27 Νοεμβρίου 2013

Θραύσματα μιας Ὀδύσσειας της ελληνικότητας και του ἑλληνίζειν, μιας θέασης ανάμεσα στην οικουμενικότητα και την τοπικότητα.


Αρχικά, μετάλλαξη της ταυτότητας, του σκληρού πυρήνα του πολιτεύματος (και άρα των σχέσεων μεταξύ των ανθρώπων), αποσάθρωση των πολιτειακών λειτουργιών και του πολιτειακού μηχανισμού, υψηλή ανεργία και κοινωνική αποσύνθεση (συνοδευόμενη από sauce ιδεολογικής λιπαρότητας, συνθημάτων και κομματική εκμετάλλευση διαφόρων ζητημάτων) παράλληλα με ψυχολογικό, mediaκό, οικονομικό και πολιτισμικό πόλεμο τόσο στο εσωτερικό, όσο και στο εξωτερικό. Αποσύνθεση της δημόσιας σφαίρας και παράλληλη ανάδυση μαφιόζικων συμμοριών, δολοφονίες, μπραβιλίκια, προστασίες, εμπρησμοί, γκετοποίηση περιοχών, σκουπιδότοποι και λαθρεμπόριο σωμάτων και ψυχών. Κατακερματισμένη κοινωνία, τμηματική κυριαρχία, περιοχές όπου κυριαρχεί ο νόμος και παραδίπλα περιοχές όπου κυριαρχεί ο φόβος. Όταν τα προηγούμενα συνυπάρχουν σε απόσταση λίγων χιλιομέτρων με «καλλιτεχνικές εκδηλώσεις» και καφετέριες «με θέα την ακρόπολη» και το λόφο των Μουσών (Φιλοπάππου), τότε οδεύεις ολοταχώς στο να μετασχηματιστεις σε μια μεταμοντέρνα ελλαδίτικη νεομεσαιωνική χωματερή της «παγκοσμιοποίησης» (αυτής της μυθικής λέξης). Αυτή είναι η μεταμοντέρνα ελλαδίτικη νεομεσαιωνική «αναπτυξιακή» κουρελού που μετατρέπει ανθρωπογεωγραφίες σε υποπροϊόντα του παραγωγισμού και του αποδοτισμού, που κατασκευάζει οικονομικά, πνευματικά, δημογραφικά και εθνογραφικά γκέτο μέσω μπαλωμάτων από επικαλυπτόμενες εξουσίες, παράλληλα επίπεδα κυριαρχίας και πολλαπλής αφοσίωσης.
Σε ένα τοπίο όπως το προηγούμενο, δεν είναι ούτε εύκολο ούτε απλό, εάν -νιώθεις πως- μετέχεις σε μια γλώσσα, σε μια πραξεολογία και σε μια ιστορικότητα όπου διαθέτει μια λέξη ελληνική (της οποίας άραγε ποιά είναι η μετάφραση;) όπως ο συνάνθρωπος, να αντιστέκεσαι όταν σου επιβάλλεται -και πρέπει- να σκέφτεσαι με όρους humanitarianismου, διαφορετικά θεωρείσαι απόκληρος. Δεν είναι ούτε εύκολο ούτε απλό εάν -νιώθεις πως- φέρεις μια πρωτογενή οικουμενικότητα να αντιστέκεσαι όταν σου επιβάλλεται -και πρέπει- να σκέφτεσαι με όρους ευρωκεντρικού universalismου και δυτικοκεντρικού globalismου, διαφορετικά θεωρείσαι εκτός (εχθρός του) νόμου, εκτός (εχθρός της) ανθρωπότητας. Δεν είναι ούτε εύκολο ούτε απλό όταν το πάντων χρημάτων μέτρον άνθρωπος (άσχετα αν συμφωνείς ή διαφωνείς μαζί του) σου επιβάλλεται -και πρέπει- να το σκέφτεσαι με όρους μετάλλαξης σε πάντων χρημάτων μέτρον χρήμα, θέαμα, αριθμοί, αντικείμενο, επιθυμία και εμπόρευμα. Όταν βρίσκεσαι εντός μιας τέτοιας κατάστασης, αναγκαστικά παράλληλα με την προσπάθεια σου να ζήσεις, ξεβράζουν σκέψεις, μια αυθόρμητη προσπάθεια διαφορετικής νοοπολιτικής στάσης από την κυρίαρχη. Θραύσματα μιας πνευματικής Ὀδύσσειας, μιας αναζήτησης της ελληνικότητας και του ἑλληνίζειν, μιας θέασης ανάμεσα στην οικουμενικότητα και την τοπικότητα είναι τα επόμενα. Άλλωστε η Οδύσσεια των ανθρώπων ποτέ δεν ήταν ούτε εύκολη ούτε απλή.
*

26 Νοεμβρίου 2013

`~.



.~`~.

23 Νοεμβρίου 2013

Για το γερμανοευρωπαϊκό ζήτημα: «Η Γερμανία διστάζει» και ορισμένες συμπληρωματικές σημειώσεις.


