31 Μαΐου 2016

Ελλάδα 2004 - Τουρκία 2023.

Η Ελλάδα το 2004 βρισκόταν στο αποκορύφωμα της οικονομίστικης μαλακής ή ήπιας (και όχι σκληρής) ισχύος της, η οποία φυσικά είχε πήλινα πόδια (τα πήλινα πόδια των «εκσυγχρονιστών»). Ήταν η περίοδος ανάρρωσης της Τουρκίας από την κρίση του 2001. Που βρίσκεται η Ελλάδα σήμερα και που η Τουρκία; Ο Erdoğan δήλωσε πως στόχος είναι το 2023, όταν θα συμπληρώνονται 570 χρόνια από την Άλωση της Κωνσταντινούπολης, η Τουρκία να βρίσκεται στις 10 πιο ισχυρές οικονομίες του κόσμου (αυτή τη στιγμή είναι 17η - 18η σε παγκόσμια κλίμακα και 7η σε ευρωπαϊκή). Ποιος είναι ο στόχος της Ελλάδας για το 2021; Που θα βρίσκεται άραγε η Ελλάδα 200 χρονιά μετά από το 1821;

Ο Erdoğan επίσης δήλωσε, "They talk about population planning, birth control. No Muslim family can have such an approach... We will multiply our descendants." (Reuters).

Ο Έλληνας μπορεί να ξινίζει τα μούτρα του με αυτές τις δηλώσεις, και να του προκαλούν απέχθεια τα λόγια του «Σουλτάνου». Θα δούμε όμως που θα βρίσκεται η Τουρκία και που η Ελλάδα σε δύο δεκαετίες από σήμερα, όταν ο «Σουλτάνος» θα έχει φύγει, αλλά τα αποτελέσματα των πολιτικών του θα βρίσκονται σε πλήρη εξέλιξη, και η Τουρκία θα είναι με άνεση πιο πολυπληθής από οποιαδήποτε ευρωπαϊκή χώρα, πλην Ρωσίας. Μεταξύ 2001 και 2012, ο πληθυσμός της Τουρκίας αυξήθηκε κατά μια Ελλάδα. Σωστά διαβάσατε, κατά περίπου δέκα εκατομμύρια. We will multiply our descendants... (ας μην αναφερθώ στην τρέχουσα δημογραφική κατάσταση της Ελλάδας - για την οποία κανείς δεν μιλά γιατί κανέναν δεν συμφέρει - διότι θα μελαγχολήσουμε. Στην Ελλάδα, με την ολοκλήρωση της αποσύνθεσης του παλαιού κομματικού συστήματος, πρέπει οπωσδήποτε να γίνει εκ νέου απογραφή. Κανονικά προβλέπεται για το 2021).

Εμείς ζούμε τα αποτελέσματα του «Σημίτισμού». Οι αυτοαποκαλούμενοι «εκσυγχρονιστές» και διάφοροι «ευρωπαϊστές» πούλησαν ένα παραμύθι στον ελληνικό λαό. Το παραμύθι τους εμπεριείχε ένα «αφήγημα» κατά το οποίο παρουσίαζαν μια Ελλάδα να βρίσκεται σε περίοδο ακμής, ενώ στην πραγματικότητα βρισκόταν σε παρακμή. Η «ισχυρή Ελλάδα στον σκληρό πυρήνα της Ευρώπης», η «ισχυρή Ελλάδα στην Ευρώπη και στον Κόσμο». Αξέχαστα συνθήματα. Ορισμένοι όμως, ήδη από τότε, ήμασταν πεπεισμένοι πως η Ελλάδα, ούτε σε περίοδο ακμής βρισκόταν, ούτε πραγματικά ισχυρή ήταν. Ήταν θέμα διαφορετικής αντίληψης περί ισχύος και κυριαρχίας (τι είναι πραγματική ισχύ και κυριαρχία και τι είναι ψευδό-ισχύ και ψευδο-κυριαρχία), περί «στόχων και προοπτικής» και κυρίως στρατηγικής.

Από μόνη της, η αντιπαραβολή Σημίτη και Erdoğan, φανερώνει ποιότητες. Ο Κώστας Σημίτης, αυτή η υπερτιμημένη μετριότητα, αυτός ο λογιστής και όχι πολιτικός (τον οποίον φρόντισαν να αποθεώσουν τα Μ.Μ.Ε και οι δημοσιογράφοι, κατασκευάζοντας την εικόνα του «σοβαρού, ορθολογιστή και Ευρωπαίου» πολιτικού), ο οποίος είναι υπόλογος για την σημερινή κατάντια της Ελλάδας, φανερώνει ή καθρεφτίζει την κατάσταση και την νοοτροπία του αστικού τοπίου της χώρας κατά την μετα-διπολική περίοδο.

Σημειώσεις
[-] Εάν η Τουρκία «κουρευτεί» (ή την «κοντύνουν»), αυτό θα συμβεί επειδή θα εξελίσσεται σε επικίνδυνα ισχυρή χώρα (και θα υπάρχει κίνδυνος να υπερβεί τον ρόλο για τον οποίο προορίζεται στην περιοχή από εξω-περιφερειακές δυνάμεις), και όχι επειδή θα είναι αδύναμη. Λόγω δύναμης και όχι αδυναμίας.

[-] Η «ευρωπαϊκή, εκσυγχρονιστική, μεταρρυθμιστική» Ελλάδα είναι ένα μικρό ξεδοντιασμένο και ευνουχισμένο γατάκι μπροστά στην Ελλάδα των δύο πρώτων μεταπολεμικών δεκαετιών, κατά τις οποίες η χώρα μας είχε από τους υψηλότερους ρυθμούς ανάπτυξης στην «Δύση» και σε ολόκληρο τον πλανήτη (με την απίστευτη, εξωπραγματική και «ασιατικότατη» Ιαπωνία να κονιορτοποιεί τα πάντα). Την δεκαετία 1950-1960, η Ελλάδα βρέθηκε μπροστά από χώρες όπως το Ηνωμένο Βασίλειο, η Γαλλία και οι Ηνωμένες Πολιτείες.

30 Μαΐου 2016

Το Ιμπάλα και ο πύθωνας (και από κοντά το λιοντάρι).

Ο Homo ΕυρωΕλλαδίτης νιώθει ψυχολογικά καλύτερα, ειρωνευόμενος «τις αστειότητες και το κίτς», του Ερντογάν.

Λίγο μετά την οικονομική κατάρρευση στην Τουρκία, το 2001, προέκυψε ο Ερντογάν (και λίγο μετά την οικονομική κατάρρευση στην Ρωσία, το 1998, προέκυψε ο Πούτιν). Πόσα χρόνια κράτησε η οικονομική κρίση στην Τουρκία άραγε; Τι συνέπειες είχε; Ποια ήταν η πορεία της Τουρκίας από το 2001 μέχρι σήμερα; Στην Ελλάδα, έξι-επτά χρόνια μετά την επίσημη έναρξη της «οικονομικής κρίσης», χλευάζουμε τον Ερντογάν (Erdoğan) και ασχολούμαστε με τον Τσίπρα, τον Μητσοτάκη (μην ξεχνάτε τον Σαμαρά, τη Βούλτεψη, τον Γεωργιάδη και τον Ντινόπουλο), τον Λεβέντη, τον Καμμένο, τον Βενιζέλο, τη Φώφη, τον Κουτσούμπα, τον Μιχαλολιάκο κ.λπ. Κάναμε επίσης το «deal του αιώνα» (κυριολεκτικά), το οποίο ορισμένοι προσπαθούν να μας το παρουσιάσουν ως κάτι «φυσιολογικό». Άλλοι χρησιμοποιούν το επιχείρημα της «κακοδιαχείρισης», άλλοι τα περί «μείωσης του δημοσίου», άλλοι ειρωνείες για την «εθνική κυριαρχία» (την οποία τοποθετούν σε εισαγωγικά, σε αντίθεση με την Ευρωπαϊκή Κυριαρχία, την οποία ουδέποτε ειρωνεύονται καθώς την επιδιώκουν) θεωρώντας πως το επιχείρημα «είναι έωλο σε μια νομισματική Ένωση που ειδικά οι Έλληνες έχουν κάθε συμφέρον να μετεξελιχθεί σε στενότερη Οικονομική Ένωση». Μα ακριβώς επειδή η Ελλάδα δεν λειτουργεί με εθνοκρατικούς όρους αλλά βασίζεται - και έχει αφεθεί - αποκλειστικά σε ευρωπαϊκούς και υπερεθνικούς χειρισμούς βρίσκεται σε αυτό το σημείο (γιατί άραγε η Ελλάδα βυθίζεται όλο και περισσότερο; «Επειδή δεν κάνει μεταρρυθμίσεις». Γελάνε και οι πέτρες). Εάν ήταν τόσο φυσιολογικό το «deal του αιώνα» θα έκαναν παρόμοια «deal» και άλλες χώρες.

Το επιχείρημα πως η ξένη κηδεμονία είναι θεμιτή και ανεκτή προκειμένου να «ορθολογικοποιηθούν» οι εσωτερικές λειτουργίες φανερώνει την ποιότητα όσων το εκφέρουν και πόσο κατεχόμενοι και αποικιοποιημένοι ιθαγενείς είναι όσοι το ενστερνίζονται (και γιατί η Ελλάδα ποτέ δεν θα γίνει «κανονική χώρα» όσο κυριαρχούν νοοτροπίες όπως οι δικές τους). Το ακριβώς ανάποδο κάνουν όλες οι χώρες που θέλουν να γίνουν «κανονικές» ιστορικά.

Ας απολαύσει ο Ευρωπαίος Ελλάδίτης το «deal του αιώνα», την ανεργία και την εκποίηση των πάντων (συμπεριλαμβανομένου μισού και πλέον εκατομμυρίου ανθρώπων, στην πέμπτη πιο γερασμένη χώρα του πλανήτη), τον αιώνιο ετεροκαθορισμό του, και ας νιώσει ψυχολογικά καλά που είναι Ευρωπαίος και όχι κιτς. Ας παρηγορηθεί με τις «αστειότητες του Έρντογαν» αυτός ο ανώτερος, την ίδια ώρα που γελάει ο πλανήτης με την υπερήφανη ευρωπαϊκή αποικία-προτεκτοράτο που τρώει ευρωσανό και αναμένει τον από μηχανής και Ευρώπης Θεό.

Μια γυμνή και κατακερματισμένη κοινωνία που αποσυντίθεται, με ολοκληρωτική έλλειψη προσανατολισμού, δίχως ελίτ και διανοούμενους, την οποία χειραγωγούν και «δουλεύουν» κανονικότατα με ιδεολογικές πομφόλυγες, την ίδια στιγμή που αργοπεθαίνει στην αγκαλιά - και με την παρηγοριά - της «Ευρώπης». Οι ιθαγενείς με τα καθρεφτάκια περισσότερο μυαλό και ισχυρότερο ένστικτο αυτοσυντήρησης είχαν. Δύσμοιρε Έλληνα...

Δεν έχουν καταλάβει οι άνθρωποι τι συμβαίνει. Σε συσφίγγει, σε οδηγεί σε ασφυξία και σε καταπίνει αργά ο πύθωνας και εσύ ασχολείσαι με... τον κιτς Ερντογάν.

Η Ελλάδα θυμίζει το Ιμπάλα την ώρα που το καταβροχθίζει ο πύθωνας. Το Ιμπάλα αντιλαμβάνεται τι συμβαίνει, αλλά αντιδρά σπασμωδικά ή δεν αντιδρά καθόλου, γιατί δεν μπορεί. Έχει όμως αίσθηση κινδύνου. Στην περίπτωση της Ελλάδας, την ίδια στιγμή που καταπίνει αργά ο πύθωνας το Ιμπάλα, του ψιθυρίζουν στο αυτί: ''μην ανησυχείς, όλα είναι φυσιολογικά, μην ακούς τι σου λένε''. Υπάρχουν και οι πιο «δυναμικοί». Αυτοί λένε: ''καλά να πάθεις Ιμπάλα, αυτά αξίζεις και ακόμα χειρότερα''. Το γελοίο της υπόθεσης είναι πως το Ιμπάλα-Ελλάδα, την ίδια στιγμή που το καταβροχθίζει και το χωνεύει ο πύθωνας, για το μόνο που ανησυχεί - και το μόνο που θεωρεί ως απειλή -, είναι το λιοντάρι...

Επιβεβαιώνεται αυτό που είχα γράψει πέρυσι: Στην Ελλάδα, η «Ευρώπη», έχει μεταλλαχθεί σε κάτι άλλο από αυτό που πραγματικά είναι. Η «Ευρώπη» είναι το προκάλυμμα - ή η εκλογίκευση - της παραίτησης των Ελλήνων από την προσπάθεια τους να υπάρχουν ως στοιχειωδώς αυτοτελές και διακριτό ιστορικό υποκείμενο.

Έχοντας παραιτηθεί, περιμένουν ήρεμα και ήσυχα να πεθάνουν στην αγκαλιά της «Ευρώπης». Καλή χώνεψη (στον «σκληρό πυρήνα της Ευρώπης»).

Σημείωση
Ο πύθωνας σώζει! (το Ιμπάλα από το λιοντάρι, καταβροχθίζοντας το), αναφώνησαν οι μεν. Το Ιμπάλα είναι ιμπεριαλιστικό!, αναφώνησαν οι δε (την ώρα που ο πύθωνας καταβρόχθιζε και χώνευε το Ιμπάλα).

Αυτά είπαν όσοι - με τον έναν ή τον άλλο τρόπο - επιδίωκαν την «ολοκλήρωση» του πύθωνα.

Υστερόγραφο: Υπάρχουν και αυτοί που ισχυρίζονται πως ο πύθωνας σώζει το Ιμπάλα... από τον εαυτό του!

Τρία κείμενα: I) Ο χαμένος (21ος) αιώνας για όλους τους Έλληνες, II) Η νέα εποχή και III) Οι Κοτζαμπάσηδες και η (συστημική) αριστερά.

Τα κείμενα που ακολουθούν με ενδιαφέρουν ως προς το εξής (κυρίως, γιατί σε αρκετά σημεία διαφωνώ): Αναφέρουν όσα εδώ και καιρό πολλοί στη χώρα προσπαθούν επιμελώς να αποφύγουν: ''διεθνής περιοχή'', ''φυλή νομάδων υπό διεθνή διαχείριση'', ''ευρωπαϊκό προτεκτοράτο'', ''καθεστώς περιορισμένης κυριαρχίας'', ''εκχώρηση της χώρας σε μια σύγχρονη «αυτοκρατορική δομή»'', ''οιονεί προτεκτοράτο'', ''άμεση εξάρτηση''. Βέβαια όλα τα προηγούμενα, και ακόμα περισσότερα, έχουν αναφερθεί σε διεθνές επίπεδο εδώ και καιρό. Στην Ελλάδα υπήρξε μεγάλη προσπάθεια να αποφευχθεί η αποτύπωση της κατάστασης και αυτές οι φράσεολογίες.


I
Ο χαμένος (21ος) αιώνας για όλους τους Έλληνες


Πόσο θα μοιάζει με τον σημερινό κόσμο εκείνος του 2040, όταν η Ελλάδα θα είναι ακόμη «καμμένη Γη» -σύμφωνα τουλάχιστον με το ΔΝΤ- και θα αρχίζει -στην καλύτερη περίπτωση- να αποπληρώνει το χρέος της με συσσωρευμένο επιτόκιο, της τάξης του 1,5%; Πόσο διαφορετικός θα είναι ο κόσμος το 2115, όταν η τότε διακυβέρνηση της περιοχής της Ελλάδας θα συζητά με τη διεθνή υπερδομή για το αν θα υπάρξει το ίδιο στάτους για τη διοίκησή της, όπως αυτό που θα έχει ισχύσει τον 21ο αιώνα, και για τον 22ο; Οπως εύκολα γίνεται κατανοητό, αν θεωρήσουμε το καθεστώς που υπερψήφισε το Κοινοβούλιο το προηγούμενο Σαββατοκύριακο ως σταθερό για τον αιώνα, τότε δεν υπάρχει νόημα να συζητούμε βασίμως για Ελλάδα των Ελλήνων. Αφού κανείς δεν μπορεί να υπολογίσει τι θα έχει συμβεί στον πλανήτη Γη όταν εμείς, τα παιδιά και τα περισσότερα από τα εγγόνια μας θα έχουν πεθάνει προ πολλού.

Αντιθέτως, ιδιαίτερη σημασία έχει να κατανοήσουμε τη σημερινή μας πραγματικότητα και -τουλάχιστον- να προκρίνουμε τη διαμόρφωσή της για την επόμενη τριετία. Εως το 2018, οπότε το παρόν μνημονιακό πρόγραμμα τελειώνει. Ακόμη πιο ουσιώδες θα ήταν να οργανώσουμε τις κινήσεις μας για τους επόμενους μήνες, έως το τέλος του 2016, αφού αυτοί θα κρίνουν την τριετία. Και η τριετία τον αιώνα. Και ο αιώνας την οργανική πραγματικότητα της φυλής μας. Το Γένος μας, για το οποίο πολέμησαν οι παλαιότεροι ημών και μας κληροδότησαν χώρα. Εθνικό κράτος, και όχι διεθνής ή οθωμανική περιοχή. Θα μπορούσε να ειπωθεί, χωρίς να είναι ούτε κατ' ίχνος εθνικιστικό, ότι οι Έλληνες εδώ και κάποιες μέρες μετεξελίσσονται από έθνος με ιδιοκτησία επί κρατικής επικράτειας σε φυλή νομάδων υπό διεθνή διαχείριση και συσχετισμό ισχύος και εξάρτησης.

