31 Δεκεμβρίου 2016

I) Κοσμοϊδιογλωσσία: Δεκαπέντε (15) δημοφιλέστερα -επιλεγμένα από εσάς- για το 2016. II) Cosmoidioglossia: Ten (10) Most Read in 2016 (English). III) Δ`~. Κείμενα και σημειώματα μη ιδιαίτερα δημοφιλή που προτείνω.



.~`~.
I
Δεκαπέντε δημοφιλέστερα -επιλεγμένα από εσάς- για το 2016

1. Περί «αριστεράς και δεξιάς» με αφορμή το μεταναστευτικό-προσφυγικό.

2. Αναθεώρηση Συνθηκών.

3. Μετά, και πέρα, από το δημοψήφισμα στο Ηνωμένο Βασίλειο - Μέρος I.

4. Η ολοκλήρωση της Αμερικανικής Ηγεμονικής Περιόδου - μέρος α´.

5. Τρεις επισημάνσεις περί της Ρωμαϊκής - και της αποκαλούμενης «Βυζαντινής» - Αυτοκρατορίας (ενταγμένες στα πλαίσια της ευρωκεντρικής ιστοριογραφίας).

6. Πολύβιος, δημογραφία και σύγχρονη ερμηνευτική της αρνησιπαιδίας ή/και της ολιγοπαιδίας.

7. Εισαγωγή στην εποχή της μετα-εκκοσμίκευσης.

8. Δυτικοευρωπαϊκό και μεσανατολικό τρίγωνο. Δημογραφική βαρύτητα (1950-2050).

9. Αναθεωρώντας -σιωπηρά- τη Συνθήκη της Αμάσειας.

10. I) Αυτοκρατορίες, Εθνικά Κράτη, Αυτοκρατορία II) Ομερτά ή Ευρωπαϊκός Κώδικας Σιωπής.

11. Πέρα - και μετά - από το Παρίσι και τις Βρυξέλλες. Μέρος α΄.

12. I) Ετοιμαστείτε να επιτελέσετε το ανθρωπιστικό σας καθήκον II) Κρυπτόμενοι πίσω από φουστάνια III) Εσωτερικό σάπισμα και εξωτερική συνθηκολόγηση. Μια πορεία IV) Από το 2006 στο 2016. Συνήθεια της κατάπτωσης, ανοχή απέναντι στην παρακμή και αποσύνθεση.

13. Ηνωμένες Πολιτείες, Ηνωμένο Βασίλειο και Γαλλία - II: Ιστορικός κύκλος και κατάσταση του πυρήνα.

14. Το κίνημα της παγκόσμιας διακυβέρνησης (global governance).

15. Τρεις Σχολιασμοί (6 Νοεμβρίου 2016).


.~`~.
II
Ten Most Read in 2016 (English)

1. Germany and the New Global History of Secularism: Questioning the Postcolonial Genealogy.

2. The Epic Story of How the Turks Migrated From Central Asia to Turkey.

3. Russia’s Foreign Policy in a Historical Perspective, by Sergei Lavrov.

4. Sacred and Secular: Religion and Politics Worldwide (Cambridge University Press).

5. How Have the Modernization and Secularization Theses Shaped the Study of IR? (International Relations).

6. After Virtue: A Study in Moral Theory, by Alasdair MacIntyre.

7. The Rise and Fall of Anglo-America (Harvard University Press).

8. Shall the Religious Inherit the Earth? Demography and Politics in the Twenty-First Century.

9. The Collapse of the Liberal World Order.

10. Demographics as Destiny: Globalization and the Resurgence of Religion Through Fertility.


.~`~.
III
Μη ιδιαίτερα δημοφιλή επιλεγμένα-προτεινόμενα



Ευχές για το νέο έτος

Δ`~.

30 Δεκεμβρίου 2016

Σχολιασμός.

Τελικά ο πανικός στον οποίον αναφέρθηκα πριν από περίπου δύο εβδομάδες, επιβεβαιώνεται:

πέρα από αδυναμία, ορισμένα από τα προηγούμενα φανερώνουν σημάδια πανικού. Πάλι καλά που η Κίνα [Τελικά και η Ρωσία] συμπεριφέρεται πιο ώριμα και ισορροπημένα από τις Η.Π.Α. Γιατί αν συμπεριφερόταν όπως αυτές, τον τρίτο παγκόσμιο πόλεμο θα είχαμε πρό πολλού ως πραγματικότητα...

Αυτή είναι η δεύτερη φορά, εντός λίγων ημερών, μετά και τη δολοφονία του Ρώσου Πρέσβη, που η Ρωσία φανερώνει αυτοσυγκράτηση και ψυχραιμία.

Μην υποκύπτετε σε απόψεις που μιλάνε απλά και μόνον για Δημοκρατικούς και Ομπάμα. Οι προκλήσεις, οι αντιδράσεις, τα μέτρα και οι πιέσεις αυτές δεν έχουν να κάνουν απλά και μόνον με ένα κόμμα, αλλά με ένα ολόκληρο κατεστημένο και βαθύ κράτος στο εσωτερικό των Η.Π.Α (και υπερ-εθνικούς παράγοντες και δρώντες στο εξωτερικό τους) που, στην προκειμένη περίπτωση, οι Δημοκρατικοί λειτουργούν ως φορέας τους. Μην ξεχνάτε πως ο Τράμπ δεν προέρχεται από τους Ρεπουμπλικανούς (εννοώ πως δεν ήταν κομματικός υποψήφιος). Ήταν ανεξάρτητος υποψήφιος και όχι ιδιαίτερα αποδεκτός από το κόμμα.

Αυτό μονάχα: Αδυναμία και πανικός.

Σημειώσεις
[-] Και ολοκλήρωνα γράφωντας (18 Δεκεμβρίου 2016): «Το συνεχώς αυξανόμενο κλίμα έντασης, πόλωσης και πολεμικής που διαμορφώνεται από πλευράς Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής έναντι της Ρωσικής Ομοσπονδίας, όσο πλησιάζουμε προς την ολοκλήρωση της μεταβατικής περιόδου για τη νέα αμερικανική προεδρία, δεν βοηθά παρά βλάπτει τη διεθνή εικόνα των Η.Π.Α και δεν αποτελεί καλό δείγμα για τη κατάσταση του πολιτικού συστήματος και τη λειτουργία του (ένα πολιτικό σύστημα που χαρακτηρίζεται από ακραία κομματική και συνακόλουθα πολιτική πόλωση και αξιακό διχασμό κατά τις τελευταίες δεκαετίες). Όσα λέγονται δημοσίως και οι κατηγορίες που εκτοξεύονται εις βάρος της Ρωσίας, δεν έχουν ιστορικό προηγούμενο [Προσοχή! Αυτά γράφονταν πριν από τη δολοφονία του Ρώσου Πρέσβη]. Το ότι προκαταλαμβάνουν και υποδαύλίζουν τις όποιες -τελος πάντων- πιθανότητες υπάρχουν για την εξομάλυνση των σχέσεων των δύο χωρών, φυσικά δε χρειάζεται να το αναφέρουμε καν. Τις επιπτώσεις μιας εκ νέου πόλωσης και κλίμακωσης στις σχέσεις Ρωσίας - Η.Π.Α δεν θα τις υποστεί η αμερικανική, αλλά η ευρωπαϊκή ήπειρος (ή/και γενικότερα η Μέση Ανατολή, η Ευρασία ή η Άπω Ασία).»

[-] Δες και 30 Δεκεμβρίου 2016.


Bonus
Το συντριπτικό ποσοστό της διεθνούς αρθρογραφίας, των μελετών, των αναλύσεων και των ομιλιών, τόσο ακαδημαϊκής όσο και διπλωματικής ή πολιτικής υφής, θεωρητικής και πρακτικής φύσεως, που αναφέρονται στις σχέσεις Η.Π.Α και Κίνας στον νέο παγκόσμιο αιώνα, τους προβληματίζει και τους απασχολεί περισσότερο απ' οτιδήποτε άλλο, η λεγόμενη ''Thucydides Trap'':

τὴν μὲν γὰρ ἀληθεστάτην πρόφασιν, ἀφανεστάτην δὲ λόγῳ, τοὺς Ἀθηναίους ἡγοῦμαι μεγάλους γιγνομένους καὶ φόβον παρέχοντας τοῖς Λακεδαιμονίοις ἀναγκάσαι ἐς τὸ πολεμεῖν: αἱ δ᾽ ἐς τὸ φανερὸν λεγόμεναι αἰτίαι αἵδ᾽ ἦσαν ἑκατέρων, ἀφ᾽ ὧν λύσαντες τὰς σπονδὰς ἐς τὸν πόλεμον κατέστησαν...

Αυτά... (περί -«πρό» και «μέτα»- «νεωτερικότητας», περί «σταδίων», «παγκοσμιοποίησης» κ.λπ).

30 Δεκεμβρίου 2016.

I
Πριν λίγες ημέρες ήταν η «επέτειος» της αποσύνθεσης της Ε.Σ.Σ.Δ. Υπό τη σκοπιά των νέων παγκόσμιων εξελίξεων θα πρέπει να επανακαθοριστεί το νόημα αυτής της αποσύνθεσης ή «πτώσης». Επί μια 25ετία περίπου, επικράτησε ή/και επιβλήθηκε μια παρερμηνεία ή παρεξήγηση. Η άποψη πως αυτό το φανταστικό πλάσμα που -από τα τέλη του 19ου και τις αρχές του 20ου αιώνα, και με μεγαλύτερη ένταση κατά τη διάρκεια ψυχρού πολέμου- ονομάστηκε «Δύση» (αντιπαρατιθέμενο προς κάποιο «ανατολικό» μπλόκ), «νίκησε».

Πέρα από εσφαλμένη -δυτικοκεντρική- ερμηνεία που προκύπτει από τεχνητά κατασκευασμένους δυϊσμούς, η αντίληψη αυτή οδήγησε και στην επικράτηση ολικώς παράλογων ιδεών-δογμάτων και ονειροφαντασιών περί κάποιου υποτιθέμενου «Τέλους της Ιστορίας».

Τις δύο τελευταίες δεκαετίες ο πλανήτης ταλανίστηκε και υπέφερε από αυτή την αυταπάτη.

Υπό αυτή την οπτική, θα μπορούσε να ειπωθεί πως τα τελευταία 25 έτη δεν ήταν τίποτα περισσότερο από την προσπάθεια θεσμοθέτησης και παγκόσμιας επιβολής (μέσω διάφορων μεθόδων, τεχνικών και μορφών ισχύος) της τελευταίας έκφρασης της «δυτικής» εκκοσμικευμένης εσχατολογίας. Του λεγόμενου «Τέλους της Ιστορίας». Δηλαδή μιας ψευδαίσθησης ή αυταπάτης.

Σημείωση
[*] Φυσικά το «Τέλος» αυτό περιλάμβανε και την προσπάθεια θεσμοθέτησης, επιβολης και κατοχύρωσης της απόλυτης ανωτερότητας των Η.Π.Α σε παγκόσμια κλίμακα. Όπως ήταν αναμενόμενο τη δυτικοκεντρική αντίληψη του αμερικανοκεντρικού μονοπολισμού (ουσιαστικά περί παγκόσμιας ηγεμόνευσης), συνόδευσε και μια ευρωκεντρική μονοπολική τέτοια (παλιά μου τέχνη κόσκινο) που φαντασιωνόταν κάποια «Ευρώπη» ως απόλυτο κέντρο ή άξονα του παγκόσμιου συστήματος.


II
Το συμπέρασμα είναι πως μια «οικονομική Ιταλία» και ένα «κράτος υπό διάλυση» σε συνεργασία με ένα ''rogue state'', κατάφεραν, μέσω της όποιας τέλος πάντων παροδικής συνεννόησης τους, για πρώτη φορά οι Η.Π.Α να μην έχουν -άμεσο και καθοριστικό- λόγο στην καρδιά της Μέσης Ανατολής.

Επισημάνσεις και σημειώσεις
[*] Ρωσία: «οικονομική Ιταλία». Τουρκία: «κράτος υπό διάλυση». Ιράν: ''rogue state''.

[-] Ποιός κρατάει με νύχια και με δόντια, και περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο κράτος, αυτή τη στιγμή τις Η.Π.Α στη δυτικη Ασία; Η Σαουδική Αραβία.

[*] Δυτική Ασία: Μέση Ανατολή πλήν Αίγύπτου που βρίσκεται στην Αφρική. Δηλαδή το τρίγωνο Ιράν - Τουρκία - Αραβική Χερσόνησος.

[-] Γιατί υπάρχουν ανησυχίες που μια «οικονομική Ιταλία» και ένα «κράτος υπό διάλυση» (μετά από την ανάγκη και το στρίμωγμα του τελευταίου λόγω ακριβώς της αδυναμίας και μη αποφασιστικότητας των «συμμάχων» του), συνομιλούν; Κατά τα λοιπά, γνωρίζουμε: Όλες οι «προσεγγίσεις», οι «συνομιλίες» και οι «συνεννοήσεις» Τουρκίας - Ρωσίας ιστορικά είναι παροδικές και διαρκούν λίγο. Σε βάθος χρόνου οι σχέσεις είναι ανταγωνιστικές. Το προηγούμενο βέβαια, σε αυτή τη φάση, αποτελεί παρηγοριά στον άρρωστο, καθώς είναι ακριβώς αυτή η παροδική συνεννόηση που συνέβαλε στο -να πεταχτούν εκτός- να μην έχουν λόγο για πρώτη φορά οι Η.Π.Α στην καρδιά της Μέσης Ανατολής.

