσπάθεια μεταφύτευσης πολιτικών και δομών που συνδύαζαν hardline or radical Secularization and Westernization σε ολόκληρο τον πλανήτη και η παράλληλη καταστροφή ταυτοτήτων, δομών, σχέσεων, κουλτούρας, πνευματικών περιεχομένων, ιδεών - και επιβολής νέων, Secularized and Westernized, τέτοιων (Κάποιοι από αυτούς θα κατέστρεφαν π.χ πολιτιστικές δομές και σχέσεις για να «απελευθερώσουν» το χρήμα, άλλοι για να «εκσυγχρονίσουν» την κοινωνία κ.ο.κ). Όπως έχει επισημανθεί παλαιότερα (δες εδώ και εδώ): Μόνον όταν μια κοινωνία επικοινωνεί με τον πολιτισμό της, είναι αδύνατον να επιτρέψει να φύγει το χρήμα από τα χέρια της. Επειδή το έχει ανάγκη (υπαρξιακή ανάγκη). Και εάν προς στιγμήν χάσει το υπάρχον χρήμα, για παράδειγμα μέσω ενός πολέμου (π.χ. πόλεμος του Οπίου) ή μέσω αποικιακής επιβολής (με οικονομικές ή/και θρησκευτικοπολιτικές μεθοδους), θα βρει τρόπο σταδιακά να το ξαναποκτήσει εφόσον διατηρήσει την πολιτιστική της ταυτότητα (Εάν η λεγόμενη «αποικιοκρατία» κατέστη δυνατή αυτό οφείλεται στο ότι κατέστρεψε πολιτιστικές δομές - και παλαιότερους «θεσμούς» ή πολύπλοκες και ευαίσθητες «θεσμικές σχέσεις», όπως λέμε σήμερα). Όπου οι εσωτερικές καταστροφές του πολιτισμού των χωρών υπήρξαν μη αναστρέψιμες (π.χ στην δημιουργημένη υπο καθεστώς κρατογένεσης εν εξαρτήση 'Ελλάδα', κατάσταση που γέννησε τρομερες δυσμορφίες), οι κοινωνίες αυτές δεν μπόρεσαν να ανακάμψουν, να επιστρέψουν και να ξαναπάρουν στα χέρια τους όσα έχουν ανάγκη (μεταξύ αυτών και το χρήμα). Η «επιστροφή» στις μέρες μας κάποιων παλαιών δυνάμεων και ιστορικών κέντρων (Κίνα, Ιράν, Ινδία, Τουρκία, Ινδονησία κ.λπ) φανερώνει ακριβώς αυτό: Πως οι χώρες αυτές (σε αντίθεση με την υβριδοποίημένη, ετερο-κατευθυνόμενη/προσδιοριζόμενη και πολιτιστικά και οικονομικά -μεταξύ άλλων- υποταγμένη και κατεχόμενη 'Ελλάδα') διατήρησαν την πολιτιστική τους ταυτότητα και επιστρέφουν προκειμένου -με νέες μεθόδους και τεχνικές- να διεκδικήσουν αυτά που έχασαν (κυρίως κατά τους τελευταίους δύο αιώνες). Και μην έχετε καμία αμφιβολία πως τα «χρήματα» θα τα μεταβάλλουν εκτός από όπλα και σε οικοδομήματα του πνεύματος και του πολιτισμού τους: ναούς, βιβλιοθήκες, πανεπιστήμια και σύμβολα.

Επισήμανση
Ας το επαναλάβουμε τονιζοντας το: η στρατιωτική ή/και οικονομική κατοχή, εξάρτηση ή αποικιοποίηση είναι επιφανειακή και παροδική, δεν έχει βάθος. Δεν οριστικοποιεί κάποιο «τέλος» (χάνεις χρήμα, έδαφος, ορυκτό πλούτο, πόρους ή μέρος του κοινωνικού και πολιτιστικού σώματος, αλλά εφόσον διατηρείς την ταυτότητα σου, αργά ή γρήγορα, θα τα ξαναποκτήσεις). Γι' αυτό μέγιστη σημασία έχει η πολιτιστική κατοχή ή αποικιοποίηση και ο πολιτιστικός ιμπεριαλισμός. Αυτά είναι που έχουν βάθος και εξασφαλίζουν κάποιο «τέλος».