Το μερίδιο των γερμανικών εξαγωγών που κατευθύνθηκε πέρυσι στις χώρες του ευρώ ανήλθε στο 37,5 %. Λίγα χρόνια μόλις πριν, το 2007, ήταν 43,8 %. Το 1991, το ίδιο ποσοστό έφτανε

Συλλογή εξεζητημένων και ασαφών κοινοτοπιών ή πως η θνητότητα και οι συνέπειες της για τη συγκρότηση της κοινωνικής ύπαρξης του ανθρώπου βυθίζονται στη λήθη χάριν της «αυθεντικότητας» του ατομικού Είναι.


...ο βασικός κορμός των οντολογικών κατηγοριών, τις οποίες αποδίδει ο Heidegger στο ανθρώπινο Είναι, παραλαμβάνεται αυτούσιος και χωρίς καμμιά ιδιαίτερη εξήγηση από τη θεολογική σκέψη, ξεκινώντας από τον Αυγουστίνο. Δεν είναι διόλου αυτονόητο όμως, ότι κατηγορίες διαμορφωμένες μέσα σε συγκεκριμένες ιστορικές καταστάσεις και υπό συγκεκριμένες κοσμοθεωρητικές προϋποθέσεις ενδείκνυνται ως άξονες μιας υπεριστορικής, δηλ. οντολογικής, ανάλυσης της ανθρώπινης ύπαρξης. Και το ατόπημα επιδεινώνεται επειδή ο Heidegger εντάσσει έννοιες κατ' εξοχήν θεολογικές σε ένα πλαίσιο που ο ίδιος το θέλει αθεϊστικό. Αλλά γιατί να είναι η «ενοχή» λ.χ. εξ υπαρχής συστατικό στοιχείο μιας ανθρώπινης ύπαρξης απλώς «ριγμένης» μέσα σε έναν κόσμο δίχως

22 Νοεμβρίου 2013

Είπαν ή έγραψαν... για δύο σημαντικές συνέπειες -της παρακμής των Η.Π.Α- την επόμενη δεκαετία.


Υπάρχουν δύο πραγματικές συνέπειες για τις οποίες μπορούμε να είμαστε αρκετά βέβαιοι όσον αφορά την επόμενη δεκαετία. Η πρώτη είναι το τέλος του αμερικανικού δολαρίου ως αποθεματικού νομίσματος. Όταν αυτό συμβεί, οι Ηνωμένες Πολιτείες θα έχουν χάσει μια σημαντική προστασία για τον εθνικό προϋπολογισμό τους και για το κόστος των οικονομικών τους διαδικασιών. Η δεύτερη είναι η πτώση, πιθανώς μια σοβαρή πτώση, στο σχετικό βιοτικό επίπεδο των αμερικανών πολιτών και κατοίκων. Οι πολιτικές συνέπειες αυτής της εξέλιξης είναι δύσκολο να προβλεφθούν λεπτομερώς αλλά δεν θα είναι άνευ ουσίας.


.~`~.

`~.



.~`~.

20 Νοεμβρίου 2013

18 Νοεμβρίου 2013

Περί «νέων» ιδιοτήτων και συμπεριφορών και «προνεωτερικών» Βρούτων.


Όταν ο Βρούτος έβαλε να εκτελέσουν τους γιούς του, γνώριζε ήδη πολύ πριν από την εμφάνιση της «σύγχρονης στοχαστικότητας» τη διαφορά ανάμεσα στον ρόλο και το πρόσωπο, μολονότι δεν συνέδεε αυτή τη διαφορά με τα ίδια περιεχόμενα όπως ένας σημερινός γραφειοκράτης...
Οι αξιώσεις για κοινωνικοοντολογική αναθεμελίωση που προβάλει ο εξελικτισμός της διαφοροποίησης δεν αφορούν μόνο το φάσμα της κοινωνικής σχέσης, αλλά και τον μηχανισμό της... Χωρίς σοβαρή γνώση των ιστορικών πηγών καθώς και χωρίς να ληφθούν υπόψη τα νεώτερα εθνολογικά ευρήματα αποδίδονται στην επίδραση σύγχρονων διαδικασιών υποκειμενικές ιδιότητες ή συμπεριφορές που στην πραγματικότητα είναι σταθερά κοινωνικοοντολογικά μεγέθη ή και ανθρωπολογικές σταθερές.
Μια μεγάλη γελοιογραφία του «προνεωτερικού» ανθρώπου αποτελεί το φόντο στο οποίο περιγράφονται αυτές οι δήθεν νέες ιδιότητες και συμπεριφορές.

.~`~.

17 Νοεμβρίου 2013

Είπαν ή έγραψαν... Προς -μελλοντική- γνώσιν.


Όχι οι πρώτες ύλες (οι οποίες -μόνες- κανέναν ρόλο δεν ήταν δυνατόν να παίζουν για τις εσωτερικές οικονομίες των χωρών που τις είχαν...), αλλά η συρρίκνωση των άλλων πολιτισμών υπήρξε η προϋπόθεση συγκεντρώσεως του κεφαλαίου της βιομηχανικής παραγωγής.


