21 Σεπτεμβρίου 2017

21 Σεπτεμβρίου 2017.




Θεματικές και άξονες που θα σας βοηθήσουν να παρακολουθήσετε και να κατανοήσετε όσα συμβαίνουν από την Καταλονία μέχρι τη Σκωτία και από τη Φλάνδρα μέχρι την Κουρδία και το Σιντσιάνγκ (να συμπεριλάβουμε και το Τέξας;). Και όχι μόνο. Καθένα από τα επόμενα τα έχουμε εξετάσει αναλυτικά κατά το παρελθόν. Δεν υπάρχει κάτι που να μην έχουμε αναλύσει και παρουσιάσει. Εδώ κάνουμε μια πυκνοδομημένη επανάληψη.


• Πύκνωση σχέσεων, αλληλεπιδράσεων και κινητικότητας μεταξύ υπο-εθνικου (π.χ regions), εθνικού-εδαφικού-κρατικού (states), και ύπερ-εθνικού/κρατικού επιπέδου.

• Ασυμμετρία αριθμού εθνών και κρατών: Πάνω από 1500 έθνη και εθνότητες για περίπου 200 κράτη [1]. Αυτό σημαίνει περίπου 8 έθνη και εθνότητες για κάθε κράτος ή πλήθος ακρατικών εθνών για κάθε κρατικό έθνος. Η συγκεκριμένη προσέγγιση έχει οδηγήσει σε δύο συμπεράσματα ή υποθέσεις. Πρώτον, πως η κύρια σύγκρουση των ημερών μας είναι έθνη έναντίον κρατών και δεύτερον, πως η τρομοκρατία είναι αναπόφευκτη. Αυτές οι προσεγγίσεις συνδέονται σιωπηρά με σκέψεις, προτάσεις και λύσεις όπως:

• Φεντεραλισμός και εθνότητες: Ενδεχομένως οι πολιτικές μονάδες, τα «κράτη», που δημιουργούνται να μην είναι ακριβώς νέα κυρίαρχα εθνικά κράτη αλλά υπομονάδες μεγαλύτερων εν τω γίγνεσθαι νεοδιαμορφούμενων ομοσπονδιακών οντοτήτων (αυτά ειναι σχέδια που προωθούσαν οι Η.Π.Α και δεν νομίζουμε πως έχουν λόγο να είναι αρνητικές συγκεκριμένες ομάδες εντός Ε.Ε και στις Βρυξέλλες). Άρα ένα πιθανό «κουρδικό ή καταλανικό κράτος» μπορεί να μην είναι εθνικό κυρίαρχο κράτος, όπως αυτά του 19ου ή 20ού αιώνα, αλλά μια διευρυμένη Βοσνία-Ερζεγοβίνη ή ένα νέο φτωχό Βέλγιο (μεταμοντέρνο υβριδικό πειραματικό «έθνος» εργαστήρι). Βέβαια η παγκόσμια επίδραση της διάλυσης των κομμουνιστικών πολυεθνικών ομοσπονδιών υπήρξε καταστροφική για τους Φεντεραλιστές, διότι από το 1991 και ύστερα κυριάρχησε η άποψη σε πολλά κράτη, ότι ο φεντεραλισμός μπορεί να αποτελεί μόνο ένα βήμα ή ένα προοίμιο προς τη διάλυση του κράτους. Ο Φεντεραλισμός έκτοτε συνδυάστηκε με την ιδέα της αποδυνάμωσης ενός κράτους και όχι με την ενίσχυση του κράτους και των συστατικών ομόσπονδων υπο-κρατών ή μελών της Ομοσπονδίας (όπως ισχυρίζονται οι ευρωφεντεραλιστές). Υπό αυτή την έννοια, μπορούμε να προσεγγίσουμε κριτικά την αυθεντικότητα της:

• Αύξηση κρατών: Ήμασταν -μάλλον- οι πρώτοι στην ελληνόγλωσση διαδικτυακή σφαίρα που τονίσαμε πως από το 1950 μέχρι σήμερα, ο αριθμός των κρατών αυξήθηκε από περίπου 60 σε σχεδόν 200. Αλλά τι κράτη είναι αυτά; Είναι κράτη κυριάρχα ή είναι κράτη μαϊντανοί; Άναλόγως την απάντηση οδηγούμαστε σε εντελώς διαφορετικούς αναλυτικούς και αξιολογικούς δρόμους. Παραδείγματως χάριν, αν δεν είναι κυρίαρχα, τότε μιλάμε για εξαΰλωση, καταστροφή και κατακερματισμό εθνοκρατικών σχηματισμών, και για μείωση και όχι αύξηση των κυρίαρχων κρατών. Οι αποικιοκράτες πάντα προσπαθούσαν να περιορίσουν τις κυρίαρχες πολιτικές οντότητες (δεν αναφερόμαστε αποκλειστικά σε εθνικά κράτη) με διάφορες μεθόδους, από κατακερματισμούς και αποσχίσεις, μέχρι π.χ διαιρέσεις και τριχοτομήσεις σε πολιτισμένη, βάρβαρη και πρωτόγονη ανθρωπότητα. Συγκεκριμένα και σε ό,τι αφορά το τελευταίο, η πολιτισμένη ανθρωπότητα περιελάμβανε τα έθνη της Ευρώπης και της Αμερικής, που είχαν το δικαίωμα πλήρους αναγνώρισης τους ως μέλη της διεθνούς κοινωνίας. Η βάρβαρη ανθρωπότητα περιελάμβανε τα ανεξάρτητα κράτη της Ασίας -την Τουρκία, την Περσία, το Σιάμ, την Κίνα και την Ιαπωνία-, που είχαν δικαίωμα σε μερική αναγνώριση. Και η πρωτόγονη ανθρωπότητα ήταν η υπόλοιπη, που ήταν απόβλητη από την κοινωνία των κρατών, αν και είχε δικαίωμα «φυσικής και ανθρώπινης αναγνώρισης» [2]. Η προηγούμενη τριχοτόμηση είναι από τα τέλη του 19ου αιώνα. Τα ίδια πράγματα με κάπως διαφοροποιημένες ιδεολογικές προβιές και λεξιλόγιο συνεχίζονται μέχρι σήμερα (μη σας παραξενεύει λοιπόν που δεν είστε αρκετά «Ευρώπη» ή «Δύση». Οι άνθρωποι είτε το αντιλαμβάνονται είτε όχι, είτε είναι αφελείς είτε ιδιοτελείς, σας το λένε ξεκάθαρα: Δεν έχετε δικαίωμα πλήρους παρά μονάχα μερικής αναγνώρισης. Βγάλτε τα συμπεράσματα σας για το κομματικό τοπίο της χώρας).

• Εξευρωπαϊσμός: Ο «εξευρωπαϊσμός» έχει πολλές όψεις και πτυχές (αποτελεί άλλωστε, μεταξύ άλλων, και ιδεολογικό εργαλείο). Εάν ο εξευρωπαϊσμός εκληφθεί ως διαδικασία πολιτικής θεσμοποίησης, δηλαδή ως ανάπτυξη επίσημων και ανεπίσημων κανόνων, νορμών και πρακτικών που προσδιορίζουν την πολιτική σε «ευρωπαϊκό», εθνικό και υπο-εθνικό επίπεδο, τότε βασικό στοιχείο είναι η μεταφορά της αρμοδιότητας λήψης αποφάσεων από το εθνικό στο υπερεθνικό επίπεδο, γεγονός που συνεπάγεται άσκηση πιέσεων σε εθνικό επίπεδο [3]. Η διαδικασία αυτή επηρεάζει τα εθνικά πολιτικά συστήματα (αν δεν συμβάλλει στην αποδόμηση τους κατά τα χρόνια κρίσης).

• Κρίση του «αστικού ή φιλελεύθερου εθνικισμού» (πιο γνωστός ως civic nationalism), που θεμελιώνεται στο «δίκαιο εδάφους» (jus soli), δηλαδή στη σύνδεση της εθνικότητας και της ιθαγένειας-υπηκοότητας με το έδαφος, ανεξάρτητα από την καταγωγή (οποιοσδήποτε γεννιέται εντός της επικράτειας ενός κράτους, π.χ του γαλλικού, είναι Γάλλος - μετά από ένα συγκεκριμένο χρονικό διάστημα). Ο εθνικισμός αυτός προωθήθηκε και αντλεί την καταγωγή του ιστορικά από τη Γαλλία και τις Ηνωμένες Πολιτείες (και φυσικά κυριαρχεί). Εάν ο εθνικισμός αυτός, που συνδέεται με το δίκαιο εδάφους, καταρρεύσει σε αυτές τις χώρες (ή ακόμη και στο Ηνωμένο Βασίλειο) - καθ΄ υπερβολήν μπορούμε να πούμε -, τετέλεσται. Αποτελεί περίπτωση εδαφικού χώρου. Συνεπακόλουθα έχουμε γενικότερη κρίση των εδαφικών-εθνικών ταυτοτήτων, οι οποίες πιέζονται τόσο από τα κάτω και τα μέσα, υποεθνικά, όσο και από το έξω και τα πάνω, υπερεθνικά. Οι πιέσεις αυτές διασπούν και κατακερματίζουν την κλασική εθνική-εδαφική ταυτότητα και το χώρο-έδαφος από τον οποίον ορίζονται. Κάτι που δεν είναι άσχετο, τουλάχιστον στην ατλαντική Ευρώπη, με την:

• Κρίση ή/και υποχώρηση αυτοκρατορικών ταυτοτήτων με την απώλεια αποικιακών κτήσεων (απο-αποικιοποίηση) και τη συρρίκνωση και υποχώρηση προς τα μητροπολιτικά εδάφη. Χαρακτηριστική περίπτωση η κρίση της βρετανικής ταυτότητας, η οποία φυσικά είναι παλαιότερη από το δημοψήφισμα για το Brexit. Εάν βρίσκεσαι σε φάση επέκτασης και έχεις στη διάθεση σου υπερπόντια εδάφη, δεν αξιώνούν αυτονομία, απόσχιση ή ανεξαρτησία περιφερειακά εδάφη γειτονικά της μητρόπολης. Με την άνοδο του υπο-κρατικού εθνικισμού και την υποχώρηση των αποικιακών κτήσεων συμβαίνουν αυτές οι διεργασίες. Οι επιπτώσεις των προηγούμενων είναι πιο έντονες και εμφανείς στις:

• Συνταγματικές Μοναρχίες υπό Κοινοβουλευτικό Σύστημα (γνωστές υπό το σύνθημα «Βασιλευομένες Κοινοβουλευτικές Δημοκρατίες») όπως το Ηνωμένο Βασίλειο και το Βασίλειο της Ισπανίας (ή και τις χώρες του πρώην Ηνωμένου Βασιλείου των Κάτω Χωρών), καθώς οι πολιτειακές αυτές δομές, είτε δεν κατάφεραν είτε δεν επιθυμούσαν τον πλήρη αφανισμό και την ολοκληρωτική αφομοίωση των υπηκόων τους, όπως επιθυμούσε και κατάφερε π.χ η République française: οι Καταλανοί, οι Σκώτοι, οι Φλαμανδοί ακόμη υπάρχουν. Οι Οξιτάνοί πολτοποιήθηκαν, εξαϋλώθηκαν και εξαφανίστηκαν από προσώπου βιβλιογραφικής, ιστοριογραφικής, νομικής και πολιτικής γης [1]. Παράλληλα με την κρίση και υποχώρηση αυτοκρατορικών ταυτοτήτων και την αποδυνάμωση εθνικών-εδαφικών ταυτοτήτων, έχουμε:

• Άνοδος υπο/ύπερ-εθνικών ταυτοτήτων, τόσο μέσα και κάτω, όσο πέρα και έξω από τα κράτη (π.χ περιφερειακοί εθνικισμοί, πολυπολιτισμικές και νεο-τριμπαλιστικές ταυτότητες, αναβίωση θρησκευτικών σποραδικών ταυτοτήτων κ.λπ). Παράδειγμα για το πως αλληλεπιδρά η αναβίωση θρησκευτικής σποραδικής ταυτότητας παράλληλα με την αποδυνάμωση της εδαφικής-εθνικής ταυτότητας [23 Μαρ 2016]: ''Γιατί... Βέλγοι πολίτες μαροκινής καταγωγής - μετανάστες δεύτερης γενιάς - ριζοσπαστικοποιούνται στις μέρες μας ενώ κάτι τέτοιο δεν συνέβαινε με τους μετανάστες πρώτης γενιάς, ή παλαιότερα με τους μετανάστες δεύτερης γενιάς;... αντί να εμποτιστούν από τη γαλλική [ή βελγική] εθνική ταυτότητα, έχουν ενσωματωθεί σε μια άλλη ταυτότητα, η οποία δεν σχετίζεται με το χώρο και το έδαφος, με έναν γεωγραφικό χώρο αλλά με έναν πνευματικό χώρο... επανασυνδέονται και ενσωματώνονται σε έναν ιστορικό και πολιτιστικό χώρο μέσω της - μη εδαφικής - ταυτότητας τους και αποσυνδέονται από το γεωγραφικό χώρο απορρίπτοντας την παλαιά - εδαφική - τους ταυτότητα, η οποία σχετίζεται με το πολιτικά οριοθετημένο έδαφος. Με αυτόν τον τρόπο δεν ανήκουν γεωγραφικά σε ένα οριοθετημένο πολιτικά εδαφικό χώρο, αλλά σε έναν πολιτιστικό ή πνευματικό δικτυωτό χώρο, σε μια πνευματική σφαίρα που έχει πολλούς διαφορετικούς διάσπαρτους πυρήνες, σποραδικά κατανεμημένους, από τη Γαλλία και τις Βρυξέλλες, μέχρι τη Συρία, το Ισλαμαμπάντ και τη Σουηδία και από τον Καύκασο και το Δέλτα του Νίγηρα, μέχρι τον Ευφράτη και τις οροσειρές του Παμίρ'' [Δες επισήμανη II για συνέχεια].

• Νεομεσαιωνισμός: Σύγχρονο κοσμικό ισοδύναμο του μεσαιωνικού μοντέλου της λατινικής Χριστιανοσύνης. Σύστημα επικαλυπτόμενης εξουσίας και πολλαπλής αφοσίωσης. Το επόμενο γράφτηκε οταν η λέξη παγκοσμιοποίηση ως έννοια ήταν ακόμη ανύπαρκτη, πριν από τέσσερις δεκαετίες, το 1977: ''Για παράδειγμα, θα μπορούσαμε να υποθέσουμε ότι η κυβέρνηση του Ηνωμένου Βασιλείου θα έπρεπε να μοιράζεται την εξουσία της αφενός με τις αρχές στη Σκοτία, στην Ουαλία, στο Γουέσεξ και αλλού και αφετέρου με την ευρωπαϊκή αρχή στις Βρυξέλλες και τις παγκόσμιες αρχές στη Νέα Υόρκη και στη Γενεύη σε τέτοιο βαθμό, που η έννοια της κυριαρχίας της στα εδάφη και στον λαό του Ηνωμένου Βασιλείου να μην είχε καμιά ισχύ...''. Το 1977 παρακαλώ. Η οικουμενική πολιτική τάξη της δυτικής χριστιανοσύνης αποτελεί μια εναλλακτική λύση στο σύστημα κρατών που δεν περιλαμβάνει ακόμη μια οικουμενική κυβέρνηση. Σε ενδο-ευρωπαϊκό πλαίσιο, οι Βρυξέλλες μπορούν να ιδωθούν ως μια κοσμική μορφή Βατικανού και η Ευρωπαϊκή Ένωση ως μια κοσμική επαναφορά σε νέα μορφή της Αγιάς ΡωμαιοΓερμανικής ή της Καρολίγγειας Αυτοκρατορίας και Ευρώπης (ορισμένοι θα ισχυρίζονταν η Ευρωζώνη και όχι η Ε.Ε). Οι Βρυξέλλες και η Ε.Ε ή Ευρωζώνη μπορούν να ιδωθούν ως ένα κοσμικό ισοδύναμο του είδους της οικουμενικής πολιτικής οργάνωσης που υπήρχε στη δυτική χριστιανοσύνη κατά τον μεσαίωνα. Είναι μια μετανεωτερική νεομεσαιωνική κοσμικιστική οικουμενίστική πολιτική τάξη-σύστημα που έχει ως βασικά χαρακτηριστικά της την επικαλυπτόμενη εξουσία, την πολλαπλή αφοσίωση και την μη εδαφική υπερ-εθνική ταυτότητα. Έχει σημασία η αντιστοιχία Βρυξελλών-Βατικανού όπως και η σχέση Βρυξελλών-Γερμανίας ή Γαλλίας ως αντιστοιχία της σχέσης Βατικανό-Αυτοκράτορας.