[-] Οι Η.Π.Α έχουν υποστεί πανωλεθρια στη Μέση Ανατολή, όμως πολλοί άνθρωποι αδυνατούν να το παραδεχτούν, πρώτον, γιατί δεν μπορούν να το πιστέψουν και να το χωνέψουν (συνεχίζουν να σκέφτονται μονοπολικά, δυτικοκεντρικά και με όρους ανωτερότητας) και δεύτερον, επειδή δεν επιθυμούν να πληγεί το κύρος της... υπερδύναμης.

[-] Μελλοντικά θα αναφερθώ στην αθόρυβη προσπάθεια των τελευταίων χρόνων, να επίστρέψουν στη Μέση Ανατολή, δυτικοευρωπαϊκές δυνάμεις. Αλλά ποιος ασχολείται με αυτούς; Για Λακεδαιμονίους να μιλούμε τώρα!... Που έγραφε και ο ποιητής.


III
Η απομόνωση του Ισραήλ και η συνεχής απώλεια επιρροής και ισχύος στον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών.

Τον περασμένο μήνα πέρασε μια σειρά ψηφισμάτων (συγκεκριμένα έξι) στη Γενικη Συνέλευση του Ο.Η.Ε, όπου καταδίκαζαν το Ισραήλ για μια σειρά ζητημάτων (καθεστώς Ιερουσαλήμ, υψίπεδα Γκολάν, εποικισμούς κ.λπ). Κάποτε αυτά δεν είχαν ιδιαίτερη σημασία. Όμως οι εποχές -και οι συσχετισμοί- έχουν αλλάξει. Σε μια από τις πιο «ευνοϊκές» περίπτωσεις για το Ισραήλ, ψήφισμα πέρασε με 103 ψήφους κρατών υπέρ, 6 ψήφους κατά (που δεν ήταν 6 αλλά 2: Η.Π.Α, Καναδάς και κάτι Μικρονησίες, νήσοι Παλάου και Μάρσαλ - φυσικά και Ισράηλ), ενώ 56 κράτη απείχαν. Αυτή ήταν σχετικά «ευνοϊκή» περίπτωση και το ψήφισμα απαιτούσε την αποχώρηση από τα υψίπεδα του Γκολάν. Στην πιο δυσάρεστη περίπτωση, ψήφισμα πέρασε με 153 ψήφους κρατών υπέρ, 7 ψήφους κατά (που δεν ήταν 7 αλλά 3: Αυστραλία, Η.Π.Α, Καναδάς και ξανά Μικρονησίες, νησιά Παλάου κ.λπ) και 7 αποχες.

Σημειώσεις
[-] Πριν λίγες ημέρες πέρασε ψήφισμα από το Συμβούλιο Ασφαλείας του Ο.Η.Ε (στο οποίο πρόσφατα αναφέρθηκε η ειδησεογραφεία). Οι Ηνωμένες Πολιτείες απήχαν. Αποτέλεσμα: 14 ψήφοι υπέρ και μια 1 αποχή. Πρώτη φορά εδώ και δεκαετίες που οι Η.Π.Α δεν άσκησαν βέτο σε ψήφισμα που αφορά το ζήτημα των εποικισμών. Η αποχή αιτιολογήθηκε ως εξής: Explaining that Israel had been treated differently from other States for as long as it had been a member of the United Nations, she pointed out that in the course of 2016, 18 resolutions had been adopted in the General Assembly and others in the Human Rights Council, all condemning Israel. Because of that bias, and some factors not included in the resolution, the United States had not voted in favour of the resolution, she said, explaining that her delegation would not have let it pass had it not addressed acts of terrorism and incitement to violence. Μελλοντικά θα εξετάσουμε το περιεχόμενο των τοποθετήσεων συγκεκριμένων κρατών. Υπάρχουν ακραίες φωνές στο εσωτερικό του Ισραήλ που έχουν μιλήσει ακόμη και για αποχώρηση από τον Ο.Η.Ε.

[-] Δες επίσης: 1. National Summit to Reassess the US-Israel "Special Relationship": I) Paul Pillar: Are threats to Israel's security inflated to justify occupation and U.S. support? II) Philip Giraldi: Is Israel a U.S. ally? III) Mark Perry: Mossad poses as CIA? National security reporting IV) Gareth Porter: The "Manufactured Crisis" and drive for U.S. / Israel military actions against Iran V) Stephen Walt: The "special relationship" and what has changed since "The Israel Lobby" book και 2. I) The Crisis in U.S.-Israel Relations Is Officially Here II) Crisis: Are U.S.-Israeli Relations Really Doomed? III) U.S.-Israeli Relations: Don't Call It a Crisis and IV) Sino-Israeli economic and strategic ties growing.

28 Δεκεμβρίου 2016

The Forgotten History of Pre-Western Global Order.


Book review: Before European Hegemony. The World System A.D. 1250-1350. By Janet L. Abu-Lughod. Oxford University Press (OUP), 1991. 464 pages.

By Post-Western World

What will global economic order in the Post-Western World look like? One key element that is already emerging today is, of course, its post-hegemonic and profoundly multipolar character: No single country or region dominates the globe economically, nor is any likely to do so in the next decades. In this context, it is notable how little we know about the global economy prior to the rise of the West, which shared some characteristics with the one we are entering today. Understanding the system that preceded Western dominance may thus be useful to comprehend what lies ahead. With this argument in mind, Janet Abu-Lughod explores the world economy between A.D. 1250 and 1350, providing a fascinating glimpse into the Pre-Western World.

Global trade, the author shows, was far more advanced at the time than is commonly assumed. Contrary to most scholars who believe that there was no global economic system prior to the West, Before European Hegemony shows that the only element that kept pre-Western order to be completely globalized is that it did not include the Western Hemisphere. More importantly, the European economy had no leading role in creating a global economic system, but merely joined a preexisting one. Europe, Abu-Lughod says, was "an upstart peripheral to an ongoing operation." Most symbolic, perhaps, was the Mongol leader Genghis Khan who, after arriving in present-day Hungary in 1225, decided not to conquer Europe, but to attack China, which he regarded as more important.

Furthermore, the similarities of the trading partners in different parts of the world far outweighed their differences. Western scholars often explain the "Rise of the West" by stressing the supposedly unique characteristics of Western capitalism. However, the author shows that Asian, Arab and Western forms barely differed from each other. In the same way, Abu-Lughod insists that Christianity has only very limited explanatory power in explaining the West's capacity to project its power on a global scale starting in the 16th century.

Yet if Europe was so similar to the rest, why did it pull ahead? The author responds that, rather than a set of unique civilizational factors, Europe was able to use a rare window of opportunity that emerged as several non-Western empires entered temporary disarray -- just like Europe after the disintegration of the Roman Empire. This was partly due to their mutual destruction, as was the case with Arab Asia, which was laid to waste by Tamerlane, the Turko-Mongol conqueror, in 1400. The economic difficulties faced by Asia -- partly due to the closure of Chinese seaports ordered by the Emperor -- led to the breakup of a previously sophisticated system. Much of it was gone by the time Portugal, a new player, entered the Indian Ocean soon after 1500. The Portuguese would have hardly been able to so effortlessly project power in the Indian Ocean had they arrived there a century or two earlier. Even though this seems plausible in principle, her argument that the European desire to plunder was different from all other players and thus explained how easily existing order was affected is controversial, particularly considering the Mongol invaders who cared little about global rules and norms.

Mosul, in present-day Iraq, in the late 13th century, at the time under Mongol rule

Still, Before European Hegemony is a remarkable work in several ways. First of all, the book transcends Western-centrism even in small, often overlooked details. For example, Abu Lughod describes the Middle East, India and China as the "Old World core", which sounds counterintuitive to many readers. Secondly, the book is free of the often distracting ideological debate that marks so many works of scholars who seek to undermine Western centrism. Finally, the book is the result of a tremendous amount of primary research, thus presenting genuinely new information which can help us reinterpret global history at the time.

Abu-Lughod's book was widely praised when it was first published 25 years ago, but the current discussion about China's rise will yet again spur interest in her book, this time in a different context. As the age of Western dominance may come to a close in the coming decades, future global historians are likely to reject the common claim that global history "began" around 1500 -- exactly when European powers began to conquer other regions. Rather, with Western hegemony seen as merely one relatively short episode of global history (around 1850-2050), interest may surge in global history before the rise of the West. A more multipolar order may thus, paradoxically, lead us to a greater understanding of global history, which was far less Western than commonly assumed today.

Looking forward, the author rightly points out that new orders rarely emerge from scratch or destroy existing structures completely. Rather, the old parts live on and become the materials out of which restructuring develops when formerly peripheral players become central actors in the new system. A glance at the creation of Post-World War II order confirms this: Rather than being a completely novel organization that broke with the past, the UN can very much be seen as an adaptation of existing structures, such as the League of Nations. In the same way, China -- a country that seems certain to occupy a more prominent role in a more multipolar post-Western global order -- is unlikely to undo the rules, norms and structures that exist today. Rather, it will modify them according to its interests, yet building on the past -- just like any great power with system-shaping capacity, such as the United States, has done before.

Oliver Stuenkel



.~`~.
Read also

Δεκάδες σημειώματα γύρω από τη θεματολογία: Δυτικοευρωκεντρισμός.

24 Δεκεμβρίου 2016

22 Δεκεμβρίου 2016

21 Δεκεμβρίου 2016

Σχολιασμός.

21 Δεκεμβρίου 2016 5:51 μ.μ.

Δύο λόγια με αφορμή την ανάληψη της ευθύνης (η οποία ήδη διαψεύσθηκε) για τη δολοφονια του Ρώσου Πρέσβη στη Τουρκία από την οργάνωση-ομάδα Jaish al-Fatah (Army of Conquest).

Κάπως αυθαίρετα οι υπο-κρατικοί/εθνικοί δρώντες που δραστηριοποιούνται στη Συρία έχουν χωριστεί σε τέσσερις κατηγορίες: i. τρανς/υπερ-εθνικοί σαλαφιστές («τζιχαντιστές») που σχετίζονται με την al-Qaeda, ii. σαλαφιστές (επίσης «τζιχαντιστές») εθνικής-εδαφικής βάσης, iii. πολιτικό Ισλάμ και iv. «κοσμικοί» (seculars). Η διάφορα ανάμεσα σε «τζιχαντιστές» και πολιτικό Ισλάμ είναι περίπου η διαφορά ανάμεσα σε σαλαφιστές και Αδελφούς Μουσουλμάνους (αυστηρή εφαρμογή του ισλαμικού νόμου vs κράτος με ισλαμικό σύνταγμα, που -υποτίθεται τουλάχιστον πως- θα προστατεύει τη θρησκευτική ελευθερία). Όσο για τους «κοσμικούς», ο όρος χρησιμοποιείται αόριστα από τους Αμερικανούς. Οι περισσότεροι από αυτούς είναι συντηρητικοί μουσουλμάνοι που δεν θέλουν όμως στην πραγματικότητα κοσμική κυβέρνηση (Άσσαντ), αλλά ούτε Ισλαμικό Κράτος.

Η ομάδα που -υποτίθεται πως- ανέλαβε την ευθύνη για τη δολοφονία (Jaish al-Fatah), και η οποία επαναλαμβάνω πως έχει ήδη διαψευσθεί, δραστηροποιείται κυρίως στο Κυβερνείο-Περιφέρεια του Idlib (ανάμεσα στη Λατάκια και το Χαλέπι) το οποίο βρισκεται στο βορειοδυτικό τμήμα της Συρίας και συνορεύει με την επαρχία Hatay της Τουρκίας (Αλεξανδρέττα). Οι βασικοί εχθροί αυτής της ομάδας είναι το συριακό καθεστώς (Άσσαντ) και σε δεύτερο πλάνο η Χεζμπολάχ (Hezbollah), το Ιράν και η Ρωσια.

Η Jaish al-Fatah (Army of Conquest) που προέκυψε από την Jabhat al-Nusra (ή αποτελεί παράρτημα της, βασικά ένας Σαουδάραβας κληρικός τη δημιούργησε), η οποία al-Nusra με τη σειρά της σχετίζεται με την al-Qaeda, μπορεί να θεωρηθεί πως ανήκει στο τρανς/υπερ-εθνικό σαλαφιστικό-τζιχαντιστικό ρεύμα σποραδικού χαρακτήρα και μη εθνικής-εδαφικής βάσης, το οποίο βρίσκεται σε ανταγωνισμό με το σαλαφιστικό-τζιχαντιστικό ρεύμα εδαφικής βάσης που εκφράζει το Ισλαμικό Κράτος. Μιλάμε -χονδρικά- για δύο διαφορετικές στρατηγικές και δύο ανταγωνιστικά σχέδια ανάμεσα σε al-Qaeda και ISIL. Οι της al-Qaeda (αν και ξεδοντιασμένοι) είναι οι Παγκοσμιοποιητές-Γκλομπαλιστές (Globalists) του σαλαφισμού-τζιχαντισμού (υπερεθνική ισλαμιστική σποραδική παγκοσμιοποιημένη τρομοκρατία ή «τζιχάντ»).