.~`~.

15 Νοεμβρίου 2013

14 Νοεμβρίου 2013

Αμερικανοβυζαντινές υπερβάσεις και διδάγματα ή «πως το Βυζάντιο, και όχι η Ρώμη, μπορεί να συμβάλλει στη διατήρηση της Pax Americana».


Κατά την περίοδο της δύναμης μελετάς τον Θουκυδίδη για να αποφύγεις την ὓβρι και τη μεταμόρφωση της ισχύος σου σε μαύρη τρύπα που θα σε οδηγήσει στον κυκεώνα του σχήματος ὓβρις-ἂτη-νέμεσις-τίσις και στους Αίγος Ποταμούς (όχι πως κατάφεραν να διδαχτούν). Κατά τη περίοδο -απαρχής- της αδυναμίας μελετάς το «Βυζάντιο» για να μετατραπείς από δύναμη του χώρου σε δύναμη του χρόνου και ν' αποφύγεις την κατάρρευση (όχι πως θα καταφέρουν να του μοιάσουν στο ελάχιστο). Όταν ηττηθείς στον χώρο, μπορείς ν' ανακάμψεις, όταν ηττηθείς στον χρόνο, ηττάσαι οριστικά. Ο Edward Luttwak είναι ο θεωρητικός και σύμβουλος της κυβέρνησης των ΗΠΑ ο οποίος εισήγαγε τη -νεοστωικιστική, παρηγορητική- θέση πως «η περίοδος της γεωπολιτικής έχει ξεπεραστεί και ο κόσμος έχει εισέλθει στην εποχή της γεωοικονομίας».

.~`~.
I
Take me back to Constantinople
How Byzantium, Not Rome, can help preserve Pax Americana

Πως το «Βυζάντιο», και όχι η Ρώμη, μπορεί να συμβάλλει στη διατήρηση της Pax Americana

Οικονομική κρίση, αυξανόμενο χρέος, υπερβολικές διεθνείς υποχρεώσεις - αυτός δεν είναι τρόπος να διαχειρίζεται κανείς μία αυτοκρατορία. Η Αμερική χρειάζεται την παροχή αξιόπιστων συμβουλών σε θέματα στρατηγικής και μάλιστα άμεσα. Δεν υπήρξε ποτέ εφάμιλλη της Ρώμης και η υιοθέτηση της στρατηγικής της πρέπει να αποκλειστεί. Η αδίστακτη εξάπλωση της αυτοκρατορίας, η επικυριαρχία σε ξένους λαούς και η συντριπτική εκδοχή του ολοκληρωτικού πολέμου το μόνο που θα προκαλέσουν είναι να επιταχύνουν την παρακμή της Αμερικής. Απεναντίας, θα ήταν σκόπιμο να μελετήσει την ενσάρκωση της αυτοκρατορίας στα ανατολικά: Το Βυζάντιο, που ξεπέρασε σε διάρκεια την προκάτοχή του Ρώμη κατά 8 αιώνες. Αυτά ακριβώς τα μαθήματα βυζαντινής υψηλής στρατηγικής πρέπει να ξανά ανακαλύψει η Αμερική.

Ευτυχώς, είναι πολύ ευκολότερο να διδαχθεί κανείς από τους Βυζαντινούς, παρά από τους Ρωμαίους, οι οποίοι δεν άφησαν κυριολεκτικά καμία γραπτή μαρτυρία της στρατηγικής και των τακτικών τους, εκτός από αποσπασματικά κείμενα και ένα συμπίλημα σε μορφή βιβλίου από το Βεγκέτιο που γνώριζε ελάχιστα για την στρατηγική ή τον πόλεμο. Οι Βυζαντινοί, ωστόσο, κατέγραψαν τα πάντα - τις τεχνικές τους για πειθώ, συλλογή πληροφοριών, στρατηγική σκέψη, επιχειρησιακά δόγματα και τρόπους δράσης. Όλα αυτά περιλαμβάνονται με σαφήνεια σε μία σειρά από βυζαντινά στρατιωτικά εγχειρίδια που έχουν διασωθεί και ένα μείζον σύγγραμμα για τη στρατηγική.

Έχω ξοδέψει τις τελευταίες 2 δεκαετίες διατρέχοντας αυτά τα κείμενα για να συνθέσω μία μελέτη για τη Βυζαντινή Υψηλή Στρατηγική. Οι Ηνωμένες Πολιτείες, αν επιθυμούν να παραμείνουν υπερδύναμη, καλά θα κάνουν να προσέξουν τις επτά παραινέσεις που ακολουθούν:

Ι. Να αποφεύγεις με κάθε δυνατό τρόπο τον πόλεμο, όποιες και αν είναι οι περιστάσεις, αλλά πάντοτε να ενεργείς σα να πρόκειται να ξεσπάσει πόλεμος ανά πάσα στιγμή. Να προετοιμάζεσαι εντατικά και να είσαι διαρκώς έτοιμος για μάχη - αλλά να μην είσαι ανυπόμονος να πολεμήσεις. Ο απώτερος σκοπός της πολεμικής ετοιμότητας είναι η μείωση της πιθανότητας να υποχρεωθείς να πολεμήσεις.