Σε μια πρώτη φάση, στην αρχή των Μνημονίων, εκχωρήθηκε επί πρωθυπουργίας Γ. Παπανδρέου και υπουργού Οικονομικών Γ. Παπακωνσταντίνου το δικαίωμα αυτοδιάθεσης και διακυβέρνησης. Αλλά όχι το δικαίωμα και η αρμοδιότητα επί της επικράτειας. Της ονομαζόμενης δημόσιας ιδιοκτησίας. Αυτό απωλέσθη με τη σύμπραξη της πλειοψηφίας του Κοινοβουλίου, ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝ.ΕΛ. Εδόθη δηλαδή στον διεθνή έλεγχο, με την παρουσία και την απλή συμμετοχή πλέον των ελληνικών κυβερνήσεων, το εύρος της δημόσιας περιουσίας σε εταιρία holding, με έδρα την Ελλάδα. Το καθεστώς είναι αντίστοιχο με τη μετά την ήττα στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο Γερμανία.

Όταν από κράτος η διεθνής της οντότητα αντιμετωπίστηκε ως εταιρία και με τον Θεμελιώδη Νόμο -τα μόνιμα Μνημόνια στην περίπτωσή μας- ως αναγκαστικό σύνταγμα. Η δικαιοδοσία των διεθνών Ευρωπαίων θεσμικών εκπροσώπων των πιστωτών είναι ευρεία επί της ακίνητης, της κινητής και της επιχειρησιακής οντότητας του Δημοσίου. Του κράτους. Ακίνητα, ΔΕΚΟ, δίκτυα, υποδομές, συγκοινωνίες, ενεργειακά και ορυκτά αποθέματα. Με ταυτόχρονους μάλιστα νόμους εδόθη σε ανεξάρτητη Αρχή, υπό τον έλεγχο της ευρωπαϊκής γραφειοκρατίας του ευρώ εκτός ελληνικής διοίκησης, το σύνολο των εσόδων του κράτους, η κατανομή και η αξιοποίηση των οποίων έχει προκαθοριστεί. Ομοίως, με την πρόβλεψη του δημοσιονομικού φρένου ή «κόφτη» (όχι, όμως, σε επίπεδο ελλείμματος της εκτέλεσης του Προϋπολογισμού, αλλά στο επίπεδο διασφάλισης παράλογου πλεονάσματος, της τάξης του +3,5%, για δεκαπέντε χρόνια) έχει ελεγχθεί σε μόνιμη βάση και η διαχείριση των δαπανών, με παραδοχή μαζικής φτωχοποίησης των Ελλήνων πολιτών σε περιβάλλον υφεσιακής ή οριακά θετικής οικονομίας.

Η απουσία εθνικής ελίτ, η κομματοκρατία και η ευρωπαϊκή δομική αυταπάτη και φαντασίωση οδήγησαν στην απώλεια του κράτους και την εκχώρησή του στο διεθνές σύστημα, χωρίς διά των όπλων και της βίας ξένης κατοχής, αλλά μέσω της συνταγματικής λειτουργίας του δημοκρατικού πολιτεύματος. Αρα μη αναστρέψιμου εντός ευρώ για όσο υπάρχει δημόσιο χρέος. Που, σύμφωνα με τους οικονομολόγους του ΔΝΤ, το 2060 θα βρίσκεται στο 250% του ΑΕΠ. Πολύ υψηλότερα, δηλαδή, από το 128% του 2010...


II
Η νέα εποχή

Ο​​ι πρόσφατες ελληνικές πολιτικές εξελίξεις συνιστούν ιστορική καμπή. Με το αιωνοβίωτο Ταμείο Αποκρατικοποιήσεων και τον «κόφτη», η Ελλάδα πέρασε και επισήμως σε καθεστώς περιορισμένης κυριαρχίας.

Εκλεισε έτσι η περίοδος της μεταπολίτευσης, η οποία είχε διαδεχθεί μια προγενέστερη φάση περιορισμένης κυριαρχίας, τη δικτατορία. Τότε, η αντικαθεστωτική διαμαρτυρία αντιμετωπιζόταν με την άμεση βία των τεθωρακισμένων. Τώρα, η μέθοδος είναι «soft». Εχοντας εξαντλήσει τα όποια ελληνικά διαπραγματευτικά όπλα, η κυβέρνηση θέτει στους πολιτικούς και στους πολίτες ένα αδύνατο δίλημμα: υποταγή ή χρεοκοπία;

Η Ελλάδα μετατρέπεται σε οιονεί προτεκτοράτο. Οι ξένοι αναλαμβάνουν να μας προστατεύσουν από τον εαυτό μας. Η ιστορία επαναλαμβάνεται· η βαυαροκρατία και η αμερικανοκρατία αποσκοπούσαν, επίσης, να καλύψουν τις αδυναμίες της ελληνικής πολιτικής ελίτ. Κάποιοι εκφράζουν ικανοποίηση καθώς, χάρη στην ξένη κηδεμονία, θα διορθωθούν τα κακώς κείμενα της ελληνικής οικονομικής ζωής. Δεν θα μπορούν τα κόμματα να διορίζουν τους οπαδούς τους, δεν θα διαθέτουν τους πόρους του δημόσιου ταμείου για να τροφοδοτούν το πελατειακό σύστημα. Η ξένη τεχνική βοήθεια θα καλύπτει τις αδυναμίες της κυβερνητικής ομάδας και της διοίκησης.

Στη συλλογιστική αυτή θα στηριχθεί η νέα συνεργασία. Mutatis mutandis, κατά τη χουντική επταετία, αυτήν τη στάση κράτησαν πολλοί αστοί παράγοντες οι οποίοι ξεπέρασαν την αισθητική τους απέχθεια για τους συνταγματάρχες, με επιχείρημα ότι η πολιτική σταθερότητα εξασφάλιζε οικονομική ανάπτυξη και πρόοδο. Εξαιρετικά επικίνδυνη συλλογιστική: ο πολιτικός παλιμπαιδισμός της αστικής τάξης κατά τη δικτατορία οδήγησε στην κυπριακή καταστροφή.

Θα μπορούσε τότε ο πολιτικός κόσμος να αντισταθεί; Σε διαφορετική συγκυρία και συνθήκες, αλλά σε ανάλογη δυσκολία βρίσκονται σήμερα οι υπεύθυνες αντιπολιτευόμενες δυνάμεις. Πώς να πείσουν ότι η κομματοκρατία και ο λαϊκισμός, δαίμονες από τους οποίους το ελληνικό σύστημα δεν φαίνεται να μπορεί να διαφύγει, είναι ελάσσονα δεινά από την ξένη κηδεμονία; Ακόμη και με την κυνική παραδοσιακή λογική της κατάληψης της εξουσίας, η τακτική τού κατά Μπρεχτ «πυρομανούς πυροσβέστη» δεν επιτυγχάνει δεύτερη φορά.

Η ξένη κηδεμονία δεν κινείται ούτε από φιλανθρωπία ούτε από φιλελληνισμό. Υπακούει σε οικονομικές, πολιτικές και γεωπολιτικές ανάγκες και επιδιώξεις. Καθώς η Ελλάδα εντάσσεται στο δυτικό σύστημα, πολλές συνάδουν με ελληνικά συμφέροντα. Αλλες, όμως, εκφάνσεις της ελληνικής πολιτικής, επί παραδείγματι η εθνική παιδεία, δεν ενδιαφέρουν τους ξένους. Η ξένη κηδεμονία δεν πρόκειται να καταβάλει προσπάθειες για να σώσει τους Ελληνες στον τομέα αυτό. Μάλιστα, όπως συμβαίνει με τη ναυτιλία, ενδέχεται να επικρατεί η λογική του ανταγωνισμού.

Ανάλογα με την παιδεία ισχύουν για τη δημογραφία, το περιβάλλον, τον πολιτισμό, την κοινωνική συνοχή, την επιβίωση των τοπικών κοινωνιών, την αλληλεγγύη κράτους και Διασποράς, τις θρησκευτικές παραδόσεις. Οι τομείς αυτοί έχουν μεγάλη σημασία για τις μακροπρόθεσμες εθνικές προοπτικές, σε αντίθεση με την περισσότερο βραχυπρόθεσμη διάσταση των μνημονίων. Ο μεγάλος εθνικός κίνδυνος δεν βρίσκεται, επομένως, στις άμεσες συνέπειες από το καθεστώς περιορισμένης κυριαρχίας. Ελλοχεύει στις παράπλευρες και λιγότερο ορατές απώλειες από τη λειτουργία του. Η άμεση εξάρτηση της κυβέρνησης από τους δανειστές οδηγεί σε εγκατάλειψη των τομέων εκτός μνημονίου. Ετι χείρον: οι τομείς αυτοί ενδέχεται να αποτελέσουν το καταφύγιο-άλλοθι της δημοκοπίας και του λαϊκισμού, ώστε να εξισορροπείται το έξωθεν επιβεβλημένο δημοκοπικό έλλειμμα στον οικονομικό και κοινωνικό τομέα.

Η μετατροπή της Ελλάδας σε ευρωπαϊκό προτεκτοράτο, συνέπεια μακροχρόνιας συσσώρευσης λαθών και εγκλημάτων, ελληνικών και ευρωπαϊκών, κατεβαίνει ένα ακόμη «σκαλί... στου Κακού τη σκάλα» – καθώς επεσήμαινε ο «προφητικός» Παλαμάς. Επιβεβαιώνει και εντείνει την ανευθυνοποίηση της ελληνικής οικονομικής και πολιτικής ελίτ. Ενέχει μακροπρόθεσμες απειλές για ό,τι εκπροσωπεί ο ελληνισμός. Επιτείνει τον κίνδυνο για εθνικές απώλειες. Οπως επί δικτατορίας, έτσι και σήμερα, θα απαιτηθεί μεγάλη πολιτική φαντασία και δημιουργικότητα ώστε να αξιοποιηθούν όσες, κατά τη θεωρία του Λεωνίδα Κύρκου, «ρωγμές» αφήνει η νέα μορφή επιβολής. Οι Ελληνες πολιτικοί παράγοντες θα κριθούν από την ικανότητά τους να επαναπροσδιοριστούν μπροστά στα νέα, πρωτόγνωρα διακυβεύματα.

Η μετατροπή της Ελλάδας σε οιονεί προτεκτοράτο αποτελεί ιστορική καμπή, όχι μόνον για την Ελλάδα, αλλά και για την Ευρώπη. Κλονίζεται η αρχή της ισότητας ανάμεσα στα κράτη-μέλη. Πρόκειται για μια συστηματική πορεία προς τη γερμανική Ευρώπη, σε αντίφαση προς το αρχικό όραμα, την ευρωπαϊκή Γερμανία. Επανέρχεται, επομένως, διά του ελληνικού ζητήματος, το ιστορικό γεωπολιτικό διακύβευμα, η σχέση της Γερμανίας με την υπόλοιπη Ευρώπη. Το φάσμα της Mitteleuropa (Μεσευρώπη), δηλαδή μια Ευρώπη-έδαφος με κέντρο και περιφέρειες, αναβιώνει. Θα το ανεχθεί ο αγγλοσαξονικός κόσμος; Το επικείμενο δημοψήφισμα ως προς την παραμονή ή μη του Ηνωμένου Βασιλείου στην Ε.Ε θα σηματοδοτήσει ενδεχόμενες ευρύτερες ευρωπαϊκές γεωπολιτικές ανακατατάξεις, με άμεσες συνέπειες για τη χώρα μας.


III
Οι Κοτζαμπάσηδες και η (συστημική) αριστερά

Η εγχώρια ολιγαρχία του πλούτου και της ισχύος δεν είναι ούτε καπιταλιστική ούτε εθνική ούτε κοινωνική. Παραπέμπει ευθέως στην εποχή των «κοτζαμπάσηδων» επί Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και για τον λόγο αυτόν επικεντρώνεται σε μια κλειστή έννοια υπηρέτησης ιδιωτικών συμφερόντων σε βάρος τόσο της κρατικής οντότητας όσο και των εργαζομένων, αποτελούμενων την ευρεία μάζα της κοινωνίας που ουσιαστικά τους θέλει σε θέση πάλαι ποτέ «δουλοπάροικου». Η κοινωνική σχέση που επιζητά η νεοπλουτίστικη αυτή ολιγαρχία της Μεταπολίτευσης είναι ακόμη και σήμερα σε συνθήκες πλήρους και δομικής χρεοκοπίας της χώρας, εκείνης του «τσιφλικά» και του «κολίγου».

Η στρεβλή αυτή ολιγαρχία, που βάσισε τον πλούτο και την πολιτική επιρροή της στο καθεστώς κλεπτοκρατίας σε βάρος του «έθνους και του λαού», επικράτησε καθοριστικά μετά την ένταξη στην ΕΟΚ αρχικά και στο ευρώ κάποιες δεκαετίες μετά. Συμπίπτει πολιτικά με την κυριαρχία του σοσιαλιστικού και «εκσυγχρονιστικού» ΠΑΣΟΚ στην εξουσία. Το κομματικό δημιούργημα του Α. Παπανδρέου αρχικά, που εξελίχθηκε σε «όχημα» της πτέρυγας των γερμανικής αντίληψης ευρωπαϊστών Σοσιαλδημοκρατών υπό τον Κ. Σημίτη στην εποχή του τέλους του Ψυχρού Πολέμου και του Μάαστριχ μετά τα μέσα της δεκαετίας του '90. Το ΠΑΣΟΚ δεν εντασσόταν και δεν εντάσσεται έως και σήμερα, που πλέον έχει πολιτικά και ιδεολογικά αποκαθηλωθεί, ούτε στη Δεξιά ούτε στο Κέντρο ούτε και στην Αριστερά. Ουσιαστικά αποτέλεσε τον κυρίαρχο πόλο του μεταπολιτευτικού δικομματισμού και ενός ευκαιριακού Συντάγματος συνεχώς αναθεωρούμενου, βάσει συγκυριακών σκοπιμοτήτων, αυτό του 1975, ως σύστημα διακυβέρνησης εκ προσωπικοτήτων.

Οπου οι κύριες προσωπικότητες-ηγεμόνες προέρχονταν αρχικά από τις οικογένειες Καραμανλή και Παπανδρέου και σε αυτό το δίπολο, το αποϊδεολογικοποιημένο και τελικά αποπολιτίκ, προστέθηκαν οικογένειες της πολιτικής, των επιχειρήσεων και των τραπεζών που υπηρέτησαν το καθεστώς, χωρίς να επιχειρήσουν οποιαδήποτε αναβάθμισή του στο πέρασμα των δεκαετιών.

Συνεκτικός δεσμός η κυρίαρχη εμμονή της ελληνικής ηγεμονικής τάξης του 1975 και μετά να προσδέσει τη χώρα στον «κεντρικό πυρήνα» του ευρωπαϊκού καρτέλ, των παραδοσιακά αναφερόμενων ως Ηπειρωτικών Δυνάμεων της Κεντρικής Ευρώπης, με μόνη κύρια αναφορά στον ατλαντικό παράγοντα τη συμμετοχή στο ΝΑΤΟ. Η εν λόγω ένταξη λειτούργησε ως μια καθεστωτική αποδοχή υποκατάστασης θεσμικών εγγυήσεων ως προς τον στρατηγικό προσανατολισμό της Ελλάδας. Εγγυήσεων που κατά το παρελθόν υπηρετούνταν μέσα από το πολίτευμα της συνταγματικής μοναρχίας ή τη συμμετοχή στα θερμά μέτωπα πολέμου και συγκρούσεων, παγκόσμιων ή περιφερειακών.

Μέσα από τις διαδικασίες αυτές η πολιτική, η οικονομία, οι επιχειρήσεις και οι τράπεζες της χώρας απέκτησαν οντότητα, προσωπικότητα και δομημένα συμφέροντα μέσα από τους διαχειριστές τους, σε μοντέλο νεοπλουτίστικης, απαίδευτης κοινωνικά και εθνικά ολιγαρχίας. Η «αταξία» αυτή, χωρίς οράματα και κοινωνική ηθική, προσέβλεπε και προσβλέπει στην εκχώρηση της χώρας σε μια σύγχρονη «αυτοκρατορική δομή», που θα της έδινε τα εχέγγυα και τη θεσμική ισχύ του «κοτζαμπάση» και μόνον, υποκαθιστώντας την ανατολική οθωμανική κυριαρχία του παρελθόντος από μια νέα δυτικότροπη κυριαρχούμενη από την Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία του γερμανικού έθνους.

Οι Ελληνες τον 19ο αιώνα επέλεξαν τον άλλον δρόμο από εκείνον του Μέτερνιχ. Η ολιγαρχία τους, που προέκυψε από το 1975 και μετά, επέλεξε την επιστροφή της χώρας και του λαού στην «αποδοχή» του δόγματος Μέτερνιχ. Είναι το ίδιο που προέκριναν η διοίκηση Τσίπρα και η πρώτη συστημική Αριστερά με το δημοψήφισμα του προηγούμενου Ιουλίου.

Οταν η πλειοψηφία του λαού προέκρινε «όχι» και η διακυβέρνηση με την ολιγαρχία επέλεξαν «ναι». Μόνον που η αμοραλιστική και μονίμως εθνομηδενιστική Αριστερά αυτήν τη φορά υπηρετεί χωρίς προσχήματα και «καλύμματα» την Ελλάδα των κοτζαμπάσηδων και της εκχώρησης στις αυτοκρατορίες του νεοφιλελευθερισμού, αποστερώντας από τους Ελληνες το μόνο περιουσιακό στοιχείο που τους προστάτευε ώστε να μην εξελιχθούν και πάλι σε «κολίγους». Το εθνικό κράτος τους... ως πλατφόρμα επιβίωσης.