• ΠΟΛΥΔΙΑΣΠΑΣΗ. Έχουμε γράψει τόσες φορές και γινόμαστε κουραστικοί. Δεν θα προσθέσουμε κάτι. Θα επανέλθουμε όμως.

• Κατάρρεύση - ή ολοκλήρωση της εποχής - της «δυτικοποίησης», δηλαδή του κύριου χαρακτηριστικού ή σχεδίου (project of westernisation) του 20ου αιώνα και των top-down secularists modernization through westernization monements, και αντιστροφή αυτής της διαδικασίας.


Σημειώσεις - Επισημάνσεις

[-] Η «παγκοσμιοποίηση» αποτελεί - ή έχει μεταβληθεί σε - ένα σύνθημα προκειμένου να περιλαμβάνονται τα πάντα και να μην προβληματίζεσαι και αναφέρεσαι σε τίποτα (από όλα τα προηγούμενα, αλλά και γενικότερα).

[1] Υπό αυτή την οπτική αυτή (1500 / 200) είναι εμφανές γιατί έχει αγαπηθεί τόσο πολύ από τόσους πολλούς η République française. Λόγω ποσοστών και επίπεδων επιτυχίας (εξαΰλωσης και εξαφάνισης).

[2] ''Τη δεκαετία του 1880 ο σκοτσέζος νομικός του φυσικού δικαίου James Lorimer εξέφρασε το ορθόδοξο δόγμα της εποχής, όταν έγραψε ότι η ανθρωπότητα διαιρείτο στην πολιτισμένη ανθρωπότητα, στη βάρβαρη ανθρωπότητα και στην πρωτόγονη ανθρωπότητα... [αργότερα αυτό έγινε πρώτος, δεύτερος και τρίτος κόσμος]. Παρεπιμπτόντως αξίζει να σημειώσουμε ότι η διάκριση του Lorimer είναι στην πραγματικότητα η ίδια με εκείνη που κάνουν οι κοινωνικοί επιστήμονες σήμερα, όταν κάνουν διάκριση ανάμεσα στις σύγχρονες κοινωνίες, στις παραδοσιακές και στις πρωτόγονες'' - Hedley Bull. Καταλάβατε τι διαβάσατε; Αν δεν καταλάβατε, ξαναδιαβάστε.

[3] Διατριβή: Ο εξευρωπαϊσμός της εθνικής εξωτερικής πολιτικής: οι περιπτώσεις της Γαλλίας και της Μεγάλης Βρετανίας

Επισήμανση I
Υπάρχουν για αυτές τις τάσεις απόσχισης, αυτονομίας, ανεξαρτητοποίησης καθαρά ενδογενείς (π.χ παλαιά ιστορικά χρωστούμενα) και εξωγενείς (π.χ γεωπολιτικοί) λόγοι. Φυσικά κάθε περίπτωση θα πρέπει να εξειδικεύεται, όχι γιατί είναι «μοναδική» προκειμένου να κυριαρχούν τυπικά και νομικίστικα επιχείρημα (πόσο διαφέρει η τάδε περίπτωση από τη δείνα) που αποκρύπτουν την ουσία των πραγμάτων (άλλωστε και τα πλέον πανομοιότυπα δίδυμα αδέρφια, διαφορετικά είναι. Κάθε περίπτωση αυτονομίας, απόσχισης ή/και ανεξαρτησίας είναι διαφορετική), αλλά προκειμένου να μην επικρατούν απολίτικες απόψεις και προσεγγίσεις, που σε αρκετές περιπτώσεις συμφέρουν τον κυρίαρχο. Παραδείγματως χάριν, δε νομίζω πως υπάρχει περίπτωση να θέσει κανείς τη διάσταση πως μια απόσχιση της Καταλονίας μπορεί να ιδωθεί ως διεύρυνση της γαλλικής -ή φραγκικής ή γαλλογερμανικής ή όπως αλλιώς θέλετε- επιρροής και ισχύος. Τα περί «δημοκρατίας» λειτουργούν ως επικαλύψεις και συνθήματα για την διαμόρφωση της «κοινής γνώμης», όταν δεν αναδεικνύονται ή όταν αποκρύπτονται τέτοιες παράμετροι. Οι Καταλανοί δεν θέλουν ανεξαρτησία απλά λόγω επιθυμίας περισσότερης «δημοκρατίας». Θέλουν αυτοκαθορισμό και αυτοκυριαρχία γιατί είναι «διαφορετικός λαός» (Στο διαφορετικός λαός βρίσκεται η βάση και η ουσία των αξιώσεων και όχι στη δημοκρατία, η οποία ασφαλώς αποτελεί το βασικό όχημα και μέσο νομιμοποίησης). Προκειμένου να αξιώσεις πρέπει να υπάρχεις: Οξιτάνοί. Επίσης, όταν ακούτε για ανεξαρτησία πάντα να σκέφτεστε (ανεξαρτησία) «από ποιόν»; Παραδείγματως χάριν, ακούμε για «ανεξάρτητο» Κουρδιστάν. Ολοκληρωμένη η πραγματικότητα έχει ως εξής: Ανεξάρτητο από το Ιράκ (αυτό δεν λέγεται) και εξαρτημένο από κάποιον (ούτε αυτό λέγεται) Κουρδιστάν. Τέλος, τα περί «δημοκρατίας» είναι σχεδόν αστεία πράγματα όταν δεν τονίζεται πως από τη Γιουγκοσλαβία φτάσαμε στην Ουκρανία, από την Ουκρανία στο Ηνωμένο Βασίλειο, και από εκει στην Ισπανία (Ας ανοίξει λίγο το ρημάδι το μυαλό και οι ορίζοντες. Η αυτοπαγίδευση και ο αυτοεγκλωβισμός εντός ιδεολογικών κλιβάνων και η καθήλωση πάντως κάτι φανερώνει). Σκεφτείτε την «Ευρώπη» ως έννοια, όπως την έχουμε προσεγγίσει τόσες φορές μέσα από τα γραπτά μας. Η Γαλλία είναι από τα πλέον ύπουλα κράτη στην ιστορία του βεστφαλιανού συστήματος.


Επισήμανση II
[Συνέχεια] Κοσμοϊδιογλωσσία: Πέρα - και μετά - από το Παρίσι και τις Βρυξέλλες. Μέρος α΄ [23 Μαρ 2016] ...Από τη μια μεριά έχουμε έναν γεωγραφικό και πολιτικά οριοθετημένο χώρο και από την άλλη έναν πολιτιστικό χώρο. Από τον πρώτο προκύπτει μια ταυτότητα εδαφική, με την έννοια ότι μαζεύει τους ανθρώπους οι οποίοι ζουν στον ίδιο τόπο, οι οποίοι μοιράζονται τα ίδια προβλήματα, τις ίδιες εμπειρίες κ.λπ, ενώ από τον δεύτερο μια άλλη ταυτότητα που μαζεύει ανθρώπους που έχουν τις ίδιες αντιλήψεις. Αυτές οι δύο ταυτότητες έρχονται σε σύγκρουση. Η κρίση που περνάει η Γαλλία [ή το Βέλγιο] θα κρατήσει... Έτσι ο εδαφικός χώρος που ορίζει αυτή την ταυτότητα κατακερματίζεται σποραδικά από μια μη εδαφική ταυτότητα. Η μη εδαφική ταυτότητα και συνείδηση έχει όμως όρια, δεν μπορεί να σταθεί από μόνη της. Δεν είναι πλήρως εναλλακτική της εδαφικής. Ένα απλό παράδειγμα. Οι Βρυξέλλες, το κέντρο της υπερεθνικής μη εδαφικής ευρωπαϊκής συνείδησης και εξουσίας ζήτησε από τα εθνικά κράτη να δεχθούν-φιλοξενήσουν στα εδάφη τους ποσοστώσεις προσφύγων και μεταναστών. Δεν θα αναφερθώ στη συμπεριφορά που παρατηρούμε αυτή την περίοδο, δηλαδή την άρνηση ή την σκλήρυνση της στάσης των κρατών αλλά σε κάτι άλλο. Η πραγματική δύναμη της αυτονομίας και αυθυπαρξίας των μη εδαφικών υπερεθνικών, σποραδικών δυνάμεων, ταυτοτήτων και θεσμών θα φαινόταν εάν αποφάσιζαν όλα τα εδαφικά - εθνικά - κράτη να αποστείλουν τους μετανάστες και τους πρόσφυγες στις Βρυξέλλες. Σε αυτή την περίπτωση θα φανερωνόταν πως ο μη εδαφικός, υπερεθνικός και παντοδύναμος «ευρωπαϊκός» βασιλιάς είναι γυμνός. Οι μη εδαφικές δικτυωτές δυνάμεις χρειάζονται εδαφικές βάσεις. Δεν μπορούν να υπάρξουν πέρα και ανεξάρτητες από το έδαφος.

20 Σεπτεμβρίου 2017

Ανθρωποποίηση.


Η Μουσική - και ο χορός - φανερώνει πάντα, την Αλήθεια για τα πάντα.

.~`~.
*
**
*


Sardana


Muñeira


Fandango


Jota


Zambra (δύο εκδοχές)



Sevillanas (τρεις εκδοχές)




Flamenco



Δύο Σχολιασμοί (Η.Π.Α, Καταλονία).



I
Έχουμε αναφερθεί τόσο εξονυχιστικά στην εξωτερική πολιτική των Η.Π.Α, και ορισμένα πράγματα είναι τόσο εξόφθαλμα, που δεν ξέρω αν πρέπει να γράψω κάτι. Θα θίξω συγκεκριμένα σημεία (μπορεί να επανέλθω). Εν συντομία. Ξαναζεσταμένα φαγητά. Λίγο Reagan, λίγο Rogue states που έγιναν Axis of evil [1] και το αγόρι μου, που λέει και το ελαφρόλαϊκό ασμάτιον. Είναι φανερό πως υπάρχει ιδεολογικό πρόβλημα και ιδεολογικό κενό στην προσέγγιση του Τράμπ, το οποίο γίνεται προσπάθεια να καλυφθεί με επίκλήσεις και επιστροφές στο 1945, στη δεκαετία του 1980 και στην περίοδο 1999-2003. Λίγο «κυρίαρχα κράτη», λίγο «αντικομμουνισμός», λίγο «νεοσυντηρητισμός» (και το αγόρι μου). Σε ό,τι αφορά το ζήτημα του Ιράν, έχουμε να κάνουμε καθαρά με μια εμμονή που προκύπτει λόγω Ισραήλ [2].

Εκείνο που μπορώ να σας προσφέρω ως ιδεά, σκέψη και προσέγγιση, και που θα μπορούσε να επισημανθεί, είναι η πιθανότητα η στάση και τα λόγια του Τράμπ να μην αποτελούν επιστροφή στον «νεοσυντηρητισμό», οπως φαίνεται με μια πρώτη ματιά, παρά μονάχα ονομαστικά ή ρητορικά (Ο Τράμπ δεν είναι Μπούς. Δεν με πείθει μια τέτοια άποψη. Μπορεί να θέλει να φοράει την προβιά του Μπούς και να παριστάνει τον Μπούς, αλλά δεν είναι. Ο Τράμπ είναι εθνικιστής). Σε αυτή την περίπτωση μια διάσταση μεταξύ λόγων και πράξεων θα ήταν θεμιτή και ευπρόσδεκτη.

Ίσως τον Τράμπ και την κυβέρνηση του, να μην ενδιαφέρει τίποτα από όλα αυτά. Ίσως να τους απασχολούν μονάχα δύο πράγματα. Πρώτον, η Κίνα (Κορεά, εμπορικός και οικονομικός πόλεμος) στην παγκόσμια διακρατική κλίμακα και, δεύτερον, μια μάχη στο εσωτερικό της λεγόμενης «Δύσης» ανάμεσα σε φιλελεύθερη δημοκρατία του κυρίαρχου -ίσως συντηρητικού αν όχι αυταρχικού- εθνικού κράτους και σε υπερεθνικούς φορείς και δρώντες της λεγόμενης παγκοσμιοποίησης, «μεταδυτικής» ή άλλης [3]. Με άλλα λόγια, σε ό,τι αφορά το δεύτερο, μια μάχη ενάντια στην ουσία του υπερεθνικού διατλαντικού «δυτικού» επιπέδου [4] και της ίδιας της Ευρωπαϊκής Ένωσης (όπως τουλάχιστον αυτή διαμορφώθηκε μέχρι ενός σημείου, καθώς εώς περίπου το 2003 είχαμε U.S led Globalisation). Είναι φανερό πως ο Τράμπ δεν διαθέτει το ιδεολογικό οπλοστάσιο για αυτά τα πράγματα, εξ ου και οι επικλήσεις και επιστροφές στο 1945, στη δεκαετία του 1980 και το 1999-2003.

Σε παγκόσμια κλίμακα η μόνη πολιτική μονάδα του διεθνούς συστήματος που δεν μιλάει ρητά για κυριαρχία, είναι η Ευρωπαϊκή Ένωση. Όλοι οι υπόλοιποι σε ολόκληρο τον πλανήτη είναι sovereignists. Μιλάνε για κυριαρχία.


Σημειώσεις - Επισημάνσεις

[1] Πρόσφατα, στις 6 Σεπτεμβρίου, αν δεν κάνω λάθος, γραψαμε μια δημοσίευση που αναφερόταν, μεταξύ άλλων, και σε αυτά τα ζητήματα: Rogue states, Axis of evil, πυρηνικά κ.λπ

[2] Εκτός από το Ισραήλ, υπάρχουν και άλλα, πιο σημαντικά ζητηματα στον πλανήτη. Την Συμφωνία P5+1 για το Ιράν την υπέγραψαν τα πέντε μόνιμα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας του Ο.Η.Ε (Ηνωμένες Πολιτείες, Ηνωμένο Βασίλειο, Γαλλία, Ρωσσία, Κίνα), συν η Γερμανία. Θα μπορούσε να γίνει και μια Συμφωνία P5+1 και για το Ισράηλ, στην οποία θα ενσωματώνόταν εγγυήσεις ασφάλείας και να τελείωναμε με αυτό το ζήτημα (και με τις ενοχές, τα πλέγματα και τις υποχρεώσεις «ευρωπαίων» ή «δυτικών» και λοιπών) μια και καλή. Αλλά το Ισράηλ δεν θα καθήσει σε ένα τέτοιο τραπέζι. Γιατί το Ισραήλ έχει μάθει αλλιώς και θέλει διαφορετικά πράγματα. Δεν πάει έτσι όμως. Δεν χρειάζεται να επαναλάβουμε τι ζημιά έχουν πάθει οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής από το 2003 και έπειτα.