ΙΙ. Να συλλέγεις πληροφορίες για τον εχθρό και τη νοοτροπία του και να καταγράφεις διαρκώς τις κινήσεις του. Οι σχετικές προσπάθειες, με όλα τα δυνατά μέσα, μπορεί να μην είναι πολύ παραγωγικές, αλλά σπάνια μένουν χωρίς αντίκρισμα.

ΙΙΙ. Να μάχεσαι ρωμαλέα, είτε επιθετικά, είτε αμυντικά, αλλά να αποφεύγεις τις μάχες σε μεγάλη κλίμακα, εκτός αν οι συνθήκες είναι εξαιρετικά ευνοϊκές. Μη σκέφτεσαι όπως οι Ρωμαίοι, οι οποίοι θεωρούσαν την πειθώ ως ένα απλό παρακολούθημα της δύναμης. Απεναντίας, να χρησιμοποιείς τη δύναμη στις μικρότερες δυνατές δόσεις για να βοηθήσεις να πεισθούν αυτοί που μπορούν να πεισθούν και να πλήξεις εκείνους που αντιδρούν ακόμη στην πειθώ.

ΙV. Να αντικαθιστάς τις μάχες που αποσκοπούν στη φθορά και την κατοχή ξένων χωρών με πόλεμο ελιγμών - αστραπιαίες επιθέσεις και καταδρομικές επιχειρήσεις για να διαλύσεις τους εχθρούς, ακολουθούμενες από γρήγορες αναδιπλώσεις. Αντικειμενικός σκοπός είναι να μην καταστρέψεις τους εχθρούς σου, γιατί αυτοί μπορούν να μετατραπούν σε αυριανούς συμμάχους. Περισσότεροι εχθροί μπορούν να αποτελούν μικρότερη απειλή απ’ ότι ένας μόνο, στο μέτρο που μπορούν να πεισθούν να επιτίθενται ο ένας στον άλλος.

V. Να καταβάλεις προσπάθεια να κερδίζεις πολέμους, στρατολογώντας συμμάχους για να μεταβάλλεις την ισορροπία δυνάμεων. Η διπλωματία κατά τη διάρκεια του πολέμου είναι περισσότερο σημαντική απ’ ότι στην περίοδο της ειρήνης. Να απορρίπτεις, όπως και οι Βυζαντινοί, το βλακώδη αφορισμό ότι όταν μιλούν τα όπλα σωπαίνουν οι διπλωμάτες. Οι πλέον χρήσιμοι σύμμαχοι είναι εκείνοι που βρίσκονται πιο κοντά στον εχθρό, γιατί γνωρίζουν με τον καλύτερο τρόπο πώς να αντιμετωπίζουν τις δυνάμεις του.

VI. Η ανατροπή καθεστώτων είναι ο φθηνότερος δρόμος για τη νίκη. Τόσο φθηνός, μάλιστα, σε σύγκριση με το κόστος και το ρίσκο της μάχης, που πρέπει πάντοτε να επιχειρείται ακόμα και με εκείνους τους εχθρούς που φαίνονται ιδιαίτερα ασυμβίβαστοι. Να θυμάσαι: ακόμη και οι φανατικοί της θρησκείας μπορούν να δωροδοκηθούν, όπως οι Βυζαντινοί ήταν από τους πρώτους που το συνειδητοποίησαν, καθώς οι ζηλωτές μπορούν να είναι αρκετά δημιουργικοί, όταν πρόκειται να επινοήσουν δικαιολογίες για να προδώσουν το δικό τους στόχο («αφού η τελική λύση του Ισλάμ είναι, σε κάθε περίπτωση, αναπόφευκτη»)

VIΙ. Αν η διπλωματία και η ανατροπή καθεστώτων δεν αρκούν και ο πόλεμος είναι αναπόφευκτος, να χρησιμοποιείς μεθόδους και τακτικές που εκμεταλλεύονται τις αδυναμίες του εχθρού. Να αποφεύγεις να αναλώνεις λίγο-λίγο τον εχθρό. Αυτό ενδέχεται να απαιτήσει πολύ χρόνο. Αλλά δεν υπάρχει κανένας λόγος να βιαστείς, γιατί μόλις εκλείψει ένας εχθρός, είναι βέβαιο ότι κάποιος άλλος θα πάρει τη θέση του. Τα πάντα μεταβάλλονται καθώς ηγέτες και έθνη διαρκώς αναδεικνύονται και καταρρέουν. Μόνο η Αυτοκρατορία είναι αιώνια - εφόσον, και αυτό είναι το ζητούμενο, δεν εξαντλήσει τον εαυτό της.