29 Μαΐου 2016

Δύο σχολιασμοί και δύο επίκαιρες ιστορικές παρατηρήσεις (29 Μαΐου 2016).

I
Θυμάστε, τότε που οι G7 κυβερνούσαν τον κόσμο; Τώρα έχουν συρρικνωθεί σε μια δυτική φατρία, συν την Ιαπωνία. Και γίνονται όλο και πιο αδύναμοι κάθε έτος.


Θυμίζω πως, όπως είχα επισημάνει και παλαιότερα, πέρυσι ο Joschka Fischer είχε γράψει κείμενο με τίτλο ''The Irrelevant Seven''. Όλες αυτές οι διαπιστώσεις έρχονται να προστεθούν στην κυρίαρχη τάση (η οποία για κάποιο λόγο υποβαθμίζεται στην Ελλάδα), στην οποία πλέον συμμετέχουν πολλά γνωστά πρόσωπα του ευρωατλαντικού establishment (Richard Haass, Zbigniew Brzezinski και πολλοί ακόμα).


II
Αρχικά, σκέφτηκα τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, δηλαδή την εξέλιξη και την έκβαση του (πιο συγκεκριμένα, σκέφτηκα να σημειώσω τα μεγέθη κάθε χώρας μόνο για τότε. Πρώτο σκέλος προτάσεων: 1939). Έπειτα, σκέφτηκα την απόσταση που διέσχισαν αυτά τα έθνη, από τότε μέχρι τώρα, και την κατάσταση στην οποία βρίσκονται σήμερα (Δεύτερο σκέλος προτάσεων: σήμερα). Τέλος, σκέφτηκα την παγκόσμια κλίμακα (τελευταία πρόταση). Είναι απλά μεγέθη, μπορούν όμως να δώσουν τόσες αφορμές, να οδηγήσουν σε τόσες συνδέσεις και να τροφοδοτήσουν πληθώρα θεμάτων και προβληματισμών. Έχουμε διαβάσει και μάθει τόσα και τόσα πράγματα για τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, κι όμως, δεν γνωρίζουμε αυτά τα απολύτως βασικά και στοιχειώδη.

Το 1939 ο πληθυσμός της Γαλλίας ήταν 41 εκατομμύρια. Σήμερα, η Γαλλία έχει 64 εκατομμύρια κατοίκους.

Το 1939 ο πληθυσμός του Ηνωμένου Βασιλείου ήταν 47 εκατομμύρια. Σήμερα, το Ηνωμένο Βασίλειο έχει 65 εκατομμύρια κατοίκους.

Το 1939 ο πληθυσμός της Γερμανίας ήταν 79.8 εκατομμύρια. Σήμερα, η Γερμανία έχει 81 εκατομμύρια κατοίκους.

Το 1939 ο πληθυσμός της Ρωσίας ήταν 108 εκατομμύρια. Σήμερα, η Ρωσία έχει 143 εκατομμύρια κατοίκους.

Το 1939 ο πληθυσμός των Ηνωμένων Πολιτειών ήταν 131 εκατομμύρια. Σήμερα, οι Η.Π.Α έχουν 323 εκατομμύρια κατοίκους.

Το 1939 ο πληθυσμός του πλανήτη ήταν περίπου 2300 εκατομμύρια (2,3 δισεκατομμύρια). Σήμερα ο πλανήτης έχει περίπου 7432 εκατομμύρια (7,4 δισεκατομμύρια).

Σημειώσεις
[-] Στα σύνορα του 1937 ο πληθυσμός της Γερμανίας ήταν 69.5 εκατομμύρια. Εάν στα σύνορα του 1939, συνυπολογιστεί και το Προτεκτοράτο Βοημίας και Μοραβίας, ο πληθυσμός ανεβαίνει από τα 79.8 εκατομμύρια, περίπου στα 87 εκατομμύρια.

[-] Ο πληθυσμός της Ε.Σ.Σ.Δ το 1939 πρέπει να ήταν περίπου 170 εκατομμύρια. Όλοι οι υπόλοιποι, πλην Ρώσων, υπολογίζονταν σε περίπου 65-70 εκατομμύρια. Ουκρανοί, Λευκορώσοι, Καζάκοι, Αρμένιοι, Γεωργιανοί, Ουζμπέκοι, Αζέροι και λοιποί.

Υστερόγραφο: Αυτονόητο είναι πως μια Γαλλία 41 εκατομμυρίων δεν μπορούσε, όχι απλά να συγκρατήσει, αλλά ούτε καν στοιχειωδώς να αντισταθεί (όσους εξω-ευρωπαϊκούς πόρους και εάν διέθετε), απέναντι σε μια πλήρως κινητοποιημένη Γερμανία των 70 ή 80 εκατομμυρίων.


III
Μετά από τις «πραγματιστικές» επισημάνσεις ας περάσω και σε μια παρατήρηση διαφορετικής υφής... Όσο και εάν μάλλον ποτέ δεν θα το παραδέχονταν, πολύ θα ήθελαν, όχι απλά προτεστάντες και ρωμαιοκαθολικοί, αλλά κυρίως φιλελεύθεροι και κομμουνιστές, να έχουν τη δική τους χερσόνησο του Άθω, το δικό τους κοσμικό Άγιο Όρος. Έναν τόπο, δηλαδή, που θα λειτουργούσε σχεδόν αποκλειστικά με τα εσωτερικά κριτήρια των δογμάτων τους, την ανθρωπολογία τους και με την δική τους αντίληψη περί χρόνου, δίχως ιδιαίτερους ετεροκαθορισμούς και εξωτερικές παρεμβάσεις. Όμως δεν διαθέτουν ένα τέτοιο σημείο αναφοράς. Σκοπός τους λοιπόν, η ενοποίηση του πλανήτη με την παράλληλη κατάργηση κάθε «εξωτερικότητας» και η επιβολή των κριτηρίων τους ως καθολικών, δηλαδή η μεταβολή ολόκληρου του πλανήτη σε ηγεμονικό τους πεδίο.

Μέχρι όμως να συμβεί αυτό, λείπει η αναφορά, ο τόπος που έχει υπερ-αιωνόβια υλική και γεωγραφική υπόσταση και παραμένει αμετακίνητος στο πέρασμα του χρόνου. Που θα στραφείς εάν αποτύχεις; Εάν δεν τα καταφέρεις; Εάν αστοχήσεις και υποκύψεις; Ποιο θα είναι, το γεωγραφικό σημείο αναφοράς, ανάταξης και επανατοποθέτησης σου μέσα στους αιώνες; (το οποίο θα συνοδεύει τη μνήμη).

Μάλλον και το άλλο μεγάλο έθνος, το αμερικάνικο, επίσης θα ήθελε να διαθέτουν οι αξίες του μια συγκεκριμένη αναφορά στον χώρο, μια ρίζα (πέρα από το Σύνταγμα). Να διαθέτει μια πνευματική εστία, μια κοιτίδα, μια κιβωτό όπου οι αξίες και οι μύθοι του έθνους, θα έχουν μια συγκεκριμένη γεωγραφική υπόσταση και πηγή. Έναν τόπο αναφοράς και «προσκυνήματος» στον οποίο θα μπορεί να επανέρχεται μέσα στους αιώνες. Εκεί όπου ο μύθος και το πνευματικό θεμέλιο έχει και γεωγραφία και τόπο.

Είναι μεγάλο πλεονέκτημα για μια πνευματική παράδοση και για ένα έθνος, να διαθέτει ένα σημείο αναφοράς και έναν τόπο όπως το Άγιο Όρος.

Σημείωση
[-] Τα προηγούμενα, φυσιολογικά προσδίδουν την αίσθηση της μικρότητας και της ταπεινότητας - και άρα του αυτοπεριορισμού - του ηγέτη της Πολιτείας. Εφόσον υπάρχει κάτι άλλο - πέρα από το λουτρό της Ισχύος - που σε υπερβαίνει.


IV
I. Η Άλωση της Κωνσταντινούπολης πρέπει να εξετάζεται και υπό ευρύτερο γεωιστορικό, πολιτικό, οικονομικό και πολιτισμικό πρίσμα και όχι μονάχα στενά εθνοκεντρικά. Τα αποτελέσματα της Άλωσης ήταν - και παραμένουν - θεμελιώδη και καθοριστικά όχι μονάχα από εθνοκεντρική σκοπιά.

Εάν δεν ίσχυε κάτι τέτοιο, ούτε σκέψεις και σχέδια για την «διεθνοποίηση» της Κωνσταντινούπολης ή για Ανεξάρτητο Διεθνές Κράτος της Κωνσταντινουπόλεως (Ιnternational Constantinopolitan State) θα είχαν υπάρξει, ούτε η μοίρα ολόκληρης της Ευρώπης ανατολικά του Ρήνου και των Άλπεων θα είχε καθοριστεί από τις σχέσεις των ευρωπαϊκών κρατών με την Οθωμανική Αυτοκρατορία.

Δεν χρειάζεται υψηλή φιλοσοφική κατάρτιση και εκλεπτυσμένη πολιτική σκέψη για να καταλάβει κανείς πως το 1453 «εκβάλλει» στην σημερινή πολιτική στάση της Αυστρίας και της Ουγγαρίας (ή ακόμα στην... Eurovision, στους Τατάρους και στην παλαιότερη αξίωση του Davutoğlu να επισκεφτεί την Κριμαία).

II. Οι δυτικοευρωπαίοι «αδελφοί, σύμμαχοι και εταίροι», λένε: Η Κωνσταντινούπολη είτε θα είναι τουρκική, είτε δεν θα υπάρχει (παρά μονάχα υπό διεθνές καθεστώς).

Οι Τούρκοι κρατάνε στα χέρια τους ένα πολύ ισχυρό χαρτί και τον ιστορικό «Κλειδόλιθο» για την επίλυση και το ξεκλείδωμα των ιστορικών σχέσεων, πρώτον, των χριστιανικών δογμάτων, δεύτερον, των ενδο-ευρωπαϊκών σχέσεων και τέλος, τρίτον, των εσωτερικών σχέσεων της δυτικής πολιτικής. Όλα αυτά μια Πόλη; θα αναρωτηθεί κάποιος. Ναι, όλα αυτά μια Πόλη (με τον έναν ή τον άλλο τρόπο). Και μέχρι να επιλυθεί το ζήτημα της Πόλης αυτής, δεν πρόκειται να επιλυθούν και οι σχέσεις αυτές. Όπως ακριβώς, μέχρι να επιλυθεί το ζήτημα των Ιεροσολύμων, δεν πρόκειται να υπάρξει μια λειτουργική ισορροπία μεταξύ των τριών μονοθεϊστικών θρησκειών.

Όσες και όσοι νομίζουν πως τα ιστορικά ζητήματα της Κωνσταντινούπολης και των Ιεροσολύμων έχουν επιλυθεί με τις υβριδικές λύσεις του κεμαλικού και ισραηλινού εθνοκράτους, μάλλον βλέπουν κοντόφθαλμα τα πράγματα και όχι μακροϊστορικά. Αυτά είναι ζητήματα διεθνή, διϊστορικά, διαθρησκευτικά, διαπολιτισμικά (με τη βαριά σημασία αυτών των όρων) και όχι αποκλειστικά εθνικά.

Τα μεγάλα ιστορικά ζητήματα έχουν πολλές διαστάσεις και όταν δεν επιλύονται, επανέρχονται, λαμβάνοντας διάφορες μορφές.

III. Σίγουρα κάθε ιστορική, πολιτική και πολιτισμική «οντότητα» διαφυλάσσει - και πρέπει να διαφυλάσσει - την ασφάλεια της, αυτό όμως δεν σημαίνει πως εξασφαλίζει κατά αυτόν τον τρόπο και την ιστορική της επιβίωση (ακόμα και εάν εξαπλώνεται). Η ιστορική επιβίωση ενός λαού, ενός έθνους, μιας πολιτείας, μια θρησκείας κ.λπ σε βάθος χρόνου, εξαρτάται από τις ιστορικές σχέσεις που μπορεί να αναπτύξει, και όχι από τα όπλα.

Σημειώσεις
[-] Η τελευταία περίπτωση που φανερώθηκε καθαρά ποια είναι η δύναμη (ή καλύτερα η αδυναμία) των όπλων ήταν η περίπτωση του Ιράκ. Προς αποφυγή παρεξηγήσεων. Όλοι οι γόρδιοι (μη επιλύσιμοι) δεσμοί λύνονται, εν τέλει, με πόλεμο. Και η ιστορία πράγματι γράφεται από τους νικητές (στα πεδία των μαχών). Εάν, όμως, δεν κερδίσεις την μεταπολεμική εποχή, η νίκη σου είναι δίχως ιστορικό αντίκρυσμα.

[-] Αυτονόητο είναι πως η Άλωση του 1204 αποτέλεσε προπομπό της κυρίως ειπείν Άλωσης. Έχουν εξεταστεί τα απολύτως καταστροφικά αποτελέσματα της από αρκετούς - μη Έλληνες - μελετητές, αλλά το κλίμα των συμπερασμάτων τους δεν συμβαδίζει με το κλίμα που απαιτεί η ευρωπαϊκή και δυτική επικαιρότητα (όλοι μαζί οι ευρωπαϊκοί και δυτικοί λαοί της γης αγαπημένοι, τρα λα λι, τρα λα λο).

Kamran İnce - Symphony No. 2, "Fall of Constantinople".


Symphony No. 2, "Fall of Constantinople": I. City and the Walls

Symphony No. 2, "Fall of Constantinople": II. Haghia Sophia

Symphony No. 2, "Fall of Constantinople": III. Speeches of Emperor Constantine and Sultan Mehmet

Symphony No. 2, "Fall of Constantinople": IV. Ships on Rails :The Marine Battle

Symphony No. 2, "Fall of Constantinople": V. Fall of Constantinople



Commissioned by the Albany Symphony Orchestra, the subject of this symphony is the events surrounding the fall of Constantinople to the Ottoman Turks in 1453, an event that is fascinating in almost mythological proportions. The various titles of the movements reflect the time line of the siege and the fall of the city, which took over two years. The movements are strung together, played without pauses. City and the walls depict the mighty walls that surrounded the city and the relentless pounding of the Ottoman artillery. Pauses came at night when the Byzantines masterfully restored the walls for the following days defense. Haghia Sophia is one of the most beautiful churches in the world built by the Byzantines. It was the largest church with the most massive freestanding dome that had existed at the time. This movement reflects the prayers of the residents in Haghia Sophia to save their city. Speeches of Emperor Constantine and Sultan Mehmet represents the political speeches given by them to their troops to motivate them into braking the stalemate--the war was going nowhere. Ships on rails: The marine battle is where the turning point in the siege comes. Byzantines had built massive chains across the harbor to prevent the Ottoman navy from coming in. The Ottomans were finally able to respond to that by hauling ships over land on rails at night. In the morning the Byzantines were suddenly faced with the ships in the harbor and the inevitable defeat. Fall of Constantinople reflects the cities final moments before the Ottoman soldiers enter the city before its eventual fall.



.~`~.
I
City and the Walls



.~`~.
II
Haghia Sophia



.~`~.
III
Speeches of Emperor Constantine and Sultan Mehmet



.~`~.
IV
Ships on Rails :The Marine Battle



.~`~.
V
Fall of Constantinople




.~`~.

28 Μαΐου 2016

Αντι-εκπαίδευση.

Όταν... η μεγαλύτερη χώρα (1η) σε εδαφική έκταση στον πλανήτη, η δεύτερη (2η) μεγαλύτερη στρατιωτική δύναμη (με καινοτομίες σε επίπεδο «σκληρής» στρατιωτικής τεχνολογίας), η όγδοη (8η) σε επιβεβαιωμένα αποθέματα πετρελαίου και πρώτη (1η) σε αποθέματα φυσικού αερίου, η ένατη (9η) μεγαλύτερη πληθυσμιακά και μια από τις δέκα (10) μεγαλύτερες οικονομίες, δεύτερη (2η) σε υδάτινα αποθέματα, η μεγαλύτερη (1η) παγκοσμίως παραγωγός νικελίου υβριδίου (μετάλλου: επαναφορτιζόμενες μπαταρίες, υβριδικά αυτοκίνητα) και μια από τις πρώτες εξαγωγείς σιταριού στον πλανήτη, η χώρα που υπερτερεί στο ουράνιο και στα λεγόμενα στρατηγικά ορυκτά έναντι οποιασδήποτε άλλης (μεγάλης) χώρας, η χώρα που μαζί με το Καζακστάν κυριαρχεί στα οξείδια του Ουρανίου (τα οποία είναι απαραίτητα για τα πυρηνικά υλικά), η πρώτη (1η) σε παραγωγή πετρελαίου και δεύτερη (2η) σε παραγωγή φυσικού αερίου, η μόνη χώρα στον πλανήτη που εδαφικά γειτνιάζει, ενώνει και αποτελεί γέφυρα για Ευρώπη, Μέση Ανατολή και Άπω Ασία και ταυτόχρονα ναυτικά για Ατλαντικό, Αρκτική και Ειρηνικό...