[3] Με άλλα λόγια. Σε διακρατικό επίπεδο, οριζόντια, εχθρός είναι η Κίνα, ενώ κάθετα, σε ό,τι αφορά το υποεθνικό, εθνικό-κρατικό και υπερεθνικό επίπεδο, εχθρός είναι το υπερ-εθνικό/κρατικό επίπεδο. Εδώ βέβαια μπορείς να τρυπηθείς από τα κάτω και τα μέσα, υπό-εθνικά/κρατικά, είτε με συγκρούσεις ομάδων ταυτοτήτων είτε με αποσχίσεις, ανεξαρτησίες κ.λπ. Το υπο-εθνικό/κρατικό πεδίο μπορεί ή/και ενδέχεται να έχει ή/και να αναπτύσσει προνομιακές σχέσεις με το υπερεθνικό, κάτι που συνεπάγεται άσκηση πιέσεων σε εθνικό-κρατικό επίπεδο. Θα επανέλθουμε σε αυτό. Οι Η.Π.Α λόγω της πολιτειακής δομής τους είναι εύκολο να πάθουν ζημιά.

[4] Τα πράγματα αυτά έχουν «δυτική» καταγωγή, όπως επίσης διάφορες «μεταδυτικές» αντιλήψεις. Γι' αυτό η μάχη είναι ενδο«δυτική». Αυτή η αντιπαλότητα ή διαμάχη, στο εσωτερικό της λεγόμενης «Δύσης», θα μπορούσε να οδηγήσει, μεταξύ άλλων, σε δύο διαφορετικές εννοιολογήσεις και αντιλήψεις περί «Δύσεως». Ήδη έχει αρχίσει να διαφαίνεται μια τέτοια εξέλιξη στον ορίζοντα, τόσο με την επίκληση της Γερμανίας της Μέρκελ περί Δύσεως έναντι των Η.Π.Α του Τράμπ, όσο και με την επίκληση περι Δύσεως του Τραμπ στην Πολωνία. Οδηγούμαστε σε δύο διαφορετικές αντιλήψεις περί Δύσεως. Αυτός ο «δυϊσμός» πιθανότατα θα αποτελέσει -ήδη αποτελεί- την απαρχή της μη δεσμευτικότητας και κατόπιν της σχετικοποίησης της «Δύσης» (ας έχετε στο μυαλό σας και την πολυδιάσπαση για την οποία έχουμε μιλήσει). Θυμίζω πως η Γερμανία πριν από τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο δεν θεωρείτο «Δύση» (θα επανέλθω σε αυτό). Τα ενδεχόμενα και οι προοπτικές αυτές επιβάλλουν να ασχοληθούμε με διαυγή τρόπο με την εννοιολόγηση της «Δύσης».

Επισήμανση
Ολοκληρώνοντας θα γράψω το εξής. Όποιος και όποια καταλάβει ας καταλάβει. Οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής δεν πρόκειται να γίνουν ποτέ «παγανιστικές» ή «αθεϊστικές». Στις Η.Π.Α δεν μπορούν να επικρατήσουν ο «παγανισμός» ή/και ο «αθεϊσμός» ως ιδεολογίες. Με άλλα λόγια, οι Η.Π.Α δεν μπορούν και ούτε πρόκειται ποτέ να «εξευρωπαϊστούν» πλήρως. Η Αμερική είναι λιγοτέρο «ευρωπαϊκή» απ' ό,τι την θέλουν ορισμένοι στην «Ευρώπη» (η «Ευρώπη» εντός και όχι εκτός εισαγωγικών). Θα επανέλθω στο κομβικό αυτό ζήτημα.



II
Πρωτού αναφερθούμε, αρχικά επιγραμματικά - και στη συνέχεια αναλυτικά με τον καθένα ξεχωριστά - στους βασικούς άξονες που σχετίζονται με τα σημερινά αιτήματα απόσχισης, αυτονομίας και ανεξαρτησίας, δύο λόγια με αφορμή την Καταλονία. Κάποιος μπορεί να σκεφτει πως το επόμενο κείμενο δεν αναφέρεται άμεσα στους Καταλανούς. Αναφέρεται εάν διαβάσει κανείς μέσα στις γραμμές αυτά που πρέπει:

Το μεγαλύτερο ακρατικό έθνος στην Ευρώπη... είναι οι Οξιτάνοί (Occitans). Οι Οξιτάνοί, οι οποίοι κατοικούν στο γαλλικό και μεσογειακό νότο, έγιναν «Γάλλοι» (Français), μέσω μιας διαδικασίας φραγκοποίησης, μέσω ενός Παν-Εθνικισμού/Φραγκισμού (που είναι άγνωστος και ακαταχώρητος, σε σχέση π.χ με τον Παγγερμανισμό ή τον Παναραβισμο), και της σύνδεσης του με τον πολιτικό-φιλελεύθερο εθνικισμό (δίκαιο εδάφους) και τον ριζοσπαστικό κοσμικισμό-σεκιουλαρισμό, κατά τους τελευταίους δύο αιώνες. Με παρόμοιο τρόπο επιδιώχθηκε οι Καταλανοί, μέσω του ισπανικού εθνικισμού, ο οποίος είναι καστιγιάνικος, να γίνουν «Ισπανοί». Η διαφορά Γαλλίας και Ισπανίας είναι πως το ισπανικό κράτος δεν υπήρξε ποτέ, ούτε αρκετά ισχυρό, ούτε ριζοσπαστικά κοσμικιστικό (secularist), ώστε να καταπιέσει και να εξαφανίσει π.χ τα καταλανικά και τις μη καστιγιάνικες γλώσσες (Η Τουρκία ακολουθεί κατά γράμμα τη Γαλλία σε πολύ περισσότερα πράγματα απ' ό,τι πιστεύουν αρκετοί «Ευρώπαίοι»).

Τα γαλλικό κράτος επικράτησε μέσω της μισαλλοδοξίας (intolerance) του, εκεί που το ισπανικό απέτυχε (φυσικά η αδυναμία του ισπανικού κράτους είχε συνέχεια: εμφύλιος). Το γαλλικό κράτος σε όλα τα ζητήματα που σχετίζονται με πολιτισμό, από τη γλώσσα μέχρι τη θρησκεία, είναι το ακριβώς αντίθετο της πολυδιαφημιζόμενης «ανοχής» ή «ανεκτικότητας» (τα προηγούμενα αποτελούν ιδεολογικά και κοινωνικά χαρακτηριστικά και γεννήματα των αγγλοσαξωνικών προτεσταντικών -κυρίως καλβινιστικών- κοινωνιών και όχι των γαλλικού-φραγκικού κοσμικισμού-σεκιουλαρισμού). Αυτό που έκαναν πολιτειακά οι Άγγλοι με τους Σκώτους (ή Σκωτσέζους), τους Ουαλούς και τους Ιρλανδούς (βόρειους) δεν θα μπορούσαν ποτέ να το κάνουν οι Φράγκοι-Γάλλοι με τους Βρετόνους, τους Arpitan και τους Οξιτάνούς. Οι «Γάλλοι» απλά τους εξαΰλωσαν, τους «αφομοίωσαν» ολοκληρωτικά και τους εξαφάνισαν από προσώπου ιστοριο/βιβλιο-γραφικής, νομικής και πολιτικής γης.

Μέσα στους αιώνες, άπειροι «Γάλλοι», έχουν μεταναστεύσει στην Καταλονία. Άντε τώρα ο Καστιγιάνος να αφομοιώσει τον Οξιτάνό, ο οποίος δεν είχε μια δική του Βαρκελώνη και μετανάστευσε στην Καταλονία από τη Γαλλία... Να σου οι... republicanos... Μα τι στο καλό; Όλοι οι Καταλανοί -και οι Βάσκοι- ήταν «αριστεροί»; (Στις μέρες μας όλοι οι Σκωτσέζοι είναι «κεντροαριστεροί» και «ευρωπαϊστές», και όχι... Σκωτσέζοι. Γελάει ο κόσμος). Προσωπικά, ποτέ δεν με έπεισε η ολοκληρωτική - ας το επαναλάβω, η ολοκληρωτική - «κοινωνικοποίηση» των επαναστάσεων και των εμφυλίων. Πάντα υπάρχει κάτι που υποβόσκει ή έχει εξαφανιστεί λόγω της επίσημης ηγεμονεύουσας ερμηνείας και ιστοριογραφίας ή μέσω της απόλυτης προσπάθειας «κοινωνικοποίησης» και «αριστεροδεξιοποίησης» τους''.

Τα προηγούμενα από δημοσίευση στην Κοσμοϊδιογλωσσία στις 22 Μαΐ 2017.

Κυρίες και κύριοι, φίλες και φίλοι. Ό,τι έκανε ο Μουσταφά Κεμάλ με τους Κούρδους έκανε ο Φρανθίσκο Φράνκο με τους Βάσκους (αφήστε για λίγο στην άκρη τους Καταλανούς). Και οι δύο προηγούμενοι, έκαναν ό,τι είχαν ξεκινήσει κάποιοι άλλοι παλαιότερα (με τους Οξιτάνούς και όχι μόνο): ''Το 1789 η γαλλική, δηλαδή η φράγκικη, δεν ήταν η γλώσσα του Φράγκικού Βασιλείου (French Kingdom), παρά μόνο των ελίτ του. Ήταν αδιάφορο για τους μονάρχες της Φραγκίας ποιά γλώσσα μιλούσαν οι υπηκόοι τους, οι ντόπιοι, με τις τοπικές-περιφερειακές γλώσσες και διαλέκτους (patois) τους. Το 1794 ο Abbé Grégoire παρουσιάσε έκθεση για το πως να εξαφανιστούν οι patois και να παγκοσμιοποιηθεί (universalise) η γαλλική, δηλαδή η φραγκική, γλώσσα [Report on the necessity and means to annihilate the patois and to universalise the use of the French language. Rapport sur la Nécessité et les Moyens d'anéantir les Patois et d'universaliser l'Usage de la Langue française]. Εκείνη την περίοδο, από τα τριάντα (30) περίπου εκατομμύρια κατοίκους της Γαλλίας-Φραγκίας (France), μόλις τα τρία (3) εκατομμύρια μιλούσαν τη γαλλική-φραγκική. Ο Grégoire καταμέτρησε πάνω από 25-30 patois, συμπεριλαμβανομένων και των οκτώ γλωσσών στις οποίες αναφέρθηκα νωρίτερα [*]. Ο Bertrand Barère θεωρούσε πως ο μόνος τρόπος να προοδεύσει η Γαλλία ήταν μέσω της καταστροφής των patois, κάτι που δε συνέβη, δεν έγινε κατορθωτό, κατά τη διάρκεια της επαναστατικής περιόδου, αλλά περίπου έναν αιώνα αργότερα, από τη Troisième République. Στις αρχές του 20ου αιώνα απαγορεύτηκαν, με διάφορους τρόπους, η βρετονική, η βασκική και η φλαμανδική (την ίδια περίπου περίοδο βρίσκεται σε εξέλιξη η τρομακτικά βιαίως επιβληθείσα εθνοκρατική ταυτότητα του μονοκομματικού κεμαλικού καθεστώτος)'' [22 Μαΐ 2017].

Αλλά οι άνθρωποι δεν ασχολούνται με τη ρίζα και την ουσία των πραγμάτων (Έχουμε μιλήσει κατ' επανάληψη και για τα top-down secularists modernization through westernization monements. Έχει σημασία η φράση «στις αρχές του 20ου αιώνα»). Όσες και όσοι παρακολουθούν και διαβάζουν αρκετό καιρό αντιλαμβάνονται πως αναφερόμαστε σε συγκεκριμένες θεματικές που διαπλέκονται μεταξύ τους.

Σημειώσεις
[-] Ο λεγόμενος Ατατούρκ άλλαξε φυσικά τα φώτα - και το αλφάβητο - και των Τούρκων, όχι μονάχα των Κούρδων.

[*] Οι οκτώ γλώσσες στις οποίες αναφέρεται το κείμενο είναι οι εξής: Οξιτάνική (με έξι διαλέκτους), Αλσατική Αλεμαννική, Κορσικανική, Francique mosellan, Βρετονική, Καταλανική, Βασκική, Φλαμανδική.

19 Σεπτεμβρίου 2017

`~.






.~`~.

Σχολιασμός.




Πέντε κράτη υπάρχουν όλα κι όλα στον πλανήτη που λειτουργούν ως δεσμοί και μεταβάσεις από ήπειρο σε ήπειρο, που συνδέουν εδαφικά ήπείρους μεταξύ τους, έχουν εδαφική συνέχεια σε δύο από αυτές, και μπορούν να χαρακτηριστούν ως διηπειρωτικά ή υπερ-ηπειρωτικά κράτη (transcontinental or intercontinental). Μόλις πέντε κράτη σε ολόκληρο τον πλανήτη. Η Αίγυπτος, η Τουρκία, η Ρωσσία, το Καζακστάν και η Κολομβία. Υπό προϋποθέσεις και αναλόγως τον ορισμό και τα όρια της «Ευρώπης» (αυτή η έννοια λάστιχο είναι το ζήτημα από την εγκαθίδρυση, επιβολή και κυριαρχία της ευρωκεντρικής ιδεολογίας και ιστοριογραφίας και ύστερα), σε αυτή την κατηγορία μπορούν να συμπεριληφθούν η Γεωργία και το Αζερμπαϊτζάν.

Μια κατώτερη κατηγορία κρατών είναι τα ασυνεχή εδαφικά διηπειρωτικά ή υπερ-ηπειρωτικά κράτη. Εδώ ανήκουν οι παλαιές αποικιακές δυνάμεις της ατλαντικής Ευρώπης (λόγω dependent / overseas territories κ.λπ), φυσικά οι Ηνωμένες Πολιτείες (εκτος ΑφροΕυρασίας, δηλαδή κεντρικής ηπείρου, όμως) και αναλόγως τον ορισμό, η Ιαπωνία, η Ινδονησία (το σημαντικότερο νησιωτικό κράτος στον πλανήτη) και ορισμένες ακόμη. Υπό προϋποθέσεις σε αυτή την κατηγορία μπορούν να ενταχθούν η Ιταλία και η Ελλάδα.

Επισημάνσεις
[-] Ό,τι έκανες ιστορικά, είτε στην προκλασική και κλασική περίοδο, είτε στη λεγόμενη ελληνιστική, ειτε σε αυτήν της ορθόδοξης ρωμαϊκότητας, είτε αργότερα, το έκανες έχοντας ως άξονα-βάση σου αυτά τα τρία, από τα μόλις πέντε παρακαλώ, δι/υπερ-ηπειρωτικά κράτη-περιοχές σε ολόκληρο τον πλανήτη (Αίγυπτος, Τουρκία, Ρωσσία). Αυτός είναι και ένας από τους βαθύτερους λόγους που ο αφανισμός, το ξερίζωμα ή η εξαφάνιση σου κρίθηκε απαραίτητη. Διότι αποτελούσες φυσικό ιστορικό οργανισμό που συνέδεε αυτές τις περιοχές. Από την εποχή που η Μίλητος αποτελούσε την πλουσιότερη Πόλη του ελληνικού κόσμου μέχρι τους εμπόρους της οθωμανικής περιόδου (ή/και τους Σαρακατσάνους, οι οποίοι ήταν διασκορπισμένοι παντού και ανεβοκατέβαιναν πέρα-δώθε), η κίνηση σου ήταν από την Κριμαία ή τον Δούναβη και τα παράλια του Πόντου ή του Καυκάσου, μέσω του ηπειρωτικού κορμού, του Αιγαίου και της Ανατολίας, στην Κοίλη Συρία, τον Νείλο και την ανατολική Μεσόγειο (Φυσικά, καθόλου δεν παραξενεύει πως είναι ακριβώς αυτοί οι χώροι που -πότε με τη τάδε, πότε με τη δείνα ιδεολογική αφορμή-, είναι «επικίνδυνοι» και στους οποίους δεν πρέπει να κοιτάς και να έχεις μαζί τους επαφές, παρά να αποκοπείς έχοντας στραμμένο το κεφάλι σου αλλού). Ο,τι έκανε αυτό που -συμβατικά μάλλον- ονομάζουμε «Ελληνισμός», το έκανε έχοντας ως βάση του αυτόν τον άξονα ή αυτό το τοξο, που δημιουργούν τα τρία αυτά διηπειρωτικά κράτη-περιοχές, με κατεύθυνση-άνοιγμα προς ανατολάς και μερικώς προς τη μεσογειακή δύση (τώρα πως μας προέκυψε Ολλανδία και Ρήνος είναι... άλλου παπά ευαγγέλιο). Αυτός είναι ο βαθύτερος λόγος του ιστορικού ξεριζωμού και αφανισμού από τους επί χιλιετίες ιστορικούς σου χώρους. Άλλωστε, ακόμη και σήμερα, υπάρχουν διάσπαρτοι Τούρκοι, Ούγγροι, Άραβες ή/και Κικράσιοι-Τσερκέζοι σε όλα τα Βαλκάνια, την κεντρική Ευρώπη και τη βόρεια Μέση Ανατολή, παρά τους εθνικισμούς. Εσύ όμως εξαϋλώθηκες. Όσο υπήρχες ως ιστορικός οργανισμός, ο χώρος αυτός δεν μπορούσε να κατακερματιστεί, να διασπαστεί ολοκληρωτικά, και να πάψει να λειτουργεί οργανικά. Έπρεπε να ξεριζωθείς και να αφανιστείς (και φυσικά να ενσωματωθείς και να αφομοιωθείς. Αυτό είναι το τελευταίο χρονικά στάδιο του αφανισμού ή της εξαϋλώσης, που ονομάζεται «δυτικοποίηση» ή/και «εξευρωπαϊσμός»).