.~`~.
II

Ο παθιασμένος ζήλος των δικών μας πουριτανών με την εκ μέρους τους εφαρμογή της εβραϊκής ιστορίας στην αγγλική πολιτική, οι πολιτικές αρχές των υπερασπιστών των πολιτικών ελευθεριών στην Αμερική, ο άγριος ενθουσιασμός των Σκώτων οπαδών της ομολογίας της Πίστεως του 1633, των Ολλανδών διαμαρτυρόμενων και των Μπόερς εκπηγάζουν από την Παλαιά μάλλον παρά από την Καινή Διαθήκη... Ο Έλληνας ήταν πάντοτε έτοιμος να προασπιστεί ένα δόγμα. Αισθανόταν βαθιά αντιπάθεια και περιφρόνηση για τους χριστιανούς αιρετικούς, οι οποίοι ήταν συνήθως λιγότερο ενημερωμένοι από τον ίδιο και γενικώς πολύ φανατικοί. Ωστόσο, ήταν πιο ανεκτικός απέναντι στους αιρετικούς απ' ότι οι κάτοικοι της Δύσης, οι οποίοι στη διάρκεια του Μεσαίωνα έτρεφαν για τους αιρετικούς φανατικό μίσος και περιφρόνηση... Οι Έλληνες δεν θεώρησαν ποτέ κάποιο ζήτημα ως ικανό να τους προκαλέσει πάθος ανάλογο με εκείνο που επέδειξαν οι στρατιώτες της Δύσης. Με τη θρησκεία να έχει καταστεί φιλοσοφία βασιζόμενη στην Καινή Διαθήκη και την απώλεια της δυνατότητας της Παλαιάς Διαθήκης να επηρεάζει τον εθνικό βίο, δεν υπήρχε ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την διάδοση των θρησκευτικών τους πεποιθήσεων... Στους αιώνες που ακολούθησαν η θρησκεία δεν παρότρυνε ποτέ τους Έλληνες να εμπλακούν σε διάφορες αποστολές. Ο Έλληνας δεν ήταν ικανός για θρησκευτικούς συναισθηματισμούς, εκτός σε ό,τι αφορούσε στην προσωπική του συμπεριφορά, στην ελεημοσύνη, την καλοσύνη προς τους αδερφούς ορθόδοξους χριστιανούς και την ηθική του ως ατόμου και εμπόρου. Ο χριστιανισμός είχε ήπια επίδραση επί του Έλληνα και δεν πέτυχε να καταστεί μια από τις ισχυρές δυνάμεις του έθνους παρά μόνο ως φιλοσοφικό σύστημα, εξαιτίας παραγόντων που οφείλονταν στην καταγωγή του, τις παραδόσεις του και στη θεολογική του παιδεία. Τότε, όπως και τώρα, οι Έλληνες δεν μπορούσαν να συμπαθήσουν ή έστω να κατανοήσουν το θρησκευτικό συναίσθημα που οδήγησε του Δυτικούς, να εμπλακούν σε μεγάλα κινήματα, ακόμα και σε πόλεμο, προκειμένου να υπερασπιστούν ένα σκοπό μόνο και μόνο επειδή αυτός ο σκοπός ήταν δίκαιος.

Αυτός που δεν τιμά τη μνήμη και δεν σέβεται την επιρροή του Καλβίνου γνωρίζει λίγα για τις ρίζες της αμερικάνικης ελευθερίας. Καμαρώνουμε για τα δημόσια σχολεία μας' ο Καλβίνος ήταν ο πατέρας της λαικής εκπαίδευσης, ο εφευρέτης του συστήματος των ελεύθερων σχολείων. Είμαστε περήφανοι για τις ελεύθερες πολιτείες του Ατλαντικού. Οι Προσκυνητές του Plymouth ήταν Καλβινιστές' η καλύτερη επιρροή στη Νότια Καρολίνα προήλθε από τους Καλβινιστές της Γαλλίας. Ο William Penn ήταν μαθητής των Ουγενότων' τα πλοία από την Ολλανδία που πρώτα έφεραν αποίκους στο Manhattan ήταν γεμάτα Καλβινιστές.
George Bancroft

---------------------------------------------------------------

Το νόστιμο με τους Αμερικανογερμανούς θα είναι να δούμε από τους μεν ατλαντικούς-θαλάσσιους έναν -στρατηγικό- νεοβυζαντινισμό, προς τον οποίον παρακινεί ο Luttwak, και από τους δε ηπειρωτικούς-ευρωπαίους έναν νέο αντιβυζαντινισμό (ο οποίος ήδη καλλιεργείται στα καθ' ημάς) και μια αναβίωση ενός δόγματος ανάμεσα σε Αγιορωμαιογερμανισμό, Mitteleuropa και Οstpolitik (θα το αναλύσω αυτό το τρίπτυχο σε επόμενη ανάρτηση καθώς αρκετοί μένουν μονάχα στο πρώτο συστατικό του μέρος). Το νόστιμο με τους Ελλαδίτες («αριστερούς» και «δεξιούς»), από την άλλη είναι πως γι' αυτούς φαντάζει σχεδόν αδιανόητο να αποδεχτούν πως εάν καταρρέει ο liberal -θαλάσσιος αγγλοσαξονικός- καλβινιστικός κλάδος, αυτόματα δεν θα κυριαρχήσει ο social -ηπειρωτικό γερμανικό- λουθηρανικός κλάδος και αντίστροφά. Έχουν βραχυκυκλώσει. Μονάχα που ο κόσμος άλλαξε, ο πλανητικός μετασχηματισμός συνεχίζεται, και ορισμένοι παραμένουν καθηλωμένοι στον ρόλο τους, αυτόν του ουραγού.

