31 Αυγούστου 2017

31 Αυγούστου 2017.



Οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής βρίσκονται σε απελπιστική θέση. Τρεις επισημάνσεις.

1η Επισήμανση

Γράφαμε το 2014 πως εάν οι Η.Π.Α δεν επιτεθούν στη Συρία ''ομολογούν πως δεν μπορούν ούτε να προασπίσουν το δίκαιο, ούτε να επιβεβαιώσουν την ισχύ τους''. Για εμάς αποτέλεσε σημείο καμπής. Δύο χρόνια μετά, το 2016: ''Ο Barack Obama, με αφορμή την εξέλιξη του πολέμου στη Συρία, είχε δηλώσει παλαιότερα την πεποίθησή του ότι η ισχύ απορρέει από το δίκαιο και όχι το δίκαιο από την ισχύ, χαράσσοντας τις περίφημες κόκκινες γραμμές του για τη Συρία. Οι Η.Π.Α υπό την διοίκηση Ομπάμα, με την απόφαση τους να μην επιτεθούν στη Συρία και να αγνοήσουν τις κόκκινες γραμμές που οι ίδιες έβαλαν, ομολόγησαν πως δεν μπορούσαν ΟΥΤΕ ΝΑ ΠΡΟΑΣΠΙΣΟΥΝ ΤΟ ΔΙΚΑΙΟ, ΟΥΤΕ ΝΑ ΕΠΙΒΕΒΑΙΩΣΟΥΝ ΤΗΝ ΙΣΧΥ (τους). Είναι ορισμένες στάσεις και ορισμένοι έλεγχοι που, όσοι αιώνες και αν περάσουν, αποτελούν αδιάψευστα στοιχεία για την κατάσταση μιας πολιτικής οντότητας...''

2η Επισήμανση

Πριν από μερικούς μήνες: Έχω έντονη περιέργεια να δω τι θα κάνουν οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικης, εάν πολωθούν ή/και εκτραχυνθούν οι καταστάσεις-συνθήκες ταυτόχρονα και στις τρεις περιοχές-μέτωπα: Κορεατική Χερσόνησος, Βαλκάνια-Ανατολικη Ευρώπη και Μέση Ανατολή (ενώ πιο πρόσφατα: ''Σε παγίδα οδηγούνται οι ηλίθιοι. Ή ορθότερα, μονοι τους αυτοπαγιδεύονται'').

3η Επισήμανση

Η παράλλαγή της πρώτης επισήμανσης μας φέρνει στην τρίτη και τελευταία, φανερώνοντας ποιά είναι η κατάσταση: Εάν οι Η.Π.Α δεν επιτεθούν στην Β. Κορέα, ο Donald Trump και οι Ηνωμένες Πολιτείες (υπό την κυβέρνηση του) θα ομολογήσουν -για μια ακόμη φορά- πως ΟΥΤΕ ΝΑ ΠΡΟΑΣΠΙΣΟΥΝ ΤΟ ΔΙΚΑΙΟ (ΚΑΙ ΝΑ ΕΠΙΒΑΛΛΟΥΝ ΤΟΝ ΝΟΜΟ), ΟΥΤΕ ΝΑ ΕΠΙΒΕΒΑΙΩΣΟΥΝ ΤΗΝ ΙΣΧΥ μπορούν [1], αντίθετα θα επιβεβαιώσουν την αδυναμία και την καθοδική πορεία της επιρροής και της ισχύος τους [2].

Αντίο Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής.