Η επιλογή των Η.Π.Α ήταν να διαχωρίσουν όλες τις ομάδες που σχετίζονται με την al-Nusra (και έμμεσα με την al-Qaeda) προκειμένου να στρέψουν όλες τις υπόλοιπες ομάδες εναντίον του ISIL (προσοχή, όσοι διαχωρίζονται δε σημαίνει ότι δεν είναι «ισλαμιστές»). Στα πλαίσια αυτών των «επιλογών» έχουν δημιουργηθεί ομάδες όπως η Jaish al-Fatah, η οποία -υποτίθεται πως- «είναι διαχωρισμένη από την al-Nusra»... Υψηλή Στρατηγική από την αντίπερα όχθη του Ατλαντικού... Πέρα από τις εσωτερικές σφαγές στις οποίες επιδίδονται όλες αυτές οι ομάδες-σέκτες μεταξύ τους, αυτού του τύπου οι «επιλογές» είναι που ερμηνεύουν και το συνεχή κατακερματισμό της «Συριακής Αντιπολίτευσης». Η Jabhat al-Nusra (στις μέρες μας έχει αλλάξει όνομα) μπορεί να θεωρηθεί ως «συριακή al-Qaeda». Ως το συριακό παράρτημα της al-Qaeda.


Σημείωση
Όσα διαβάσατε προηγουμένως γράφτηκαν στις 5:51 μ.μ. Πως είναι δυνατόν εγώ να γνωρίζω τη διάψευση από τότε (και νωρίτερα) και ακόμη ορισμένα ειδησεογραφικά πρακτορεία να μην την έχουν ανακαλύψει; Εαν διαψευστεί και η... διάψευση, τότε θα μιλάμε για μυστικο-υπηρεσιακο/psyop πάρτυ.

21 Δεκεμβρίου 2016.

I
Εν τω μεταξύ, διαβάζω σε άρθρο πρώην Ινδού διπλωμάτη (Bhadrakumar), πως υπάρχουν σημαντικές εξελίξεις στις σχέσεις Ρωσίας-Ιράν, που αξίζουν ιδιαίτερης προσοχής από πλευράς Νέου Δελχί. Η επισήμανση αφορά την επίτευξη προκαταρκτικής συμφωνίας ανάμεσα σε Τεχεράνη και Μόσχα για την αντικατάσταση του δολαρίου στις διμερείς εμπορικές τους συναλλαγές, από τα εθνικά-τοπικά τους νομίσματα. Αφού ο διπλωμάτης ερμηνεύει τη κίνηση, αναφέρεται στους λόγους, τους συμβολισμούς, στην Κίνα (η οποία κινείται προς παρόμοια κατεύθυνση, πιο επιφυλακτικά όμως), τοποθετεί τη συμφωνία στο πλαίσιο της νέας αμερικανικής διοίκησης. Επισημαίνει επίσης ότι υπάρχουν νέες εξελίξεις και στον ενεργειακό τομέα μεταξύ Ιράν και Ρωσίας και πως η διαφαινόμενη παρουσία της Ρωσίας στον ενεργειακό τομέα του Ιράν έχει βαθιές συνέπειες για την ενεργειακή ασφάλεια της Ινδίας: ''Time is ripe for India-Iran-Russia energy tie-up''.

Από τις Φιλιππίνες μέχρι τη Μαλαισία και από την Ινδία μέχρι την Τουρκία, οι Η.Π.Α χάνουν συνεχώς επιρροή. Παντού. Οι συσχετισμοί άλλαζουν σε παγκόσμια κλίμακα και κενά ισχύος συνεχώς καλύπτονται.

Η διοίκηση Obama (περισσότερο η δεύτερη θητεία) υπήρξε καταστροφική σε διεθνές επίπεδο για τις Η.Π.Α, για τη διεθνή εικόνα και ισχύ τους. Από που να αρχίσει κανείς και που να τελειώσει; Από τις διαχειρίσεις σε Ιράκ και Αφγανιστάν; (ποιά είναι η επιρροή του Ιράν σήμερα σε αυτές τις δύο χώρες;). Από το χάος της Λιβύης; Από την κατάσταση στην Ουκρανία; Ή μήπως στη Συρία; (ο μεγάλος ωφελημένος και στη Συρία, όπως στις περιπτώσεις του Αφγανιστάν και του Ιράκ, εάν συνεχίσουν έτσι τα πράγματα, θα είναι πάλι το Ιράν). Από το γεγονός πως οι δι/ευρω-ατλαντικές σχέσεις βρίσκονται στο χειρότερο σημείο τους εδώ και 70-80 χρόνια, από τη δεκαετία του 1930; (θα μπορούσα να αναφερθώ και στους χαμένους του β' παγκοσμίου πολέμου, και παραδοσιακούς μεταπολεμικούς «συμμάχους», την Ιαπωνία -στην οποία αναφέρθηκα πρόσφατα- και τη Γερμανία, που το παίζουν «δύσκολοι», αλλά δε θα το κάνω). Ή μήπως από τη Μαλαισία και τις Φιλιππίνες (τις οποίες κινδυνεύουν να «χάσουν» για πρώτη φορά οι Η.Π.Α από το 1898-1901!), και το περίφημο ''Pivot to Asia'' που αξίωνε να «απομονώσει» την Κίνα; (Στην περίπτωση της AIIB μάλιστα αυτοαπομόνωθηκαν οι Η.Π.Α, μένοντας αγκαζέ-engagé με την... Β. Κορέα. Αυτό δεν είναι ''Pivot'' προς την Ασία, αλλά προς το Άγνωστο). Μήπως από το γεγονός πως η Τουρκία στρέφεται (έστω από ανάγκη) για πρώτη φορά σε τέτοιο βαθμό προς τη Ρωσία, το Ιράν, τη Μεσοποταμία και γενικότερα την Ανατολή και το Νοτο; Από που να αρχίσει κανείς και που να τελειώσει; Το μεγαλύτερο φιάσκο ομως, η μεγαλύτερη αποτυχία του Obama, ειναι ακριβώς η Ρωσία.

Η διοίκηση Obama υπήρξε κά-τα-στρο-φι-κή για τις Ηνωμένες Πολιτείες σε διεθνές επίπεδο. Ωστόσο θα πρέπει να είμαστε διανοητικά έντιμοι και ειλικρινείς. Οι μεταβολές αυτές, δε συμβαίνουν απλά και μόνον επειδή ο Obama ήταν «κακός» Πρόεδρος. Έχουν βαθύτερα αίτια και προκύπτουν από αναγκαιότητες (γεωφυσικές, ιστορικές και πολιτικές), τις οποίες ορισμένοι στην Ουάσινγκτον αρνούνται πεισματικά να αντικρίσουν.

Σημειώσεις
[-] Σε διεθνές επίπεδο, μια μονάχα επιτυχημένη -και 100% σωστή- κίνηση έκανε ο Obama (άξια λόγου). Τη συμφωνία P5+1 για το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν. Και το μόνο σωστό διεθνοπολιτικό βήμα που έκανε σε ολόκληρη τη θητεία του έρχεται και το αμφισβητεί, και απειλεί να το γκρεμίσει, ο Trump...

[-] Τα προηγούμενα δίχως να αναφερθώ σε Λατινική Αμερική και Αφρική.

[-] Ian Bremmer, ''The hard thing about criticizing Trump's alignment with Russia is that Russia was Obama's biggest failure as a foreign policy''. Jared McKinney, The Problem With the Pivot, Part 1+2 (The Diplomat).


II
Η γεωγραφική τοποθέτηση όλων αυτων των χωρών (Φιλιππίνες, Μαλαισία, Ινδία, Τουρκία) είναι εντός της περιοχής που οι «κλασικοί γεωπολιτικοί» ονομάζουν ''Rimland'' (ή σχετίζονται άμεσα με αυτήν). Η Τουρκία είναι η χώρα που έχει υποστεί και εσωτερικεύσει ίσως τις περισσότερες πιέσεις από τις χώρες αυτές, κατά την παγκόσμια μεταβολή που συντελείται σταδιακά από το 2000, και εμφανώς κλιμακούμενη, από το 2008 και ύστερα. Για την εξέλιξη αυτή, δηλαδή γιατί συγκεκριμένα επιβαρύνεται σε τέτοιο βαθμό η Τουρκία, θα χρειαστεί ειδικό ξεχωριστό σημείωμα (θυμίζω πως η Οθωμανική Αυτοκρατορία ήταν η πρώτη δύναμη που ένιωσε την πίεση της ανόδου της δυτ. Ευρώπης, και έπειτα -αρκετά έως πολύ αργότερα-, η Ινδία, η Ιαπωνία, η Κίνα κ.λπ).

Δεν είναι τόσο απλοϊκά τα πράγματα. Στην Ελλάδα δυστυχώς βλέπουμε τα πράγματα μέσα από μια στενή ελλαδο-τουρκοκεντρική και δυτικο-τουρκοκεντρική ματιά, αντί να εντάσσουμε την Τουρκία σε ένα πλαίσιο όπως το προηγούμενο. Νομίζουν, εκτιμούν ή πιστεύουν ορισμένοι πως μια (υπερβολική) αποδυνάμωση της Τουρκίας συμφέρει τις Η.Π.Α; Μια υπέρ του δέοντος αποδυνάμωση της Τουρκίας (ή μια υπερβολική αποτροπή προκειμένου να μην προσεγγίσει το Ιράν και τη Ρωσία), ακριβώς τους Ιρανούς και τους Ρώσους θα ωφελήσει (lose-lose). Μόνη ελπίδα για να μη συμβεί κάτι τέτοιο αποτελεί μια ισχυρή αντιρωσική -στα μάτια των Αγγλοσαξόνων- Αίγυπτος. Ακόμη όμως και η διαφαινόμενη ανάληψη ενός ενεργητικότερου ρόλου από πλευράς Αιγύπτου, που αποτελεί σαφώς τη σημαντικότερη εξέλιξη στη Μέση Ανατολή, κινείται περισσότερο προς τον άξονα Δαμασκού-Μόσχας (ενώ παράλληλα έχει έντονο αντι-τουρκικό πρόσημο) και υπέρ της διατήρησης της κυριαρχίας και της υπόστασης των κρατών της περιοχής (Λιβύη, Ιράκ, Συρια). Ο διαφαινόμενος πιο ενεργητικός ρόλος της Αιγύπτου, σε συνδυασμο με την -εξαιρετική- ισχυροποίηση και αναβάθμιση του Ιράν, οδηγεί σταδιακά σε υποβάθμιση της σημασίας και του ρόλου της Τουρκίας για τις εξω-περιφερειακές δυνάμεις (εφόσον τη θεωρούν δεδομένη. Η Τουρκία με κάθε τρόπο και σε κάθε ευκαιρία, επιδιώκει να υπενθυμίζει τη κομβικότητα της και πόσο απαραίτητη είναι). Όπως έχω ισχυριστεί κατ' επανάληψη στο παρελθόν η ουσιαστική οπισθοδρόμηση της Τουρκίας -εσωτερίκευση και αύξηση βαρών και πιέσεων κ.λπ- ξεκινά με την αλλαγή του καθεστώτος στην Αίγυπτο. Η Τουρκία «χάνει» την Αίγυπτο την οποία προς στιγμήν ειχε «κερδίσει».

Η Τουρκία, από κάποια στιγμή και ύστερα, συνειδητοποίησε, ένιωσε πολύ έντονα στο πετσί της, πως δεν τη συνέφερε να είναι το κύριο μέτωπο και ο βασικός τοπικός παράγοντας της αντιπαράθεσης μιας περιφερειακής συμμαχίας, η οποία αντιτίθετο στον άξονα Μόσχας, Τεχεράνης, Δαμασκού (πόσο μάλλον όταν έχει το κουρδικό στον κόρφο της). Η Τουρκία πιέστηκε πολύ και εσωτερικά και εξωτερικά δίχως να έχει ουσιαστικό όφελος, το αντίθετο μάλιστα. Περικυκλωμένη γεωγραφικά, υπέστει -και εσωτερίκευσε- όλα τα αρνητικά, τις απώλειες, τα βάρη και τις επιπτώσεις αυτής της αντιπαράθεσης. Οι συσχετισμοί ισχύος και συμφερόντων στο παρόν και στο έδαφος ήρθαν σε σύγκρουση με τις σταθερές και πάγιες συμμαχίες του παρελθόντος. Αλλά είπαμε. Θα χρειαστεί ξεχωριστό σημείωμα για τις ιδιαίτερες πιέσεις που δέχεται η Τουρκία σε σχέση με άλλα κράτη της λεγόμενης ''Rimland''.


III
Η διαφαινόμενη ανάληψη ενός ενεργητικότερου ρόλου από πλευράς Αιγύπτου αποτελεί τη σημαντικότερη εξέλιξη στη Μέση Ανατολή. Η τοποθετήση της Αιγύπτου στο πλευρό των επίσημων κυβερνήσεων και έμμεσα υπέρ της διατήρησης της υπόστασης των κρατών της περιοχής έχει ιδιαίτερη σημασία. Ο Abdel-Fattah Al-Sisi ταχθηκε υπέρ του συριακού, λιβυκού και ιρακινού εθνικού και κυβερνητικού στρατού στη μάχη τους ενάντια στη τρομοκρατια: «Πρέπει να υπάρξει διεθνής υποστήριξη προς τον λιβυκό, συριακό και ιρακινό εθνικό στρατό προκειμένου να διαφύλαξουν την ασφάλεια των συγκεκριμένων χωρών... Είναι προτιμότερο ο εθνικός στρατός οποιασδήποτε χώρας να διασφαλιζει την ασφάλεια και τη σταθεροτητα ο ίδιος».