[-] Καθόλου περίεργο φυσικά που το κρατίδιο κατάντησε ανάπηρο και που έχει τα σημερινά του χάλια. Είναι σχεδόν νομοτελειακό καθώς λειτουργεί ως μια κατασκευή που αποκόπτεται από το ιστορικό-γεωγραφικό της χώρο και περιβάλλον στρεφόμενη εις βάρος του, δημιουργώντας και αναπτύσσοντας εσωτερικά στρεβλώσεις και παθογένειες και λειτουργώντας ως βαρίδι επ' αυτού. Έχουμε επισημάνει αλλού πως το Δουκάτο των Αθηνών (το οποίο λειτουργεί ως εργαλείο) έρχεται και δημιουργει-αποτελεί μια τομή και μια ασυνέχεια με όλη την υπόλοιπη γεωϊστορική και γεωφυσική περίοδο του χώρου στον οποίο βρίσκεται, αποτελώντας μια ανωμαλία, με τον τρόπο που λειτουργεί, σε μια φυσική τάξη πραγμάτων. Και εάν συνεχίσει έτσι: στα Σάλωνα σφάζουν αρνιά, στη Λαμία και στα Φαρσάλα πουλάνε χαλβά και στην Καλαμπάκα αιγοπρόβειο γάλα. Το πλέον ευνοϊκό και αισιόδοξο σενάριο είναι ο Αλιάκμονας.

[-] Οι αυτοκρατορίες που περιλάμβαναν στους κόλπους τους εδάφη από ένα ή περισσότερα υπέρ/δι-ηπειρωτικά κράτη, δηλαδή που ήταν και οι ίδιες τέτοιες ως διηπειρωτικοί ανοιχτοί αυτοκρατορικοί χώροι, ήταν: η Αιγυπτιακή και η Περσική, η Αλεξανδινή-Μακεδονική (ή τα μετα-αλεξανδρινά βασίλεια), η Ρωμαϊκη της πολυθεϊστικής και της μονοθεϊστικής περιόδου («Βυζάντιο») με πρωτεύουσες αντίστοιχα τη Ρώμη και τη Νέα Ρώμη, η Οθωμανική (επίσης πρωτεύουσα η Κωνσταντινούπολη), η Τσαρική-Ρωσσική, οι ΙρανοΠερσικές αυτοκρατορίες των Σασανίδων και των Σαφαβίδων (μονοθεϊστικές και οι δύο αλλά ενσωματώνοντας στοιχεία πολυθεϊσμού), των Τιμουριδών και τα Χαλιφάτα Ομεϋαδών και Αββασιδών. Θα επανέλθουμε στο τι παρήγαγαν και πως λειτούργησαν όλες οι προηγούμενες, δημιουργώντας και ολοκληρώνοντας για πρώτη φορά στην ανθρώπινη ιστορία ανοιχτούς χώρους με ελεύθερη και έντονη κυκλοφορία. Κατά τους νεώτερους χρόνους οι Άγγλοι και οι Γάλλοι δημιούργησαν, για πρώτη φορά, τις δικές τους ασυνεχείς σποραδικές θαλάσσιες ατλαντικές αυτοκρατορίες και ουσιαστικά οδήγησαν σε κατακερματισμό και πολυδιάσπαση -μέσω της δημιουργίας ασυνέχειών και τομών- τα προηγούμενά συνεχή εδαφικά διηπειρωτικά κράτη-χώρους (Νωρίτερα, στην ανατολική Μεσόγειο, με παρεμφερή τρόπο είχαν λειτουργήσει οι Λατίνοι -οι οποίοι όμως είχαν ιστορικούς δεσμούς και οργανικές φυσικές σχέσεις με το χώρο- και οι Φράγκοι, που δεν είχαν. Οι Λατίνοι και οι Φράγκοι της παλαιότερης εποχής, σε αντίθεση με τους Άγγλους και τους νεώτερους Φράγκους-Γάλλους, δεν κατάφεραν να δημιουργήσουν διηπειρωτικούς ανοιχτούς αυτοκρατορικούς χώρους σαν και αυτούς που δημιούργησαν οι προαναφερόμενοι συγκαιρινοί τους στα ανατολικά. Ακόμη και σήμερα γι' αυτο παλεύουν οι ΦράγκοΑλαμαννοί ή ΓαλλοΓερμανοί, αλλά η γεωγραφική τους τοποθέτηση και η κεντρική τους γεωγραφία είναι τέτοια, που δεν μπορεί να αποτελέσει συνεχής δι/υπερ-ηπειρωτική εδαφική ανοιχτή περιοχή, λόγω της θέσης τους ως απώτατο δυτικό άκρο-παρωνυχίδα της Ευρασίας και βορειοδυτικό άκρο της ΑφροΕυρασίας. Να συνδέσουν ηπειρωτικά τι; Γι' αυτο τα δύο από τα πέντε προαναφερθέντα στην αρχή διηπειρωτικά ή υπερ-ηπειρωτικά κράτη, τα οποία έχουν αξία και βαρύτητα από μόνα τους, είναι καθοριστικής σημασίας και γι' αυτούς).

Σχολιασμοί.


I
18 Σεπτεμβρίου.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής υπήρξαν ηγέτιδα δύναμη πίσω από τα ουνιβερσαλιστικά (universalist) ιδεώδη, τις αξιώσεις και τα πρότυπα που προωθήθηκαν μετά το 1918, το 1945 και το 1989 (τις αξιώσεις, τα πρότυπα και τα ιδεώδη αυτά οι άνθρωποι έμαθαν κατά τη διάρκεια του 20ου αιώνα να τα ονομάζουν «δυτικά», αναφερόμενοι σε μια «Δύση»).

Η απομάκρυνση και η διεύρυνση του χάσματος μεταξύ των δύο πλευρών του Ατλαντικού, η οποία ξεκίνησε τουλάχιστον από την περίοδο του Μπούς, συνεχίστηκε επί Ομπάμα, για να καταλήξουμε στον Τράμπ και στο “America first”, φανερώνει την οπισθοχώρηση ή το 'τέλος' του «δυτικού» ουνιβερσαλισμού (universalism) και την διάσπαση ή αποσύνθεση της λεγόμενης «Δύσης» (η οποία ελάχιστη σχέση έχει, παραδείγματος χάριν, με τον Αλκιβιάδη ή τον Πάπα Ιωάννη Φιλάγαθο / Pope John XVI -ο οποίος θεωρήθηκε Αντιπάπας-, παρά αποτελεί προϊόν, παράγωγο και αποτέλεσμα του νεώτερου διατλαντικού χώρου).

Η προηγούμενη εξέλιξη, ενισχύει και επιταχύνει την «αποδυτικόποίηση» του πλανήτη.

Σημειώσεις-Επισημάνσεις
[-] Επί Ομπάμα οι σχέσεις Η.Π.Α και Ε.Ε ή «Αμερικής» και «Ευρώπης» έφτασαν στο ναδίρ, στο χειρότερο σημείο τους εδώ και 70-80 χρόνια, από τη δεκαετία του 1930. Παρότι «συμπαθητικός» και «επικοινωνιακός» αυτή υπήρξε η πραγματικότητα. Ο Ομπάμα, ο οποίος δέχθηκε -και αυτός- τρομακτικές εσωτερικές πιέσεις (η διαχείριση τους όμως και το κλίμα ήταν εντελώς διαφορετικά απ' ό,τι στην περίπτωση Τράμπ), κατηγορήθηκε επίσης για soft neo-isolationism (Θα επανέλθουμε με άλλο σημείωμα για την ομιλία του Τράμπ, όπως και άλλων, στον Ο.Η.Ε).

[-] «Και εις ανώτερα»: 1. Debt soars past $20 trillion mark for first time (The Washington Times). 2. The U.S. is now over $20 trillion in debt — here’s how it got there (MarketWatch).

[-] Οι όροι διάσπαση ή αποσύνθεση της «Δύσης» είναι δημοφιλείς. Ωστόσο, από εδώ έχουμε μιλήσει και γράψει αρκετά για πολυδιάσπαση. Έννοιες όπως post-western, post-secular και διεργασίες όπως απο-εκκοσμίκευση, απο-αποικιοποίηση και από«δυτικοποίηση», δεν είναι άσχετες μεταξύ τους. Η εξέλιξεις αυτές δεν ενισχύουν και δεν επιταχύνουν μόνάχα την απο«δυτικόποίηση» του Πλανήτη, αλλά και της ίδιας της «Δύσης».

[-] Μελλοντικά, θα προσπαθήσουμε να ασχοληθούμε -για μια ακόμη φορά- με αυτό που ουδείς αξιώνεται να ασχοληθεί. Δηλαδή με την ιστορία και τον ορισμό της «Δύσης» και την καταγωγή και γέννεση της έννοιας «Ευρώπη». Το τελευταίο, ως πραγματικότητα, είναι εξαιρετικά πιο σύνθετο και απαιτεί περισσότερη εκλέπτυνση σε σχέση με το πρώτο, το οποίο λειτούργησε από τα γεννοφάσκια του, ως σύνθημα.


II
Ήπειροι κατά τα τελευταία 137 χρόνια (1880-2017)
Πληθυσμός
1880
1. Ασία: 835 εκατομμύρια
2. Ευρωπη: 315 εκατομμύρια
3. Αφρική: 205 εκατομμύρια [*]
4. Αμερική: 95 εκατομμύρια [*]

2017
1. Ασία: 4.4 δισεκατομμύρια
2. Αφρική: 1.2 δισεκατομμύρια
3. Αμερική: 1.0 δισεκατομμύριο
4. Ευρωπη: 740 εκατομμύρια

Ποσοστά επί του συνολικού παγκόσμιου πληθυσμού

1880
1. Ασία: 57-58%
2. Ευρωπη: 21-22%
3. Αφρική: 14%
4. Αμερική: 6.5%

2017
1. Ασία: 58-59%
2. Αφρική: 16%
3. Αμερική: 13.5%
4. Ευρωπη: 9.8%

Σημειώσεις-Επισημάνσεις
[*] Το έγγραφο του 1880, από το οποίο αντλώ στοιχεία, προσμετρά την Αμερική ενιαία, βόρεια και νότια. Ο αριθμός για την Αφρική ίσως να είναι κάπως φουσκωμένος.

[-] Ως Ευρώπη συνήθως εννοούνται άπαντες, δυτικά από τα Ουράλια Όρη, δηλαδή συμπεριλαμβάνεται και η ευρωπαϊκή Ρωσσία. Το 9.8% λοιπόν είναι το ποσοστό επί του παγκόσμιου πληθυσμού για το σύνολο αυτής της περιοχής. Για την Ε.Ε το ποσοστό είναι 6.8% (με το Ηνωμένο Βασίλειο). Δίχως το Ηνωμένο Βασίλειο είναι γύρω στο 5.9%, ενώ για την ευρωζώνη κυμαίνεται περίπου στο 4.5% επί του παγκόσμιου πληθυσμού.

[-] Η Αμερική ως ήπειρος (βόρεια και νότια) έχει τη μεγαλύτερη πληθυσμιακή αύξηση σε ποσοστιαία βάση, κατά τα προηγούμενα 137 έτη. Αύξηση πάνω απο δέκα (10) φόρες. Ακολουθεί η Αφρική με αύξηση πάνω από πέντεμησι (5.5) φορές. Έπειτα η Ασία, 3.5 και πλέον φορές και τέλος, η Ευρώπη, λίγο πάνω από δύο (2) φορές. Συνολικά ο πληθυσμός του πλανήτη πενταπλασιάστηκε. Από 1.45 δισεκατομμύρια το 1880 ξεπέρασε τα 7.5 δισεκατομμύρια κατά το τρέχον έτος.

[-] Μπορεί να παρουσιάστούν μελλοντικά και στοιχεία για την πληθυσμιακή εξέλιξη ορισμένων ευρωπαϊκών κρατών κατά τα τελευταία 137 χρόνια.


III
Τα τελευταία τέσσερα χρόνια έχουμε αναφερθεί κατ' επανάληψη, με κείμενα, αναλύσεις και παραθέματα, στα ζητήματα της Σκωτίας και της Καταλονίας, τα οποία φυσικά δεν είναι τα μόνα. Θα επαναφέρουμε μέσα στις επόμενες ημέρες, συμπυκνώνοντάς, τους βασικούς άξονες από τους οποίους προκύπτουν και με τους οποίους σχετίζονται οι αξιώσεις και τα ζητήματα αυτά. Πάντως είναι μάλλον διασκεδαστικό να βλέπεις όσες και όσους π.χ, ήταν θετικοί με τα αιτήματα της Σκωτίας να είναι αρνητικοί στην περίπτωση της Καταλονίας, και το ανάποδο. Φυσικά υπάρχουν και άλλες περίπτώσεις: Θετικοί για το Θιβέτ ή/και το Κόσοβο, αρνητικοί για την Κριμαία, θετικοί για το Ιρακινό Κουρδιστάν κ.ο.κ. Το προηγούμενο φανερώνει πως η θέση και η στάση της συντριπτικής πλεοψηφίας των ανθρώπων δεν εξαρτάται από αυτό καθεαυτό το ζήτημα της αυτονομίας, της απόσχισης ή της ανεξαρτησίας, αλλά από την ιδεολογική τοποθέτηση και το πλαίσιο (Ηνωμένο Βασιλείο, Ευρωπαϊκή Ένωση, Ρωσσία, Τουρκία, Κίνα κ.λπ) και φυσικά από το ποια εθνική ή υπερεθνική, περιφερειακή ή εξωπεριφερειακή δύναμη εξυπηρετείται απο αυτές τις αξιώσεις [*].

Θα πρέπει να επισημανθεί βέβαια, πως πράγματι το πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι ιδιαίτερο και λόγω της δομής και της λειτουργίας του ενισχύει -αν όχι τροφοδοτεί- τέτοιες τάσεις (θα επανέλθουμε στο συγκεκριμένο). Η Ευρωπαϊκή Ένωση ως περιβάλλον, λειτουργίες και δομή, διαμορφώνει ευνοϊκές συνθήκες για τέτοιες αξιώσεις (αποσχίσεις, αυτονομίες ή ανεξαρτησίες). Με ακριβώς αντίθετο τρόπο, δηλαδή ως δομή ανάσχεσης και συγκράτησης τέτοιων αξιώσεων και τάσεων, λειτουργεί ο Οργανισμός Συνεργασίας της Σαγκάης.