Όταν... λοιπόν, για να μιλήσουν για αυτή τη χώρα, άνθρωποι στην Ελλάδα χρησιμοποιούν όρους όπως «Ξανθό Γένος» κ.λπ (τα γνωστά), να φεύγετε μακριά, να τους αγνοείτε (αναφέρομαι και σε όσους χρησιμοποιούν ειρωνικά και προπαγανδιστικά αυτές τις φρασεολογίες - με γελάκια, μαγκιά, ειρωνεία κ.λπ). Οι απόψεις αυτών των ανθρώπων δεν είναι σοβαρές. Δεν αξίζει να ασχολείται κανείς μαζί τους και να χάνει το χρόνο του. Είτε το συνειδητοποιούν, είτε όχι, υποβαθμίζουν και απαξιώνουν το «ζήτημα Ρωσία», μετατρέποντας το σε γραφικό. Και το σημαντικότερο, συμβάλλουν στην αντι-εκπαίδευση των Ελλήνων. Ο λόγος και οι νοοτροπίες αυτές (αυτά τα «μιμίδια» διανοητικής υποβάθμισης, χειραγώγησης και αποβλάκωσης), συμβάλλουν στο να μην αντιμετωπίζεται σοβαρά (και χωρίς συνθηματολογίες) στη χώρα μας η Ρωσία.

Σημειώσεις
[-] Στις δέκα (10) μεγαλύτερες οικονομίες: μέχρι την παραμονή της κρίσεως, η Ρωσία είχε μια από τις δύο μεγαλύτερες ετήσιες αυξήσεις Α.Ε.Π στις χώρες G8 με ρυθμό ανάπτυξης περίπου 6-7%. Μετά από την κρίση, τις κυρώσεις κ.λπ, η οικονομία της επιβραδύνθηκε. Βρίσκεται στην ένατη 9η με ενδέκατη 11η θέση, εξαρτάται όμως από τον τρόπο μέτρησης. Ουσιαστικά η ρωσική είναι η 6η-7η μεγαλύτερη οικονομία στον πλανήτη (παρότι αποβλήθηκε από τους G8, ενώ οι χώρες που αποτελούν τον οργανισμό - G7 πλέον - συνεχώς χάνουν έδαφος σε παγκόσμια κλίμακα).

[-] Στις πρώτες τρεις θέσεις σε επιβεβαιωμένα αποθέματα πετρελαίου είναι η Βενεζουέλα, η Σαουδική Αραβία και ο Καναδάς. Πρώτες σε παραγωγή φυσικού αερίου είναι οι Η.Π.Α (οριακά πάνω από την Ρωσία). Σε παραγωγή πετρελαίου η Ρωσία βρίσκεται οριακά μπροστά από την Σαουδική Αραβία. Πρώτη σε υδάτινα αποθέματα (renewable water resources) είναι η Βραζιλία. Τα οξείδια Ουρανίου παράγονται σε μόλις 15 χώρες (ή περίπου τόσες, λιγότερες πάντως από είκοσι).

[-] Σαφώς και υπάρχει το θρησκευτικό, ιστορικό και πολιτισμικό έρεισμα, το οποίο θα πρέπει να εξετάζεται, όμως, εντός συγκεκριμένων πλαισίων αναφοράς και ανάλυσης. Θα επανέλθω επί του θέματος.

[-] Ατλαντικός: μέσω της Θάλασσα του Μπάρεντς (Barentsz) και της Νορβηγικής Θάλασσας.

26 Μαΐου 2016

Σχόλια (26 Μαΐ 2016).

I
Έγραφε ένας αξιόλογός και αρκετά «προφητικός» κάπου στα μέσα της δεκαετίας του 1990:

Τι θέλει άραγε η Ελλάδα στην Ευρωπαϊκή Ένωση; Δημιουργεί αυτό φυσικές ιστορικές σχέσεις και άρα φορέα ουσιαστικής πολιτικής; Πριν από 12 αιώνες ο Πάπας Νικόλαος και ο Πατριάρχης Φώτιος ήπιαν ήρεμα τον καφέ τους, κοίταξαν εν συνεχεία τα κιτάπια και τα άλλα χαρτιά τους και είπαν «χωρίζουμε». Πως ξαφνικά ευρέθηκε η Ελλάδα «μέλος» της Ευρωπαϊκής Ένωσης;

Η απάντηση στο μεγάλο τούτο ερώτημα δεν είναι δύσκολη: είναι το είδος των ακαθόριστων εσωτερικών σχέσεων της δυτικής πολιτικής, οι σχέσεις μεταξύ Αμερικής και Ευρώπης, που επέβαλλαν την «μελοποίηση» της Ελλάδος. Η Ελλάδα δεν μπήκε στην Ευρωπαϊκή Ένωση ως κράτος, αλλά ως εκκρεμούσα ιστορικώς υπόθεση, δηλαδή ως πολιτικό εργαλείο πεπερασμένης χρήσεως καθ' ο νόημα φτιάχθηκε. Και το νόημα τούτο διαρκεί, διότι οι αξεκαθάριστες σχέσεις μεταξύ Αμερικής και μεταπολεμικής Ευρώπης ρυθμίζονται δια του «μεσολαβητικού» ρόλου της Μεσογείου. Δηλαδή στην Μεσόγειο θα ίσχυαν ταυτόχρονα το ΝΑΤΟ και το πρωτόκολλο του Λονδίνου, οι ανάγκες της μεταπολεμικής εποχής και τα «ιστορικά δίκαια» των δυτικοευρωπαϊκών δυνάμεων.


II
Δεν θέλω να γράψω πολλά, ούτε να κάνω «ανάλυση». Εν συντομία: Παίρνω ως υπόθεση εργασίας πως η «αριστερά» βρίσκεται εκτός ιστορίας και εξαϋλώνεται και πως οι ουσιώδεις εξελίξεις και αντιπαραθέσεις πλέον έχουν μεταφερθεί στο εσωτερικό της «δεξιάς». Τι «δεξιά» πολιτικά παράγωγα έχουμε λοιπόν στην Ελλάδα; Η ελλαδική «δεξιά» είναι η μόνη «δεξιά» που παράγει κόμματα απάτες.

1) Πάση θυσία στο ευρώ No1 (επίσημη version).

2) Λατρεύεις τον Τράμπ, τον Όρμπαν και την Λε Πεν, αλλά με ευρώ στην τσέπη. Πάση θυσία στο ευρώ No2.

3) Να γίνουμε Ισραήλ, αλλά έχοντας ευρώ. Πάση θυσία στο ευρώ No3.

4) Είσαι υπέρ του έθνους και του 'έθνους-κράτους' αλλά «με το ευρώ καλύτερα». Πάση θυσία στο ευρώ No4.

Όλα αυτά είναι επιχειρήματα-θέσεις εσωτερικής κατανάλωσης, παραταξιακού λαϊκισμού και συσπείρωσης, χαμηλής ποιότητας και αντοχής. Γελάει ο πλανήτης (και μαζί του ο Τράμπ, ο Όρμπαν, η Λε Πεν και το Ισραήλ) με την ελλαδική «δεξιά». Η «αριστερά» μας τελειώνει άλλα ούτε «δεξιά» διαθέτει το κατάστημα-παράρτημα: client / vassal state (ή πιο σωστά αυτές είναι «αριστερές» και «δεξιές» ενός client / vassal state).

Γιατί τονίζω τα προηγούμενα; Γιατί ορισμένοι από αυτούς ισχυρίζονται πως είναι «εθνικιστές» ή τέλος πάντων πρεσβευτές του εθνικού αστικού δημοκρατικού πολιτικού πολιτισμού. Εάν όμως μαζευτούν «εθνικιστές» από ολόκληρο τον πλανήτη, από τα περίπου 190 κράτη που υπάρχουν, και η ελλαδική «δεξιά» τους πει πως είναι υπέρ του να έχει, το εθνικό «δεξιό» ελλαδικό κράτος ως νόμισμα του το ευρώ, τότε σίγουρο είναι πως οι «εθνικιστικές» περισσότερων από 185 κρατών, θα αρχίσουν να χλευάζουν την ελλαδική «δεξιά» και να της πετάνε ντομάτες (σάπιες κατά προτίμηση, σαν το ποιόν της).

Το πλέον εξευτελιστικό όμως δεν είναι αυτό. Το πλέον εξευτελιστικό είναι ότι θα χλευάζουν την ελλαδική «δεξιά» και θα της πετάνε ντομάτες και φιλελεύθεροι πολλών κρατών, και σοσιαλδημοκράτες και συντηρητικοί, και πάσης φύσεως «αριστεροί» και «δεξιοί» και «κεντρώοι», καθώς υπάρχουν άπειροι «μη εθνικιστές» - οι περισσότεροι - στον πλανήτη, που είναι αυτονόητα υπέρ του εθνικού νομίσματος, το οποίο φυσικά αποτελεί παγκόσμια κανονικότητα, όπως και το εθνικό κράτος άλλωστε, και όχι «εθνικιστικό» περιθώριο, όπως παρουσιάζεται στην Ευρώζώνη (βέβαια όσες και όσους είναι κατά του 'έθνους-κράτους', δεν μπορείς να τους κατηγορήσεις για κάτι, αυτή είναι η θέση τους. Η δική σου θέση υποτίθεται πως είναι διαφορετική).

Η ελλαδική «δεξιά» πουλάει προϊόν-απάτη για εσωτερική, παραταξιακή και κομματική κατανάλωση. Είναι η ίδια απάτη. Εξ ου και η τύχη της. Ως πρώτο βήμα, προκειμένου να βγει από την καθυστέρηση της (η οποία αποτελεί βασικό παράγοντα καθυστέρησης της ίδιας της χώρας), ας προσπαθήσει να πουλήσει αυθεντικό ενδογενές προϊόν (και όχι τύπου εξω-εθνικού τοπικού παραρτήματος). Που ξέρεις, μπορεί να αλλάξει και η τύχη της.

Σημείωση
Όπως είπα και σε έναν διαδικτυακό φίλο, τους όρους αυτούς («αριστερά-δεξιά») τους χρησιμοποιώ για να με καταλαβαίνουν και να συνεννοούμαι και όχι επειδή τους πιστεύω ή ορίζω την ταυτότητα μου από αυτούς.


III
Φούρνοι γκρεμίζονται, θάλασσες χωρίζονται και οι ουρανοί ανοίγουν: η «Καθημερινή» παρουσιάζει άρθρο του - «δαίμονα» - Βλάντιμιρ Πούτιν. (Αρθρο Πούτιν στην «Κ» - Ρωσία και Ελλάδα: συνεργασία για ειρήνη και ευημερία).


IV
Κάποτε διευκρινίσεις όπως η επόμενη, πέρα από σπάνιες ήταν και περιττές. Πλέον, ούτε σπάνιες είναι ούτε περιττές.


.~`~.

24 Μαΐου 2016

Τρεις σχολιασμοί και IV) Μεταβολές στους ενδοευρωπαϊκούς συσχετισμούς.

I
Όσο η Ελλάδα προσομοιάζει σε ένα υβρίδιο υποτελούς κράτους-πελάτη (vassal / client state), που διοικείται από κυβερνήσεις μαριονέτες (puppet government) οι οποίες αποτελούν παράγωγα εξω-εθνικών διαπραγματεύσεων, και από πολιτικούς και ηγεσίες που προκύπτουν από ελεγχόμενες προκαθορισμένες επετηρίδες, επιτελώντας ως κράτος συγκεκριμένες λειτουργίες στα πλαίσια εξυπηρέτησης συγκεκριμένων γεωπολιτικών σχεδιασμών (δηλαδή όσο ο βασικός λόγος ύπαρξης του προκύπτει από τα προηγούμενα), ουδέποτε θα γίνει «πραγματικό ή κανονικό ευρωπαϊκό κράτος» (όπως λένε χαρακτηριστικά όσοι βαφτίζουν την αποικιοποίηση «εκσυγχρονισμό», νομιμοποιώντας την).

Λαϊκισμός είναι να αποκρύβεις πως οι σχέσεις της Νορβηγίας, της Αυστρίας, της Ολλανδίας, ή ακόμα της Πολωνίας και της Πορτογαλίας, με τα ευρωπαϊκά και ευρωατλαντικά κέντρα δεν μοιάζουν με τις σχέσεις της Ελλάδας (με τα προηγούμενα κέντρα). Γιατί είναι τόσο διαφορετικές αυτές οι σχέσεις; Καλό είναι το παραμύθι για το κατώτερο γονιδίωμα των Ελλήνων αλλά - πέρα από τα ερμηνευτικά του όρια - αποτελεί μπαγιάτικο δόγμα νομιμοποίησης της αποικιοκρατίας και του ρατσισμού του 19ου αιώνα. Κάποια στιγμή όμως πρέπει να παραμεριστούν οι πολιτικές δυνάμεις, οι παρατάξεις, τα κόμματα, οι νοοτροπίες και οι άνθρωποι που είτε πρεσβεύουν (ως τοπικά παραρτήματα) είτε έχουν εσωτερικεύσει (ως πολιτιστικά και πολιτικά κατεχόμενοι) αυτές τις αντιλήψεις και ιδέες.

Οι χώρες τις οποίες θαυμάζουν όλοι αυτοί, άραγε, κατάφεραν όσα κατάφεραν από ιδρύσεως τους ως υποτελή και πολλαπλώς εξαρτημένα κράτη-πελάτες; Δύο σχεδόν αιώνες από την κρατογέννεση εν εξαρτήσει του ελληνικού κράτους και ορισμένοι κάνουν τους ανήξερους. Πότε ακριβώς η Ελλάδα κατάφερε να ανέλθει στο status της κυρίαρχης χώρας; Τα παραδοσιακώς περιφερειακά και πολλαπλώς εξαρτημένα subordinated κράτη-πελάτες δεν «εκσυγχρονίζονται» ούτε «αναπτύσσονται» ποτέ ουσιωδώς εάν δεν ανέλθουν στην κατηγορία των κυρίαρχων κρατών.

Σημειώσεις
[-] Και στις μέρες μας η αποκλειστικότητα του λόγου περί οικονομίας από κάποια στιγμή και ύστερα καθίσταται παραπλανητική. Η οικονομία είναι το πρόσχημα για τη θέσπιση ενός μνημονίου στο διηνεκές ενώ η πολιτική ασφαλείας και η σεκιουριτοποίηση του ελληνικού ζητήματος και της ευρωζώνης είναι η ουσία.

[-] Υπό τέτοιες συνθήκες κατάφεραν άραγε τα «ανεπτυγμένα ευρωπαϊκά κράτη» να ανέλθουν στο τωρινό τους επίπεδο; (τουλάχιστον μέχρι σήμερα, γιατί ορισμένα από αυτά βρίσκονται σε φάση παρακμής). Κατά τα άλλα όλοι αυτοί μιλούν για «λαϊκισμό».


II
Η ευρωλαγνεία γενικά και η γαλλοφιλία-λαγνεία ειδικότερα, που επικρατεί στη χώρα μας, τυφλώνει τους Έλληνες και δεν τους επιτρέπει να δουν με καθαρή ματιά την παρακμή στην οποία βρίσκεται η Γαλλία.

Η Γαλλία είναι μια πολύ πιο αδύναμη και μια πολύ μικρότερη χώρα από όσο θέλει να δείχνει η ίδια (και από όσο επιδιώκουν να την παρουσιάζουν ορισμένοι στην Ελλάδα).

Σημειώσεις
[-] Η αδυναμία της Γαλλίας δημιουργεί μεγαλύτερα προβλήματα από ότι η κατάσταση της Γερμανίας της ίδιας.

[-] Την ίδια στιγμή που η Γαλλία βρίσκεται σε αυτή την κατάσταση, στην Ελλάδα υπάρχουν άνθρωποι που θεωρούν επιθυμητή μια περαιτέρω «γαλλοποίηση» της Ελλάδας. Τόσο τραγικά είναι τα πράγματα στη χώρα μας. Η Γαλλία έχει απείρως - δυσανάλογα - μεγαλύτερη μαλακή ισχύ και επιρροή στην Ελλάδα από ότι αναλογεί στην πραγματική δύναμη της.


III
1. Έχετε συνειδητοποιήσει πως εάν δεν υπήρχε ο παράγοντας Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, οι ευρωπαϊκές δυνάμεις (δυτικά της Μόσχας), εάν αυτό κρινόταν απαραίτητο, ουσιαστικά δεν θα μπορούσαν να εξισορροπήσουν, πόσο μάλλον να ελέγξουν, καθεμιά ξεχωριστά (εννοώ όχι ως Ε.Ε) την Τουρκία;

2. Έχετε συνειδητοποιήσει πως, τη στιγμή που διαβάζετε αυτές τις γραμμές, η μόνη χώρα - από όλες τις χώρες της ευρωπαϊκής ηπείρου - η οποία μπορεί έστω κάπως, στοιχειωδώς, να αντιπαρατεθεί στρατιωτικά (με συμβατικά μέσα) με την Ρωσία είναι η Τουρκία; (δεν το γράφω «αντι-ρωσικά» το προηγούμενο, απλά ρεαλιστικά). Ούτε η Γαλλία είναι σε θέση ούτε η Γερμανία (για διαφορετικούς λόγους η καθεμιά).

Σημείωση
Έγραψα πριν περίπου ενάμισι χρόνο: ''Κάνω την εξής πρόβλεψη η οποία γνωρίζω πως θα ξαφνιάσει, θα ακουστεί προκλητική, και η οποία βασίζεται σε ένα μεγάλο εάν. Εάν, εντός της επόμενης δεκαετίας, η Τουρκία δεν καταρρεύσει λόγω ενδογενών και εξωτερικών πιέσεων, τριβών, εντάσεων και ρήξεων, κάπου μέσα στη δεκαετία 2040 - 2050, η Τουρκία θα είναι ισχυρότερη χώρα από τη Γαλλία (εάν συνεχίσει η τελευταία την τωρινή της πορεία).''