Ο Al-Sisi ουσιαστικά τίθεται υπέρ της διατήρησης της κυριαρχίας και της υπόστασης των συγκεκριμένων κρατών και κατά της αποδυνάμωσης και του κατακερματισμού τους (που αποτελούν προϋπόθεσεις για την άνοδο του σεκταρισμού και της τρομοκρατίας).

Την ίδια στιγμή διαφαίνεται προσπάθεια προσέγγισης της Αιγύπτου με τη Συρία και απομάκρυνσης της Αιγύπτου από τη Σαουδική Αραβία.

Σε ό,τι αφορά την πρώτη περίπτωση (προσέγγιση Αιγύπτου-Συρίας). Ο Σύριος Πρόεδρος θεωρεί καλοδεχούμενη και θεμιτή μια τέτοια εξέλιξη αν και εξέφρασε παράλληλα μια επιφυλακτικότητα για όσο χρονικό διάστημα η προσέγγιση αυτή δεν περνά στο πεδίο της ασφάλειας. Ανάμεσα σε άλλα δήλωσε:

Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι οι Συρίο-Αιγυπτιακές σχέσεις επιδεινώθηκαν τα τελευταία χρόνια, ιδιαίτερα κατά τη διάρκεια του πολέμου στη Συρία, για να φτάσουν στο χαμηλότερο σημείο τους την περίοδο που ο σχετιζόμενος με τη Μουσουλμανική Αδελφότητα Μοχάμεντ Μόρσι βρέθηκε στην εξουσία.

Έχει εξαιρετικό ενδιαφέρον: την περίοδο που οι σχέσεις Αιγύπτου-Συρίας βρίσκονται στο ναδίρ, στο χειρότερο σημείο τους, οι σχέσεις Αιγύπτου-Τουρκίας βρίσκονται στο ζενίθ, στο καλύτερο σημείο τους.

Σε αυτό το χρονικό σημειο το περιφερειακό σύστημα-στρατόπεδο Τουρκίας, Σαουδικής Αραβίας, Κατάρ (στο βάθος Ισραηλ, Αίγυπτος) υπό τη μεγάλη ομπρελα των Η.Π.Α (στο βάθος Βρετανία, Γαλλία) με τις οποίες διαφορές, αντιθέσεις και από/επανα-συνδέσεις στο εσωτερικό του (π.χ η Αίγυπτος έρχεται πιο κοντά σε Τουρκία και Κατάρ αλλά η Σαουδική Αραβία και το Ισραήλ ανησυχούν για την εξέλιξη στην Αίγυπτο, παρά το ό,τι ακόμη και η Αίγυπτος του Μόρσι δεν αποτελεί «υπαρξιακό έχθρο» επιπέδου Ιράν), σε αυτο το χρονικό σημείο λοιπόν το περιφερειακό σύστημα φαίνεται να βρίσκεται σε θέση ισχύος έναντι του άξονα-στρατοπέδου Ιράν, Δαμασκού, Βαγδάτης και Χεζμπολάχ (Hizballah). Μέχρι εκείνη τη στιγμή, όλα βαίνουν καλώς. Μετά αλλάζουν τα πάντα.

Σε ό,τι αφορά τη δεύτερη περίπτωση (απομάκρυνση Αιγύπτου-Σαουδικής Αραβίας). Η Αίγυπτος του Al-Sisi δεν αντιλαμβάνεται τον Άσσαντ ως απλά έναν τύραννο ή/και ως έναν τοπικό παράγοντα του Ιράν που «σκοτώνει τον λαό του», όπως τον βλέπουν η Σαουδική Αραβία και το Κατάρ ή τα κρατίδια του Κόλπου. Η Αίγυπτος προτιμά τον Άσσαντ παρά το Ισλαμικό Κράτος ή την Μουσουλμανική Αδελφότητα. Οι πολιτικές της Σαουδικής Αραβίας και του Κατάρ αποτελούν πηγή μεγάλης ανησυχίας για την Αίγυπτο, όπως και η ευθυγράμμιση τους με την Τουρκία του Erdoğan. Η Αίγυπτος αν και εξαρτόμενη και πιεζόμενη από τις Η.Π.Α ανακτά βαθμούς πολιτικής ελευθερίας από την Ουάσινγκτον και συνομιλεί με τη Ρωσία, η οποία πιθανόν μεσολάβησε προκειμένου να βελτιωθούν οι σχέσεις Συρίας-Αιγύπτου. Εάν η προσέγγιση Αιγύπτου-Συρίας εμβαθυνθεί τότε η Ρωσία θα έχει καταφέρει να δημιουργήσει δύο «τρίγωνα» που θα καταστήσουν την ίδια επίκέντρό των εξελίξεων και θα χαλαρώσουν την πίεση στη Συρία. Ιράν-Συρία-Ρωσία και Αίγυπτος-Συρία-Ρωσία. Μια τέτοια εξέλιξη θα οδηγήσει σε ασφυκτική πίεση την Τουρκία η οποία θα αναγκαστεί να προσεγγίσει ακόμη περισσότερο και να πέσει στην αγκαλιά Ρωσίας και Ιράν (κάτι που ήδη έχει συμβεί σε κάποιο βαθμό).

Μέσα σε αυτό το σκηνικό πόσο άραγε μπορούν να πιεστούν οικονομικά η Αίγυπτος και η Τουρκία; Εάν η Αίγύπτος και η Τουρκία βυθιστούν σε οικονομικό και πολιτικό χάος οι επιπτώσεις όχι μονάχα για τη Μεσόγειο αλλά και για την Ε.Ε θα είναι συγκλονιστικές (σκεφτείτε τι πανικός πρόέκυψε από τα μικρομεσαία μεγέθη της Συρίας). Ιδιαίτερα την περίπτωση αποσταθεροποίσης της Αιγύπτου την τρέμουν όλοι. Τη θεωρούν αδιανόητη. Μήπως όμως μπορούν να ανεχθούν και βαθύτερη αποσταθεροποίηση στην Τουρκία; Όπως διάβασα πρόσφατα (The Washington Institute): ''If a case can be made for a country too big to fail in the Middle East, it would be Turkey''.


IV
Κάπως έτσι, με αυτά και με εκείνα, ανοίγει και ο δρόμος για αγωγούς που θα μεταφέρουν μέσω Ιράν, Ιράκ, Συρίας και Τουρκίας, το φυσικό αέριο του περσικού κόλπου προς την καλομαθημένη γριά («Ευρώπη»). Το Ιράν και το Κατάρ «μοιράζονται» από κοινού το μεγαλύτερο κοίτασμα φυσικού αερίου στον πλανήτη (South Pars / North Dome). Το Ιράν προωθεί τη κατασκευή αγωγού μέσω Ιράκ και Συρίας ενώ από την άλλη πλευρά προωθείται ο αγωγός Κατάρ-Τουρκίας. Και οι δύο αγωγοί έχουν ως πηγή τους το South Pars / North Dome. Όπως τόνισα πρόσφατα, πριν από λίγες ημέρες είχαμε τη δεύτερη ''Supreme Strategic Committee'' μεταξύ Τουρκίας και Κατάρ. Οι σχέσεις των δύο χωρών σχετίζονται φυσικά και με τον αγωγό (ενώ μια από τις τέσσερις εξω-χώριες υπερπόντιες στρατιωτικές βάσεις που διαθέτει η Τουρκία βρίσκεται στο Κατάρ). Δύο ήταν οι προτεινόμενοι οδοί για τον αγωγό Κατάρ-Τουρκίας. Η πρώτη οδός μέσω Σαουδικής Αραβίας, Ιορδανίας και Συρίας. Η δεύτερη μέσω Σαουδικής Αραβίας, Κουβέιτ και Ιράκ. Υπάρχουν οπτικές που ανάγουν όσα γίνονται στο Ιράκ και τη Συρία σε δύο ανταγωνιστικά πλάνα (ή ''project''). Από τη μια μεριά, το πλάνο του πολιτικού Ισλάμ Κατάρ και Τουρκίας υπό τους Αδερφούς Μουσουλμάνους, και από την άλλη το ουαχαμπιστικό υπό τη Σαουδική Αραβία. Τα δύο αυτά ''project'' παρά του ό,τι τα ενώνε το Ιράν ως «εχθρός», συγκρούστηκαν στην Αίγυπτο (πριν από την ανακάλυψη του μεγαλύτερου κοιτάσματος φυσικού αερίου στην ανατολική Μεσογειο. Του αιγυπτιακού Zohr). Κατάρ και Τουρκία στήριζαν του Αδερφούς Μουσουλμάνους, ενώ η Σαουδική Αραβία και βασίλεια του Κόλπου στήριξαν αρχικά την -σαλαφιστική- πολιτική παράταξη Al-Nour (αξιωματική αντιπολίτευση στις αιγυπτιακές εκλογές το 2011-12), ενώ σε δεύτερη φάση η Σαουδική Αραβία στήριξε το πραξικόπημα (όπως και το Al-Nour. Ο ουαχαμπισμός και οι σαλαφιστές υπέρ του... «κοσμικού» κράτους. Αυτά για όσους σκέφτονται μονολιθικά μέσω ιδεολογιών). Ο Al-Sisi με τις προηγούμενες τοποθετήσεις του, φανερώνει για πρώτη φορά σημάδια «αποσύνδεσης» από τη Σαουδική Αραβία (εξέλιξη που ανησυχεί το Ισραήλ: συνέχεια σε μελλοντικό σημείωμα). Τα ενεργειακά κοιτάσματα που ανακαλύφθηκαν στην ανατολική Μεσόγειο τα τελευταία χρόνια (Αίγυπτος, Ισραήλ, Κύπρος) εν δυνάμει θα μπορούσαν να συνδεθούν με τα προηγούμενα δίκτυα αγωγών. Παράλληλα με τα διάφορα ενεργειακά πλάνα προωθήθηκαν -και συνεχίζουν να προωθούνται- σχεδιασμοί για τη δημιουργία μιας νέας αρχιτεκτονικής ασφαλείας στην Ανατολική Μεσόγειο και τη Μέση Ανατολή (κάπου εκεί, ανάμεσα σε όλα αυτά, βρισκεται και το κυπριακό).


V
Η κοινή δήλωση των Υπουργών εξωτερικών Ιράν, Ρωσίας και Τουρκίας έχει ως εξής (παρατηρείστε πως στο σημείο 1 συμπίπτουν με την άποψη της Αιγύπτου). Joint Statement by the Foreign Ministers of the Islamic Republic of Iran, the Russian Federation and the Republic of Turkey on agreed steps to revitalize the political process to end the Syrian conflict, Moscow, 20 December 2016


The Ministers of Foreign Affairs of the Islamic Republic of Iran, the Russian Federation and the Republic of Turkey, meeting in Moscow on 20 December 2016, agreed on the following.

1. Iran, Russia and Turkey reiterate their full respect for sovereignty, independence, unity and territorial integrity of the Syrian Arab Republic as multi-ethnic, multi-religious, non-sectarian, democratic and secular state.

2. Iran, Russia and Turkey are convinced that there is no military solution to the Syrian conflict. They recognize the essential role of the United Nations in the efforts to resolve this crisis in accordance with UNSC resolution 2254. The Ministers also take note of the decisions of the International Syria Support Croup (ISSG). They urge all members of the international community to cooperate in good faith in order to remove the obstacles on the way to implement the agreements contained in these documents.

3. Iran, Russia and Turkey welcome joint efforts in Eastern Aleppo allowing for voluntary evacuation of civilians and organized departure of armed opposition. The Ministers also welcome partial evacuation of civilians from Fuaa, Kafraia, Zabadani and Madaya. They commit to ensure the completion of the process without interruption and in a safe and secure manner. The Ministers express their gratitude to the representatives of ICRC and WHO for their assistance in conduction of the evacuation.

4. The Ministers agree on the importance of expanding ceasefire, unhindered humanitarian assistance and free movement of civilians throughout the country.

5. Iran, Russia and Turkey express their readiness to facilitate and become the guarantors of the prospective agreement, being negotiated, between the Syrian Government and the opposition. They invited all other countries with the influence on the situation on the ground to do the same.

6. They strongly believe that this Agreement will be instrumental to create the necessary momentum for the resumption of the political process in Syria in accordance with the UNSC resolution 2254.

7. The Ministers take note of the kind offer of the President of Kazakhstan to host relevant meetings in Astana.

8. Iran, Russia and Turkey reiterate their determination to fight jointly against ISIL/DAESH and Al-Nusra and to separate from them armed opposition groups.

19 Δεκεμβρίου 2016

19 Δεκεμβρίου 2016.

Τα επόμενα δύο εγχειρίδια προσφέρουν μια βασική εικόνα προκειμένου να αντιληφθεί κάποιος τι είναι Psychological Operations ή/και Psychological warfare (ψυχολογικές επιχειρήσεις/ψυχολογικός πόλεμος), την υφή, το χαρακτήρα και τη στοχοθεσία τους: Psychological Operations (Air Force Doctrine Document, 2-5.3) και Department of Defense Dictionary of Military and Associated Terms (Joint Publication 1-02). Δεν υπάρχει χρόνος για μετάφραση.