Σημείωση
[*] Παραδείγματος χάριν, ορισμένοι οι Ατλαντιστές (προκειμένου να ευθυγραμμιστούν με αυτονόητα συμφέροντα και να διαμορφώσουν ή να επηρεάσουν με συγκεκριμένο τρόπο και προς συγκεκριμένη κατέυθυνση την «κοινή γνώμη»), ισχυρίζονταν πως στην περίπτωση της Κριμαίας θα μπορούσε να δημιουργηθεί προηγούμενο π.χ, για την Θράκη. Κάτι τέτοιο όμως, φυσικά, δεν ισχύε στην περίπτωση του Κοσόβου ούτε ισχύει για την περίπτωση του Ιρακινού Κουρδιστάν (ή/και της Σκωτίας για έναν Ευρωπαϊστή) κ.ο.κ... Άλλωστε, εάν η Κίνα ανησυχεί για το Ιρακινό Κουρδιστάν (την περιγραφική ονομασία του οποίου θα δώσουμε την ημέρα των αποτελεσμάτων του δημοψηφίσματος), λόγω π.χ της περιοχής Xinjiang, ε, εσύ μπορεί να κάνεις και μια θυσία για τα συμφέροντα των συμμάχων και των εταίρων σου...

[-] Βέβαια, τα ζητήματα αυτά είναι ευρύτερα και δεν επηρεάζονται από τα συμφέροντα μιας κομματικής γιάφκας ή/και εξαρτημένης κλίκας του κρατιδίου, ή από την διαμόρφωση της «κοινής γνώμης» σε αυτό.

15 Σεπτεμβρίου 2017

Σχολιασμός II.



α΄

Ο πληθυσμός της Ευρωπαϊκής Ένωσης κατά την 1.1.2017 εκτιμήθηκε σε 512 εκατομμύρια. Συγκεκριμένα 511.805.1. Κατά τη διάρκεια του 2016 γεννήθηκαν στην Ε.Ε 5.1 εκατομμύρια μωρά, 11.000 χιλιάδες περισσότερα παρακαλώ απ' ό,τι το 2015 (Πέρυσι, η Ευρωπαϊκή Ένωση είχε για πρώτη φορά φυσική πληθυσμιακή μείωση, αλλά με τις εισαγωγές εξισορροπήθηκε το πράγμα). Όμως κατά την ίδια περίοδο, δηλαδή το έτος 2016, πέθαναν και 5.1 εκατομμύρια άνθρωποι. Είχαμε δηλαδή σταθερότητα ή μηδενική φυσική πληθυσμιακή αύξηση. Έτσι λοιπόν διαβάζουμε: ''The population change (positive, with 1.5 million more inhabitants) was therefore due to net migration''.

Ο πληθυσμός, λοιπόν, στην Ευρωπαϊκή Ένωση των 28 κρατών-μελών των 500 και πλέον εκατομμυρίων ανθρώπων (median age 42.6 years), μέσα στο έτος 2016, αυξήθηκε κατά 1.5 εκατομμύριο. Το ίδιο διάστημα ο πληθυσμός της Τουρκίας (median age 31.4 years) αυξήθηκε κατά 1 εκατομμύριο 73 χιλιάδες και 818 ανθρώπους.

Τους γερμανοκεντρικούς (γερμανόφιλους ή αντιγερμανούς) τους πληροφορούμε πως τα στοιχεία για τη χώρα του άμεσου ενδιαφέροντος τους έχουν ως εξής: Ο πληθυσμός της Γερμανίας, κατα την Ε.Ε, εκτιμήθηκε σε 82.8 εκατομμύρια ενώ κατά τις γερμανικές αρχές σε 82.3 εκατομμύρια (median age 45.8 years. This means that half of Germany’s population was older than 45.8 years, while half was younger). Ο πληθυσμός της Γερμανίας -πάντα κατά την Ε.Ε- αυξήθηκε μεταξύ 1.1.2016 και 1.1.2017 από 82.17 σε 82.8 εκατομμύρια (620.000 περίπου). Ωστόσο, κατά το έτος 2016 γεννήθηκαν 770 χιλιάδες παιδιά και πέθαναν 920 χιλιάδες άνθρωποι. Άρα η Γερμανία είχε φυσική πληθυσμιακή μείωση κατά περίπου 150 χιλιάδες ανθρώπους (όλα τα μεγέθη τα παραθέτουν στρογγυλά οι ευρωκράτες). Αφήνεται να εννοηθεί πως: The population change (positive, with 620 thousands more inhabitants) was therefore due to net migration. Λίγο κάτω από εκατομμυριάκι πρέπει να τσίμπησε το Germanicum (150+620 = 770.000).

Στην Ελλαδα γεννήθηκαν 92.800 μωρά και πέθαναν 118.800 άνθρωποι (έχουν μια μανία με το 8 οι άνθρωποι της Ε.Ε ή είναι ιδέα μου;). Ο πληθυσμός της Ελλάδας κατά την 1.1.2017 εκτιμήθηκε σε 10.757.3. Ένα χρόνο πριν ήταν 10.783.7.

β΄

Fertility trends: Fewer children… and later in life. Life expectancy continues to grow… So: Immigration has become an important factor in recent population change… Βέβαια η προηγούμενη συλλογιστική εμπεριέχει ή ενσωματώνει ορισμένες προϋποθέσεις και προκείμενες... and enlargement will not change these patterns, although some former immigration flows will become cross-border mobility within the Union, παρατηρούσαν το 2004.

Είδατε προβλήματα που έχουν οι υποτιθέμενες «υπερδυνάμεις».;

Το 2001 η Ευρωπαϊκή Ένωση είχε 15 κράτη-μέλη. Οι κοινωνίες που εισήλθαν στην Ε.Ε, αύξησαν τα πληθυσμιακά μεγέθη της, δεν ηταν όμως ιδιαίτερα νεανικές, και όχι μόνο: Enlargement has raised the EU population by 20%... but only increased its GDP by 4.5%... The enlarged Union will still be marked by accelerated ageing in less than a decade... as fertility has been very low in the new Member States for more than a decade... Και κάπως έτσι: The median age in the EU-28 increased by 4.3 years between 2001 and 2016, rising from 38.3 years to 42.6 years.

Όταν ο πληθυσμός παραμένει σταθερός (births=deaths) δεν είναι σαν να μην συμβαίνει τίποτα, αυξάνεται η (διά)μέση ηλικία (πόσο μάλλον όταν ο πληθυσμός μειώνεται, δηλαδή οταν deaths>births). Γαμώτο! Ο άνθρωπος δεν δημιουργήθηκε με εξελικτικά σωστό τρόπο - σε σχέση με τις επιθυμίες μας (γενικότερα ο άνθρωπος αποτελεί πρόβλημα γι' αυτούς). Πρέπει να τον επανακατασκευάσουμε (σκέφτονται) - όχι μόνο για να επιτύχουμε zero population growth και γιατί η φυσική πληθυσμιακή μείωση (με την οποια δεν βάζουμε και τα κλάματα, δεν μας χαλάει, κιόλας) θα εξισορροπείται από το προηγούμενο (zpg) και το net migration, αλλά και - προκειμένου να αντιμετωπίσουμε τον, ή να μην έχουμε, 'overpopulation'. Ave EuroSecular-TransWestern Malthus, morituri te salutant.

Σχολιασμός I.



Δεν υπάρχει τίποτα που να έχει συμβάλλει στην παρακμή και αποδυνάμωση της Ελλάδας, και να μην έχει έρθει ή εισαχθεί από την «Ευρώπη» ή/και τη «Δύση». Τίποτα. Η Ελλάδα μπορεί να μην διαθέτει το ουσιώδες, δηλαδή θεσμούς και ανεξάρτητες -από την κομματική δικτατορία επί της κοινωνίας και την κομματική κατοχή επί του κράτους- εσωτερικές λειτουργίες και δομές, αλλά η σημερίνη της κατάσταση [1] και η -σχεδόν υπαρξιακή- κρίση που διέρχεται η χώρα, δεν οφείλεται αποκλειστικά και μόνον σε αυτό. Και τούτο για τον εξής απλό λόγο: διότι στις μέρες μας ολόκληρες κρατικές κοινωνίες της «Ευρώπης» και της «Δύσης» -που διαθέτουν τα προηγούμενα [2]- αποσυναρμολογούνται ή αποσυντίθενται και αυτοκαταλύονται ακολουθώντας συγκεκριμένες στάσεις, ιδέες και αντιλήψεις και εφαρμόζοντας συγκεκριμένες πολιτικές [3]. Είναι αυτές οι τελευταίες, τις οποίες ενστερνίστηκε και μετέβαλλε σε λάβαρα «εκσυγχρονισμού» της η Ελλάδα, που συνέβαλλαν περισσότερο από ότιδήποτε άλλο στη σημερινή της κατάσταση. Η παρακμή και η κατάπτωση, η αποδυνάμωση και η συρρίκνωση της Ελλάδας είναι ευθέως ανάλογη του βαθμού «εξευρωπαϊσμού» της. Αυτό δεν τολμούν να παραδεχτούν πόσο μάλλον να ξεστομίσουν.


Σημειώσεις-Επισημάνσεις

[1] Η ανυπαρξία ή η έλλειψη θεσμικής επάρκειας, το θεσμικό πρόβλημα, είναι δομικό και χρόνιο στην Ελλάδα και κανένας δεν το αγνοεί και δεν το υποτιμά. Αλλά δεν είναι μονάχα αυτό που ερμηνεύει ή εξηγεί τις συγκεκριμένες συνθήκες και τη συγκεκριμένη πρωτοφανή κατάσταση στην οποία βρισκεται η Ελλάδα (δες και 3). Άλλωστε η χώρα πέρασε μια τρομακτική, σε έκταση και βάθος, κρίση εμπιστοσύνης στους θεσμούς του κράτους, και γενικότερα κρίση διακυβέρνησης (κάτι το οποίο ουδείς αναφέρει ή όλοι φαίνεται να έχουν λησμονήσει), και πρωτού φτάσει στην λεγόμενη οικονομική κρίση και αφού είχε εντονότατο δημογραφικό πρόβλημα. Περάσε μια ξεκάθαρη κρίση κοινωνικής τους νομιμοποίησης (των θεσμών και της διακυβέρνησης). Η απαξίωση των πολιτικών κομμάτων και των κυβερνήσεων ήταν ολοκληρωτική (τότε, πόσο μάλλον τώρα). Τα κόμματα κατατάσσονταν σε όλες τις έρευνες, σταθερά, τουλάχιστον κατά τη τελευταία δεκαετία-δεκαπενταετία, στις τελευταίες θέσεις του δείκτη εμπιστοσύνης θεσμών. Από δεκάδες οργανισμούς, θεσμούς κ.λπ, βρίσκονταν στον πάτο (στις πρώτες θέσεις ήταν συνήθως το πυροσβεστικό σώμα και η εθνική μετεωρολογική υπηρεσία). Όλα αυτά όμως, πήγαν περίπατο με «το ξέσπάσμα της οικονομικής κρίσης» (και τον αγώνα για την «Ευρώπη»).

[2] Και τι να τις κάνεις τις άρτιες κρατικές λειτουργίες μόνο, εάν δεν έχεις -νέους- ανθρώπους; Δηλαδή μέλλον. (Κράτος για το κράτος; Ή μήπως θα φτιάξεις ανθρωπορομπότ -προς το παρόν πάντως ανθρωπόεισαγωγές κάνεις- προκειμένου το κράτος, το «σύστημα» ή η δομή, να συνεχίσει να αυτοαναπαράγεται, να αυτορυθμίζεται, να αυτοτροφοδοτείται και να αυτοαναπτύσσεται, λειτουργώντας όλο πιο εκλεπτυσμένα και πιο άρτια; Τι μεταφυσικές φουτουριστολογίες είναι αυτές!).

[3] Πιο συγκεκριμένα. Όπως έχει επισημανθεί και παλαιότερα [*]: ''Είτε προσεγγίσει κανείς την υπάρχουσα κατάσταση της «Ευρώπης» ή/και της «Δύσης» από την άποψη της πορείας όπου ένα υποκείμενο αρχικά γίνεται λιγότερο συνεκτικό, έπειτα λιγότερο επιθετικό και τέλος λιγοτερο αποφασιστικό, για να καταλήξει παθητικό, φοβικό και ασθενέστερο. Είτε από την πλευρά της ανόδου ή της άνθησης της πανσεξουαλικότητας που παράλληλα και την ίδια στιγμή (και αυτό είναι το σημαντικό, όσο και αν φαίνεται περίεργο ή αντιφατικό), την ίδια στιγμή συνοδεύεται από την απεμπόληση της δυνατότητας -από την αδυναμία- αναπαραγωγής. Είτε από τον κατακερματισμό και την αμορφία που καταλήγει σε έναν πολτό, και όχι σε μια ποικιλομορφία ή ένα ψηφιδωτό μέσω του οποίου δημιουργείται μια συνολική πολύχρωμη εικόνα που έχει συνοχή και νόημα (οι ψηφίδες δεν είναι πολύχρωμες το ψηφιδωτό είναι, διαφορετικά προκύπτει μουτζαλιά). Είτε από την σκοπιά ενός υποκειμένου που χάνει την οξύτητα του, γίνεται περισσότερο ευάλωτο σε καταστροφές λόγω ανάπτυξης φυγόκεντρων δυνάμεων ή δυνάμεων αναρχοποίησης στο εσωτερικό του, την ίδια στιγμή που εσωτερικεύει δυνάμεις μεγαλύτερης ζωτικότητας και δυναμισμού (σε σχέση με τη δική του μαλθακότητα) από έξω, οι οποίες αναλαμβάνουν ή καταλύουν ή παραλλάσουν δομές, λειτουργίες και θεσμούς. Από οποιαδήποτε πλευρά και αν το δούμε, η «Ευρώπη» έχει επιλέξει -ή οδηγείται προς- μια συγκεκριμένη πορεία...'' με την οποία ασχοληθήκαμε και την οποία ενστερνιστήκαμε (προσπαθώντας να εφαρμόσουμε). Είναι αυτή η πορεία που ακολουθήσαμε, και μέσω της οποίας καταστραφήκαμε σε μεγάλο βαθμό, τρέχοντας να προλάβουμε την «Ευρώπη» και τη «Δύση», που μας οδήγησε να πέσουμε τελικά πρώτοι ή από τους πρώτους -και πριν από αυτούς- στο κενό (κάτι που σχεδόν καταφέραμε). Είναι αυτή η πορεία που εξηγεί πράγματα, και όχι η διαχρονική ανεπάρκεια θεσμικής λειτουργίας, η οποία υπάρχει από την εποχή που η Ελλάδα βρίσκοταν σε ανοδική τροχιά (πριν από περίπου έναν αιώνα).

Επισήμανση
[*] Όλα τα προηγούμενα, που παραθέτουμε εντός εισαγωγικών στο [3], δεν είναι καινοφανή. Αποτελούν φαινόμενα ή συμπτώμα αποσύνθεσης και παρακμής (Δεν είναι δυνατόν να συντηρείται ακόμη η εντύπωση πως η «Ευρώπη» ή/και η «Δύση» βρίσκεται σε άνοδο και όχι σε πτώση ή υποχώρηση. Από εδώ ξεκινούν όλα. Η υλική και ηθική αποδυνάμωση, κατάπτωση και παρακμή της λεγόμενης Δύσης ειναι οφθαλμοφανής και πασιφανέστατη για όσες και όσους έχουν μάτια και βλέπουν, και διαθέτουν στοιχειώδη μακροϊστορική ματιά). Αυτές είναι καταστάσεις που τις έχουμε ξανασυναντήσει και επαναλαμβάνονται ιστορικά. Τέλος, κανείς εξώ-ευρωπαϊκός ή έξω-δυτικός παράγοντας ή δρών δεν επέβαλε τα προηγούμενα στην «Ευρώπη» ή/και την «Δύση». Αντίθετα, είναι αυτή η ίδια που επιδίωξε και προσπάθησε να τα επιβάλλει σε άλλους (όπως έκανε στον ίδιο της τον εαυτό).

14 Σεπτεμβρίου 2017

12 Σεπτεμβρίου 2017

12 Σεπτεμβρίου 2017.