II
[Κάποια στιγμή οι άνθρωποι θα καταλάβουν πως] Το λεγόμενο ανατολικό μπλόκ υπήρξε το μεγαλύτερο στήριγμα της λεγόμενης Δύσης.

• Τα ίδια (περί στηρίγματος) ίσχυαν, πέρα από τον σοβιετισμό στη Ρωσία και με τον παναραβισμό (κοσμικό εθνικισμό και σοσιαλισμό) στις αραβικές χώρες, με τον κεμαλισμό στην Τουρκία κ.ο.κ. Από τότε που όλα τα προηγούμενα top-down κινήματα που επέβαλλαν εκκοσμίκευση και εκσυγχρονισμό (ουσιαστικά συνδύαζαν αυτά που μετέπειτα ονομάστηκαν secularization thesis και modernization theory -θεωρία εκσυγχρονισμού- στα πλαίσια ενός καθολικού προτύπου για όλους, που θα ακολουθούσαν με βάση την μονογραμμική προοδευτική αντίληψη περί ιστορίας) κατέρρευσαν, κατέρρευσε και η επιρροή της λεγόμενης «Δύσης» (αυτός φυσικά ήταν και ο ρόλος της κεμαλικής Τουρκίας για όλον τον μουσουλμανικό κόσμο: ''η κεμαλική Τουρκία να προβάλλει προς τις υπανάπτυκτες μουσουλμανικές χώρες την εικόνα του μέλλοντος τους''). Και όχι μόνο άρχισε να φθίνει ή να καταρρέει η λεγόμενη «Δύση» και η επιρροή της, αλλά άρχισε ή επιταχύνθηκε η «αποδυτικοποίηση» της ίδιας (της «Δύσης»).

• Μετά την πτώση του «ανατολικού μπλοκ», τελικά, δεν είχαμε την επέκταση του «δυτικού φιλελεύθερου» top-down εκσυγχρονισμού και κοσμικισμού και το σχήμα περί καθολικού και ομοιόμορφου προτύπου, αλλά την υποχώρηση του σε παγκόσμια κλίμακα, εξέλιξη που πήρε θεσμική μορφή και με την Συναίνεση της Σεούλ (Seoul Consensus, που αντικατέστησε την Συναίνεση της Ουάσινγκτον), κατά την οποία αναγνωρίζονται πολλαπλά πρότυπα οργάνωσης και υπάρχει απομάκρυνση από την επιβολή top-down ομοιόμορφων λύσεων. Και έτσι, ούτε η Ιαπωνία, ούτε η Ινδία, ούτε η Ρωσία, ούτε η Τουρκία, ούτε το Ιράν, ούτε η νότιος Κορέα, ούτε η Ινδονησία, ούτε η Κίνα κ.λπ, οδεύουν προς το «Τέλος της Ιστορίας».

• Αν γίνουν όμως κατανοητά από το ευρύ κοινό ή από τη λεγόμενη «κοινή γνώμη» τα προηγούμενα (τα οποία εδώ περιγράφονται σε αδρές γραμμές και εν συντομία), θα φάνει η κρίση και η απώλεια - καθώς επίσης και το κενό - ουσίας και περιεχομένων της πολιτικής και παραταξιακής (αριστεροδεξιάς) αντιπαράθεσης και πολεμικής.

Η κατάρρευση του «ανατολικού μπλόκ» σηματοδότησε την κατάρρευση - ή την ολοκλήρωση της εποχής - της «δυτικοποίησης» (δηλαδή του κύριου χαρακτηριστικού ή σχεδίου του 20ου αιώνα: project of westernisation) και την αντιστροφή αυτής της παγκόσμιας διαδικασίας (ή/και του κινήματος της λεγόμενης) «δυτικοποίησης».

Σχολιασμός (II).

Γιατί είναι στο Γυμνάσιο υποχρεωτική η εκμάθηση της γαλλικής ή της γερμανικής γλώσσας; Υποχρεωτική η εκμάθηση μιας εκ των δύο; Με ποιά λογική; Ποιά είναι η επίσημη (θεσμική) αιτιολόγηση;

Επισημάνσεις-Σημειώσεις
[-] Έχω συναντήσει περίπτωση που η γερμανική εντάσσεται στο Δημοτικό (στις τελευταίες τάξεις).