1.
Psychological Operations. Dictionary of Military and Associated Terms (JP 1-02, DOD), defines psychological operations (PSYOP) as:

Planned operations to convey selected information and indicators to foreign audiences to influence their emotions, motives, objective reasoning, and ultimately the behavior of foreign governments, organizations, groups, and individuals. The purpose of psychological operations is to induce or reinforce foreign attitudes and behavior favorable to the originator’s objectives.

2.
The objectives should be consistent with concurrent diplomatic, economic, political, informational, or multinational efforts. A key PSYOP objective is to decrease the enemy’s will to resist. The psychological dimension of warfare affects those fighting the battle, their political and military leaders and staffs, and the civilian population.

3.
PSYOP objectives can be categorized into three main areas: general, military operations other than war (MOOTW), and war (επιλεγμένα και ενδεικτικά).

Military Operations Other Than War
  • Diminish the legitimacy and credibility of the adversary political system.
  • Shift the loyalty of adversary forces and their supporters to friendly powers.
  • Gain and sustain foreign popular belief in, and support for, US and multinational goals and objectives.
  • Support and enhance foreign humanitarian assistance, foreign internal defense, and foreign nation assistance military operations.
  • Increase foreign popular support for US and multinational military operations.

War
  • Project the image of a strong, technologically superior, well-prepared US military force that will win on the battlefield and protect the US, its friends, and multinational partners whenever necessary.
  • Undermine confidence in adversary leadership.
  • Arouse foreign public opinion or political pressures for (or against) a military operation.

Σημείωση
Other PSYOP objectives: 1) General: - Obtain the cooperation of multinational partners and neutrals.- Reduce the efficiency of opposing forces.- Advance US or multinational efforts by modifying or influencing attitudes and behaviors of selected audiences. 2) Military Operations Other Than War: - Modify the behavior of selected target audiences toward US and multinational capabilities. - Publicize beneficial reforms and programs to be implemented after defeat of the adversary power. - Facilitate reorganization and control of occupied or liberated areas in conjunction with civil-military operations. 3) War: - Foster an understanding of US political policies, aims, and objectives.- Foster support for multinational operations.- Lower the morale and combat efficiency of adversary forces. - Increase the psychological impact of US and multinational combat power. - Influence the development of adversary strategy and tactics.

Σχολιασμός.


Τίποτα το ιδιαίτερο. Τα παρακάτω πιθανόν να τα γνωρίζετε μέχρι τώρα.

  • Ο Çavuşoğlu θα μεταβεί κανονικά στη Μόσχα για τη τριμερή διάσκεψη Τουρκίας, Ρωσίας, Ιράν για το μέλλον της Συρίας (στην οποία αναφέρθηκα σε παλαιότερο σημείωμα μου).
  • Ο δράστης (Mevlut Mert Altintas), απολύθηκε από τις δυνάμεις ασφαλείας κατά τη διάρκεια της έρευνας για το αποτυχημένο πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου. Θεωρείτο εμπλεκόμενος στη ''FETO'' (Haberturk, hurriyet, TASS). Βέβαια ο δράστης είναι πολύ νεαρος σε ηλικία και μπορούν να του αποδοθούν εύκολα πράγματα.
  • Η Ρωσία χαρακτήρισε την επίθεση ως «τρομοκρατική».
  • Υπήρξε τηλεφωνική επικοινωνία Erdoğan - Putin (CNN Türk, Hürriyet)
  • "There will be no fresh cooling in relations between Moscow and Ankara, no matter how strongly our strategic opponents in Ankara and the West want this," said Leonid Slutsky (international affairs committee of the Russian Duma) (BBC, hurriyet)

Σημείωση
Βασικά, σύμφωνα με τον Murat Yetkin, ο Çavuşoğlu έμαθε για τη δολοφονιά καθ' οδόν προς τη Μόσχα. Αύριο μάλλον θα υπάρξει κοινή συνέντευξη τύπου.


  • Η επίθεση στην Τουρκία μπορεί να αποτελέσει αφορμή για να έρθουν πιο κοντά Ρωσία και Τουρκία, για την «καταπολέμηση της τρομοκρατίας».
  • Οι υπόλοιπες επιθέσεις μπορούν να αποτελέσουν αφορμή είτε για να έρθουν πιο κοντά «Δύση», Τουρκία και Ρωσία, για την «καταπολέμηση της τρομοκρατίας», είτε για να πολωθούν οι σχέσεις ακόμη περισσότερο και να οδηγηθούμε σε ανταγωνισμό, για την «καταπολέμηση της τρομοκρατίας» (βλέπε Συρία και τριμερής Ρωσίας, Ιράν, Τουρκίας).
  • Χθες (προχθές) πραγματοποιήθηκε ''Supreme Strategic Committee'' μεταξύ Τουρκίας και Κατάρ
  • Επίθεση υπήρξε χθες και στο Karak της Ιορδανίας
  • Το Ιράν έκλεισε προσωρινά τα προξενεία του σε Κωνσταντινούπολη, Τραπεζούντα και Ερζερούμ-Θεοδοσιούπολη (η πηγή για τη συγκεκριμένη είδηση δεν μου εμπνέει εμπιστοσύνη).


- Η επίσημη δήλωση του Erdoğan έχει ως εξής:



Η ουσία τώρα

Η όλη πολιτική ύπαρξη της Ευρώπης, και της «Δύσεως» γενικότερα, στηρίζεται σε ένα και μόνο γεγονός: στην έκβαση του κριμαϊκού πολέμου...

Τα υπόλοιπα είναι αέρας κοπανιστός.

Πιο συγκεκριμένα. 'Αυτό που γνωρίζουμε σήμερα ως «Ευρώπη», είναι μια πλανώμενη ιστορική και πολιτική αοριστολογία, η οποία προϋπόθεση της έχει ένα μόνο και καθόλου αυτονόητο δεδομένο: ότι οι εκτρωματικές «ισορροπίες» που επιτεύχθησαν κάποτε (το 1854) στον μεσογειακό χώρο και δημιούργησαν -παγιούμενες μέσω αυτών- τους δύο παγκόσμιους πολέμους, θα διαρκέσουν επ' άπειρον. Η όλη πολιτική ύπαρξη της Ευρώπης, και της «Δύσεως» γενικότερα, στηρίζεται σε ένα και μόνο γεγονός: στην έκβαση του κριμαϊκού πολέμου...'

Η συνέχεια εδώ

18 Δεκεμβρίου 2016

18 Δεκεμβρίου 2016.

Ι
Όλοι οι λαοί, όλα τα έθνη της προκοπής, σκέφτονται με όρους δεκαετιών ή/και εικοσιπενταετιών (για να μην πω πεντηκονταετιών, αιώνων ή εποχών). Όχι με όρους «δόσεων», δημοσιονομικών και οικονομικών ετών ή επόμενων εκλογων. Σε όσες και όσους ακόμη πιστεύουν, εθελοτυφλώντας, πως η «κρίση» στην Ελλάδα είναι απλά και μόνον «οικονομική», τους εύχομαι καλή δύναμη και κουράγιο για τις απογοητεύσεις που θα αντιμετωπίσουν στον μέλλον. Θα ξαφνιαστούν και θα ξυπνήσουν απότομα.

Σημείωση
Ήδη τόσες διαψεύσεις και απογοητεύσεις, τόσοι εξευτελισμοί και κατρακύλες σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα (7-8 ετών) θα έπρεπε να έχουν ταρακουνήσει ορισμένους. Δεν φαίνεται να συμβαίνει κάτι τέτοιο. Υπάρχουν ακόμη άνθρωποι, πολιτικές «ηγεσίες» και κόμματα που πιστεύουν ότι θα έρθει 1,7% «ανάπτυξη» και όλα θα είναι «εντάξει» (θα επιστρέψουμε σε μια «κανονικότητα»). Εύχομαι καλό κουράγιο και καλή τύχη και σε αυτούς.


ΙΙ
Οι «ελίτ» της κατεστραμμένης Ελλάδας είναι μονομερώς και άνευ όρων προσανατολισμένες στο παρελθόν (δηλαδή στην δυτ. Ευρώπη). Όσο και εάν πιστεύουν ή προσπαθούν να πείσουν για το αντίθετο, αυτό είναι το παρελθόν. Την Ελλάδα την έφαγε η υπερβολική πίστη και επανάπαυση στην «πολύ ή περισσότερη Ευρώπη» και όχι το αντίθετο. Αυτό δεν συνέβη τυχαία. Οι διανοητικές, πολιτικές, οικονομικές ή άλλες «ελίτ» που ηγεμόνευσαν στην Ελλάδα, αντιλήφθηκαν την Ε.Ε ως την κορύφωση μιας ιστορικής πορείας και ως αυτοπραγμάτωση και ολοκλήρωση τους. Επιτέλους, μετά από δύο αιώνες προσπαθειών «εξευρωπαϊσμού» (ή/και εκδυτικισμού) κατάφεραν να οδηγηθούν στους άγιους εκείνους τόπους που ανέκαθεν ήθελαν να είχαν γεννηθεί: Στην ευρύτερη περιοχή του Ρήνου και στην κεντρική γεωγραφία του φιλελευθερισμού, του διαφωτισμού κ.λπ.

Δεν αντιλήφθηκαν... πως η δυτική Ευρώπη δεν βρίσκεται σε ανοδική, αλλά σε καθοδική πορεία. Πως η Ευρωπαϊκή Ένωση αποτελεί προϊόν και απόδειξη της αδυναμίας και όχι της δύναμης της δυτ. Ευρώπης [ή της «Ευρώπης»].
Αυτά έγραφα στις 14 Απρ 2016


ΙΙΙ
Ο «ευρωπαϊσμός» ως ιδεολογία δεν κάνει τίποτα άλλο από το να προετοίμαζει ψυχολογικά και διανοητικά τα κορόϊδα της «Ευρώπης», να αναλάβουν το ρόλο του αναλώσιμου και να μετατραπούν σε κυμματοθραύστες και (εξωτερικό) οριο της «Ευρώπης», προκειμένου να πίνουν ορισμένοι αμέριμνοι τον καφέ τους πέριξ του Ρηνου (κάνοντας υποδείξεις κιόλας). Ο «ηρωϊκος» μαλάκας του συνόρου-ζώνης που θα μάχεται για την «Ευρώπη» και τον «Ευρωπαϊκό -και 'Δυτικό'- πολιτισμό» προκειμένου ο Κύριος (περιξ του Ρήνου, στο Κέντρο) να απολαμβάνει αμέριμνος τις χαρές της ζωής.

Και -θα- ψωμολυσσάς και θα πεθαίνεις για τον Κύριο στη μεταβατική (λιβανοποιημένη-βοσνιοποίημένη) περιοχή-χωματερή σύνορο-ζώνη, και θα λες και ευχαριστώ. Ευχαριστώ που μου δίνεις τη τιμή και την ευκαιρία να πεθάνω για εσένα, Ω! «Ευρώπη», θα λέει ο Δούλος. Είναι φανερό πως έχουμε να κάνουμε με μια θρησκεία-ιδεολογία και ένα κοσμικό ιερατείο για Δούλους.

Η μετακύλιση βαρών από την Ε.Ε των 500 εκατομμύρίων σε 5-10 νησιά του Αιγαίου των δεκάδων χιλιάδων, που συνέβη πριν λίγους μήνες («Για του Ευρώ την Πίστη την Αγία και της Ευρωπαϊκής Πατρίδος την Ελευθερία»), προκειμένου η Άμωμη Παρθένος «Ευρώπη» να μην ρηγματωθεί, είναι απλά η αρχή. Αποτελεί απλά μια πρόγευση, μια εικόνα από το μέλλον. «Ήρωα».

Σημείωση
[-] Οι εν Ελλάδι «ευρωπαϊστές» ιθύνοντες στόχο έχουν να διεκδικήσουν οικονομική υποστήριξη και ανοχή, προκειμένου να αναλάβουν οι κάτοικοι της χώρας (Έλληνες) αυτόν τον «ευγενή» ρόλο: Να σκοτώνονται και να πεινούν στην απόμακρη και χαοτική περιφέρεια για τον Κύριο, προκειμένου να διαφυλάσσεται η ηρεμία στο Κέντρο, όπου θα συνεχίζει τη ζώη του ο Κύριος. Και να λένε και ευχαριστώ, καθώς δεν αξιζουν τίποτα περισσότερο, αφου «δεν είναι αρκετά Ευρωπαίοι». Και πολύ τους είναι. Χάρη τους κάνουν. Οι ημιβάρβαροι που θα αποτελούν το σύνορο-ζώνη κατακερματισμού, μεταφοράς-εξωτερίκευσης βαρών και πιέσεων και χαοτικών καταστάσεων, που θα χωρίζει τον «πολιτισμό» από τη «βαρβαρότητα». Πιο αποικιοποίηση πεθαίνεις. Δεν έτυχε. Πέτυχε. Δύο αιώνες «εξευρωπαϊσμού», δηλαδή αποικιοποίησης, καταλήγουν σε αυτό τον ρόλο. Το «πεπρωμένο» σου.