.~`~.
Για περαιτέρω ιχνηλάτηση και πληρέστερη προοπτική

13 Νοεμβρίου 2013

Η επανένωση της Γερμανίας. Ενθυμήσεις.


.~`~.
Πρόλογος

Οι διαδηλωτές στη Λειψία, που το Δεκέμβριο θα φώναζαν «Wir sind ein Volk!» (Είμαστε ένας λαός), δύο μήνες νωρίτερα φώναζαν το πολύ διαφορετικό «Wir sind das Volk!» (Εμείς είμαστε ο λαός). Πίσω από το Τείχος, οι πρώτες φωνές υπέρ της ενοποίησης ακούστηκαν μόλις ένα μήνα προτού πέσει.

12 Νοεμβρίου 2013

Vanitas και Feritas. Εισαγωγή στις δύο βαρβαρότητες.


Τι σόι άνθρωπος είναι αυτός που άλλαξε κατεύθυνση στη γνώση για να υποδουλώσει, σε βιομηχανική κλίμακα, τη ζωή στον θάνατο;
Ταυτισμένη καταγωγικά με τον Διαφωτισμό, η νεωτερικότητα ισχυριζόταν ότι θα δημιουργούσε τον απόλυτο άνθρωπο, ότι θα ξερίζωνε από αυτόν τη βαρβαρότητα και ότι θα στεφανωνόταν με τη νικητήρια αύρα του πολιτισμού... θα σκόρπιζε τη βαριά καταχνιά των πρωτόγονων πρωινών που απαγόρευαν στους άγριους και στους βάρβαρους, τους βυθισμένους μέσα στην αποκτήνωση ή αγριότητα, να αντιληφθούν την ίδια τους την ανθρωπιά... Κατακτώντας τις πιο παράξενες χώρες, σ' αυτές τις μεθορίους του πολιτισμού ο άγριος και ο βάρβαρος θα του πρότειναν τον εαυτό τους ως καθρέφτη...

Πρόλογος
Η Περσεφόνη, με τη θεϊκή της σοφία, συμβούλευσε τον Ορφέα να μην γυρίσει να κοιτάξει την Ευρυδίκη προτού ανέβει στον κόσμο των ζωντανών. Ο Ορφέας δεν μπόρεσε να αντισταθεί στη δύναμη της επιθυμίας του και γκρέμισε την Ευρυδίκη στον Τάρταρο, ενώ ο ίδιος καταξεσκίστηκε αργότερα από τις Μαινάδες.
Το δίδαγμα είναι ξεκάθαρο:

11 Νοεμβρίου 2013

Οι διατλαντικές σχέσεις εν μέσω της κρίσης και ορισμένες συμπληρωματικές σημειώσεις.


Οι συζητήσεις σχετικά με την συνεργασία μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών (ΗΠΑ) και της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ) στην εποχή της κρίσης έχουν χρωματιστεί, διεθνώς, με μια αυξανόμενη χροιά ανησυχίας. Η παγκόσμια οικονομία βρίσκεται στα πρόθυρα άλλης μιας σημαντικής υποχώρησης και οδεύει προς μια παγκόσμια οικονομική ύφεση.
Η ΕΕ και οι ΗΠΑ αποτελούν τις δύο μεγαλύτερες οικονομίες του κόσμου και είναι πολύ στενά συνδεδεμένες μεταξύ τους. Οι πιο πιεστικές προκλήσεις είναι η συνεχιζόμενη

10 Νοεμβρίου 2013

`~.



.~`~.

9 Νοεμβρίου 2013

7 Νοεμβρίου 2013

Ο θάνατος του τέρατος και τα θνήσκοντα οφιοειδή πλοκάμια του.


Ο θάνατος του τέρατος και τα θνήσκοντα οφιοειδή πλοκάμια του

Δεν είναι ο Μαρξισμός, ο Νεοφιλελευθερισμός ή άλλα –ισμός, αναλφάβητα μάλιστα, που βοηθούν να κατανοήσουμε τις πολιτικές μεταλλάξεις, τις γεννοβολίες των 58, των 75 κ.λπ, το φαινόμενο των κομμάτων μη κομμάτων, τις δεξιές και αριστερές γιάφκες.