Παρατηρήσεις - Σημειώσεις

[-] Πιο συγκεκριμένα, αντίο ηγεμονία για τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής. Η Β. Κορέα είναι «αδιάφορη» στο πλαίσιο που εξετάζουμε (όπως και η Συρία όταν κάναμε την πρώτη μας αναφορά το 2014), υπό την έννοια πως τα προηγούμενα δεν αφορούν τις Η.Π.Α σε ζεύγος με την Β. Κορέα (Δεν υπάρχει Η.Π.Α vs Β. Κορέα εδώ), αλλά τίς Η.Π.Α σκέτο: την αξιοπιστία, το κύρος, την ισχύ, την πειθώ, την επιρροή, την επιβολή της θέλησης τους κ.λπ. Ασφαλώς μπορεί να υποστηριχθεί πως η Β. Κορέα και η Συρία βρίσκόνται σε απελπιστική θέση, όμως η κατάσταση της Β. Κορέας και της Συρίας δεν καθορίζει το διεθνές σύστημα, η κατάσταση των Ηνωμένων Πολιτειών το καθορίζει και οι Η.Π.Α είναι αυτές που δοκιμάζονται (το έχουν άραγε αντιληφθει;) και ξεγυμνώνονται. Πάμε παρακάτω.

[1] Αυτος ακριβώς είναι ο λόγος που αποθρασύνθηκε το καθεστώς της Β. Κορέας (σκληρή Realpolitik). Είναι ο ίδιος λόγος που οδήγησε τη Ρωσσία -να αποφασίσει- να παρέμβει στη Συρία (βγαίνοντας για πρώτη φορά τόσο δυναμικά από τα σύνορα της από το τέλος της σοβιετικής περιόδου της Ρωσσίας). Αυτός θα είναι και ο λόγος που θα αποθρασύνθεί -ενδεχομένως- η Τουρκία ή/και άλλες χώρες. Οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι αδύναμες.

Ας το λειάνω λίγο, ας το στρογγυλέψω: Αν όχι αδύναμες, ανίκανες να διαχειριστούν τις αδυναμίες και τα λάθη τους και την καθοδική πορεία της επιρροής και της ισχύος τους (γι' αυτό αυτοπαγιδεύονται και οδηγούνται σε αδιέξοδα). Ακριβώς γι' αυτόν το λόγο είναι και επικίνδυνες. Το πληγωμένο λιοντάρι -ή ορθότερα ο πληγωμένος αετός- έχει τις εξής επιλογές: είτε να καταστρέψει τον πλανήτη είτε να εξευτελιστεί (η Αρκούδα μπορεί να προσφέρει διέξοδο). Το πληγωμένο θηρίο μπορεί να σκεφτεί πως ακόμη και τώρα, είναι ισχυρότερο στρατιωτικά από όλους τους υπολοίπους, και άρα να παίξει τα χαρτιά του. Όμως αυτή ακριβώς ήταν η σκέψη των νεοσυντηρητικών της περιόδου Bush, οι οποίοι πίστευαν ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής είχαν την πρωτοκαθεδρία σε ό,τι αφορά τη στρατιωτική ισχύ στο διεθνές σύστημα, και άρα έπρεπε να την χρησιμοποιήσούν μονομερώς προκειμένου να διαμορφώσουν το διεθνές σύστημα κατά τρόπο που να τις εξυπηρετεί. Αυτές ήταν οι σκέψεις που ώθησαν σε συγκεκριμένες αποφάσεις όταν το λιοντάρι ή ο αετός, όταν το θηρίο, δεν ήταν πληγωμένο, και οδήγησαν στη σημερινή του κατάσταση (και όχι μόνο στη δική του).