ΙV
O νεοέλληνας ή ελλαδίτης, δηλαδή ο κατάλληλα κατασκευασμένος ανθρωπολογικός τύπος που έχει ανάγκη το αναβιωμένο Δουκάτο των Αθήνων προκειμένου να επιτελεί, να φέρει εις πέρας, τις λειτουργίες του ως μετα-κυρίαρχο παράρτημα, πειραματικό client / vassal state ή ιδιότυπη αποικία-προτεκτοράτο κ.λπ, έχει σχεδόν από γεννησιμιού του σαφέστατη παραταξιακή, κομματική και ποδοσφαιρική ταυτότητα, δεν διαθέτει όμως καμία σαφή ιστορική και πολιτισμική ταυτότητα (και φυσικά -δικό του, ενδογενή- λόγο ύπαρξης).

Εξ ου και προσπαθούν να του προσφέρουν «δανεικά»: πάση-θυσίολογία, ανήκολογία, αγγλο/γαλλο/αμερικανο/ρωσο/γερμανό-κόμματοφιλία, νόμισμα-ταυτότητα, «Ευρώπη»-καρδιά, «Δύση» και τα λοιπά γνωστά. Δύο αιώνες τα ίδια πράγματα.


V
Το 2016 αποτέλεσε, μεταξύ άλλων, και έτος απομυθοποίησης. Μαζί με την «Ευρώπη» ως μεγάλη δύναμη (κανονιστικού χαρακτήρα) και την «Αμερική» ως παγκόσμια ηγεμονική δύναμη που διαμορφώνει και επιβάλλει τάξη, κατέρρευσε και ο μύθος της Σαουδαραβικής ενεργειακής κυριαρχίας ή/και παντοδυναμίας.

Ω! «Πως Έπεσον οι δυνατοί», "How the mighty have fallen!"
Σαμουήλ Β', Κεφάλαιο 1:27

Σημείωση
[-] Σε άλλα οικονομίστικα νέα: Το τρίτο τρίμηνο του 2016, η συνολική ανάπτυξη στην ζώνη του ευρωνομίσματος ήταν 0,3%, στη Γαλλία 0,2%, στην Ιταλία 0,3% και στη Γερμανία 0,2%. Δεδομένου ότι σε μια σύγχρονη οικονομία το 0,5% θεωρείται κάτωτατο όριο, ο καθένας και η καθεμιά μπορεί να βγάλει τα συμπεράσματα του.

[-] Είχα επίσημανει παλαιότερα πως αυτό δεν πρέπει να ονομάζεται pivot to asia αλλά pivot προς την άβυσσο ή προς το άγνωστο. Σταδιακά, οι Η.Π.Α χάνουν την Αν. Ασία, δεν είναι μόνο οι Φιλιππίνες (Μαλαισία, ASEAN κ.λπ): The Diplomat, Is the US Losing East Asia to China? Επίσης, δες παρακάτω (VII) για Ρωσία-Ιαπωνία.


VI
Πάντως εάν τα πράγματα έχουν έτσι όπως μας λένε ορισμένοι, δηλαδή εάν η Ρωσία διαθέτει τους πόρους, την επιρροή, τα μέσα και την ισχύ, να παρεμβαίνει, να επηρεάζει και να αλλοιώνει το πολιτικό σύστημα και την εκλογική διαδικασία στις Η.Π.Α (και όχι απλά να παρεμβαινει, αλλά να έχει και έλεγχο επί του αποτελέσματος), και να χρηματοδοτεί «αντι-ευρωπαϊκά» κόμματα και μέσα μαζικής ενημέρωσης σε ολόκληρη την Ε.Ε (και όχι απλά να χρηματοδοτεί αλλά να έχει και έλεγχο επί συμπεριφορών και πληροφοριών), και να υποδαυλίζει το ΝΑΤΟ (και όχι απλά να υποδαυλίζει αλλά να ασκεί και επιρροή σε κράτη-μέλη του), και να διεξάγει επιτυχημένες κυβερνοπαρεμβάσεις/επιθέσεις, και παράλληλα να διεξάγει εξωχώριες -μακριά από το έδαφος της- στρατιωτικές επιχειρήσεις, την ίδια ώρα που τελεί υπό καθεστώς οικονομικών κυρώσεων και ενώ μάλιστα η οικονομία της βρίσκεται σε ύφεση τα τελευταία δύο χρόνια, τότε θα πρέπει να έχουμε να κάνουμε με μια κρυμμένη «υπερδύναμη» που «λύνει και δένει» και θα πρέπει να συμπεράνουμε πως η Ρωσία είναι πολύ ισχυρότερη απ' ό,τι μας λένε. Συνήθως όμως ο περί Ρωσίας λόγος στον ευρωατλαντικό χώρο («Δύση») περιορίζεται στο «είναι απλά μια οικονομία του μεγέθους της Ιταλίας». Μάλιστα, σχετικά πρόσφατα ο υπο αποχώρηση Πρόεδρος των Η.Π.Α ισχυρίστηκε πως η Ρωσία είναι απλά μια περιφερειακή δύναμη. Τελικά τι ισχύει;

Σημείωση
Βασικά για να μην παραξενεύεστε: Πριν λίγο καιρό, πέρα από την απόφαση της αμερικανικής Γερουσίας για παράταση των κυρώσεων εις βάρος του Ιράν κατά μια δεκαετία (πολλες κυρώσεις είχαν ανασταλεί μετά τη συμφωνία P5+1 για το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν), υπήρξε μέσω ψηφίσματος η απόφαση του Αμερικανικού Κογκρέσου για τη σύσταση Επιτροπής και ομάδας εργασίας με σκοπό την αντιμετώπιση των «ενεργών μέτρων από πλευράς Ρωσίας για την άσκησης συγκεκαλυμμένης επιρροής επί λαών και κυβερνήσεων» (ίσως και στα πλαίσια μιας προσπάθειας «δέσμευσης» ή/και «καναλιζαρίσματος» της νέας ηγεσίας). Το ψηφισμα περιλαμβάνει, ανάμεσα σε άλλα, και τον περιορισμό στις μετακινήσεις των Ρώσων διπλωματών (συγκεκριμένα σε ακτίνα 25 μιλίων από το διπλωματικό τους πόστο). Η σύσταση της συγκεκριμένης δι-υπηρεσιακής Επιτροπής φαντάζει σαν επαναφορά, κατάλληλα προσαρμοσμένη στις σημερινές συνθήκες, μιας παλαιότερης παρεμφερούς ομάδας εργασιας που είχε δημιουργηθεί το 1981, και παραπέμπει σε νεο-ψυχροπολεμικό κλίμα. Με απλά λόγια: Δημιουργείται κλίμα πόλωσης και πολεμικής και καθορίζεται ποιός είναι ο «Εχθρός».

Ξανά όμως προκύπτει το ερώτημα. Πως είναι δυνατόν μια «οικονομική Ιταλία» να είναι τόσο σημαντικός «εχθρός»;


VII
Εάν οι Κινέζοι δεν ήταν αυτοί που είναι, και κουβαλούσαν τα μυαλά των Γερμανών, τον τρίτο παγκόσμιο πόλεμο θα είχαμε πρό πολλού ως πραγματικότητα... (ανάψτε κανένα κεράκι στον μετριοπαθή, εξαιρετικά μετρημένο και εγκρατή «σχιστομάτη». Δεν βλάπτει). Ωστόσο και ο άλλος μεγάλος της «Δύσης», οι Η.Π.Α, δεν τα πάει καλύτερα. Η Κίνα συμπεριφέρεται πιο ώριμα και ισορροπημένα από τις Ηνωμένες Πολιτείες.

1. Στις Ηνωμένες Πολιτείες θα πρέπει να γνωρίζουν πως πολιτική δεν οικοδομείται μονάχα μέσω του «έξωθεν κινδύνου-εχθρού» (τουλάχιστον όχι για μια χώρα που αξιώνει να είναι ηγεμονική). Τα προβλήματα που είναι υπαρκτά και απαιτούν λύσεις δεν επιλύονται με τις περί «εχθρού» και «έξωθεν κινδύνων» κραυγες. Δεν υπάρχουν κίνδυνοι σε τόσο υψηλά επίπεδα, υπάρχουν ιστορικές και άρα πολιτικές αναγκαιότητες.

Ρωσία και Ιαπωνία πυκνώνουν τις επαφές και τις συνομιλίες τους σε μια προσπάθεια εξομάλυνσης των σχέσεων τους με τελικό στόχο την υπογραφή Συνθήκης Ειρήνης μεταξύ των δύο χωρών. Κατά τα τελευταία 71 χρόνια, Ρωσία και Ιαπωνία δεν κατάφεραν να υπογράψουν Συνθήκη Ειρήνης. Εμπόδιο προς αυτή την κατεύθυνση αποτελεί το εδαφικό ζήτημα των Κουρίλων Νήσων ή των Βόρειων Εδαφών (ρωσική και ιαπωνική ονομασία αντίστοιχα), το οποίο επισκιάζει τις σχέσεις των δύο χωρών μεταπολεμικά. Στα πλαίσια των επαφών έχουν υπογραφεί διμερείς συμφωνίες στους τομείς της ενέργειας, του εμπορίου και των επενδύσεων, ενώ αναμένονται πάνω από 50 νέες συμφωνίες για τη συνεργασία ρωσικών και ιαπωνικών εταιρειών. Παράλληλα ο Ρώσος Πρόεδρος Vladimir Putin και ο Ιάπωνας Πρωθυπουργός Shinzō Abe, συμφώνησαν να ξεκινήσουν διαβουλεύσεις για την εγκαθίδρυση ενός ειδικού καθεστώτος και την προώθηση κοινής οικονομικής δραστηριότητας στα τέσσερα διαφιλονικούμενα νησιά του αρχιπέλάγους (νότιες Κουρίλες). Ωστόσο αυτές οι συμφωνίες δεν αποτελούν την ουσία αλλά το επιμέρους. Η ουσία βρίσκεται στην αποκατασταση των σχέσεων Ρωσίας και Ιαπωνίας μετά από 70 νεκρά και παγωμένα χρόνια (ο Ψυχρός Πόλεμος ήταν ένα ανώμαλο παγκόσμιο διεθνοπολιτικό πάγωμα-απονέκρωμα). Και μια τέτοια εξέλιξη αποτελεί πολιτική και ιστορική αναγκαιότητα.

Ωστόσο, εκείνο που δεν γνωρίζουν αρκετοί είναι πως το 2013, η Ρωσία και η Ιαπωνία ήταν για μια ακόμη φορά στα πρόθυρα συνολικής συμφωνίας που θα περιλάμβανε τη Συνθήκη Ειρήνης, μια στοιχειώδη επίλυση της εδαφικής διαφοράς/διαμάχης και μια σειρά από επενδυτικές πρωτοβουλίες (είχε προγραμματιστεί μάλιστα και μια μεγάλη σύνοδος κορυφής στην Ιαπωνία που θα σημοτοδοτούσε επίσημα την υπογραφή της συμφωνίας). Τι συνέβη λοιπόν;

Μα ό,τι συνέβη και στην αντίπερα όχθη, στα δυτικά, όπου η Ρωσία συνεχώς βελτίωνε τις σχέσεις της με κράτη της Ε.Ε μέχρι το 2013. Οι αμφίπλευρες σχέσεις στα ανατολικά και στα δυτικά είχαν αρχίσει να βελτιώνονται υπέρ του δέοντος, να γίνονται υπερβολικά «καλές». Και αυτό έπρεπε να σταματήσει. Deterioration σε Ευρώπη και Ασία. Τι να απαντήσει λοιπόν ο Shinzō Abe σε ερώτηση απηυδισμένου Ιάπωνα δημοσιογράφου που του θύμισε πως έχει κάνει 16 συναντήσεις με τον Ρώσο Πρόεδρο (φέτος μόνο συναντήθηκαν 4 φορές, δηλαδή όσες φορες επισκέφτηκε συνολικά ο Obama την Ιαπωνία κατά τη διάρκεια της 7ετής θητείας του) και συνεχώς λέει πως η συμφωνία είναι κοντά;

Πόσες και πόσοι γνωρίζουν πως το 1956 υπήρξε συμφωνία μεταξύ σοβιετικής Ρωσίας και Ιαπωνίας, και μάλιστα όχι απλά συμφωνία αλλά υπογραφή και επικύρωση (μέσω της διακήρυξης του 1956), και επίλυση του ζητήματος, αλλά οι Η.Π.Α απείλησαν πως εάν η Ιαπωνία πράξει οτιδήποτε που εναντιώνεται στα συμφέροντα των Ηνωμένων Πολιτειών, τότε οι Η.Π.Α θα αναλάβουν την πλήρη δικαιοδοσία και θα ασκήσουν κυριαρχία επί της Okinawa; Αυτά για το... 2013.

Ούτε η επίλυση της εδαφικής-συνοριακής διαμάχης μεταξύ Ρωσίας και Κίνας (σε ορισμένες περιπτώσεις διαρκούσε 300 έτη) θα είχε επιτευχθεί εάν οι Η.Π.Α είχαν λόγο στην Κίνα.

Στο προηγούμενο πλαίσιο, μπορείτε να εντάξετε -και να σκεφτείτε παράλληλα- την Ιαπωνία, τη Γερμανία και τη Τουρκία (τις τρεις αυτές «συμμαχικές» χώρες) και τις σχέσεις τους με Η.Π.Α και Ρωσία αντίστοιχα, κατά τη τελευταία 3-5ετία.