Η μέρα ήταν φωτεινή και ηλιόλουστη. Δεν είχα σχολή-μάθημα. Αφού έμεινα μόνος, ετοίμασα τον καφέ και τις μουσικάρες μου - δούλευα μια διασκευή του Blade Runner | End Titles (εκείνη την περίοδο έφτιαχνα-έγραφα μουσική). Σε κάποια στιγμή, μετά απο αρκετή ώρα, χτυπάει το τηλέφωνο: «Ελα, βλέπεις τι γίνεται στην Αμερική; Άνοιξε την τηλεόραση! Έρχομαι από εκεί». Τι έχει συμβεί άραγε από εκείνη την ημέρα μέχρι σήμερα; Πόσο έχει αλλάξει ο κόσμος; Ας προσπαθήσουμε να απαριθμήσουμε και να αναδείξουμε, όχι απαραίτητα χρονολογικά, ορισμένες μονάχα από τις πτυχές, τις μεταβολές τις εξελίξεις και τα γεγονότα εν συντομία (δεν σχετίζονται όλα όσα ακολουθούν άμεσα ή έμμεσα με την 11η Σεπτεμβρίου 2001):


• Δύο μήνες πριν από τα γεγονότα της 11ης Σεπτεμβρίου: The People's Republic of China and the Russian Federation sign the 2001 Sino-Russian Treaty of Friendship, on July 16, 2001 [1].

• Η 11η Σεπτεμβρίου 2001 αποτέλεσε μια τομή-σόκ στο διεθνές σύστημα που τοποθετείται ανάμεσα στην κατάρρευση ή αυτοδιάλυση της Σοβιετικής Ένωσης το 1991 από τη μια μεριά και την οικονομική-χρηματοπιστωτική κρίση του 2008 από την άλλη.

• Με τον πόλεμο στο Ιράκ το 2003, που ακολούθησε την 11η Σεπτεμβρίου, εγκαινιάζεται ο λεγόμενος Παγκόσμιος Πόλεμος κατά της Τρομοκρατίας [2] (Global War on Terrorism), ο οποίος βασίζεται στο δόγμα του προληπτικού πολέμου.

• Από την 11η Σεπτεμβρίου και ύστερα ξεκινά μια προσέγγιση των διεθνών πραγμάτων από τις Η.Π.Α που, τουλάχιστον σε στιγμές, μπορεί να περιγραφεί από το δίπολο “United States – rest of the world” [3].

• Οι σχέσεις Ηνωμένων Πολιτειών και Ευρωπαϊκής Ένωσης συνεχώς, με τον ή τον άλλον τρόπο, φθίνουν ή επιδεινώνονται.

• Τρομοκρατικά χτυπήματα στην Ε.Ε. Πριν από την 11η Σεπτεμβρίου 2001 δεν είχε υπάρξει κανενα ισλαμιστικό τρομοκρατικό χτύπημα στην Ε.Ε.

• Από την 11η Σεπτεμβρίου μέχρι σήμερα (2017), έχουν γεννηθεί περίπου 1.3 δισεκατομμύρια άνθρωποι συνολικά στον πλανήτη (από 6.2 γίναμε 7.5 δισεκατομμύρια). Ο πληθυσμός των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής μέσα σε αυτά τα 16 χρόνια αυξήθηκε κατά περίπου 45 εκατομμύρια, ενώ στη Γερμανία δεν υπήρξε πληθυσμιακή αύξηση παρά στασιμότητα ή οριακή αύξηση [4]. October 31 2011 selected by the UN as the symbolic date when global population reaches seven billion.

• China launches its first manned space mission. China successfully placed its manned "Shenzhou 5" spacecraft into orbit (2003). Shenzhou 9, a Chinese spacecraft carrying three Chinese astronauts, including the first-ever female, docks manually with orbiting module Tiangong-1, making them the third country, after the United States and Russia, to successfully perform the mission (2012). Chinese spacecraft Chang'e 3, carrying the Yutu rover, becomes the first spacecraft to "soft"-land on the Moon since 1976 and the third ever robotic rover to do so (2013).

• Global surveillance disclosures (2013–present)

• Εκλέγεται για πρώτη φορά στην ιστορία - 228 ετών - των Ηνωμένων Πολιτειων της Αμερικής, Non-Hispanic White African American (as defined by the Census Bureau) Πρόεδρος.

• Το Ηνωμένο Βασίλειο ψήφίζει-αποφασίζει την αποχώρηση του από την Ε.Ο.Κ / Ε.Ε μετά από 44 χρονιά.

• Οι ανθρώπινες απώλειες από τρομοκρατικά χτυπήματα εκτοξεύονται.

• Επαναστάσεις. «Επαναστάσεις ή εξεγέρσεις» παντού: Οι λεγόμενες πολύχρωμες επαναστάσεις (color revolution) αρχικά την περίοδο 2003-2005 προηγούνται του κύματος των επαναστάσεων της «Αραβικής Άνοιξης» (2010-2012).

• Μεγαλύτερη διεύρυνση στην ιστορία του ΝΑΤΟ. Βουλγαρία, Εσθονία, Λετονία, Λιθουανία, Ρουμανία, Σλοβακία και Σλοβενία (αργότερα Αλβανία και Κροατία). Μεγαλύτερη διεύρυνση στην ιστορία της Ε.Ε. Πολωνία, Λιθουανία, Λετονία, Εσθονία, Τσεχία, Σλοβακία, Σλοβενία, Ουγγαρία, Μάλτα και Κύπρος.

• Οι Η.Π.Α παύουν να αποτελούν το μεγαλύτερο εμπορικό έθνος στον πλανήτη. Η Κίνα τις ξεπερνά τα έτη 2013-14.

• Στις 30 Σεπτεμβρίου 2013, η Αμερικανική Κυβέρνηση ανάγκαζεται να οδηγηθεί σε αναστολή της λειτουργίας της για περίπου ένα μήνα, λόγω και της έντονης κομματικής πόλωσης και αντιπαράθεσης που οδήγησε σε νομοθετική εμπλοκή με αφορμή την ανάγκη αύξησης του ορίου του δημοσίου χρέους πάνω από τα 16,7 τρισεκατομμύρια δολάρια.

• Gross domestic product (PPP) share of world total: United States 20.343% - China 7.847% (2001) / United States 15.327% - China 18.308% (2017) [5]

• Μέσα σε αυτά τα χρόνια έχουν μεταβάλει τη δομή τους ή καταστραφεί de facto αρκετά κράτη (Αφγανιστάν, Ιράκ, Σερβία, Γεωργία, Σουδάν, Λιβυή, Ουκρανία, Συρία), ενώ έχουν δημιουργηθεί νέα κράτη (Μαυροβούνιο και Νότιο Σουδάν. Το Κόσοβο είναι πιο σύνθετη περίπτωση). Παράλληλα αναδύονται ζητήματα-αξιώσεις αυτονομίας, απόσχισης ή ανεξαρτησίας σε αρκετά κράτη (Σκωτία, Κριμαία, Καταλανοί, Κούρδοι κ.λπ).

• Κατακόρυφη άνοδος της αναρχίας στο διεθνές σύστημα.


Σημειώσεις προκειμένου να συνεχίσουμε με αναφορές στην αγγλική: 1. Αυτή η συμφωνία σηματοδότησε μια νέα εποχή, η οποία βρίσκεται σε εξέλιξη. The first joint China-Russia military exercise, begins its eight-day training on the Shandong Peninsula (2005). 2 Δες παρακάτω: [*] 3. Fighting Terrorism in the Liberal State. 4. Ο πληθυσμός της Γερμανίας το 2001 ήταν περίπου 82 εκατομμύρια ενώ πέρυσι, το 2016, ο πληθυσμός της εκτιμήθηκε μεταξύ 82.3 και 82.6 εκατομμύριων ανθρώπων. 5. International Monetary Fund (IMF). World Economic Outlook Database, April 2017


Γεγονότα, σημεία καμπής και αναφορές άξιες λόγου στην αγγλική

• The People's Republic of China joins the World Trade Organization on 11 December 2001.

• Donald Rumsfeld identifies the Pentagon bureaucracy as the biggest threat to America (2001)

[*] The United States formally declares an end to the Iraq War (2011). UNESCO admitted Palestine as a member, following a vote in which 107 member states supported and 14 opposed (2011). A series of terrorist attacks are directed against United States diplomatic missions worldwide, as well as diplomatic missions of Germany, Switzerland and the United Kingdom. Middle East protests against US embassies. In Libya, among the dead is US ambassador J. Christopher Stevens (2012). The UN General Assembly approves a motion granting Palestine non-member observer state status. The U.N. General Assembly voted 138 to 9 to bring Palestine aboard as a “nonmember state.” Another 41 nations abstained (2012). President Barack Obama announced on 23 May 2013 that Global War on Terror is over. The U.N Security Council adopts Resolution 2334 condemning "Israeli settlements in Palestinian territories occupied since 1967". The resolution passed in a 14-0 vote. Four members with United Nations Security Council veto power, China, France, Russia, and the United Kingdom, voted for the resolution, but the United States abstained (2016).

• The International Consortium of Investigative Journalists (ICIJ) and the German newspaper Süddeutsche Zeitung publish a set of 11.5 million confidential documents from the Panamanian corporate Mossack Fonseca that provides detailed information on more than 214,000 offshore companies, including the identities of shareholders and directors including noted personalities and heads of state (2016).

• Former CIA employee Edward Snowden discloses operations engaged in by a U.S. government mass surveillance program to news publications and flees the country, later being granted temporary asylum in Russia (2013). Germany opens inquiry into claims NSA tapped Angela Merkel's phone (2014). United States economic sanctions against Russia go into effect (Crimea). Russia is suspended from the G8 (2014). The Eurasian Economic Union comes into effect, creating a political and economic union between Russia, Belarus, Armenia, Kazakhstan and Kyrgyzstan (2015). Leaders from Russia, Ukraine, Germany and France reach an agreement on the conflict in eastern Ukraine that includes a ceasefire and withdrawal of heavy weapons. Russia begins air strikes against ISIL and anti-government forces in Syria–in support of the Syrian government. Turkey shoots down a Russian fighter jet in the first case of a NATO member destroying a Russian aircraft since the 1950s (2015). Andrei Karlov, the Russian ambassador to Turkey, is assassinated in Ankara (2016).

• Belgium legally recognizes same-sex marriage, becoming the second country in the world to do so (2003). Netherlands became the first country to legalize same-sex weddings in 2001. Belgium becomes the first country in the world to legalise euthanasia for terminally ill patients of any age (2014). Belgium's parliament votes through child euthanasia (BBC).

• The European Space Agency probe SMART-1 arrives at the Moon, becoming the first European satellite to travel to and orbit it (2004). India launches first Moon mission. The Indian Space Research Organisation successfully launches the Chandrayaan-1 spacecraft on a lunar exploration mission. Iran opens its first space center and launches a rocket into space (2008). NASA launches the Lunar Reconnaissance Orbiter / LCROSS probes to the Moon, the first American lunar mission since Lunar Prospector in 1998 (2009). Having analyzed the data from the LCROSS lunar impact, NASA announces that it has found a "significant" quantity of water in the Moon's Cabeus crater. The Mars Orbiter Mission is launched by India from its launchpad in Sriharikota (2013). As of 2015 the United Arab Emirates Space Agency is preparing for the Mars Hope mission to Mars in 2020. NASA announces that liquid water has been found on Mars (2015). The ESA and Roscosmos launch the joint ExoMars Trace Gas Orbiter on a mission to Mars (2016).

• The outbreak of the H1N1 influenza strain, commonly referred to as "swine flu", is deemed a global pandemic (2009). The Ebola virus epidemic in West Africa begins, infecting at least 28,616 people and killing at least 11,310 people, the most severe both in terms of numbers of infections and casualties. The World Health Organization identifies the spread of poliomyelitis in at least 10 countries as a major worldwide health emergency (2014). The World Health Organization announces an outbreak of the Zika virus (2016). The UN warns that the world is facing the biggest humanitarian crisis since World War II, with up to 20 million people at risk of starvation and famine in Yemen, Somalia, South Sudan and Nigeria (2017).

• A global climate change pact is agreed at the COP 21 summit, committing all countries to reduce carbon emissions for the first time (2015).

• Benedict XVI resigns as pope, becoming the first to do so since Gregory XII in 1415, and the first to do so voluntarily since Celestine V in 1294. Cardinal Jorge Mario Bergoglio of Argentina is elected the 266th pope, whereupon he takes the name Francis and becomes the first Jesuit pope, the first pope from the Americas, and the first pope from the Southern Hemisphere (2013). U.S. President Barack Obama announces the resumption of normal relations between the U.S. and Cuba (2014). Pope Francis visits Cuba (2015). Cuba and the United States reestablish full diplomatic relations, ending a 54-year stretch of hostility between the nations (2015). Cuba becomes the first country in the world to eradicate mother-to-child transmission of HIV and syphilis (2015). Pope Francis and Patriarch Kirill sign an Ecumenical Declaration, also known as the Havana Declaration, in the first such meeting between leaders of the Catholic and Russian Orthodox Churches since their split in 1054 (2016), in Cuba. The 44th President of the United States, Barack Obama, visits Cuba, marking the first time a sitting US president has visited the island nation since president Calvin Coolidge visited in 1928 (2016).

11 Σεπτεμβρίου 2017

Σχολιασμός.



Ο Όμηρος δεν γεννήθηκε στην Ευρώπη. Γεννήθηκε -πιθανότατα- στην Ιωνία στη Μικρά Ασία. Ο Ιπποκράτης δεν γεννήθηκε στην Ευρώπη, αλλά στην Κω στο Αιγαίο. Ο Ηρόδοτος δεν γεννήθηκε στην Ευρώπη, αλλά στην Αλικαρνασσό στη Μικρά Ασία. Ο Αρχιμήδης δεν γεννήθηκε στην Ευρώπη, αλλά στις Συρακούσες της Σικελίας στη Μεσόγειο, όπως και ο Δημοκόπος Μύριλλος (αρχιτέκτων του θεάτρου των Συρακουσών). Το ίδιο ισχύει και για τον Εύδοξο τον Κνίδιο, που γεννήθηκε στις νοτιοδυτικές ακτές της Μικράς Ασίας οι οποίες βυθίζονται στο νοτιοανατολικό Αιγαίο μέσω του Κεραμεικού κόλπου.

Ο Πυθαγόρας δεν γεννήθηκε στην Ευρώπη, αλλά στη Σάμο στο Αιγαίο (πιθανότατα), όπως και ο Αρίσταρχος ο Σάμιος. Ο Θαλής δεν γεννήθηκε στην Ευρώπη, αλλά στην Μίλητο στη Μικρά Ασία (κάτι που φανερώνει άλλωστε και το προσωνύμιο Μιλήσιος), όπως επίσης ο Ιππόδαμος, ο Λεύκιππος, ο Εκαταίος και ο Αναξίμανδρος [1]. Ο Μεταγένης -αρχιτέκτοντας του Ναού της Αρτέμιδας στην Έφεσο μαζί με τον πατέρα του Χερσίφρων- δεν γεννήθηκε στην Ευρώπη, αλλά στην Κνωσσό της Κρήτης στα όρια του Αιγαίου και στην καρδιά της ανατολικής Μεσογείου.

Το ίδιο ισχύει και για τον Ερατοσθένη τον γεωγράφο και γεωδαίτη, ο οποίος γεννήθηκε στην Κυρήνη των μεσογειακών ακτών της Αφρικής, όπως και για τον άλλο μεγάλο γεωγράφο, τον Στράβων που γεννήθηκε στην Αμάσεια του Πόντου (Δεν θα αναφερθούμε στον Αγαθαρχίδη τον Κνίδιο, που είναι σπουδαίος αν και άγνωστος και από το έργο του οποίου -για το Κέρας της Αφρικής και τις χώρες γύρω από την Ερυθρά Θάλασσα- έχει αντλήσει πληροφορίες και αποσπάσματα ο Στράβων, λόγω ή εξαιτίας του... ονομάτος του). Ούτε ο Αρτεμίδωρος ο Εφέσιος [2], στα έργα του οποίου έχει επίσης αναφορές ο Στράβων, γεννήθηκε στην Ευρώπη.