Έτσι όπως πάει η Γαλλία, βεβαία, κάτι τέτοιο θα μπορούσε να συμβεί νωρίτερα - εάν (το μεγάλο εάν) η Τουρκία δεν είχε και αυτή τα προβλήματα της: Προβλήματα τα οποία όμως δίχως τα ερείσματα (ορισμένων στο εσωτερικό της) πέραν του Ατλαντικού, θα ήταν πολύ λιγότερο ανησυχητικά για το καθεστώς (επανερχόμαστε δηλαδή στο 1).

Υπό καμία έννοια τα προηγούμενα δεν σημαίνουν πως οι Η.Π.Α είναι αρνητικές απέναντι στην Τουρκία (το αντίθετο, μην είμαστε κορόιδα), εξισορρόπηση κάνουν και απλά επιθυμούν μια Τουρκία (τοποτηρητή) στα μέτρα τους.

Υστερόγραφο: Τι έγινε ρε παιδιά; Κάποτε μιλάγαμε γενικά και αόριστα για την «παγκοσμιοποίηση» και όχι συγκεκριμένα για κράτη; Ακόμα να εξαφανιστούν τα κράτη;


IV
Μεταβολές στους ενδοευρωπαϊκούς συσχετισμούς

Οι ενδοευρωπαϊκοί συσχετισμοί δύναμης έχουν μεταβληθεί και η ιστορία της ηπείρου εξελίσσεται στο νέο ευρωπαϊκό κέντρο βάρους, το οποίο έχει μεταφερθεί από το ευρωατλαντικό τρίγωνο Ηνωμένο Βασίλειο, Γαλλία και Γερμανία (διπολικό σύστημα, διχοτομημένη Ευρώπη) στο ευρασιατικό τρίγωνο Γερμανίας, Ρωσίας και Τουρκίας (μεταδιπολική Ευρώπη). Η μεταβολή αυτή φανερώνεται και μέσω της χαλάρωσης της εσωτερικής συνοχής - και της κρίσης ή διάσπασης - του «δυτικού ή/και φιλελεύθερου» τρίγωνου Ηνωμένου Βασιλείου, Γαλλίας και Γερμανίας (της Γερμανίας που κοιτάζει προς τις Βρυξέλλες και τον Ρήνο).

Σε αυτή την ενδοευρωπαϊκή μεταβολή συνέβαλλαν αρχικά, η ενοποίηση της Γερμανίας (με την παράλληλη αποδυνάμωση της Γαλλίας) και έπειτα η διεύρυνση της Ε.Ε το 2004 προς ανατολάς. Η διεύρυνση του 2004, η οποία συμπεριλάμβανε δέκα (10) νέες χώρες, οκτώ (8) εκ των οποίων από την κεντρική και βόρεια ανατολική Ευρώπη, αποτέλεσε ταφόπλακα όχι μονάχα για τη συνοχή του «δυτικού ή/και φιλελεύθερου» τρίγωνου Ηνωμένου Βασιλείου, Γαλλίας και Γερμανίας αλλά και για την ίδια την Ευρωπαϊκή Ένωση (τον προσανατολισμό, την εξέλιξη και το μέλλον της). Αποτέλεσε επίσης εξωγενή παράγοντα επηρεασμού της ισχύος της Γαλλίας (δηλαδή περαιτέρω αποδυνάμωσης της).

Οι χώρες που προσχώρησαν στην Ευρωπαϊκή Ένωση την 1η Μαΐου 2004 ήταν οι εξής: Πολωνία, Ουγγαρία, Σλοβακία, Τσεχία (κεντρική ανατολική Ευρώπη, πρώην σύμφωνο Βαρσοβίας, πρώην Comecon), Εσθονία, Λετονία, Λιθουανία (Βαλτική, πρώην Ε.Σ.Σ.Δ), Σλοβενία (Βαλκάνια, πρώην Γιουγκοσλαβία) και τέλος, Κύπρος και Μάλτα (Μεσόγειος, αποαποικιοποίηση, ανεξαρτησία από την Βρετανική Αυτοκρατορία, Κίνημα Αδεσμεύτων και οι δύο τους: η μοίρα της Κύπρου σφραγίστηκε από το γεγονός πως στα βόρεια της βρίσκεται η Τουρκία και όχι η Ιταλία, όπως στην περίπτωση της Μάλτας).

Με αυτή την διεύρυνση άλλαξε η δομή της Ε.Ε, το κέντρο βάρους της μεταφέρθηκε από τις Κάτω Χώρες και τον Ρήνο στην μετα-σοσιαλιστική ΚεντροΑνατολική Ευρώπη και την Βαλτική και τοποθετήθηκαν τα θεμέλια για αυτό που σήμερα ορισμένοι ονομάζουν «Γερμανική Ευρώπη». Θεωρώ τον όρο παραπλανητικό. Δεν με ενδιαφέρει να ασκήσω πολεμική στη Γερμανία (προσωπικά δεν πιστεύω πως εάν αλλάξουν οι οικονομικές «πολιτικές λιτότητας» θα αντιστραφούν οι φυγόκεντρες τάσεις στο εσωτερικό της Ε.Ε. Θεωρώ αυτή την οικονομίστικη άποψη μύθο).

Συμπυκνώνω τις πιο σημαντικές, κατά την προσωπική μου εκτίμηση, εξελίξεις:

1) Αποδυνάμωση του τρίγωνου Ηνωμένου Βασιλείου, Γαλλίας και Γερμανίας - και της εσωτερικής συνοχής του - που αποτελούσε τον πυρήνα της Ε.Ε και «απο-δυτικοευρωπαϊκοποίηση» της τελευταίας. 2) Το εσωτερικό του τριγώνου Γερμανίας, Ρωσίας, Τουρκίας (Πολωνία, Ουγγαρία, Ουκρανία) αποκτά μεγαλύτερη σημασία και βαρύτητα από το εσωτερικό του τριγώνου Ηνωμένο Βασίλειο, Γαλλία, Γερμανία (Κάτω Χώρες, Βέλγιο, Ολλανδία). Το Βέλγιο είναι ίσως η μόνη χώρα που ήθελε πραγματικά Ένωση με όλη της σημασία της λέξης (μια αποσυσπείρωση ή αλλαγή στις σχέσεις Γαλλίας, Ολλανδίας, Γερμανίας θα μπορούσε να το επηρεάσει αρνητικά). Αντίθετα τα κράτη του εσωτερικού μικρού τριγώνου Visegrád της ανατολικής Ευρώπης χρησιμοποίησαν την Ε.Ε προκειμένου να ενταχθούν στο ΝΑΤΟ. 3) Η Γερμανία, εκ των πραγμάτων, άρχισε να κοιτά περισσότερο προς την ευρωπαϊκή γη της ανατολής παρά προς την ατλαντική θάλασσα της δύσης.

Το δημοψήφισμα στο Ηνωμένο Βασίλειο και η άνοδος της Le Pen αποτελούν ιδιαίτερες εκφράσεις που δεν είναι άσχετες με αυτή την δομική μεταβολή (παράλληλα και με την υπερεθνικοποιηση της Ε.Ε). Και να παραμείνει το Ηνωμένο Βασίλειο στην Ε.Ε και να μην κερδίσει τις Γαλλικές προεδρικές εκλογές του 2017 η Le Pen, ούτε το κέντρο βάρους μπορεί να επιστρέψει στην δύση και τις Κάτω Χώρες - και στην προ διεύρυνσης του 2004 συνθήκη - ούτε η εσωτερική συνοχή του (δυτικού, ευρωατλαντικού ή/και φιλελεύθερου) τριγώνου Ηνωμένο Βασιλείου, Γαλλίας και Γερμανίας μπορεί να αποκατασταθεί. Όπως συνέβη και με τις πρόσφατες εκλογές στην Αυστρία, το ότι «δεν συνέβη» δεν οδηγεί σε κάποιο «τέλος», αλλά σε μια νέα φάση στο εσωτερικό των εθνικών κοινωνικών σχηματισμών: στις χώρες παγιώνονται νέα πολιτικά «στρατόπεδα» και «γραμμές» διαφόρων ειδών, αποδομούνται ή δυσλειτουργούν τα εθνικά πολιτικά συστήματα, η κομματική και πολιτική πόλωση ενισχύεται, ο αξιακός διχασμός κυριαρχεί, τα κοινωνικά αδιέξοδα μεγαλώνουν. Όλα τα προηγούμενα θα δυσχεράνουν σημαντικά τόσο την αποτελεσματική διακυβέρνηση και την επίτευξη συναινέσεων, όσο και την λήψη κρίσιμων αποφάσεων των κρατών.

Η ενοποίηση της Γερμανίας και η διεύρυνση του 2004 αποτελούν δομικούς παράγοντες - ανεξάρτητα θελήσεων - αποσυσπείρωσης του «δυτικού» τριγώνου αυτού καθεαυτού και χαλάρωσης της εσωτερικής συνοχής του. Είναι συστημική η απομάκρυνση του Ηνωμένου Βασιλείου, της Γαλλίας και της Γερμανίας. Η Γαλλία μπορεί να επιδιώξει να παραμείνει κοντά στη Γερμανία αλλά το πιθανότερο είναι πως κάτι τέτοιο θα έχει τραγικές συνέπειες για το εσωτερικό της, το οποίο θα κινδυνεύσει να «εκραγεί».

Ολοκληρώνω, επαναλαμβάνοντας και συμπυκνώνοντας. Οι ενδοευρωπαϊκοί συσχετισμοί δύναμης έχουν μεταβληθεί και η ιστορία της ηπείρου εξελίσσεται στο νέο ενδοευρωπαϊκό κέντρο βάρους, το οποίο έχει μεταφερθεί από το ευρωατλαντικό τρίγωνο Ηνωμένο Βασίλειο, Γαλλία και Γερμανία (διπολικό σύστημα, διχοτομημένη Ευρώπη) στο ευρασιατικό τρίγωνο Γερμανίας, Ρωσίας και Τουρκίας (μεταδιπολική - και εν τέλει πολυδιασπασμένη και όχι ενιαία - Ευρώπη). Η ιστορία της ηπείρου εξελίσσεται στο εσωτερικό αυτού του τριγώνου ενεργητικά (το Ηνωμένο Βασίλειο και η Γαλλία ετεροκαθορίζονται σε μεγάλο βαθμό και αντιδρούν σε αυτόν τον ετεροκαθορισμό).

Σημείωση

[-] Επειδή ορισμένοι τα μπερδεύουν. Η Ε.Σ.Σ.Δ ήταν πολιτική μονάδα (Ε.Ε), το Σύμφωνο της Βαρσοβίας ήταν στρατιωτική συμμαχία (ΝΑΤΟ) ενώ η Comecon οικονομικός οργανισμός-συνεργασία (ΕΟΚ, Ο.Ο.Σ.Α). Βλέπουμε για μια ακόμη φορά την παραδοσιακή τριχοτόμηση ισχύος, δομών και θεσμών σε πολιτική, οικονομική και στρατιωτική.

22 Μαΐου 2016

Τέσσερις Επίκαιροι Σχολιασμοί (22 Μαΐ 2016).

I
Πως η «Ευρώπη» συνετρίβη δίχως καν να το συνειδητοποιήσει (ή επιλέγοντας να απωθεί ή/και να στρουθοκαμηλίζει): ''Το 1950 υπήρχαν δυόμιση (2,5) Ευρωπαίοι για κάθε (1) Αφρικανό. Μέχρι το 2050 θα υπάρχουν τέσσερις (4) Αφρικανοί για κάθε (1) Ευρωπαίο''.

Με αυτή την παρατήρηση ξεκινά η παρουσίαση για το θεματικό πάνελ: The Rise of the Radical Right in Europe after the Migrant Crisis and Paris, που θα πραγματοποιηθεί στην Φιλαδέλφεια στα πλαίσια του APSA (American Political Science Association) 2016 Annual Meeting & Exhibition με τίτλο: Great Transformation. Political Science and The Big Questions of Our Time.

Όσο ορισμένοι μίλαγαν για «οικονομία» και για μάχη «συστημάτων» (τα τελευταία 50-60 χρόνια) συντελέστηκε μια παγκόσμια δημογραφική επανάσταση, την οποία (πέρα από το ότι αγνοούσαν επιδεικτικά ή υποβάθμιζαν) μόλις τώρα έχουν αρχίσει να συνειδητοποιούν και να αισθάνονται.

Σημειώσεις
[-] Αναλυτικά οι εξελίξεις και οι θεματολογίες αυτές έχουν εξεταστεί στο ιστολόγιο υπό τις ετικέτες Μακροδομές και Δημογραφία.

[-] Εν τω μεταξύ, ένας ακόμα (του «σκληρού πυρήνα» μάλιστα) υποκύπτει... Στο τέλος θα απομείνουν να βλέπουν τον κόσμο αποκλειστικά με ευρωκεντρικά και δυτικοκεντρικά γυαλιά και να μιλάνε για παντοδυναμία της «Ευρώπης» και γενικότερα της «Δύσης» ο Μητσοτάκης και οι ευρωκομμουνιστές - και φυσικά όλα τα απομεινάρια και απολειφάδια του ψυχρού πολέμου και του διπολικού συστήματος.

A World in Disarray: American Foreign Policy and the Crisis of the Old Order, by Richard Haass: A visionary examination of the deteriorating ability of the U.S. and other global powers to shape the world in their image, and the end of the world order they sought, from the president of the Council on Foreign Relations (δεν ενδιαφέρουν τόσο οι λύσεις που προτείνει όσο οι διαπιστώσεις που κάνει).

Things fall apart; the center cannot hold.


II
Γεια σου μωρή ριζοσπαστική «αριστερά» της προόδου που στις μέρες σου η νεο-αποικιοκρατία έφτασε στο απόγειο της! (ξέρω, τα μετρά που ψηφίζονται εμπεριέχουν μονάχα ''ιδιωτικοποιήσεις και εξορθολογισμό δαπανών'')... «Δεν μπορώ να φανταστώ ποια θα ήταν η αντίδραση σε Παρίσι και Μασσαλία, εάν η Γαλλία έπρεπε να εφαρμόσει μεταρρυθμίσεις σαν αυτές που επιβλήθηκαν στους Έλληνες», δήλωσε ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Jean-Claude Juncker στην εφημερίδα Le Monde.

Πώς να το φανταστεί ο άνθρωπος! Αυτό που διαδραματίζεται με τον Συ.Ριζ.Α στην εξουσία ξεπερνά κάθε φαντασία. Η επιτυχία του Συ.Ριζ.Α ξεπερνά κάθε φαντασία (τα ετεροκαθοριζόμενα νεο-αποικιακού τύπου εξω-εθνικά παραρτήματα και υβρίδια επιτέλους αποδίδουν καρπούς!) καθώς τα μέτρα που ψηφίζονται ακυρώνουν πλήρως τον ρόλο της «δεξιάς» αντιπολίτευσης και της Ν.Δ. Τι να πει πλέον το κόμμα αυτό; Να προτείνει τι ακριβώς; Μια καλύτερη διαχείριση - υφολογική κυρίως και άνευ ουσίας - της υπάρχουσας κατάστασης; (άσε που αυτοί χρησιμοποιούν επιχειρήματα τα οποία σε πείθουν πως οι άνθρωποι νομίζουν ότι μιλάνε σε κομματικές επιτροπές, μαντριά και νεολαίες).

Τα δύο αυτά κόμματα έχουν ταυτιστεί και με τον εξευτελισμό δύο θεμελιωδών για την πολιτική και κοινωνική ζωή εννοιών. Οι μεν εξευτέλισαν την αξιοπρέπεια, οι δε τον ρεαλισμό.

Από εδώ και στο εξής, τα μόνα κόμματα που έχουν λόγο ύπαρξης είναι αυτά που θα ασχοληθούν με τη ρίζα του προβλήματος (την οποία τονίζω εδώ και χρόνια γιατί πολύ απλά όλα από εκεί ξεκινούν και όλα εκεί καταλήγουν): Την ανάκτησης κυριαρχίας (εσωτερικής και εξωτερικής) σε πολλαπλά επίπεδα.

Οι υπόλοιποι είναι διαχειριστικοί σχηματισμοί κενοί νοήματος, ουσίας και περιεχομένων. Τα ετεροκαθοριζόμενα αυτά κόμματα βασίστηκαν και πούλησαν ένα μονάχα πράγμα: παραταξιακό και κομματικό λαϊκισμό και φανατισμό (όχι απλά κομματικό πατριωτισμό).

Μια γνωστή φράση λέει πως ο πατριωτισμός είναι το τελευταίο καταφύγιο ενός καθάρματος ή ενός απατεώνα. Πλέον θα πρέπει να λέμε πως η αριστερά και η δεξιά, το παραταξιλίκι και ο κομματισμός είναι το τελευταίο καταφύγιο ενός καθάρματος ή ενός απατεώνα. Στα σάπια και παρηκμασμένα κόμματα εντάσσονται ή παραμένουν τα πλέον ωφελιμίστικά στοιχεία.

Δίχως αίσθηση του κοινωνείν και του ανήκειν, δίχως κοινωνία και έθνος, μονάχα το κόμμα και η παράταξη τους απέμεινε για πατρίδα (ταυτίζοντας τα με όλα τα προηγούμενα).

Προειδοποιώ (εδώ και καιρό): Δίχως εθνικό πλαίσιο αναφοράς και προστασίας, δίχως εθνικό κράτος θα μετατραπούμε σε νεο-κολίγους και νεο-δουλοπάροικους (ή σε Παλαιστίνιους και Κούρδους) του 21ου αιώνα.