[-] Και εγώ έχω κάνει γαλλικά στο Γυμνάσιο, αλλά ήταν η υφή του Γυμνασίου συγκεκριμένη (πριν πολλά... χρόνια, δεκαετίες).

[-] Η εποχή που η γαλλική ήταν «η επίσημη γλώσσα της διεθνούς διπλωματίας» έχει περάσει, ενώ η γερμανική ουσιαστικά αποτελεί μια τοπική-περιφερειακή ευρωπαϊκή γλώσσα την οποία μιλούν 100 περίπου εκατομμύρια άνθρωποι (Τα περί «γλώσσας του διεθνούς εμπορίου» αποτελούν δικαιολογία-κάλυμμα των προηγούμενων και των επόμενων, ενώ σε σχέση π.χ με την «ισπανική» και το εκτόπισμα της, η γερμανική αποτελεί ένα γλωσσικό νάνο).

Έχουμε ασχοληθεί και παλαιότερα (δες και εδώ) με το συγκεκριμένο ζήτημα και έχουμε επισημάνει πως οι επίσημες γλώσσες του Ο.Η.Ε είναι έξι: η αγγλική (με περίπου 1,4 δις ομιλούντες προσεγγιστικά), η κινεζική (1,3 δις), η ισπανική (440-560 εκατομμύρια), η αραβική (400-450 εκατομμύρια), η ρωσική και η γαλλική (περίπου 220-270 εκατομμύρια), ενώ έχουν προταθεί επόμενες να είναι η ινδική, η βεγγαλική, η πορτογαλική και η τουρκική. Από που και ως που υποχρεωτική η γαλλική ή η γερμανική;
Απαντήσεις που δόθηκαν (γνώμες)

• Υπολείμματα πολιτικών απασχόλησης των 80ς-90ς. Για να απορροφώνται οι αποφοιτοι της γαλλικής και γερμανικής φιλολογίας. (Το αυτο και για τους αποφοιτους της θεολογικής σχολής.) Επίσης κατα ενα περίεργο τρόπο (ευθυνεται και το μπαχαλο του Γαλλικου Ινστιτουτου με τις εξετάσεις πιστοποίησης), ο έλληνας καταναλωτής πτυχίων κάποια στιγμή θεώρησε τα γερμανικά πιο χρήσιμα απο τα γαλλικά. Πάντα ρωτάω γιατι, με ποια κριτήρια δλδ, και παντα παιρνω μια απάντηση τύπου "Siemens".

• Η δευτερη ξενη γλωσσα στο δημοτικο, στην πραξη, ειναι ανεκδοτο.

• Σε Γαλλία και Γερμανία έκαναν τις μεταπτυχιακές σπουδές τους οι περισσότεροι Έλληνες πανεπιστημιακοί. Από την άποψη αυτή, όπως και να το κάνουμε, τα γερμανικά έχουν ένα κύρος. Το βασικό όμως είναι ότι η Γερμανία είναι "στον πυρήνα της Ευρώπης, κατά το κοινώς λεγόμενο, πράγμα που δεν ισχύει για την Ισπανία. Το κύρος της χώρας μεταφέρεται και στη γλώσσα της.

• Γερμανομαθείς εργάτες προετοίμαζαν και με έλεγαν γραφική...ειρήσθω εν παρόδω..οι πρώτοι καθηγητές της Γερμανικής δεν ειχαν τελειώσει Πανεπιστήμιο...διορίστηκαν με πιστοποίηση γλώσσας.