Ο Εμπεδοκλής δεν γεννήθηκε στην Ευρώπη, αλλά στον Ακράγαντα της Σικελίας στη Μεσόγειο. Ο Φίλων Βυζάντιος δεν γεννήθηκε στην Ευρώπη, αλλά στην πόλη Βυζάντιο του Κεράτιου κόλπου και των στενών του Βοσπόρου, λίγα χιλιόμετρα μακριά από εκεί που γεννήθηκε ο Ηρόφιλος της Χαλκηδόνας. Ο Θεόφραστος δεν γεννήθηκε στην Ευρώπη, αλλά στην Ερεσό της Λέσβου στο Αιγαίο, απέναντι από την Μικρά Ασία, όπως και ο Τέρπανδρος, λίγα χιλιόμετρα πιο πέρα, επί της ίδιας νήσου. Τα ίδια ισχύουν για τον Ερασίστρατο, ο οποίος γεννήθηκε σε κάποιο από τα νησιά του Αιγαίου. Ο Κτησίβιος όπως και ο Ήρων ο Αλεξανδρεύς δεν γεννήθηκαν στην Ευρώπη. Γεννήθηκαν -το φανερώνουν τα όνοματα τους- στην Αλεξάνδρεια στα μεσογειακά παράλια της Αφρικής, όπως ο Θέων και -πιθανότατα- ο τεράστιος Ευκλείδης.

Ο Σώστρατος (Φάρος της Αλεξάνδρειας) δεν γεννήθηκε στην Ευρώπη, αλλά στην Κνίδο της Μικράς Ασίας, όπως και ο Χρύσιππος (είτε ο Σολεύς είτε ο Κνίδιος). Λίγο νοτιότερα γεννήθηκε ο Ίππαρχος ο Ρόδιος [3] και ο συντοπίτης του Δεινοκράτης [4]. Οι δύο προηγούμενοι, μαζί με τον Τιμοσθένη [5], ναύαρχο, γεωγράφο και χαρτογράφο, δεν γεννήθηκαν στην Ευρώπη, αλλά στην Ρόδο στο νότιοανατολικό Αιγαίο απέναντι από τα νοτιοδυτικά παράλια της Μικράς Ασίας.


Σημειώσεις - Παρατηρήσεις - Επισημάνσεις

[1] Ο Αναξίμανδρος μάλλον είχε σχεδιάσει έναν από τους πρώτους «παγκόσμιους» χάρτες της εποχής του.

[2] Από τον Αρτεμίδωρο υπάρχει πιθανότητα να έχουμε και την πρώτη γνωστή -μερική- χαρτογραφική αποτύπωση της Ιβηρικής. Μπορεί όμως και όχι: The Earliest Known Map of Spain (?) and the Geography of Artemidorus of Ephesus on Papyrus.

[3] Ο Ίππαρχος δεν είναι καμιά αμελητέα ποσότητα (Ο Κλαύδιος Πτολεμαίος τον ειχε μελετήσει αρκετά. Ούτε αυτος γεννήθηκε στην Ευρώπη).

[4] Ο Δεινοκράτης υπήρξε αρχιτέκτονας και τεχνικός του Αλεξάνδρου, πολεοδομικός σχεδιαστής της Αλεξάνδρειας κ.λπ. Ο Βιτρούβιος αναφέρει πως ο Δεινοκράτης είχε στα σχέδια του στο «ὄρος Ἄθως τῆς Θράκης... ἀνδριάντα τοῦ Ἀλεξάνδρου... καὶ πόλη ἰκανὴ νὰ περιλάβῃ 10.000 κατοίκους».

[5] Ο Τιμοσθένης είχε μελετήσει Εύδοξο (τον οποίον αναφέραμε στην αρχή), όπως και ο Ερατοσθένης και ο Στράβων. Προφανώς θα πρέπει να δεχθούμε πως ο Τιμοσθένης ήταν ανεπίδεκτος εκπολιτισμού και εξευρωπαϊσμού αν ισχύουν αναφορές που τον θέλουν στους ναυτικούς χάρτες που έφτιαχνε να βάζει ως κέντρο -μέσω του οποίου ορίζονται οι συντεταγμένες, μήκη, πλάτη κ.λπ- την πατρίδα του, τη Ρόδο, και όχι την «Ευρώπη» (ή/και την Αθήνα: προσπαθούν να μας πείσουν ορισμένοι ότι ο Θεμιστοκλής ή/και ο Περικλής που, σε αντίθεση με όλους τους προηγούμενους, γεννήθηκαν στην Αθήνα, θα αναγνώριζαν τους εαυτούς τους στα λόγια του Malraux στην Πνύκα... [πόσο μάλλον του Macron]).

Παρατήρηση
Και τα προηγούμενα ονόματα-παραδείγματα, τα οποία είναι απολύτως ενδεικτικά από τις άμεσες-γειτονικές περιοχές μας, ισχύουν για μια γεωγραφική αντίληψη περί Ευρώπης. Πόσο μάλλον για μια έννοια περί «Ευρώπης», η οποία δεν αναπτύσσεται παρά αιώνες αργότερα (όπως και η σημερινή). Παραδείγματως χάριν, πολύ εύκολα θεωρούμε πως ο Δημόκριτος, ο οποίος γεννήθηκε στα Άβδηρα της Θράκης, αποτελεί αυτονόητα περισσότερο μέρος κάποιας «Ευρώπης» παρά του Εύξεινου Πόντου, του Αιγαίου, της Θράκης και της Μικράς Ασίας. Το ίδιο μπορεί να ειπωθεί για τον Αριστοτέλη και τα Στάγειρα της Χαλκιδικής, τον Αρχύτα και τον Τάραντα (μαθητής του Αρχύτα υπήρξε ο Εύδοξος Κνίδιος) και φυσικά για τον Αλέξανδρο και την Πέλλα. Και τόσους άλλους. Το περίφημο «νοτιανατολικό άκρο» ή η «νοτιοανατολική γωνιά» της Ευρώπης των ευρωκεντριστών -εννοείται πως- διαγράφει ή εξαφανίζει το μεγαλύτερο μέρος της ελληνικής ιστορίας. Και όλα τα προηγούμενα ονόματα προέρχονται μόνο από την «αρχαία Ελλάδα» ως έννοια, δίχως να συνεχίσουμε στο «ανατολίτικο Βυζάντιο» (το οποίο δεν υπήρξε ποτέ ως τέτοιο) ή στους νεώτερους χρόνους (Πεσμαζόγλου, Δέλτα, Καβάφης, Παρθένης, Μπενάκης, Τσιφόρος, Ταμβάκης και τόσοι άλλοι, μόνο από την Αίγυπτο). Βέβαια υπάρχουν άνθρωποι που -στην προσπάθεια τους να κατασκευάσουν μια «ευρωπαϊκή» ταυτότητα- είναι ικανοί να μας πουν πως το Αιγαίο είναι απλά μια «ευρωπαϊκή» θάλασσα, και να μας κάνουν να πέσουμε από το Σούνιο και να αυτοκτονήσουμε όπως ο μυθικός Αιγέας.

10 Σεπτεμβρίου 2017

10 Σεπτεμβρίου 2017.



I
«Όταν έχωμεν τους Γάλλους, Tίς η χρεία από άλλους; Γάλλοι και Γραικοί δεμένοι, Mε φιλίαν ενωμένοι, Δεν είναι Γραικοί ή Γάλλοι, Aλλ' έν έθνος Γραικογάλλοι», και άλλα -προπαγανδιστικά- Παραμύθια της (Φραγκο)Χαλιμάς.


II
Το προεκλογικό κλίμα στη Γερμανία, αποτελεί την αυθεντική στάση και έκφραση του κλίματος που έχουν ενστερνιστεί ή/και προσπαθούν να εφαρμόσουν όλοι οι υποτιθέμενοι «εκσυγχρονιστές-μεταρρυθμιστές» του «κέντρου ή του status quo» στα εθνικά πολιτικά (ύπο)συστήματα της Ε.Ε, σε μια προσπάθεια διάχυσης του από το (γεωγραφικό, πολιτικό και οικονομικό) Κέντρο (ίσχυος) στην περιφέρεια, στα περιφέρειακά υποσυστήματα (Ούτε ευρω-οδηγία να ήταν): Αυτό του γυάλινου πύργου ή της ψυχολογικής γυάλας. Η προσπάθεια να πείσουν τον κόσμο πως δεν τρέχει τίποτα, τίποτα δε συμβαίνει, όλα είναι ανιαρά και βαρετά, διαδικαστικά, και να τον αποκοιμίσουν. Υπό μια έννοια στη Γερμανία εφαρμόζουν, με το δικό τους τρόπο, αυτό που λένε οι Αμερικανοί: Fake it 'til you make it.

Στο τέλος μέσω ενός μείγματος ψυχολογικοποίησης της «πολιτικής» και ανιαρού τέλους της ιστορίας μπορεί και να το πιστέψουν κιόλας. Και να καταφέρουν να το κάνουν πραγματικότητα. Συνήθως όμως οι γυάλινοι πύργοι και οι ψυχολογικές γυάλες που προσπαθούν να πείσουν πως είσαι ανεπηρέαστος -σχεδόν απομονωμένος, αποκομμένος ή/και ανέγγιχτος- από όσα εξελίσσονται στο περιβάλλον σου (επειδή διατηρείς συνεκτική δομή), ραγίζουν ή θρυμματίζονται από την βίαιη εισβολή της πραγματικότητας. Όχι, δεν είναι αποστασιοποίηση του ανώτερου αυτη η στάση, είναι απώθηση και στρουθοκαμηλισμός. Fake it 'til you make it, and Good luck, λοιπόν, Deutschland.


III
Ο όρος «ευρωπαϊκή ταυτότητα» είναι πολύ πρόσφατος. Εξίσου πρόσφατη είναι και η ιδέα που εκφράζει. Παλαιότερα (και για αιώνες), μόνο τον χριστιανισμό αναγνώριζαν ως κοινό χαρακτηριστικό τους οι Ευρωπαίοι... οι μόνοι που ήταν σε θέση να τη διαμορφώσουν [τη σύγχρονη ευρωπαϊκή ταυτότητα] ήταν οι μορφωμένοι και πλούσιοι κάτοικοι της ηπείρου μας, δηλαδή ένα ελάχιστο μόνο μέρος του πληθυσμού της ­- με τις συνέπειες αυτής της μονομέρειας θα συνεχίσω σε επόμενη ευκαιρία... Οι υπόλοιποι, ακόμη και όσοι είχαν μια κάποια οικονομική άνεση, ήταν καθηλωμένοι στον τόπο τους, όπως ήταν αιώνες πριν. Με ελάχιστες εξαιρέσεις, οι σχέσεις τους ήταν μόνο τοπικές, ή το πολύ εγχώριες, περιορισμένες μέσα στα εθνικά σύνορα [Σημ. Δ`~. Κάτι που δεν ισχύει απαραίτητα για άλλες περιοχές όπου υπήρχε ελευθερία κίνησης εμπορευμάτων και ανθρώπων -οι ιδέες ταξιδεύουν ούτως ή άλλως-, καθώς δεν υπήρχαν διόδια ή/και σύνορα]... Ποιοι ήταν αυτοί οι «υπόλοιποι»; Ηταν η συντριπτική πλειονότητα των Ευρωπαίων, οι φτωχοί και οι αναλφάβητοι· δηλαδή, ακόμη και στον 19ο αιώνα, το 80% ως 95% του πληθυσμού, ανάλογα με τη χώρα... Μπορούμε λογικά να υποθέσουμε ότι ορισμένοι, πολύ λίγοι, είχαν μια ασαφή γεωγραφική αντίληψη του ευρωπαϊκού χώρου· και ότι οι περισσότεροι δεν εγνώριζαν καν τη λέξη Ευρώπη... Ακόμη και τη γεωγραφική έννοια της Ευρώπης, μόνον οι μορφωμένοι, που ήταν συνήθως και οι πλούσιοι, μόνο αυτοί μπορούσαν να την αντιληφθούν με τη μόρφωση... Οι επιστήμες, η λογοτεχνία, οι πλαστικές τέχνες, η αρχιτεκτονική, η έντεχνη μουσική, εν ολίγοις όλη η «ευρωπαϊκή κουλτούρα» που είναι το καύχημα των σημερινών Ευρωπαίων γινόταν κατανοητή και αντιληπτή μόνο από τους ελάχιστους αυτούς μορφωμένους.


IV
Most contemporary international relations theory, though, is tainted by a major source of bias... Much of this western bias is due to the historical political and military dominance of the west; history is written by the victors, and political philosophy seems to be too... The problem is not just one of heritage. The field of international relations is becoming increasingly grounded in economics and psychology. The growing use of applied game theory to explain and predict phenomena in international affairs means that international relations theory has become entangled with the assumptions, ideological commitments, and empirical findings of behavioral economics - a body of knowledge that exhibits a western slant.

Moreover, international relations theory is largely the product of western thinkers at western institutions. In 2011, the Christian Science Monitor ranked the top 25 graduate programs in international relations worldwide; 19 were in the US, five were in the UK, and one was in Canada. None were in non-western countries... The danger of western bias is that it shuts out those alternative, non-western perspectives... It is more correct to view western dominance of international relations theory as a disease that has infected academia - and one that harms westerners as well as non-westerners. The non-universality of international relations thought prevents western theorists from arriving at good understandings of the international system and from gaining access to the truth.

International relations theory is by and for westerners, even if it is not intentionally so... I am a westerner writing from a western institution in a western publication... Students at Bogaziçi University in Istanbul read very few non-western authors, and virtually no Turkish theorists, in their political science courses. Across the world, political scientists and international theorists are much more likely to recognize the name of Italian statesman and theorist Niccolò Machiavelli than they are to recall the name of the earlier Indian scholar Kautilya. International relations theory is ironically not a global body of knowledge; instead, it is regionally and culturally specific. We work with a non-global theory of global affairs. Western-biased international relations theory overlooks valuable perspectives that could enrich and enhance our understanding of how the world works.


Σημειώσεις
[III] Απόσπασμα από άρθρο: Η ιδεολογία των ισχυρών της Ευρώπης - Γεώργιος Β. Δερτιλής, και [IV] Απόσπασμα από άρθρο: Western Theory, Global World. Western Bias in International Theory - Alex Young (Harvard International Review).

8 Σεπτεμβρίου 2017

7 Σεπτεμβρίου 2017

Σχολιασμός (7 Σεπτεμβρίου 2017).



Όλη η γύμνια της σύγχρονης Ελλάδας και της κυρίαρχης ιδεολογίας της, μπορεί να φανεί σε μια φωτογραφία π.χ του Rutte της Ολλανδίας με τον Modi της Ινδίας πριν από λίγους μήνες, σε ένα βίντεο-αφιέρωμα από το επίσημο κανάλι του Ιάπωνα Πρωθυπουργού Abe με τίτλο 'Story of Cordial relations between Japan and Turkey' [*] ή στον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζονται οι Ηνωμένες Πολιτείες -και η επίσκεψη- του Obama και η Γαλλία του Macron (ή και του Hollande παλαιότερα). Ας μείνουμε στο τελευταίο.