2. Μια εξωπεριφερειακή μεγάλη δύναμη μπορεί να επιθυμεί να διαιρεί περιφερειακές δυνάμεις (σε Ευρώπη, Μέση Ανατολή, Νότια Αμερική και Ανατολική Ασία) και να υποδαυλίζει πιθανές συνεργατικές πολιτικές, προκειμένου να ασκεί επιρροή, να ελέγχει και να χαλιναγωγεί. Οι περιφερειακές δυνάμεις από την πλευρά τους, μπορεί να επιθυμούν σχέσεις με τις Η.Π.Α, όμως όχι όπως στο παρελθόν. Πως είχαν οι Η.Π.Α την απαίτηση να μην ενταχθούν ευρωπαϊκές χώρες στην AIIB (Asian Infrastructure Investment Bank) ή να μην αναπτύξει βαθύτατες σχέσεις η Ν. Κορέα με την Κίνα; Ή να μην απομακρυνθούν από αυτές και να προσεγγίσουν την Κίνα οι Φιλιππίνες; (τι προσέφεραν τόσες δεκαετίες στις Φιλιππίνες;). Πως θέλουν η Τουρκία να μην παρευρεθεί σε συνεδριάση που θα διεξαχθεί με πρωτοβουλια του Ιράν και θα συμμετάσχουν Τούρκοι, Ρώσοι και Ιράνοι συζητώντας το μέλλον της Συρίας στη Μόσχα; (Αυτό αποτελεί κατόρθωμα τους. Αλήθεια,τι συνέβη με την κατάρρευση των ειρηνευτικών συνομιλιών Άγκυρας-PKK; Θα επανέλθω για τη Μέση Ανατολή και το Κουρδικό σε συνάφεια με τη Συρία). Πόσους και για πόσο καιρό θα «διαλύουν» και θα εκβιάζουν τάχα μου; Όλους; Σύμμάχους και αντίπαλους; Ρώσους, Ιάπωνες, Τούρκους, Κορεάτες, Γερμανούς, Ιρανούς, Αιγύπτιους; (Ακόμα και η Αίγυπτος, που είναι βαθιά εξαρτημένη στρατιωτικά μαζί τους, και για την οποίαν έχουν σχεδιασμούς, δεν ευθυγραμμίζεται όπως θα ήθελαν).

Πως θα φαινόταν άραγε στις Η.Π.Α εάν έβγαιναν Γερμανοί, Ρώσοι και Κίνεζοι θεσμικοί παράγοντες και ισχυρίζονταν πως τη Μέρκελ, τον Πούτιν και τον Xi τους φύτεψαν αυτές, οι Ηνωμένες Πολιτείες, μέσω αλλοίωσης και παρέμβασης στο εσωτερικό τους; Θα θεωρούσαν κάτι τέτοιο ως ένδειξη δύναμης ή αδυναμίας για τις τρεις αυτές χώρες; Βοηθούν ή βλάπτουν τη διεθνή εικόνα των Η.Π.Α όσα ισχυρίζονται για τη Ρωσία; Γίνεται να τους πάρουν στα σοβαρά όταν παρακολουθούσαν και κατασκόπευαν μέσω λογισμικών, αλλά και άλλων μεθόδων, τους ίδιους τους συμμάχους τους; (τη Γερμανία και την Ιαπωνία).

Βασικά, πέρα από αδυναμία, ορισμένα από τα προηγούμενα φανερώνουν σημάδια πανικού. Πάλι καλά που η Κίνα συμπεριφέρεται πιο ώριμα και ισορροπημένα από τις Η.Π.Α. Γιατί αν συμπεριφερόταν όπως αυτές, τον τρίτο παγκόσμιο πόλεμο θα είχαμε πρό πολλού ως πραγματικότητα...

Σημειώσεις
[-] Για το πολιτικό σύστημα της Ιαπωνίας ως Αμερικανικό δημιούργημα (σε σημαντικό βαθμό) και για το το Ιαπωνικό σύνταγμα που συντάχθηκε από την Αμερικανική Αρχή κατοχής το 1946 τα έχω γράψει κατά το παρελθόν. Δε χρειάζεται να επεκταθώ.

[-] Το συνεχώς αυξανόμενο κλίμα έντασης, πόλωσης και πολεμικής που διαμορφώνεται από πλευράς Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής έναντι της Ρωσικής Ομοσπονδίας, όσο πλησιάζουμε προς την ολοκλήρωση της μεταβατικής περιόδου για τη νέα αμερικανική προεδρία, δεν βοηθά παρά βλάπτει τη διεθνή εικόνα των Η.Π.Α και δεν αποτελεί καλό δείγμα για τη κατάσταση του πολιτικού συστήματος και τη λειτουργία του (ένα πολιτικό σύστημα που χαρακτηρίζεται από ακραία κομματική και συνακόλουθα πολιτική πόλωση και αξιακό διχασμό κατά τις τελευταίες δεκαετίες). Όσα λέγονται δημοσίως και οι κατηγορίες που εκτοξεύονται εις βάρος της Ρωσίας, δεν έχουν ιστορικό προηγούμενο. Το ότι προκαταλαμβάνουν και υποδαύλίζουν τις όποιες -τελος πάντων- πιθανότητες υπάρχουν για την εξομάλυνση των σχέσεων των δύο χωρών, φυσικά δε χρειάζεται να το αναφέρουμε καν. Τις επιπτώσεις μιας εκ νέου πόλωσης και κλίμακωσης στις σχέσεις Ρωσίας - Η.Π.Α δεν θα τις υποστεί η αμερικανική, αλλά η ευρωπαϊκή ήπειρος (ή/και γενικότερα η Μέση Ανατολή, η Ευρασία ή η Άπω Ασία).

[-] Είχαμε/Έχουμε τους εχθροκατασκευαστές που ήθελαν/θέλουν τη Ρωσία ως «Εχθρο», σιγά, σιγά αποκτούμε νεά φυντάνια που θέλουν το Ισλάμ (έτσι γενικά και αόριστα) και την Κίνα, ως «Εχθρό». Αυτό σημαίνει πως (αναλόγως τα κέφια του πολιτικού συστήματος και της εκλογικής διαδικασίας στις Η.Π.Α), οι υπόλοιποι θα πρέπει να είναι έτοιμοι να μην έχουν σχέσεις ούτε με την Κίνα, ούτε με το «Ισλάμ», ούτε με τη Ρωσία (όλοι οι άλλοι είναι απλά αδιάφοροι κατά το αφήγημα). Εντάξει, θα ασχολείται ολόκληρη η ανθρωπότητα μονάχα με την Ουάσιγκτον και τις Βρυξέλλες... Ουδόλως τυχαίο που τους αγνοούν. Τους φτύνουν και νομίζουν ότι βρέχει.

[-] Οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν να διαδραματίσουν εξαιρετικά γόνιμο διεθνή ρόλο εάν ξεπεράσουν τα μονοπολικά και διπολικά σύνδρομα τους (ήθελαν G2 και ΚιναΑμερική, αλλά η Κίνα δεν...). Οι Η.Π.Α είναι ισχυρή χώρα, όχι όμως τοσο ισχυρή ώστε να έχει μονοπολικές παρανοϊκές αξιώσεις και φαντασιώσεις. Δε χρειάζεται να το εξευτελίζουν το ζήτημα (μη νομίζει κανείς πως τοποθετώ στο ίδιο επίπεδο Γερμανία και Η.Π.Α. Δεν υπάρχει σύγκριση).

12 Δεκεμβρίου 2016

`~.



.~`~.

10 Δεκεμβρίου 2016

Φεντεραλισμός, Ομοσπονδία: Kρίση ή/και παρακμή.

Ενα ζήτημα που δεν έχει τονιστεί αρκετά ή έχει υποβαθμιστεί είναι η κρίση ή/και παρακμή του Φεντεραλισμού ή της Ομοσπονδιακότητας, δηλαδή το ζήτημα της Ομοσπονδίας. Εντελώς επιγραμματικά και εν συντομία (το ζήτημα είναι τεράστιο).

I
Η ιδέα της Ομοσπονδίας έχει ταυτιστεί, συνδεθεί ή συσχετιστεί με αντιλήψεις ή ανάγκες, πρώτον, περί ειρήνης, δεύτερον, περί κοινών οικονομικών συμφερόντων, και, τρίτον, περί κοινού εξωτερικού εχθρού και άμυνας συνασπισμένων πολιτικών μονάδων έναντι μιας κοινής απειλής. Γνωρίζω ότι δεν σας αρέσει, αλλά ο τελευταίος είναι ο κύριος και βασικός λόγος ιστορικά, δημιουργίας Ομοσπονδιών.

Η Ομοσπονδία, όπως τη γνωρίζουμε στις μέρες μας, κατ' ουσίαν αποτελεί δημιούργημα των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής. Η πρώτη σύγχρονη ή μοντέρνα Ομοσπονδία προέκυψε από τον πόλεμο των δεκατριών συνομοσπονδιοποιημένων αμερικανικών πολιτειών εναντίον της Βρετανικής Αυτοκρατορίας, με γνώμονα την αντιμετώπιση από πλευράς των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής μιας πιθανής μελλοντικής επιθετικότητας των ευρωπαϊκών αποικιακών δυνάμεων. Είχε αντι-αποικιοκρατικό και αντι-ευρωπαϊκό χαρακτήρα (οι Η.Π.Α, ως πολιτική μονάδα, δεν έχουν αποικιοκρατικό παρελθόν, δεν είναι αποικιοκρατική χώρα, ιμπεριαλιστική είναι. Είναι διαφορετικό το ένα από το άλλο). Σε δεύτερη φάση είχαμε τις Συνομόσπονδες Πολιτείες της Αμερικής έναντι των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής. Οι Confederate States of America των νότιων θεωρούσαν ως ξένη δύναμη τις United States of America των βόρειων. Η Συνομοσπονδία των νότιων (the Confederacy) έναντι των βόρειων (Union) και οι δεκατρείς αποικίες συνομοσπονδιοποιημένων αμερικανικών πολιτειών έναντι των βρετανών λειτουργησαν με παρόμοιο τρόπο.

Πέρα από τις Ηνωμένες Πολιτείες, μπορούμε να αναφερθούμε σε δύο ακόμη γνωστές περιπτώσεις Ομοσπονδιών. Η συνομοσπονδία και αργότερα η ομοσπονδία των μικρών ελβετικών πολιτειών βασίστηκε επίσης -είχε ως κεντρικό της κίνητρο- (σ)την κοινή υπεράσπιση έναντι πιθανών εξωτερικών εχθρών και τη διατήρηση των ιδιαίτερων χαρακτηριστικών και των κοινών συμφερόντων των συνενωμένων κρατιδίων-καντονίων. Η Ελβετία δεν αποτελεί μονάχα παλαιότατη Ομοσπονδία αλλά και μια από τις παλαιότερες Ρεπούμπλικες (Republic). Η Ελβετία είναι μεγάλη ιστορία. Επίσης, παρά το γεγονός ότι η ενοποίηση της Γερμανίας συνδέθηκε με τα αυτοκρατορικά συμφέροντα της Πρωσίας, υπήρξε υποκίνηση και από το κοινό συμφέρον της συνένωσης κρατιδίων και πριγκιπάτων υπό τη γερμανική συνομοσπονδία.

Θα πρέπει να τονιστεί πως οι περιπτώσεις των Η.Π.Α και της Γερμανίας αποτελούν περιπτώσεις μονο-γλωσσικών Ομοσπονδιών.

II
Η ιδέα ενός πολυ-εθνικού (μη αυτοκρατορικού) κράτους τέθηκε ως αξίωση για πρώτη φορά από τους σοσιαλδημοκράτες της Μοναρχίας των Αψβούργων ενώ εφαρμόστηκε για πρώτη φορά από τους κομμουνιστές της Σοβιετικής Ρωσίας. Οι Αυστρο-μαρξιστές επιθυμούσαν τον πολυ-εθνικό μετασχηματισμό της Αψβουργικής Μοναρχίας με την παράλληλη ύπαρξη εδαφικών εθνικών μονάδων αλλά και εθνικών ενώσεων και εταιρειών με κρατικο-λειτουργική υπόσταση που θα θεωρείτο ως πρότυπο για μια μελλοντική και σε παγκόσμια κλίμακα ενοποίηση όλων των εθνών και των κρατών. Οι κομμουνιστές δεν αποδέχονταν την δημοκρατική διαφοροποίηση των κοινοτητων σε εθνοτική και γλωσσική βάση και στα πλαίσια εθνικών εταιρειών, αλλά μόνο την εδαφική αναγνώριση δημοκρατιών και μονάδων (αυτή η διαφορά θυμίζει έντονα τη διαφορά μεταξύ civic εδαφικά προσδιορισμένων και ethnic μη εδαφικά κληρονομικά προσδιορισμένών nationalism και citizenship), στα πλαίσια μιας Διεθνούς Σοβιετικής Ρεπούμπλικας η οποία θα αποτελούσε μελλοντικά ένα παγκόσμιο κράτος (τελικά αποτέλεσε μια μέγα-περιφερειακή πολιτική μονάδα που περιορίστηκε στη σφαίρα της πρώην Ρωσικής Αυτοκρατορίας, όπως και η Ευρωπαϊκή Ένωση σταδιακά θα περιοριστεί στην ευρύτερη γεωγραφία της Αγιάς Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας).