Είναι η Ελληνική έννοια του τέρατος, της τερατογονίας... που βοηθά στην κατανόηση των αποκρουστικών φαινομένων αλλά και την απελευθέρωση μας από το τέρας. Πριν τον τελικό θάνατο του τέρατος εμφανίζονται διάφορα θνήσκοντα οφιοειδή πλοκάμια του, επίσης μεταλλάξεις, μεταστάσεις του σε νέα τέρατα. Είναι γνωστή η γνώμη μου. Η απελευθέρωση μας προϋποθέτει τον θάνατο του μεταπολιτευτικού τέρατος, των τερατογόνων κυττάρων του, δεξιών και αριστερών.

Δεν εισακούσθηκαν οι προγνώσεις μου το 1996 (*), το 1999 (**), το 1981, ας γίνουν κατανοητές οι σημερινές. Η κληρονομιά μας είναι αυτή του Προμηθέα όχι του Επιμηθέα (***). Η δεύτερη χαρακτηρίζει τα νήπια, τους ανοήμονες, τους ιδιώτες όχι τους ανθρώπους της Πόλις.

Μιχάλης Χαραλαμπίδης
Πηγή

---------------------------------------------------------------
(*) ''...είμαι πολύ ανήσυχος και πρέπει να σας το πω εδώ, πέρα από ιδεολογισμούς. Δε σας μιλώ ιδεολογικά, γιατί πίσω από τους ιδεολογισμούς μπορεί να κρυφθούν πολλά πράγματα και να καλυφθούν πολλοί και μάλιστα υπεύθυνοι. Γι' αυτό η Ελλάδα έχει δυσκολίες να βαδίσει προχωρώντας μπροστά με τους ρυθμούς που προκαλεί η ιστορία... Φοβάμαι ότι στο τέλος του κύκλου, θα είναι το 2004, θα είναι το 2010; θα έχουμε μια Ελλάδα που θα μοιάζει μ' αυτό που ονομάζω μια Ελλάδα «τουρκομπαρόκ». Θα είναι δηλαδή η Ελλάδα ένα φτωχό και ίσως συρρικνωμένο βιλαέτι ή γερμανικό λαντ... Τελικά σας λέω το εξής: στο τέλος αυτού του κύκλου, μπορεί να μην είναι η Ελλάδα που θα παρέμβει στα βαλκάνια, που θα ενσωματώσει την ενδοχώρα, αλλά μπορεί να είναι η ενδοχώρα, που θα ενσωματώσει τα άκρα..'' - 1996, στο βιβλίο του «Ελληνική Πολιτική Παιδεία».

(**) ''Τολμούν να μιλούν για ισχυρή Ελλάδα, όχι μόνο μετά τα Ίμια και τη Μαδρίτη, αλλά και μετά την υπόθεση Οτσαλάν, όπου κρύφτηκαν ως κράτος, δηλαδή ως υποκείμενο του διεθνούς δικαίου και λειτούργησαν, ενάντια στους διεθνείς και εθνικούς νόμους αλλά και την ελληνική παράδοση, ως παρακράτος. Οι εξωτερικοί δανειστές, διαφόρων μορφών, η απειλή πολέμου και όχι η ελεύθερη λαϊκή θέληση θα αποφασίζουν για το πως και από ποιον θα κυβερνάται η χώρα. Εδώ και χρόνια... προειδοποίησα ότι η χώρα κινείται στην τροχιά της «τουρκομπαρόκ» Ελλάδας, του φτωχού και συρρικνωμένου Λαντ ή βιλαετιού, της «μικράς και ανέντιμης Ελλάδας», της Ελλάδας του «οίκαδε» και της «εθνικοφροσύνης». Διαβλέποντας τις διαθέσεις ορισμένων, όσον αφορά τις σχέσεις μας με τον κουρδικό λαό και το κίνημα του, επανέλαβα χρόνια πριν, τη φράση του Ελευθέριου Βενιζέλου «η Ελλάδα είναι πολύ μικρή χώρα για να διαπράξει μια τέτοια ατιμία». Οι διευθύνοντες... ήταν πολύ έξω από αυτό που σήμερα ονομάζεται Νέο Ανατολικό Ζήτημα και η ατιμία διεπράχθη.'' - 1999, ομοίως.

(***) Το όνομά ταυτίστηκε από την αρχαιότητα, με τον άνθρωπο που δεν προνοεί, τον απερίσκεπτο (επί + μήδομαι = έχω κατά νου, σκέφτομαι, συλλογίζομαι κατ' όπιν), αυτός που βγάζει τα συμπεράσματα, μετά το γεγονός.

6 Νοεμβρίου 2013

5 Νοεμβρίου 2013

Εξωτερική πολιτική: θεωρία και εφαρμοσμένη πολιτική.


Η εξωτερική πολιτική της χώρας βρίσκεται σε μία απροσδιόριστη επιχειρησιακά, οργανωτικά και μακροστρατηγικά κατάσταση. Διαφαίνεται ότι κάποιες επιλογές γίνονται με γνώμονα την ικανοποίηση επικοινωνιακών στόχων, ενώ άλλες δεν ικανοποιούν το κριτήριο του ορθολογισμού.