Υστερόγραφο: Μαγκιά, σάπια «αριστερίλα-δεξιίλα» και οπαδιλίκι (να ουμ). Ας κυλιστούν τώρα όλοι αυτοί μαζί στον αριστεροδεξιό βούρκο τους σαν τα γουρούνια. Και κάτι τελευταίο. Όσες και όσοι είναι πολύ «αριστεροί» και πολύ «δεξιοί» (να ουμ) βαριοί και ασήκωτοι «αριστεροδεξιοί» μάγκες (να ουμ), μπορούν να αποχωρήσουν και να μην παρακολουθούν-διαβάζουν το παρόν ιστολόγιο.

Σημείωση
Μετά από τόσες δεκαετίες... «σκυψίματος», η γεροΝουΔούλα δεν μπορεί με τίποτα (με τίποτα όμως) να πείσει πως δύναται να αναλάβει τον ρόλο προάσπισης και ανάκτησης της εθνικής κυριαρχίας. Έχει ξεσυνηθίσει αυτό το κοστουμάκι. 'Άλλωστε το είχε στην ντουλάπα να σκονίζεται και να το τρώει ο σκόρος, καθώς η νέα εποχή και οι νέες συνθήκες απαιτούσαν ''pooled sovereignty'' και ''ευρωπαϊκή κυριαρχία'' (και όχι παρωχημένα και ξεπερασμένα δόγματα περί εθνικής κυριαρχίας). Τι της τα γυρίζετε τώρα της γριάς και την δυσκολεύετε; Αφήστε την ήσυχη με τα σκουριασμένα δόγματα της περί ευρωπαϊκής παρατάξεως κ.λπ. Τι την περάσατε; Για κανένα θηλυκό τζόβενο να αρχίσει τώρα στα γεράματα τις επαναστατικές εθνοκυρίαρχες γυμναστικές;

Η «διαμαρτυρία», κατ' ουσίαν, έχει περίπου ως εξής: Είπαμε ρε παιδιά να εκχωρήσουμε τμηματικά και να ρευστοποιήσουμε την κυριαρχία (προκειμένου να ενσωματωθούμε στην ευρωπαϊκή υπερδομή ως μηχανισμός εγχώριας επιβολής της και να αναγνωριστούμε ως τοπική ελίτ)... Αλλά εσείς το τερματίσατε (και μας κλέψατε και τη δόξα).

Να μιλά η Άννα-Μισέλ για εθνική κυριαρχία και ο Δένδιας για ΝΑΤΟ: Αξία Ανεκτίμητη...

Υστερόγραφο: Εάν θέλαμε να γίνουμε προκλητικοί θα μπορούσαμε να ισχυριστούμε πως η Ν.Δ (σε συνδυασμό με την διαπίστωση πως τα επιχειρήματα που χρησιμοποιούν αρκετοί οπαδοί της, θυμίζουν ομιλίες σε κομματικές επιτροπές, μαντριά και νεολαίες) στα γεράματα της θυμίζει τα παλαιά κομμουνιστικά κόμματα-παραρτήματα. Στην θέση της πίστης προς την Ε.Σ.Σ.Δ έχει τοποθετηθεί η πίστη προς την Ε.Ε υπό μια υπερεθνική «ευρωπαϊκή» («χριστιανοδημοκρατική, σοσιαλφιλελεύθερη, νεοφιλελεύθερη» ή όπως αλλιώς θέλετε) «Κομιντέρν».


III
Μια εξαιρετική και σύντομη κινηματογραφική αναφορά στο πολιτικό έθνος (civic nation). Τι καθιστά τον εθνοτικά Ιρλανδό και τον εθνοτικά Γερμανό, Αμερικανούς;

- Είσαι ο πράκτορας Hoffmann, σωστά; Γερμανικής καταγωγής;

- Ναι, και;

- Το όνομα μου είναι Donovan. Ιρλανδός και από τις δύο μεριές, από μητέρα και πατέρα. Είμαι Ιρλανδός και είσαι Γερμανός. Αλλά τι καθιστά και τους δύο μας Αμερικανούς; Μόνο ένα πράγμα. Ένα. Μόνο ένα. The rulebook. Το αποκαλούμε και Σύνταγμα, και συμφωνούμε με τους κανόνες του, και αυτό είναι που μας καθιστά Αμερικανούς. Μονάχα αυτό είναι που μας κάνει Αμερικανούς.

''The rulebook, we call it the Constitution, and we agree to the rules. And that’s what makes us Americans''

Εκ των πραγμάτων, εντός των επόμενων δύο δεκαετιών, θα διαπιστώσουμε κατά πόσον το πολιτικό έθνος (civic nation) θα αντέξει όταν όλοι μαζί οι εθνοτικά Ιρλανδοί, Γερμανοί, Σκωτσέζοι, Ιταλοί, Γάλλοι, Ολλανδοί και λοιποί, δεν θα ξεπερνούν το 50% των κατοίκων των Ηνωμένων Πολιτειών: by 2044, more than half of all Americans are projected to belong to a minority group (any group other than non-Hispanic White alone). Είναι η πρώτη φορά ιστορικά που το πολιτικό έθνος (civic nation) - τόσο στις Ηνωμένες Πολιτείες αλλά και στο Ηνωμένο Βασίλειο και την Γαλλία - θα βρεθεί μπροστά σε μια τέτοια δοκιμασία (με βάση τα νέα δημογραφικά δεδομένα).

Εάν οι Η.Π.Α παραμείνουν πολιτειακά ως έχουν (δημοκρατικά κυρίαρχο εθνικό κράτος), είναι πολύ πιθανόν ως πολιτικό έθνος (civic nation) να μην αντέξουν. Οι Ηνωμένες Πολιτείες θα πρέπει να μετεξελιχθούν από Republic σε Αυτοκρατορία προκειμένου να αντέξουν (η σχέση Republic - Empire σε συνάφεια με την εθνοτική, θρησκευτική, εθνική σύνθεση και τη μορφή του πολιτεύματος έχει υποτιμηθεί ιστορικά). Όμως πλέον οι Η.Π.Α δεν αποτελούν παγκόσμια αυτοκρατορική δύναμη. Άρα πως θα μετασχηματιστούν-μετεξελιχθούν από Republic σε Empire; (βλ. Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία). Θα αντέξει, εν τέλει, το πολιτικό έθνος (civic nation) και το πολίτευμα τις μεταβολές στη δημογραφική δομή; (πληθυσμιακή πυκνότητα, ηλικιακή, εθνοθρησκευτική και φυλετική σύνθεση, ρυθμός ανάπτυξης πληθυσμού σε συνάφεια με την κοινωνική συνοχή και τον αξιακό πλουραλισμό). Ιδού το μέγα πολιτικό ερώτημα.

Σημειώσεις
[-] Βέβαια οι Αμερικανοί δεν είναι απλά και μόνον πολιτικό έθνος (civic nation). Έχουν εξαιρετικά συνεκτικό και εδραιωμένο πολιτισμό, λαϊκή και μαζική κουλτούρα (την οποία εξάγουν μανιωδώς), ισχυρό υπόβαθρο μύθων και βαθιά ριζωμένο Creed. Απλά αρκετοί παλαιό-Ευρωπαίοι παραδοσιακά, με επιφανειακό και ηλίθιο τρόπο τους υποτιμούν (διάβασε το IV και σκέψου τα σημερινά χάλια ορισμένων ευρωπαϊκών εθνών).

[-] Σε αυτό το σημείο δεν μπορώ να θίξω αναλυτικά τις διαφορές Ηγεμονίας, Κοσμοκρατορίας, Επικυρίαρχου Κράτους, Αυτοκρατορίας και Θαλασσοκρατίας. Οι Η.Π.Α πολιτειακά είναι Republic. Όσο και εάν ισχυροποιήθηκαν από πλευράς ισχύος και επιρροής μεταπολεμικά δεν μπορούν να θεωρηθούν Αυτοκρατορία. Οι «αυτοκρατορίες» των Αγγλοσαξόνων δεν έχουν την τυπική δομή της Αυτοκρατορίας αλλά μια δομή που διαμορφώνεται από αποικίες, προτεκτοράτα, υποτελή κράτη πελάτες, dominions, mandate, εμπορικούς σταθμούς, υπερπόντιες κτήσεις και εδάφη κ.λπ που βρίσκονται σε σχέση εδαφικής ασυνέχειας με ένα Μητροπολιτικό Κέντρο. Η δομή της Αυτοκρατορίας είναι διαφορετική (Ρωμαϊκή, Περσική, Ρωσική, Μογγολική κ.λπ). Όπως η Αθηναϊκή Ηγεμονία δεν ήταν το ίδιο πράγμα με την Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία.

Ουσιαστικά οι Μυκηναίοι, οι Αθηναίοι, οι Άγγλοι και οι Αμερικανοί (για κάποια περίοδο και οι Γάλλοι) εγκαθίδρυσαν Θαλασσοκρατίες (Thalassocracy). Μια κεντρική πολιτική οντότητα, ένα κεντρικό («δημοκρατικό και εθνικό») κράτος στον πυρήνα με εξωτερικούς δακτυλίους που περιλαμβάνουν όσα περιέγραψα πριν.


IV
I believe in the United States of America, as a government of the people, by the people, for the people; whose just powers are derived from the consent of the governed; a democracy in a republic; a sovereign Nation of many sovereign States; a perfect union, one and inseparable; established upon these principles of freedom, equality, justice, and humanity for which American patriots sacrificed their lives and fortunes. I therefore believe it is my duty to my country to love it, to support its Constitution, to obey its laws, to respect its flag, and to defend it against all enemies.
William Tyler Page, The American's Creed


Σημείωση
[-] ''a government of the people, by the people, for the people'' - ''a sovereign Nation'': τι «εθνολαϊκισμοί» είναι αυτοί ρε συ Abraham Lincoln (πρώτη φράση); Αναφώνησε ο παρηκμασμένος, γερασμένος και διεφθαρμένος, νεο-Ολιγαρχικός παλαιο-Ευρωπαίος αντιδραστικός ελιτιστής. Ο «προοδευτικός» ευρω-κοσμικιστής (euro-secularism), ο νέος Μέτερνιχ της Ιεράς Συμμαχίας της εποχής μας.


.~`~.

19 Μαΐου 2016

Τρεις Σχολιασμοί και Ένα Άγνωστο Ολοκαύτωμα.

I
Σημίτης και Βενιζέλος απευθυνόμενοι σε μια κάστα από τη μια μεριά. Μητσοτάκης και Θεοδωράκης απευθυνόμενοι σε μια σέκτα από την άλλη (καθόλου τυχαίο βέβαια δεν είναι πως απευθύνονται και «διευρύνονται» προς ανύπαρκτα κοινωνικά κόμματα). Όλοι αυτοί αποτελούν μια παράταξη. Θα έπρεπε να βρίσκονται σε ένα κόμμα. Φροντίζουν, όμως, να υπερτονίζουν μικρές μεταξύ τους διαφοροποιήσεις (προσπαθώντας να εκμεταλλευτούν την ανάγκη των ανθρώπων να ορίζουν την ταυτότητα τους μέσω «της αριστεράς και της δεξιάς») προκειμένου να ηγεμονεύσουν στο πολιτικό φάσμα μέσω της διασποράς τους σε πολλούς κομματικούς σχηματισμούς.

Δεν γίνεται να αντιλαμβάνεσαι τα πράγματα με όρους παγκόσμιας πολιτικής και να μην αντιλαμβάνεσαι πως όλοι αυτοί μοιάζουν σαν δύο σταγόνες νερό. Όλοι αυτοί έχουν κοινές ιδεολογικές προϋποθέσεις και πατάνε στην εξαπάτηση των ανθρώπων μέσω του υπερτονισμού του διπόλου «αριστερά-δεξιά» (με ολίγη από «κέντρο») προκειμένου να αποκρύψουν το συνονθύλευμα στο οποίο έχουν μετατραπεί. Το δίπολο, ούτως ή άλλως, υπήρξε προβληματικό και παραπλανητικό ιστορικά (μελλοντικά οι άνθρωποι θα γελάνε με την πίστη που υπήρξε σε αυτό κατά τον τελευταίο έναμησι αιώνα). Τις τελευταίες δεκαετίες, όμως, διέρχεται κρίση περιεχομένων, έχει γίνει πολτός και έχει μετεξελιχθεί σε κύριο μοχλό εξαπάτησης και μέσο παραπλάνησης των πολιτών.

Μαθητούδια του ''Τέλους της Ιστορίας'' (είτε στην ευρώκεντρική είτε στην αμερικανοκεντρική ανάγνωση του) όλοι τους, διαπλεκόμενοι και διεφθαρμένοι μέχρι αηδίας, δειλοί και μέτριοι, δεν έχουν τίποτα να πουν, τίποτα να προτείνουν για τις νέες εξελίξεις. Μιλάνε για μια παρωχημένη «ανανέωση», αντί να ανανεωθούν οι ίδιοι. Μιλάνε για μια «Ευρώπη» ως κέντρο της γης, αντί να αποκτήσουν οι ίδιοι παγκόσμια ματιά (λαϊκιστές, βυθισμένοι στο ψέμα και στην εξαπάτηση, δίχως ερμηνεία, κοροϊδεύουν τους πολίτες για το υποτιθέμενα μεγαλειώδες μέλλον της Ε.Ε: Ένας από όλους αυτούς δεν έχει βγει να παραδεχτεί πως η τελευταία δεν θα αποτελέσει στρατηγική δύναμη πρώτης τάξεως στον νέο παγκόσμιο αιώνα. Κατά τα άλλα μιλούν για «λαϊκισμό»). Το μόνο που μπορούν να καταφέρουν είναι να επιβάλλουν εξω-κοινωνικα τεχνητά κατασκευασμένες συναινέσεις και να επιδιώξουν να ηγεμονεύσουν τα - ανύπαρκτα σε επίπεδο κοινωνικής πραγματικότητας - τηλεκόμματα τους με τη βοήθεια των μήντια, βαθαίνοντας το ήδη τεράστιο κενό αντιπροσώπευσης και την κρίση νομιμοποίησης του πολιτικού συστήματος.

Σημειώσεις
(-) Στην απάτη που ακούει στο όνομα Συ.Ριζ.Α θα αναφερθώ ειδικά - νομίζατε πως τα προηγούμενα ήταν υπέρ του; Λάθος.

(-) Μπορούν να εξαφανιστούν από την δημόσια και πολιτική σφαίρα, δηλαδή να πάψουν να κυριαρχούν και να ηγεμονεύουν σε αυτήν, πρώτον, οι οικονομολόγοι και διάφοροι ιδεολόγοι οικονομιστές, δεύτερον, οι πολιτικοί των ελεγχόμενων προκαθορισμένων επετηρίδων που έχουν ρόλο τοπικών παραρτημάτων και οι «ηγεσίες» παράγωγα των εξω-εθνικών διαπραγματεύσεων και της θεσμοθετημένης «προστασίας» (η υποτέλεια των οποίων αποτέλεσε και συνεχίζει να αποτελεί δομική, διαρκή στρέβλωση του ελληνικού πολιτικού συστήματος) και, τρίτον, το εξαρτημένο και περιφερειακό, εθνοκτόνο και υποτελές κράτος-πελάτης (client-vassal state), και να μας αφήσουν να δημιουργήσουμε άυλες και υλικές μορφές, προϊόντα και αγαθά στην ομορφότατη χώρας μας; (σε οποιοδήποτε μέρος της οποίας μέσα σε μιάμιση ώρα βρίσκεσαι από βουνοκορφή σε θάλασσα και από θάλασσα σε βουνοκορφή).

(-) Καλό θα ήταν, επίσης, να εξαφανιστούν και οι πάσης φύσεως πολιτισμικοί γενίτσαροι (σκέτο) και ευρώγενίτσαροι που διεξάγουν διαρκή πολιτισμικό πόλεμο και δολοφονούν το εθνικό και πολιτισμικό δημιουργικό φαντασιακό των Ελλήνων, μεταλλάσσοντας τους σε σκουπιδοφάγους και πολιτισμικούς χιμπαντζήδες (οι σκουπιδοφάγοι και οι πολιτισμικοί χιμπαντζήδες δεν «παράγουν», δεν δημιουργούν. Αποτελούν «αντικείμενα επιδιόρθωσης»).


II
Ορισμένοι, ήδη από τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο, πιστεύουν με εμμονή σε αυτό που ο Γκέλνερ περιέγραψε ως θεωρία της λανθασμένης διεύθυνσης. Το πνεύμα της ιστορίας ή της παγκόσμιας συνείδησης έκανε ένα τρομερό σφάλμα. Το μήνυμα της αφύπνισης, της απελευθέρωσης κ.λπ προοριζόταν για τις τάξεις, αλλά εξ' αιτίας κάποιου τρομερού ταχυδρομικού λάθους στάλθηκε στα έθνη.

Ακόμα και σήμερα, δεν μπορούν να ερμηνεύσουν γιατί πρωταγωνίστησε ιστορικά το έθνος και γιατί αποδεικνύεται τόσο σκληρό καρύδι - και με τέτοιες παιδαριώδεις αντιλήψεις προσπαθούν να απωθήσουν αυτή την πραγματικότητα και να απαντήσουν σε ερωτήματα όπως: γιατί οι «εργάτες», κατ' επανάληψη, «δεν καταλαβαίνουν» το συμφέρον τους και «προδίδουν» τις τάξεις για τα έθνη;

Γιατί η τάξη δεν είναι «εναλλακτική» ή «οντολογικά όμοια» του έθνους.