• Οι κυρίαρχες γλώσσες στην εκπαιδευση παντα έχουν να κανουν με την οικονομία και την ισχύ της χώρας μητρόπλης της γλώσσας. H γαλλική γλώσσα κυριαρχούσε στην Εκπαιδευση μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 70, ως συνέχεια της προπολεμικής κυριαρχίας της γλώσσας στην διπλωματία και στις ελιτ. Η αγγλική γλώσσα, ήταν κυρίαρχη στην ιδιωτική, τα παιδιά στο γυμνάσιο τότε, μαθαιναν αγγλικά στο φοντιστήριο και γαλλικά στο γυμνάσιο. Η Γαλλί αήταν μια χώρα αλλωστε πιο ανοιχτή για σπουδές με λιγοτερο κόστος απο ότι η Αγγλια πχ, που το κόστος σπουδων ανεβαινε πολύ. Αλλαξαν τα πραγματα πο το 81 και μετά.. Απο την εποχή Σημίτη, μετά την ενοποιηση της Γερμανίας, η χώρα αυτή, αρχισε να διεισδυει δυναμικά εως επιθετικά στην Ελλάδα, και εγινε η δεύτερη γλωσσα στην εκπαιδευση, με την αμεριστη βοήθεια των Γερμανικών πολιτιστικών Φορέων στην Ελλάδα και την πολιτική της τότε Κυβέρνησης για λόγους που δεν εχουν να κανουν με την Εκπαιδευση. Συνετέλεσε σε αυτό και οι πολλοί μετανάστες απο την Βορεια Ελλάδα στην Γερμανία, που διατηρούσαν δεσμούς με την χώρα και ο τουρισμός στη ίδια περιοχή απο Γερμανία κυρίως. Στην Νότια Ελλάδα τα πραγματα είναι αντιστροφα για λόγους προφανεις. Την ιδια στιγμή, τα οικονομικά συμφέροντα της Γαλλίας, δεν ειναι τόσο ισχυρα στην περιοχή μας, σε αντιθεση με τις χώρες της Αφρικής, στην οποία επενδύει. Η πολιτιστική της επιρροή δεν την ενδιαφέρει, όπως δεν την ενδιαφερει και δεν επενδύει πλέον σε χώρες που σχεδόν μονοπωλούσε την πολιτιστική επιρροή απο τις χώρες της Δύσης, (Βουλγαρία, Ρουμανία). Οι λόγοι ειναι γεωοικονομικοί. Μια ματιά στην ιστορία και θα δούμε οτι η Βόρεια Ελλάδα κυρίως, παντα ενδιεφερε τις χώρες της Κεντρικής Ευρώπης όπου η Γερμανία δεσπόζει.

• ἐ πῶς θὰ γίνουμε Εὐρωπαῖγοι γιά; ἐν πάσῃ περιπτώσει τὸ κριτήριο εἶναι ἰδεολογικὸ-ἱστορικο-πολιτικό. καὶ δὲν εἶναι ἀπαραιτήτως ἐσφαλμένο. ἀρκεῖ νὰ ἔχουμε συνείδησι αὐτοῦ τοῦ πράγματος.

Σχολιασμοί (I).

I
Ζήτω η «Δύσις», ζήτω η «Αου(β)ρώπα»

Γίνε και εσύ «Δύση», μπορείς (ή/και «εξευρωπαϊσού»). Η παρακμή και η κατάπτωση ως «εκσυγχρονισμός, πρόοδος» κ.λπ. Τα γνωστά.


Σημείωση
Κατά τα λοιπά, η ποιότητα της σελίδας του παγκόσμιου οικονομικού φόρουμ, έχει καταβαραθρωθεί τα τελευταία χρόνια. Δεν είναι να την εμπιστεύεσαι (ούτε σε όσα γράφει - ή στον τρόπο με τον οποίον τα γράφει - ούτε σε όσα προτείνει).


II
Σε περίπτωση που δεν είναι γνωστό, θα πρέπει να τονιστεί πως τα μυρμήγκια εργάτες είναι στείρα (και εξαρτημένα προκειμένου να επιβιώσουν), δεν διαθέτουν δυνατότητα αναπαραγωγής. [Μια πιθανή απώλεια ή] η απώλεια της αναπαραγωγικής ικανότητας θα οδηγήσει στη «μυρμήγκοποίηση» των ανθρώπων και των κοινωνιών τους.


III
«Αριστεροί και Δεξιοί», Μαλθουσιανοί είναι όλοι τους

Σημείωση
Όταν γίνει αντιληπτό και κατανοητό το προηγούμενο ('Neo-Malthusianism'), σε όλη του την έκταση και το βάθος (τις πολυπλόκαμες επιρροές, αλληλεπιδράσεις, συσχετίσεις και διασυνδέσεις), τότε φαινομενικά ασύνδετα μεταξύ τους πράγματα και φαινομενικά αντιφατικές συμφύσεις, συσσωμάτωσεις και ψευδο-αντιπαλότητες ανάμεσα σε «αριστερά και δεξιά», φωτίζονται υπό διαφορετική γωνία και αποκτούν διαφορετικό χρώμα και νόημα (καθως φανερώνεται τι κοινό κρύβεται κάτω από διάφορες προβιές).