Η επί σειρά ετών μη υλοποίηση ενός μακροστρατηγικού σχεδίου στη χάραξη εθνικής στρατηγικής καταδεικνύει οργανωτικές αδυναμίες και έναν επικίνδυνο παρορμητισμό όπως εκφράστηκε πρόσφατα από τον Θ. Πάγκαλο. Οι πλέον σκληροί επικριτές αυτής της αδυναμίας την αναλύουν με όρους θεσμικής ανεπάρκειας ή/και ανταγωνιστικών προσεγγίσεων έναντι του ρόλου της χώρας. Άλλοι θεωρούν ότι η ηγεσία λειτουργεί αυτόνομα με όρους προσωπικών και όχι εθνικών συμφερόντων.

Σε αυτό το σημείο χρήσιμο είναι να παραθέσουμε ένα απόσπασμα από ένα κλασικό έργο [1] στο οποίο αναλύεται η σχέση ηγεσίας και λαού με όρους συμφερόντων και συστημικού ρόλου.

«Σε κάποιο βαθμό, ο φόβος διάστασης συμφερόντων μεταξύ ηγεσίας και λαού θεμελιώνεται στη δυσπιστία και την έλλειψη εμπιστοσύνης με την οποία οι υπεύθυνοι χάραξης εξωτερικής πολιτικής αντιμετωπίζουν ζητήματα δημοκρατίας. Στα πλαίσια του κάθε συστήματος η ομάδα που ασχολείται με μία συγκεκριμένη σφαίρα δραστηριοτήτων, θα έχει σε κάποιο βαθμό την ικανότητα να εξελιχθεί σε κυρίαρχο παράγοντα εντός ενός υποσυστήματος που εκτελεί αυτή τη συγκεκριμένη δραστηριότητα. Οι υπεύθυνοι λήψης αποφάσεων αναζητούν πληροφορίες που θα ενισχύσουν τις προσδοκίες τους. Επικεντρώνουν τη δράση τους σε προβλήματα που έχουν σημασία για τα επικοινωνιακά πλαίσια επί των οποίων δομείται το εύρος των δραστηριοτήτων τους. Ανταποκρίνονται στα προσωπικά συμφέροντα τους και στα συμφέροντα του υποσυστήματος που ανήκουν. Υπάρχουν περιπτώσεις στις οποίες οι υπεύθυνοι λήψης αποφάσεων δρουν ενάντια στο εθνικό συμφέρον διότι τα συμφέροντα των υποσυστημάτων που ανήκουν έρχονται σε σύγκρουση με το εθνικό συμφέρον. Αυτοί που λαμβάνουν τις αποφάσεις όπως και άλλα άτομα λειτουργούν με βάση τους διαφορετικούς ρόλους που έχουν. Ο ρόλος τους σε κάποιο άλλο υποσύστημα του εθνικού συστήματος μπορεί να…υπερκαλύψει το ρόλο τους στο υποσύστημα της εξωτερικής πολιτικής [foreign policy sub-system]».


Η αξία της ανάλυσης του M. Kaplan έγκειται στη λειτουργία παράλληλων υποσυστημάτων εντός του ευρύτερου συστήματος χάραξης εξωτερικής πολιτικής. Ουσιαστικά περιγράφει μία δυσλειτουργία που προκύπτει από τη χάραξη στόχων μη συμβατών με το εθνικό συμφέρον και συνεπώς της επιβίωσης.

Γιώργος Βοσκόπουλος
Πηγή

[1] Βλ. Morton Kaplan, System and Process in International Politics, Science Editions, New York, 1964, σ. 158


.~`~.


4 Νοεμβρίου 2013

Είπαν ή έγραψαν... για τον πολιτισμό και το παιχνίδι.


Κατά την ανάπτυξη ενός πολιτισμού η αγωνιστική λειτουργία φτάνει την ωραιότερη, καθώς και τη σπουδαιότερη, μορφή της στην αρχαϊκή φάση. Καθώς ένας πολιτισμός γίνεται όλο και πιο σύνθετος, πιο ποικίλος και πιο βαρύς, και καθώς η τεχνική της παραγωγής και της ίδιας της κοινωνικής ζωής οργανώνεται όλο και πιο περίτεχνα, το παλαιό έδαφος του πολιτισμού καλύπτεται σιγά-σιγά από μια πυκνή στιβάδα ιδεών, συστημάτων σκέψης και γνώσης, θεωριών, κανόνων και διατάξεων, ηθικών και συμβάσεων που έχουν χάσει τη σχέση τους με το παιχνίδι. Ο πολιτισμός, λοιπόν, σοβαροποιήθηκε περισσότερο' δεν αφήνει στο παιχνίδι παρά μόνο δευτερεύουσα θέση. Η ηρωϊκή εποχή τέλειωσε, και η αγωνιστική φάση φαίνεται κι αυτή να είναι κάτι που ανήκει στο παρελθόν.

Johan Huizinga

.~`~.

3 Νοεμβρίου 2013

1 Νοεμβρίου 2013