Όταν το σοβιετικό ή κομμουνιστικό ομοσπονδιακό σύστημα κατέρρευσε, αναδύθηκαν νέα πολιτικά συστήματα που ήταν δομημένα στη βάση τους ως φιλελεύθερα, δημοκρατικά και εθνικιστικά. Οι νεο-εθνικοί ή εθνικιστές δημοκράτες δεν αξίωναν, δεν επιθυμούσαν ή δεν οδήγηθηκαν (ας αφήσουμε λίγο στην άκρη το ζήτημα των κινήτρων γιατί υπάρχουν και βαθύτερες διεθνοσυστημικές τάσεις) απλά (σ)τον μετασχηματισμό των τριών υπαρχόντων πολυ-εθνικών κομμουνιστικών κρατών ή συστημάτων (Σοβιετική Ένωση, Γιουγκοσλαβία, Τσεχοσλοβακία) σε πολυ-εθνικά φιλελεύθερα και δημοκρατικά κράτη στα πλαισία των υφιστάμενων συνόρων, αλλά στη διάλυση τους σε περισσότερα από 20-25 ξεχωριστά κράτη. Αυτή η πολύ σημαντική εξελίξη κατ' ουσίαν υποδήλωνε πως οι κομμουνιστικές ομοσπονδίες δεν ερμηνεύονταν πλέον με όρους σοσιαλιστικού διεθνισμού, αλλά με εθνικά προσδιορισμένους όρους (Ρώσοι, Τσέχοι, Σέρβοι). Θα πρέπει βέβαια να τονιστεί πως και υπό συνθήκες «σοσιαλιστικού διεθνισμού» υπήρχε έμμεση ή άμεση ηγεμόνευση εθνών (π.χ τα ρωσικά ως διδασκόμενη γλώσσα - στις μέρες μας συναντάμε την υποχρεωτική επιλογή μεταξύ γαλλικών και γερμανικών σε ορισμένες βαθμίδες της εκπαίδευσης).

Η παγκόσμια επίδραση της διάλυσης των κομμουνιστικών πολυεθνικών ομοσπονδιών υπήρξε καταστροφική για τους Φεντεραλιστές, διότι από το 1991 και ύστερα κυριάρχησε η άποψη σε πολλά κράτη, ότι ο φεντεραλισμός μπορεί να αποτελεί μόνο ένα βήμα ή ένα προοίμιο προς τη διάλυση του κράτους. Ο Φεντεραλισμός έκτοτε συνδυάστηκε με την ιδέα της αποδυνάμωσης ενός κράτους και όχι με την ενίσχυση του κράτους και των συστατικών ομόσπονδων υπο-κρατών ή μελών της Ομοσπονδίας.

III
Υπάρχει η περίπτωση κατά την οποία το βασικό κίνητρο που ενώνει τα κράτη είναι προκειμένου να υπερασπιστούν την ύπαρξη και τις ιδιαιτερότητες τους, μέσω της σύστασης από πλευράς κρατών-μελών ενός κοινού υπερ-κράτους, μεταφέροντας περιορισμένη κυρίαρχία και αρμοδιότητες σε αυτό το υπερ-εθνικό υπέρ-κράτος, συνήθως για την αντιμετώπιση ενός εξωτερικού εχθρού. Το μοντέλο αυτό υποτίθεται πως προσομοιάζει στην Ε.Ε (δεν είναι όμως ακριβώς έτσι και λόγω μη διαφύλαξης ιδιαιτεροτήτων -αντίθετα ομοιομορφία ή/και ομοιογένεια διαχέεται- και επειδή στην Ε.Ε δεν δηλώνεται ευθέως κάποιος εξωτερικός εχθρός. Σε αρκετές περιπτώσεις ο εχθρός είναι εσωτερικός: εθνικά πολιτικά συστήματα, εθνικά κράτη/κυβερνήσεις). Μια ακομη περίπτωση, ένα διαφορετικό μοντέλο, είναι η δημιουργία μιας ομοσπονδίας με τον μετασχηματισμό ενός ενιαίου σε ομόσπονδο κράτος μέσω της δημιουργίας νέων ομόσπονδων κρατιδίων ή υπο-κράτών (Πρόταση που ακούγεται για τη Συρία και έχει προταθεί για τη Λιβύη επίσης). Η κυρίαρχη ιδέα περί ομοσπονδίας στη συγκεκριμένη περίπτωση -υποτίθεται πως- είναι να διατηρηθεί η ενότητα του κράτους στη βάση της δημιουργίας ομόσπονδων κρατιδίων ή υπο-κρατών που έχουν διαφορετικά περιφερειακά συμφέροντα, συλλογικές ταυτότητες, που βασίζονται σε ιστορική αυτονομία ή ανεξαρτησία και σε γλωσσικές-εθνοτικές διαφορές. Ωστόσο, η μετατροπή ενός ενιαίου κράτους (unitary state) σε ομοσπονδία, μέσω της δημιουργίας υπο-κρατών, θεωρείται σχεδόν πάντα προπομπός διάλυσης του κράτους.

Γι' αυτό π.χ, στις μέρες μας η πρόταση ομοσπονδιοποίησης της Συρίας θεωρείται αθέμιτη από αρκετούς. Γιατί γίνεται αντιληπτή ως ένα βήμα προς τη διάλυση του κράτους και όχι ως προς τη διατήρηση του. Η Βοσνία-Ερζεγοβίνη επίσης αποτελεί ομοσπονδία ενώ το Ιράκ το 2005 υιοθέτησε το ομοσπονδιακό σύστημα προκειμένου να κάνουν ορισμένοι τις δουλειές τους -με συγκεκριμένους Κούρδους παραπλανώντας κάποιους άλλους- στο βόρειο Ιράκ ή στο ιρακινό κουρδιστάν (το οποίο αναγνωρίστηκε επίσημα και απέκτησε περιφερειακή κυβέρνηση). Εάν σκεφτούμε μαζί με τις προηγούμενες περιπτώσεις και αυτές της Συρίας και της Λιβύης, τότε μπορούμε να πούμε, κάπως υπαινικτικά: φίλτατε και εν Ατλαντικό αδερφέ, το να καταστρέφεις κράτη ή να συμβάλλεις στην καταστροφή τους και μετά να προτείνεις ομοσπονδία... δεν αποτελεί λύση. Το Σουδάν επίσης, το οποίο χωρίστηκε σε νότιο και βόρειο, εχει ομοπονδιακό σύστημα. Όπως διαπιστώνετε, τα πρόσφατα παραδείγματα ομοσπονδιών δεν είναι και τα καλύτερα δυνατά.

Στην περίπτωση του Κανάδα και του Βελγίου υποτίθεται πως η ομοσπονδιοποίηση έσωσε την ενότητα του κράτους. Είναι όμως πράγματι έτσι στην περίπτωση του Βελγίου; (το Βέλγιο θυμίζει πειραματικό εργαστήριο). Η Ισπανία άραγε επιθυμεί να μετασχηματιστεί σε Ομοσπονδία; Ή μήπως το ΗΝΩΜΕΝΟ Βασίλειο; Το Ηνωμένο Βασίλειο όπως και το Βασίλειο της Ισπανίας αποτελούν ενιαία κράτη και συνταγματικές μοναρχίες υπό κοινοβουλευτικό σύστημα διακυβέρνησης (αυτές είναι οι ορθές ορολογίες και περιγραφές και όχι οι ιδεολογικές φαιδρότητες, αστειότητες και τσουβαλοποίησεις περί «φιλελεύθερης δημοκρατίας» που δεν υπάρχουν σε κανένα σοβαρό νομικό ή πολιτικο κείμενο και τις οποίες αναγκαζόμαστε να χρησιμοποιούμε καταχρηστικά). Αυτές οι δύο χώρες, η Ισπανία και το Ηνωμένο Βασίλειο, είναι Kingdoms ή Monarchies-Βασίλεια, όχι Republics-Ρεπούμπλικές ή «Δημοκρατίες» (π.χ, Γαλλία ως ενιαίο κράτος, Η.Π.Α και Ρωσια ως ομοσπονδίες). Αυτή ήταν κατ' ουσίαν αρχικά η καταγωγική βάση του διπόλου «Αριστεράς-Δεξιάς»: Republics vs Monarchies (μετά το τσουβάλι άρχισε να ξεχειλώνει μέχρι που έφτασε να διέρχεται κρίση περιεχομένων και να εξατμίζονται ή να συγχέονται τα περιεχόμενα του).

Ο Φεντεραλισμός έχει λειτουργήσει ιστορικά τόσο ως μέσο ενοποίησης κρατών όσο και ως μέσο διάλυσης τους. Η Ομοσπονδία μπορεί να λειτουργήσει είτε ενοποιητικά (λίγες αλλά χαρακτηριστικές περιπτώσεις) είτε διαλυτικά (πλειοψηφία) για ένα κράτος. Ο εθνικισμός επίσης μπορεί να λειτουργήσει είτε συμπληρωματικά και υπέρ της Ομοσπονδίας (Η.Π.Α, Ελβετία, Γερμανία και στις μέρες μας η προσπάθεια κατασκευής ενός sui generis εθνικισμού της «Ευρώπης»), είτε εναντίον της Ομοσπονδίας.

Η εξέλιξη που θα πρέπει να προσέξουν οι Φεντεραλιστές (και την οποία έχω εξετάσει σε διάφορα σημειώματα, ενδεικτικά: 1. Η μακρά παγκόσμια κυρίαρχη τάση των τελευταίων δύο αιώνων και η αντίστροφη πειραματική ακροβασία της Ε.Ε, 2. Σύντομη αναφορά περί κρατών. 1950-2010, 3. The Rise of the Nation-State across the World, 1816 to 2001 by Andreas Wimmer and Yuval Feinstein), είναι η εξής:

Στις αρχές του 20ου αιώνα και κατά τη διάρκεια του πρώτου παγκοσμίου πολέμου δεν υπήρχαν τόσα κράτη στον πλανήτη όσα μετά το τέλος του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου. Συγκεκριμένα το 1945 υπήρχαν 51 αναγνωρισμένα από τον Ο.Η.Ε κράτη. Από τα 60 αναγνωρισμένα το 1950, ο αριθμός των κρατών αυξήθηκε σε 130 το 1970, και μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 1990 ο αριθμός τους είχε φτάσει περίπου τα 160. Τα πρώτα χρόνια του 21ου αιώνα ο αριθμός των κρατών έφτασε τα 190 και στις μέρες μας υπάρχουν 193 κράτη αναγνωρισμένα από τον Ο.Η.Ε (206 συνολικά, κάποια είναι παρατηρητές, κάποια άλλα δεν διαθέτουν καμία κυριαρχία κ.λπ).

Χρονολογική εξέλιξη του αριθμού κρατών με βάση στοιχεία του Ο.Η.Ε από το 1945 και μετά:

1950: 60
1960: 99
1970: 127
1990: 166
2010: 193
2016: 195


Σημειώσεις
[-] Η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν αποτελεί προσπάθεια οικοδόμησης μιας μόνο-εθνικής και μονο-γλωσσικής (Η.Π.Α, Γερμανία) ή μιας πολυ-εθνοτικής, πολυ-γλωσσικής και πολυ-θρησκευτικής Ομοσπονδίας (τέτοια είναι η Ρωσία με κυρίαρχη εθνότητα τους Ρώσους και κυρίαρχη θρησκεία την Ορθόδοξία. Στη Ρωσική Ομοσπονδία μιλούνται περίπου 100 γλώσσες και υπάρχουν περίπου 160 εθνοτικές ομάδες). Υποτίθεται πως αξιώνει μια πολυ-εθνική (όχι απλά εθνοτική), πολυ-γλωσσική, πολύ-θρησκευτική (και παράλληλα κόσμική) και πολυ-πολιτισμική (αυτή η λέξη αποτελεί νεόδμητο post-90s σύνθημα) Ομοσπονδία, δίχως -υποτίθεται- κυρίαρχη εθνότητα και θρησκεία (γλώσσα;). Αυτά στη θεωρία. Γιατί στην πράξη είναι κάπως διαφορετικά τα πράγματα.

[-] Ένας από τους μεγαλύτερους λαϊκισμούς που κυκλοφορούν είναι η αυτονόητη και ελαφρά τη καρδία σύγκριση και συσχέτιση Ηνωμένων Πολιτειών και Ευρωπαϊκής Ένωσης.

[-] Η Ελλάδα από τον καιρό της -ρητορικά διακηρυγμένης- «ανεξαρτησίας» της αποτελεί ενιαίο κράτος (πότε βασίλειο πότε δημοκρατία) υπο κοινοβουλευτικό σύστημα διακυβέρνησης και με αυτόνομη περιοχή το Άγιο όρος. Η Ελλάδα συγκαταλέγεται στα 40 παλαιότερα εθνικά κράτη.

[-] Στην περίπτωση της Ελβετίας η ομοσπονδία και ο εθνικισμός λειτούργησαν ως ενοποιητικός παράγοντας.

[-] Υπάρχουν κράτη που λόγω της σύστασης τους, εφόσον επιθυμούν να αποτελούν πολιτική μονάδα-οντότητα, δεν μπορούν παρά να είναι Ομοσπονδίες, όπως π.χ η Ινδία και η Βραζιλία.

[-] Δεν επιθυμώ να θίξω το ζήτημα της Κύπρου. Ο καθένας και η καθεμία ας κρίνουν.