Σημείωση
Εάν οι κυρίαρχες ευρωπαϊκές θεωρίες περί έθνους ήταν σωστές, θα έπρεπε ήδη να έχει δημιουργηθεί και ευρωπαικό έθνος και ευρωπαικό κράτος. Θα έπρεπε να κατατάσσονταν εθελοντές προκειμένου να πολεμήσουν - χύνοντας το αίμα τους - για την Ευρωπαϊκή Ένωση, τον Jean-Claude Juncker και τον Herman Van Rompuy...


III
Ακόμα και αυτός ο Brzezinski (βαριέμαι), σε άρθρο του στο ''The American Interest'' τον περασμένο μήνα (στο οποίο μιλά για global realignment), θεωρεί πως η «Ευρώπη» δεν είναι - και πιθανόν ούτε πρόκειται να γίνει - Παγκόσμια Δύναμη (Global Power). Ακόμα και αυτός.

Φυσικά επισήμανε πως οι Η.Π.Α δεν αποτελούν πλέον παγκόσμια αυτοκρατορική δύναμη (αν και παραμένουν η ισχυρότερη οντότητα παγκοσμίως). As its era of global dominance ends, the United States needs to take the lead in realigning the global power architecture.



Ένα Άγνωστο Ολοκαύτωμα

Την σταδιακή αποσύνθεση της Οθωμανικής αυτοκρατορίας και την δημιουργία της κεμαλικής Τουρκίας συνοδεύει ένα διαρκές ολοκαύτωμα των Milliyet (Μιλιέτ: θρησκευτικό έθνος) της Οθωμανικής αυτοκρατορίας. Τα έθνη των Ρουμ (Rūm millet, millet-i Rûm "Roman nation") Ορθόδοξων, των Αρμενίων και των Εβραίων, όλα κατασφάχτηκαν (τέσσερα ήταν τα βασικά Milliyet της αυτοκρατορίας. Τα προηγούμενα συν το Μουσουλμανικό. Υπήρχαν και μικρότερα που δεν είχαν αυτονομία εξ αρχής, όπως των Σύριων Ορθοδόξων - επίσης κατασφάχτηκαν και συνεχίζουν να σφάζονται ακόμη και σήμερα στη Συρία, στον Λεβάντε).

Αυτό είναι το μεγάλο και διαρκές ολοκαύτωμα του τελευταίου ενάμιση αιώνα για το οποίο κανείς δεν μιλά και στο οποίο κανείς δεν αναφέρεται.

Οι ευρωπαϊκές δυνάμεις (του Ρήνου όπως λέμε σήμερα) επέλεξαν ως κύριο αγκωνάρι, τοποτηρητή και σύμμαχο τους στην Ανατολή, τους Μουσουλμάνους Τούρκους (με διάφορα συμπληρώματα) και ως εχθρούς τους όλους τους μη Δυτικούς Χριστιανούς της Ανατολής - όποια αποκατάσταση ή προάσπιση υπήρξε προς αυτά τα πληθυσμιακά σύνολα υπήρξε κυρίως, ή τις περισσότερες φορές, από τους Αγγλοσάξονες και τους Ρώσους, π.χ. Εβραίοι, Αρμένιοι (το ίδιο πιθανότατα θα συμβεί σταδιακά και με τους Κούρδους - μουσουλμάνους και μη - οι οποίοι αποτελούν αυτόχθων φύλο).

Αυτά που έγιναν παλαιότερα στην Σερβία και στον Λίβανο και γίνονται στις μέρες μας στην Συρία έχουν κοινό ιστορικό πλαίσιο αναφοράς. Ποιοι σφάζονται στη Συρία; Αυτόχθονες πληθυσμοί που αραβοποίηθηκαν, τουρκοποίηθηκαν και ισλαμοποίηθηκαν (ουσιαστικά σουνιτοποίηθηκαν) και αραβόφωνοι αυτόχθονες Ρουμ. Η μεγάλη σφαγή συνεχίζεται. Ορθόδοξοι Ρωμαίοι της Ανατολής και των Βαλκανίων, Εβραίοι, Ελληνορθόδοξοι Αραβόφωνοι, Αρμένιοι, Ασσυρίοι. Στα πλαίσια αυτά σφάχτηκαν και οι Έλληνες της Μικράς Ασίας και οι Πόντιοι.

Αυτή είναι η μεγάλη εικόνα: Το διαρκές Ολοκαύτωμα των Milliyet της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

18 Μαΐου 2016

Ηνωμένες Πολιτείες, Ηνωμένο Βασίλειο και Γαλλία - II: Ιστορικός κύκλος και κατάσταση του πυρήνα.



Στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής έχουμε τους Trump και Sanders ως συμπτώματα, όχι απλά της οικονομικής κρίσης και της κοινωνικής κατάστασης στη χώρα αυτή, αλλά και της αποκορύφωσης της κομματικής και πολιτικής πόλωσης και του αξιακού διχασμού που συνεχώς ενισχύεται κατά τις τελευταίες δεκαετίες (αποδυναμώνοντας τόσο την εσωτερική συνοχή όσο και την εικόνα της χώρας στο εξωτερικό). Στο Ηνωμένο Βασίλειο βρισκόμαστε μπροστά σε ένα κρίσιμο δημοψήφισμα για τη σχέση του νησιού με την Ευρωπαϊκή Ένωση, την ίδια στιγμή που ο εθνικισμός σε Σκωτία, Ουαλία και Αγγλία βρίσκεται σε πρωτοφανή ιστορικά άνοδο. Στην Γαλλία ζούμε την αρχή του τέλους ή της κατάρρευσης της Πέμπτης Γαλλικής Δημοκρατίας (και κανείς δεν δείχνει να το έχει συνειδητοποιήσει!).

Τέτοια εποχή, πριν περίπου ένα χρόνο, είχα γράψει ένα κείμενο με τίτλο ''Ηνωμένες Πολιτείες, Ηνωμένο Βασίλειο και Γαλλία. Ένας ιστορικός κύκλος''. Παραθέτω:

Ένας ιστορικός κύκλος δύο αιώνων, ο οποίος μοιάζει στις μέρες μας να ολοκληρώνεται, θα είχε προ πολλού ολοκληρωθεί εάν η «Δύση» της Ευρώπης - δηλαδή το Ηνωμένο Βασίλειο και η Γαλλία - δεν είχε διευρυνθεί και μετασχηματιστεί σε «Δύση» πλανητική. Χωρίς τις Ηνωμένες Πολιτείες, η Γαλλία και το Ηνωμένο Βασίλειο πιθανότατα θα είχαν χάσει μεγάλο μέρος της επιρροής και της δύναμης τους αρκετά νωρίτερα, ήδη από τις αρχές-μέσα του 20ου αιώνα.

Ο πυρήνας της «Δύσης» από ευρωπαϊκός έγινε πλανητικός (πιο συγκεκριμένα ευρωατλαντικός) υπό την ηγεμόνευση των Ηνωμένων Πολιτειών και οι «δυτικές αξίες» πλανητικοποίηθηκαν στον βαθμό και κατ' αναλογία της πλανητικοποίησης της ισχύος των Ηνωμένων Πολιτειών.

1) Οι κύριοι φορείς των ιδεολογιών δεν είναι οι τάξεις, τα άτομα ή οι κοινωνίες των πολιτών, αλλά τα κράτη. Σε τι θέση βρίσκονται στις μέρες μας, οι Ηνωμένες Πολιτείες, το Ηνωμένο Βασίλειο και η Γαλλία (κράτη τα οποία ταυτίστηκαν ιστορικά με ορισμένα κοινωνικοπολιτικά ρεύματα και ρεύματα ιδεών) στον παγκόσμιο συσχετισμό δύναμης - αυξάνεται η επιρροή και η δύναμη τους ή μειώνεται; 2) Τι συμβαίνει στο εσωτερικό των τριών αυτών χωρών;

Πάρτε σαν υπόθεσης εργασίας - έστω και αν διαφωνείτε - την πρώτη πρόταση, προβληματιστείτε πάνω στη δεύτερη, και, βγάλτε τα συμπεράσματα σας σε μια τρίτη.

Υ.γ: Το καθοριστικότερο γεγονός αυτής της εξέλιξης ήταν πως η ηγεμονική μετάβαση έγινε από το Ηνωμένο Βασίλειο στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Την ίδια περίοδο (Μαΐος 2015) είχα παρουσιάσει σε μετάφραση απόσπασμα από ένα κείμενο του Azar Gat (military history, strategy, war and peace, origin and nature of war) το οποίο τιτλοφόρησα ''Γιατί επικράτησαν οι «φιλελεύθερες δημοκρατίες» στον 20ο αιώνα''. Παραθέτω:

Είναι οι φιλελεύθερες αξίες ένα αναπόφευκτο, καθολικό προϊόν της εκβιομηχάνισης και της μεγαλύτερης ευημερίας, ή έχει αυτό το συγκεκριμένο σύνολο αξιών διαμορφωθεί αποφασιστικά από τη συντριπτική πολιτική, οικονομική και πολιτιστική φιλελεύθερη ηγεμονία που οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Δυτική Ευρώπη έχουν ασκήσει μετά την ήττα των μη δημοκρατικών καπιταλιστικών μεγάλων δυνάμεων κατά το πρώτο μισό του εικοστού αιώνα;...

Είναι δελεαστικό να εντοπιστεί η έκβαση (της επικράτησης του φιλελεύθερου δημοκρατικού στρατοπέδου) στα ειδικά χαρακτηριστικά και στα εγγενή πλεονεκτήματα της φιλελεύθερης δημοκρατίας. Ωστόσο, οι λόγοι για τις νίκες των φιλελεύθερων δημοκρατιών ήταν διαφορετικές για κάθε τύπο αντιπάλου. Η Σοβιετική Ένωση απέτυχε λόγω του περιορισμένου οικονομικού της συστήματος (αν και υπήρξε μια περίοδος όπου γνώρισε πολύ πιο γρήγορη οικονομική ανάπτυξη από ότι η Δύση, κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1930 και στη συνέχεια και πάλι κατά τη διάρκεια του 1950 και του 1960). Αλλά οι μη δημοκρατικές καπιταλιστικές δυνάμεις, η Γερμανία και η Ιαπωνία, ηττήθηκαν θεμελιωδώς στον πόλεμο επειδή ήταν μεσαίου μεγέθους κράτη με περιορισμένους πόρους. Αυτή η σύμπτωση και όχι τα κληρονομημένα πλεονεκτήματα της φιλελεύθερης δημοκρατίας έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στην ανατροπή της ισορροπίας εις βάρος των μη δημοκρατικών καπιταλιστικών δυνάμεων και υπέρ των δημοκρατιών.

Το πιο καθοριστικό στοιχείο ήταν οι Ηνωμένες Πολιτείες.

Λόγω του ηπειρωτικού μεγέθους τους, όχι λιγότερο από ότι του δημοκρατικού τους καπιταλιστικού συστήματος, η ισχύς των Ηνωμένων Πολιτειών ξεπέρασε αυτή των επόμενων δύο ισχυροτέρων κρατών μαζί, κατά τη διάρκεια του 20ου αιώνα, με συνέπεια αυτό να ανατρέψει αποφασιστικά την παγκόσμια ισορροπία δυνάμεων υπέρ της - οποιαδήποτε - πλευράς στην οποία η Ουάσιγκτον βρισκόταν. Έτσι, αν κάποιος παράγοντας έδωσε στις φιλελεύθερες δημοκρατίες τη δυναμική τους, αυτός ήταν πάνω απ' όλα η ύπαρξη των Ηνωμένων Πολιτειών και όχι οποιοδήποτε εγγενές πλεονέκτημα. Στην πραγματικότητα, αν δεν ήταν οι Ηνωμένες Πολιτείες, η φιλελεύθερη δημοκρατία μπορεί κάλλιστα να είχε χάσει τις μεγάλες μάχες του 20ου αιώνα.

Αυτή είναι μια απογοητευτική σκέψη που συχνά παραβλέπεται στις μελέτες εξάπλωσης της δημοκρατίας στον 20ο αιώνα, και αυτό κάνει τον κόσμο σήμερα να εμφανίζεται πολύ πιο απρόβλεπτος και πενιχρός από ότι οι γραμμικές θεωρίες της ανάπτυξης - και του εκσυγχρονισμού - προτείνουν...

(Έχουμε την επανάληψη) της θεωρίας εκσυγχρονισμού - η οποία πρόσφατα ενισχύθηκε από τους πολιτικούς επιστήμονες Francis Fukuyama και Michael Mandelbaum - σύμφωνα με την οποία υπάρχει μονάχα μια βιώσιμη πορεία προς τη νεωτερικότητα: η φιλελεύθερη δημοκρατική πορεία. Υπό το φως αυτής της οπτικής, οι χώρες που είχαν την ατυχία να παρεκκλίνουν από αυτή την πορεία, την οποία αρχικά πήραν το Ηνωμένο Βασίλειο και οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, εν τέλει πρέπει να συγκλίνουν στο δρόμο του φιλελευθερισμού, είτε επειδή είναι κατώτερες από τις δημοκρατίες από άποψη ισχύος, είτε επειδή οι δυσεπίλυτες εσωτερικές τους αντιφάσεις θα εγκαινιάσουν τελικά μια διαδικασία δημοκρατικού μετασχηματισμού.

Σε αντίθεση με την παρήγορη ιδέα πως το δημοκρατικό σύστημα τελικά αποδείχθηκε ανώτερο, ο λόγος για την ήττα της Γερμανίας και της Ιαπωνίας έγκειται στο γεγονός ότι οι δύο χώρες ήταν απλά μικρότερες από τους αντιπάλους τους και λιγότερο ανεκτικές στην αποτυχία. Προκειμένου η Γερμανία να υπερβεί τα περιορισμένα εδαφικά της όρια και να πλήξει μοιραία τον ανώτερο συνασπισμό που διαμορφώθηκε εναντίον της στους παγκόσμιους πολέμους, θα χρειαζόταν μια σειρά από διαδοχικές σημαντικές επιτυχίες. Πράγματι, ήρθε εξαιρετικά κοντά στην επίτευξη αυτού του στόχου και στους δύο παγκόσμιους πολέμους. Αντίθετα, η κολοσσιαία δύναμη των Ηνωμένων Πολιτειών σήμαινε ότι οι δημοκρατίες ήταν σε θέση να αντέξουν καταστροφικές αποτυχίες - όπως η απώλεια της Ρωσίας ως συμμάχου στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, η πτώση της Γαλλίας και η καταστροφή του στόλου του Ειρηνικού των ΗΠΑ στο Περλ Χάρμπορ στο Β' Παγκόσμιο Πόλεμο - και παρόλα αυτά να ανακάμψουν.

Έτσι, χωρίς τις Ηνωμένες Πολιτείες για σύμμαχό τους, η Γαλλία και το Ηνωμένο Βασίλειο πιθανότατα θα είχαν χάσει από τη Γερμανία και στους δύο παγκόσμιους πολέμους. Το υπόλοιπο του εικοστού αιώνα, θα ήταν πολύ διαφορετικό, και οι πολιτικοί επιστήμονες θα είχαν πολύ λιγότερες ρόδινες ιστορίες να πουν για τη δημοκρατία. Η κατασκευασμένη μεγάλη αφήγηση του εικοστού αιώνα θα είχε τονίσει την ανώτερη συνεκτικότητα των αυταρχικών καθεστώτων, όχι το θρίαμβο της ελευθερίας. Γιατί οι μεγάλες αφηγήσεις, όπως η ιστορία, γράφονται από τους νικητές.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, το Ηνωμένο Βασίλειο και η Γαλλία αποτελούν τον πυρήνα της «Δύσης» ή του «φιλελευθερισμού». Όταν μελετηθούν (Μακροδομές) τα πληθυσμιακά μεγέθη και το δημογραφικό μερίδιο επί του συνολικού παγκόσμιου πληθυσμού καθώς και το οικονομικό μερίδιο επί του συνόλου της πλανητικής οικονομίας των τριών αυτών δυνάμεων το 1945 και το 2015 (με ενδιάμεσο σταθμό το 1980), δεν υπάρχουν περιθώρια παρερμηνείας. Το τοπίο γίνεται ξεκάθαρο. Ο πυρήνας της «Δύσης» ή του «φιλελευθερισμού» βρίσκεται στο ναδίρ του. Ορισμένα δείγματα φάνηκαν από αρκετά νωρίς. Από τότε που η "Δύση", αναγκάστηκε να ενσωματώσει, θεωρώντας ως τμήμα της και ως «δυτικές», χώρες όπως η Ιαπωνία και η Νότιος Κορέα. Από τότε ξεκινά η δημογραφική, οικονομική, παραγωγική και πολιτισμική «απο-δυτικοποίηση» της «Δύσης», εξέλιξη που στις μέρες έχει φτάσει στον πυρήνα. Όσα περιγράφονται στην πρώτη παράγραφο του κειμένου και οι τρέχουσες πολιτικές εξελίξεις φανερώνουν το εσωτερικό σάπισμα, την αναρχοποίηση ή/και την πολυδιάσπαση του πυρήνα της «Δύσεως».