Η Γάλλο(Φράγκο)Οθωμανική Συμμαχία ήταν μια από τις μακροβιότερες στην ιστορία της Γαλλίας -και της Ευρώπης γενικότερα- και καθόρισε σε μεγάλο βαθμό την ιστορική εξέλιξη της ηπείρου μέχρι τους Ναπολεόντειους Πόλεμους (είναι γνωστό τι συνέβη πιο πρόσφατα, πριν από περίπου έναν αιώνα, στην απέναντι ακτή του Αιγαίου). Μετά από τη Γαλλική Επανάσταση και με το πέρας της ΓαλλοΟθωμανικής Συμμαχίας (δες και εκστρατεία του Ναπολέοντα στην Αίγυπτο) οι ανάγκες αλλάζουν και λίγες δεκαετίες μετά -από τη Γαλλική Επανάσταση- έχουμε τη γέννηση, επανεύρεση, ανακάλυψη (ή μήπως επινόηση;) μιας έννοιας «αρχαίας Ελλάδας» η οποία -πέραν του ότι επί δύο χιλιετίες περίπου ήταν εξαφανισμένη- θα αποτελέσει το μέσο ένταξης και ενσωμάτωσης της ανατολικής Μεσογείου στην δυτικοευρωπαϊκή επιρροή (και θεμέλιο νομιμοποίησης της τελευταίας). Έτσι θα δημιουργηθούν φιλοσοφικές συνδέσεις, θεωρίες, ιστορίες των ιδεών και της φιλοσοφίας, γενεαλογίες, ιστοριογραφίες και τα λοιπά γνωστά, και η «Ευρώπη» θα βρει την απαρχή της στην «αρχαία Ελλάδα». Αργότερα, στα πλαίσια της διεθνοπολιτικής διαπλοκής της προηγούμενης εξέλιξης, θα κατασκευαστεί και το εξάρτημα-εργαλείο το οποίο θα κινείται σαν μπαλάκι μεταξύ των ονομασιών Kingdom of Greece και Hellenic Republic (να ψάξετε να βρείτε πόσες φορές το κρατίδιο έχει αλλάξει όνομασία). Κατά τη διάρκεια αυτής της πορείας υπήρξαν σποραδικές φωνές που εξέφραζαν τις αμφιβολίες και τις αντιρρήσεις τους αλλά, είτε ουδείς τους έδινε σημασία είτε δολοφονούνταν είτε κλείνονταν στη φυλακή. Στο τέλος, τέλος το κράτος-εξάρτημα-παράρτημα ούτε δικό τους ήταν, ούτε δικά τους συμφέροντα και σκοπούς εξυπηρετούσε (άλλωστε όλοι αυτοί, από τη στιγμή που υπήρξε η επίτευξη ορισμένων συμφερόντων και σκοπών, εντάσσονταν οργανικά στα ιδεολογικά κατασκευάσματα του Gobineau και του Fallmerayer).

Τα προβλήματα ταυτότητας που έχουμε, τα οποία δεν είναι πρόσφατα, και η πολιτιστική -και άρα πολιτική- υπανάπτυξη και καθυστέρηση που μας χαρακτηρίζει (και οδηγεί σε καθρεφτάκια και χάντρες) δεν αποτελούν δικό μας έργο. Ευθύνη βέβαια υπάρχει και είναι μεγάλη. Και η -δική μας- ευθύνη βρίσκεται στο βαθμό που αποδεχόμαστε και ενστερνιζόμαστε ανώριμα και άκριτα αυτές τις ιδεολογικές επιχειρήσεις, παραρτηματοποιήσεις και μεταφυτεύσεις, μέσω των οποίων ελεγχόμαστε και παραμένουμε διανοητικά καθυστερήμενοι και πολιτιστικά -και άρα πολιτικά- υπανάπτυκτοι. Όποτε συνέφερε τα συμμαχικά και εταιρικά εν χριστώ, ευρώπη και δύση αδέρφια (απέναντι στα οποία κάνενα ένστικτο αυτοσυντήρησης δεν έχουμε αναπτύξει ή/και δεν διαθέτουμε, παρά μονάχα αντιδραστικότητα), ήμασταν Ρωμαίοι (πολεμικά, υποτιμητικά). Μετά γίναμε Γραικοί (επίσης, προκειμένου να γινει οικειοποίηση του όρου). Μετά γίναμε Έλληνες (ΝεοΓραικοί γι' αυτούς, πάλι τα ιδια). Μας έχουν κάνει κουδούνι και μας παίζουν πέρα-δώθε στα δάχτυλα, πότε με την όνομασία μας και με το αν είμαστε «αρχαιοέλληνες» ή «βυζαντίνοί» (ή μη αρκετά «ευρωπαίοι» ή απλά τίποτα!), πότε με το ημερολόγιο και το γλωσσικό (παλαιότερα) ή γενικότερα με τη γλώσσα και τη γραφή [-], πότε με το πολίτευμα, πότε με τον «εξευρωπαϊσμό», την ιδεολογία περί «βαλκανιότητας» και τη «δυτικοποίηση» ή με το «Η Ευρώπη είναι η ταυτότητα μας» και το «Ανήκομεν εις την Δύσιν» (η ανηκολογία/πουτανολογία ως εθνικό δόγμα), πότε με το «πρώτον κράτος, το πρώτον έθνος -που θα έφερνε τα φώτα- εν τη Ανατολή» (ποιά φώτα; αυτά που δεν υπήρχαν πριν από το 1750;) και πότε με το «Τουλάχιστον, η Ελλάδα αν καεί, να καεί για να υπάρξει μια συνοχή και μια πραγματικά ενωμένη Ευρώπη».

Πως να μην δημιουργηθούν παθογένειες, στρεβλώσεις και δυσμορφίες; Πως να μην υπάρξει απώλεια πολιτικής κρίσης και αξιοπιστίας, κυριαρχίας και σεβασμού, ευθυκρισίας και αυτονομίας; Πως να μην υπάρξουν μπλοκαρισμένες και αλλοιωμένες ταυτότητες; (μπορεί δίχως -ισχυρά θεμελιωμένη- ταυτότητα να υπάρξει αίσθηση συμφέροντος;). Πως να μην επικρατήσει παραμυθίαση με τέτοια επίπεδα, μεθόδους και μεγέθη χειραγώγησης; (με διάρκεια και βάθος χρόνου μάλιστα). Πως να αντέξει ένας λαός και να μην γίνει πολιτιστικά -και άρα πολιτικά- υπανάπτυκτος και καθυστερημένος; Δεν γνωρίζω αν υπάρχουν πολλοί λαοί στον πλανήτη που να έχουν δεχτεί τέτοια επίπεδα χειραγώγησης. Δεν γνωρίζω. Πραγματικά.

Ας ασχοληθούμε τώρα με τα καθρεφτάκια του Μακρόν της «αδελφής-χώρας Γαλλίας». Αναμένουμε να μας μιλήσει και αυτός για την «αρχαία Ελλάδα», όπως και ο Ομπάμα που ήρθε και μας μίλησε για τον Περικλή, ο οποίος βρίσκεται στο άλλο άκρο π.χ από τον Φραγκλίνο (και ο Αριστοτέλης βρίσκεται στον αντίποδα του. Θα είχε πλάκα να βάζαμε σε ένα τραπέζι τον Αριστοτελη και τον Φραγκλίνο να συνομιλήσουν για το χρήμα και τον τόκο). Έχουν αλλοιώσει, έχουν στρεβλώσει και οικειοποιηθεί όλες τις έννοιες και τα νοήματα, τα πάντα. Βλέπετε η αρχαία ελληνική φιλοσοφία πήρε τα μπογαλάκια της από την Ιωνία της Μικράς Ασίας και ως πλάνητας ή νομάδοτουρίστας, μετά από δύο και πλέον χιλιετίες, μετακομίσε στο Παρίσι και το Λονδίνο και αργότερα, κατ' όπιν, στον Ατλαντικό και την Ουάσινγκτον (και έγινε «Δύση»). Μιλάμε για αστεία πράγματα που αποτελούν ιστορία των ιδεών, φιλοσοφία της ιστορίας και επίσημη ιστοριογραφία.


Σημειώσεις - Επισημάνσεις - Παρατηρήσεις

[*] Το βιντεο είναι για τα 130 περίπου έτη ιστορικών και 95 διπλωματικών σχέσεων των δύο χωρών. Σε αυτο αναφέρονται δύο περιστατικά με χρονική απόσταση ενός περίπου αιώνα μεταξύ τους (το ένα στην Ιαπωνία το 1890, το οποίο θεωρείται και ιδρυτικό θεμέλιο των φιλικών σχέσεων Τουρκίας και Ιαπωνίας και το άλλο στο Ιράν το 1985). Σε αυτά τα δύο περιστατικά, βασίστηκε ταινία (όχι τουρκική, όπως αυτές που βγάζουν τη τελευταία δεκαπενταετία οι Τούρκοι), ΙαπωνοΤουρκική συμπαραγωγή με Ιάπωνα σκηνοθέτη και μεικτό cast and crew. Δεν πειράζει, θα σκεφτεί ο κλασικός, ο (ευρω)μαλ... ο «Έλληνας» (βλ. ελλαδίτης), άσε τους αυτούς να έχουν σχέσεις με την «Ανατολή» και εμείς να έχουμε με την «Ευρώπη». Και αυτή η άποψη εσφαλμένη είναι (δες όσα γράψαμε προηγουμένως: Γάλλο/Φράγκο-Οθωμανική Συμμαχία κ.λπ). Σε εμάς, η πολιτική τάξη παρέδωσε μια χώρα που στην αυγή του 21ου ή νέου ιστορικού αιώνα, δεν έχει σχέσεις ή έχει μηδενικές σχέσεις με Ιαπωνία και Ινδία (τρίτη και τέταρτη οικονομία στον πλανήτη - PPP). Σε άλλο βίντεο, από το ίδιο κανάλι (της Ιαπωνικής Προεδρίας), η Ιαπωνία ασχολείται με την Ινδία. Μετά από τους Ισραηλινούς, τους Τούρκους, τους Κινέζους και τους Αμερικανούς, και οι Ολλανδοί και οι Ιάπωνες έχουν μολυνθεί από την ιδεολογία του «τριτοκοσμισμού» (ευτυχώς που η ελλαδική -ψυχροπολεμική- ιδεολογία παραμένει ακλόνητη και κρατάει ψηλά το λάβαρο του «πρώτου κόσμου» και της «δύσης». Αν δεν υπήρχε αυτή, ο «πρώτος κόσμος» και η «δύση» θα έπεφτε στο χάος. Απατεώνες και σαλτιμπάγκοι). Τα πράγματα αυτά μπορεί να μην γίνονται κατανοητά και να φαίνονται παράξενα σε ορισμένους τώρα, θα γίνουν όμως κατανοητά στο μέλλον. «Παγκοσμιοποίηση» δεν έιναι μονάχα ο φουτουρισμός με εξελίκτική σως και ο transhumanism, με τους οποίους σας κάνουν τα μυαλά πολτό και διαμορφώνουν το φαντασιακό σας (προσπαθώντας να δημιουργήσουν έναν νέο παγκόσμιο μύθο που θα αποτελέσει θεμέλιο οικοδόμησης και νομιμοποίησης πολιτικών και θεσμών).

[-] Σύμφυρση ελληνικού-λατινικού αλφαβήτου και κυρίως αντικατάσταση του πρώτου από το δεύτερο (δηλαδή ελλαδικός κεμαλισμός. Αυτό συνδέεται με την «ανηκολογία»).

Παρατήρηση
Και δεν υπάρχουν άνθρωποι στο παράρτημα, δύο αιώνες μετά από την ίδρυση του, να ασχοληθούν με αυτά τα πράγματα προκειμένου να πατήσουμε κάποια στιγμή στα πόδια μας. Ομερτά. Αντιδυτικισμός! Αντιευρωπαϊσμός! Θα πούν ορισμένοι. Τι «αντιδυτικισμός» και «αντιευρωπαϊσμός» που με αυτά και με αυτά η χώρα έχει μπλεχτεί-αυτοπαγιδευτεί, σαν σε ιστό αράχνης, και την κάνουν πλάκα ή την έχουν μεταβάλλει σε μπαλάκι του πίνγκ πονγκ. Εθνοκεντρισμός! Εθνοκεντρισμός! Θα φωνάξουν οι ευρωκεντριστές (!!!). Χαμογελώ. Αχ, Ελλάδα, να δούμε πόσο ακόμη θα σου πουλάνε την παραμύθα του ευρωκεντρισμού. Σε έχουν κλεισμένη σε αυτόν τον ιδεολογικό κλίβανο, αφήνωντας σε να λιώνεις και να ρευστοποιείσαι σιγά σιγά. Πέταξες, έχασες το πρώτο τέταρτο -αν όχι το πρώτο μισό- του νέου παγκόσμιου αιώνα, του πλέον σημαντικού στην ιστορία των ανθρώπων, έτσι για την πλάκα και δεν τρέχει τίποτα. Δύο αιώνες από την ίδρυση σου, ένα παράρτημα αποικιοποιημένο και εξαρτημένο μέχρι το μεδούλι, ένα ασπόνδυλο κράτος-πελάτης μαϊντανός. Δίχως ταυτότητα (είπαμε η ταυτότητα μας είναι η Ευρώπη), δίχως στρατηγική, δίχως ηγεμονική ιδεολογία, δίχως προσανατολισμό, δίχως όραμα και προοπτική (ο αιώνας στον οποίο εισερχόμαστε είναι μεγάλος και σπουδαίος). Τα κράτη-πελάτες παραρτήματα-μαϊντανοί δεν πρόκειται να επιβιωσουν στον νέο παγκόσμιο αιώνα ή εάν επιβιώσουν -πράγμα δύσκολο εώς απίθανο- θα φυτοζωούν. Η «Ελλάς», για μια ακόμη φορά, δείχνει το δρόμο.

Επισήμανση
Καθόλου παράξενο φυσικά που στην «ευρώ»κατασκευασμένη αυτή έννοια της «αρχαίας Ελλάδας», η ελληνική ιστορία ουσιαστικά συρρικνώνεται σε δύο-τρείς περίπου αιώνες αθηνοκεντρισμού (γειά σου Cornelius με τις χάντρες σου). Με τα ζόρια έχουμε και Αλεξάντερ Δι Γκρείτ ή Αλεξάντρ Λε Γκράντ. Ανέκαθεν αυτός ο Τιτάνας, ο Αλέξανδρος, χάλαγε λίγο τη συνταγή, τα σχέδια, το αφήγημα, την ιστορική εξέλιξη και αυτή των ιδεών, τις γενεαλογίες, τις ιστοριογραφίες και γενικότερα ήταν επικίνδυνος αλλά συνάμα και αναγκαίο κακό (ένα Μακεδονικό κράτος θα έλυνε πολλά προβλήματα των ανθρώπων αυτών). Φυσικά υπήρχαν και πόλεις που έχρηζαν υποβάθμισης χάριν της Αθήνας, όπως π.χ οι Συρακούσες (η Σπάρτη χρειάζεται για τη «διπολικότητα», λες και η Κόρινθος, η Σάμος ή η Αλικαρνασσός ήταν της πλάκας ή) και η Μίλητος (η οποία εξακτινώθηκε από την Οδησσό και τη Σινώπη στον Εύξεινο Πόντο μέχρι τη Ναύκρατις στο Νείλο και τη Μεσόγειο - η δε εξαφανισμένη Φώκαια θα ιδρύσει τη Μασσαλία και κατόπιν τη Νίκαια και το Ημεροσκοπείον/Αρτεμίσιον).

Η «ιστορική πραγματικότητα» του Αριστοτέλη είναι ο Αλέξανδρος (σε χρόνο ενεστώτα για εκείνους τους ανθρώπους). Η θεωρία «του Αριστοτέλη», είναι οι θεολόγοι που «τον συνεχίζουν» ανακαλύπτοντας τον 1500 χρόνια μετά το θάνατο του... (και οι φιλόσόφοι 2100 χρόνια μετά). Υπάρχουν άνθρωποι που πιστεύουν πως ο Χέγκελ ή/και ο Κάντ επηρέασαν και διαμόφωσαν περισσότερο τα ιστορικά, κοινωνικά και ανθρώπινα πράγματα, από τον Ναπολέοντα ή/και τον Μπίσμαρκ. Είναι μια παράδοση αυτή βλέπετε στην «Ευρώπη» και τη «Δύση». Δεν υπήρχε όμως πάντα.