Σημειώσεις

Ερώτημα: Με όσα συμβαίνουν στην Γαλλία τους τελευταίους μήνες (από κυβερνητικής απόψεως) η Γαλλία εξακολουθεί να θεωρείται «φιλελεύθερη δημοκρατία»; (με την τρέχουσα σημασία που έχει αποκτήσει αυτή η έννοια-σύνθημα στην «κοινή γνώμη»). Εάν είχε επιβληθεί το ίδιο ακριβώς καθεστώς σε οποιοδήποτε άλλο κράτος πως θα χαρακτηριζόταν, άραγε, το κράτος αυτό; Εάν ακριβώς τα ίδια πράγματα συνέβαιναν υπό κάποια πολιτική ηγεσία που δεν θα θεωρείτο «φιλελεύθερη», τι θα ακούγαμε και τι θα διαβάζαμε; Τέλος, εάν το ίδιο ακριβώς καθεστώς είχε επιβληθεί σε κάποιο κράτος από αυτά που παραδοσιακά θεωρούνται μη αρκούντως «δημοκρατικά», με την φιλελεύθερη έννοια, τι θα γινόταν;

[-] Στα προηγούμενα (οικονομία, δημογραφία) μπορούν συνυπολογιστούν και άλλοι παράγοντες, όπως η διάχυση της τεχνολογίας, οι μεταβολές στη δομή του παγκόσμιου συστήματος, η ανάδυση νέων ή η επαναφορά παλαιών κέντρων ισχύος, η μετακίνηση του κέντρου βάρους από τον Ατλαντικό στον Ειρηνικό κ.λπ. Το τέλος του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου βρήκε τις Η.Π.Α πανίσχυρες οικονομικά, με ασύλληπτο παραγωγικό δυναμικό, τεχνολογικό προβάδισμα, δημογραφικό σφρίγος και δυναμισμό, αναβαθμισμένες υποδομές, αδιαμφισβήτητη στρατιωτική υπεροχή, υψηλά επίπεδα αυτοπεποίθησης και εσωτερικής συνοχής, μέσα σε έναν κόσμο καθημαγμένο από τον πόλεμο, ιδεολογικά και πολιτικά διαιρεμένο, με μια εξασθενημένη και διχοτομημένη Ευρώπη, η οποία είχε πάψει πλέον να αποτελεί πλανητικό κέντρο βάρους. Οι Ηνωμένες Πολιτείες παραμένουν η ισχυρότερη μονάδα στο διεθνές σύστημα (δίχως το δυναμικό που είχαν παλαιότερα και με πολύ διαφορετικό το παγκόσμιο περιβάλλον). Ο 21ος αιώνας όμως δεν είναι 20ος αιώνας και η αποδυνάμωση τους είναι συνεχής.

16 Μαΐου 2016

Τρεις σύντομοι σχολιασμοί (16 Μαΐ 2016).

Ι
Η ταινία Brexit: The Movie - ανάμεσα σε άλλα - συμπυκνώνει και εκλαϊκεύει θέματα με τα οποία έχω ασχοληθεί εκτεταμένα: όργανα, δομή, τρόπος λειτουργίας της Ε.Ε, διαμοιρασμός κυριαρχίας, ανυπαρξία νομιμοποίησης και λογοδοσίας, μη εκλογή όσων αποφασίζουν, people vs establishment, δημοκρατικό έλλειμμα, top-down decision making κ.λπ. Εκείνο όμως που πραγματικά δεν αντέχεται, σε επίπεδο προπαγάνδας, είναι η προσπάθεια κατασκευής μιας εικόνας που παρουσιάζει τον κόσμο εκτός ευρωπαϊκών θεσμών ως απομόνωση. Το αντίθετο ισχύει. Εκτός ευρωπαϊκών θεσμών δεν κυριαρχεί η απομόνωση αλλά το παγκόσμιο άνοιγμα και η παγκόσμια προοπτική. Ο τρόπος με τον οποίον εξαφανίζεται το 91-93% του παγκόσμιου πληθυσμού και το 80-85% του παγκόσμιου Α.Ε.Π (ppp) είναι συγκλονιστικός (έχω ασχοληθεί εκτενώς με το ζήτημα κατά πόσο εκτός «Ευρώπης» βρίσκεται η «απομόνωση» ή ο νέος ιστορικός αιώνας: Μακροδομές, Πλανητικός μετασχηματισμός). Ο ευρωκεντρισμός και η μονομερής και αποκλειστικά ευρωκεντρική πορεία συρρικνώνουν, περιορίζουν στις μέρες μας και δεν προσφέρουν παγκόσμια προοπτική.

Ανάμεσα σε άλλα λένε: Μην ανησυχείτε για την κυριαρχία και όλα αυτά τα μεγάλα πράγματα, θα πάρετε καλύτερα κινητά (μικρά πραγματάκια για μικρά ανθρωπάκια). Πραγματικά πιστεύουν πως οι άνθρωποι θα αντάλλασσαν την εθνική τους ταυτότητα και την αυτοκυβέρνηση τους για φθηνότερο κινητό, για iphone και applications (θυμηθείτε τι φαιδρότητες είχαν ακουστεί και στη χώρα μας από ανθρώπους που θα έπρεπε να έχουν εξαφανιστεί από τον δημόσιο βίο). Αυτές οι συμπεριφορές θυμίζουν τις συμπεριφορές των αποικιοκρατών προς τους αυτόχθονες και ιθαγενείς του 18ου και 19ου αιώνα. Με καθρεφτάκια προσπαθούν να εξαγοράσουν ανθρώπους και να τους πείσουν να πουλήσουν τη χώρα τους. Δεν μπορεί να συνεχίσει κατά αυτόν τον τρόπο η Ε.Ε.

Θεωρώντας ως δεδομένο και υπόθεση εργασίας πως, εν τέλει, καμία χώρα δεν θα αποχωρήσει από κανέναν ευρωπαικό θεσμό και πως η Ε.Ε θα συνεχίσει την τωρινή της πορεία, καταλήγω στο συμπέρασμα πως μέσα στα επόμενα χρόνια (μια ή δύο δεκαετίες) θα έχουμε μαζικές ευρωπαϊκές επαναστάσεις αντίστοιχες (όχι ως προς τα περιεχόμενα) του 1848 ενάντια σε μια Νέα Ιερά Συμμαχία (-). Ενδέχεται να έχουμε, δηλαδή, μια ιστορική αντιστροφή.

Σημειώσεις
Η επίθεση που γίνεται στις κοινωνίες, τους λαούς και τα έθνη (η οποία σχετίζεται και με την επιδίωξη αντιστροφής της φοράς νομιμοποίησης), από οργανικούς διανοούμενους και από ελιτιστές πάσης φύσεως, πολλές φορές νεόπλουτους, είναι συγκλονιστική. Βέβαια η Ε.Ε προσφέρει ευκαιρίες για κοινωνική και οικονομική ανέλιξη. Γενικότερα το υπερεθνικό επίπεδο είναι πολύ πετυχημένο στο να δημιουργεί ή να κερδίζει αφοσίωση.

(-) Για την Νέα Ιερά Συμμαχία (ριζοσπαστικού κοσμικιστικού δικαιωματοκρατικού τύπου αυτή τη φορά) και την επιδίωξη αντιστροφής της κατεύθυνσης ή της φοράς νομιμοποίησης, σε μια προσπάθεια η νομιμοποίηση να πηγάζει και να απορρέει από μετα-εθνικές γραφειοκρατικές ή μη ελίτ και υπερεθνικά όργανα (όχι από τους πολίτες) και δια μέσω συνθηκών να «διαχέεται» προς μετα-κυρίαρχες κυβερνήσεις οι οποίες έχουν περιορισμένη ισχύ και αρμοδιότητες - που ρυθμίζονται από υπερεθνικούς γραφειοκράτες και νομικούς -, καταλήγοντας στους ψηφοφόρους, έχω γράψει κατά το παρελθόν.


ΙΙ
Ο εκμηδενισμός των προσφυγικών και μεταναστευτικών ροών τους δύο τελευταίους μήνες φανέρωσε τον ρόλο της Τουρκίας κατά την διάρκεια της «προσφυγικής κρίσης». Φανέρωσε επίσης πως η Ελλάδα είναι ένα κράτος «ανοιχτό» προς την πλευρά των παραλίων, ένα κράτος που δεν μπορεί να φυλάξει τα θαλάσσια σύνορα του (είναι βολικό κάποιος να πιστεύει πως αυτό συνέβη μόνον λόγο της τρέχουσας κυβέρνησης. Αλλά - πέρα από το γεγονός πως τα εθνικά θέματα έχουν μια εξέλιξη και δεν είναι τωρινά - εάν η Τουρκία «απελευθέρωνε» τις ίδιες ροές, τι θα έκανε άραγε μια κυβέρνηση της Ν.Δ. του Κυριάκου; Όλο αυτό το διάστημα τίποτα ουσιαστικό δεν μπόρεσε να προτείνει). Το σημαντικότερο που φανερώθηκε, όμως, είναι πως η Ελλάδα δεν είναι κυρίαρχη χώρα (ας αφήσουμε το «ανεξάρτητη») όχι γενικά, αλλά και ειδικά σε σχέση με την Τουρκία. Οι συνεχείς παρα/υποχωρήσεις, τις οποίες ορισμένοι προσπαθούν να εξαφανίσουν ή να αγνοήσουν, δεν είναι τυχαίες. Επίσης η διάθεση να κρατιούνται εξαιρετικά χαμηλοί τόνοι από το «καλό παιδί», να μην κυριαρχεί «ο εθνικισμός» (ή οποιαδήποτε αντίδραση να βαφτίζεται έτσι), η εξαφάνιση του εθνικού συμφέροντος κάτω από το «κοινό ευρωπαικό συμφέρον» και η γλοιώδης συμμαχολαγνεία δεν προκύπτουν τυχαία, αλλά από την ανεπάρκεια, την έκθεση, την αδυναμία, την εξάρτηση, τον ετεροκαθορισμό κ.λπ (φυσικά αυτά ισχύουν και ως προς την «Ευρώπη», όχι μονάχα ως προς την Τουρκία). Οι τουρκικές κυβερνήσεις κρατάνε τις ελληνικές by the balls... (οι Έλληνες δεν «ζορίζονται» τυχαία με το θέμα της Κύπρου. Υπάρχουν πολλοί σκελετοί στο ντουλάπι τους αλλά και γενικότερα πολλά κρυμμένα μυστικά). Ίσως κάποια στιγμή οι Έλληνες πολίτες να μάθουν και ποιος έβαλε τη χώρα τους στο ΝΑΤΟ... ή ποιος ήταν ο κύριος διαπραγματευτής.

Σημειώσεις
Ο εκμηδενισμός των προσφυγικών και μεταναστευτικών ροών φανέρωσε, επίσης, την μη ντετερμινιστική ή «φυσική», διάσταση, υφή και εξέλιξη του φαινομένου, άποψη που έγινε προσπάθεια να επιβληθεί στην δημόσια σφαίρα και να διαμορφώσει την «κοινή γνώμη» (υποβαθμίζοντας την πολιτική διάσταση).


ΙΙΙ
Πέρυσι, η Αρμενία έστειλε τραγούδι που έμμεσα έθιγε το ζήτημα της γενοκτονίας. Στο τραγούδι συμμετείχαν πέντε Αρμένιοι της διασποράς από όλες τις ηπείρους. Ύστερα από διαμαρτυρίες προερχόμενες από το Αζερμπαϊτζάν, το οποίο απείλησε πως θα δράσει ανάλογα προκειμένου ο διαγωνισμός να μην "sacrificed to the political ambitions of a country", άλλαξε ο τίτλος του τραγουδιού. Το τραγούδι φυσικά «θάφτηκε» και πήγε «άπατο». Δεν ήταν στις προτεραιότητες της «ευρωπαϊκής πολιτικής» βλέπετε. Οπότε μην τρελαίνεστε. Γνωστά είναι αυτά. Μόνο τυφλοί δεν τα βλέπουν.

Σημειώσεις
Για τις αντιδράσεις στην Ελλάδα ας μην πούμε πολλά. Γιατί θα πρέπει να αναφερθούμε σε μια κεμαλική «αριστερά» και να αποκαλύψουμε ποιο «δεξιό» κόμμα είναι το αντίστοιχο του CHP στην Ελλάδα, δηλαδή το Κεμαλικό Κόμμα Ελλάδας.

Πέρυσι, το κοινό ψήφιζε Ιταλία και Ρωσία και το... «δημοκρατικό έλλειμμα» έβγαζε Σουηδία και Βαλτική. Βλέπετε δεν ήταν δυνατόν να πάει ο διαγωνισμός στη Μόσχα (ή στη Ρώμη: αυτοί οι τρελοί είχαν άρωμα ευρωπαϊκού πολιτισμού!). Έπρεπε πρώτα να πάει στο Κίεβο...

Στο βιβλίο "The European Superpower", ο John McCormick είχε παρουσιάσει την Eurovision ως παράδειγμα της αναδυόμενης και υπό διαμόρφωση «κοινής ευρωπαϊκής κουλτούρας».

12 Μαΐου 2016

Σχολιασμοί (12 Μαΐ 2016).

I

Αυτή την «μαγκιά», που έχει γίνει καθεστώς, μόδα και συνήθεια, να βρίζουν, να χλευάζουν και να υποτιμούν συνεχώς, κατ' εξακολούθηση και με μανία τον λαό και τον εαυτό τους, και να απαξιώνουν θεωρώντας άχρηστο κάθε τι ελληνικό, πότε - που και από ποιόν - ακριβώς την έμαθαν οι Ελληνίδες και οι Έλληνες;

Σημείωση
Δεν είναι «αυτοκριτική» μια τέτοια στάση. Είναι μια ύπουλη νοοτροπία και στάση που μπορεί να σε οδηγήσει να πιστέψεις πως αξίζεις να πάθεις τα πάντα. Πως δεν αξίζεις τίποτα.


II

Την περίοδο που διανύουμε, η Ιταλία είναι η πλέον ευρωσκεπτικιστική χώρα στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Η γνώμη μου εδώ και καιρό είναι πως, εάν το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος στο Ηνωμένο Βασίλειο ήταν υπέρ της αποχώρησης από την Ευρωπαϊκή Ένωση, μέχρι το φθινόπωρο, θα είχαμε δημοψήφισμα στην Ιταλία για αποχώρηση της από την Ευρωζώνη. Οι Ιταλοί με διαψεύδουν. Πάνε ακόμη πιο πέρα. Σε έρευνα που διεξήχθη σε οκτώ ευρωπαϊκές χώρες (Ipsos MORI | Polls & Publications) και στο ερώτημα εάν ''θα πρέπει η χώρα σας να διεξάγει δημοψήφισμα για την συμμετοχή της στην Ε.Ε;'', οι Ιταλοί ήρθαν πρώτοι απαντώντας θετικά σε ποσοστό περίπου 60% (με τους Γάλλους να ακολουθούν κατά πόδας και τους Σουηδούς να βρίσκονται στην τρίτη θέση). Και όχι μονάχα αυτό. Το 48% των Ιταλών δήλωσε πως εάν γινόταν δημοψήφισμα θα ψήφιζε υπέρ της αποχώρησης της Ιταλίας από την Ευρωπαϊκή Ένωση.


III

Στον αντίποδα της ιεραρχίας δεν βρίσκεται ο εξισωτισμός αλλά η αναρχία.

Διανύουμε μια περίοδο αναρχοποίησης της «Δύσης». Οι δυνάμεις του status quo προσπαθούν να διατηρήσουν τη «Δύση» ως ιεραρχικό σύστημα, παγιώνοντας, εμβαθύνοντας ή/και ολοκληρώνοντας αυτή την ιεράρχηση με διάφορους τρόπους (TTIP, υπερεθνικοποίηση Ε.Ε και «Δύσης» κ.λπ). Η προσπάθεια αυτή, δηλαδή η ολοκληρωτική μεταβολή της «Δύσης» σε ιεραρχικό σύστημα ουσιαστικά σημαίνει την εξομοίωση των διεθνών σχέσεων - μεταξύ - των κρατών που την αποτελούν σε μια κατάσταση εσωτερικής πολιτικής (μέσω μίας αναδυόμενης κεντρικής εξουσίας η οποία θα μπορεί να κινητοποιήσει τους πόρους που χρειάζονται για τη δημιουργία και τη διατήρηση της ενότητας του - ευρωατλαντικού - συστήματος ρυθμίζοντας και διοικώντας τα τμήματά του).

Αυτές οι δυνάμεις - του status quo - μέχρι και την μονοπολική στιγμή κυριαρχίας των Ηνωμένων Πολιτειών είχαν με το μέρος τους τις δομικές ή συστημικές τάσεις του παγκόσμιου συστήματος. Πλέον η δομή του παγκόσμιου συστήματος έχει μεταβληθεί - και συνεχίζει να μεταβάλλεται - και παρατηρούμε σε παγκόσμια κλίμακα την αναρχοποίηση του διεθνούς περιβάλλοντος. Αυτή η αναρχοποίηση έχει εισρεύσει και στο εσωτερικό της ευρωατλαντικής δομής - εντονότερα μετά το 2007 - προσδίδοντας στο εσωτερικό της «Δύσης» γενικά αλλά και της Ε.Ε ειδικά, χαρακτηριστικά άναρχης τάξης (και συστήματος αυτοβοήθειας). Κατά αυτόν τον τρόπο έχει δημιουργηθεί ευνοϊκό περιβάλλον για την ανάπτυξη - άναρχων - δυνάμεων εξισορρόπησης, αντίθεσης ή/ και πολυδιάσπασης αυτής της ιεράρχησης. Οι ιεραρχικές δυνάμεις - του status quo - πλέον δεν συμβαδίζουν με τις συστημικές τάσεις, όπως παλαιότερα, αλλά πάνε ενάντια σε αυτές. Με απλά λόγια, πάνε ενάντια στο κύμα.