[2] Κοσμοϊδιογλωσσία 5 Απριλίου και 7 Απριλίου: ''Εκείνο που ανέκαθεν με ανησυχούσε και με προβλημάτιζε, δεν ήταν κατά πόσο ο Trump ήταν «δεξιός ή αριστερός», «εθνικιστής ή γκλομπαλιστής» κ.λπ, αλλά το κατά πόσο θα συνέχιζε την καταστροφική πορεία που διαγράφηκε για τις Ηνωμένες Πολιτείες, με την πολιτική που ξεκίνησε επί Clinton, συνεχίστηκε με τον Bush, και ολοκληρώθηκε επί Obama, δηλαδή κατά πόσο θα επιτάχυνε ή θα καθυστερούσε την αποδυνάμωση ή/και παρακμή, την καθοδική πορεία της επιρροής και της ισχύος, των Ηνωμένων Πολιτειών, και την άνοδο της αναρχίας στο διεθνές σύστημα. Η περίοδος του «μονομερούς τσαμπουκά», υπήρξε καταστροφική για τις Ηνωμένες Πολιτείες. Η απόπειρα «εκφοβισμού», ούτε κατάφερε να συγκρατήσει τις φυγόκεντρες δυνάμεις στο εσωτερικό της «Δύσης», ούτε να διατηρήσει ως απόλυτο κέντρο ισχύος τον Ατλαντικό, ούτε να συντηρήσει την «Μονοπολική Στιγμή», ούτε να αποτρέψει την ανάδυση νέων κέντρων στον πλανήτη, ούτε να αποδυναμώσει τους αντίπάλους (η επιρροή της Ρωσίας και της Κίνας, ιδιαίτερα όμως του Ιράν, ουδεμία σχέση έχει με τη δεκαετία του 1990), ούτε, φυσικά, να συγκαλύψει τη βαθμιαία αποδυνάμωση των Η.Π.Α. Αντιθέτως, η αργόσυρτη παρακμή της ισχύος τους, η βαθμιαία αποδυνάμωση τους, επιταχύνθηκε (πλέον ουδείς «υπακούει» όπως παλαιότερα...). Μπορούσε άραγε να διορθωθεί η ζημιά; Μπορούσε να γίνει διαφορετικά;...''

[-] Η απόλυτη καταστροφή για τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής -και σε αυτό το σημείο ερχόμαστε σε μια παραλλαγή της δεύτερης επισήμανσης- θα είναι να μην μπορέσουν να κράτησουν το λόγο και τη θέση τους (είτε να προασπίσουν το -κατά αυτές- δίκαιο, είτε να επιβεβαιώσουν την ισχύ τους), σε καμία από τις τρεις περιοχές-μέτωπα: Κορεατική Χερσόνησος, Βαλκάνια-Ανατολικη Ευρώπη και Μέση Ανατολή. Στο εσωτερικό των Η.Π.Α θα πρέπει να προσέχθουν συγκεκριμένες ομάδες, που έχουν εξωθήσει τις Ηνωμένες Πολιτείες σε αυτή την πορεία και στη σημερινή κατάσταση.

30 Αυγούστου 2017

Σχολιασμός.



Το Ισραήλ αποτελεί ένα κράτος με κυρίαρχο ιουδαϊκό χαρακτήρα. Παρ' όλα αυτά, ούτε όλοι οι Ισραηλινοί πολίτες είναι Ιουδαίοι ούτε ολοι οι Ιουδαίοι είναι πολίτες του Ισραήλ (προφανώς). Εκτιμάται πως υπάρχουν περίπου 15 με 18 εκατομμύρια Ιουδαίοι στον πλανήτη, ενώ το Ισραήλ έχει πληθυσμό οκτώμισι εκατομμύρια (μεταξύ 8.3 και 8.7) ανθρώπους, από τους οποίους περίπου το 75% -έξι και πλέον εκατομμύρια- είναι Ιουδαίοι (Haredi and Non-Haredi). Περίπου το 40-50% των έξι και πλέον εκατομμυρίων Ιουδαίων του Ισραήλ είναι ντόπιοι-αυτόχθονες ή γηγενείς, ένα 20-25% προέρχονται από την πρώην Ε.Σ.Σ.Δ και την ανατολική Ευρώπη, ένα 15% από την Αφρική και ένα 10% από την Ασία.

Οι Haredi(m), αποτελούν λιγότερο από ένα εκατομμύριο (περίπου 750-800.000) από τους περίπου 6.2 εκατομμύρια Ιουδαίους (Israeli Jews) και τους 8.5 εκατομμύρια πολίτες του Ισραήλ (Οι μη Ιουδαίοι πολίτες του κράτους είναι εθνοτικά Άραβες και στο θρήσκευμα Μουσουλμάνοι -η συντριπτική πλειοψηφία-, Χριστιανοί και Δρούζοι). Έτσι έχουμε, συνολικά στο Ισραήλ, περίπου 9-10% Haredi Ιουδαίους (ultra-Orthodox religious Jews), 60-65% Non-Haredi (religious, traditional and secular Jews, 5.5 εκατομμύρια) και περίπου 20% Άραβες (1.7 εκατομμύρια). Οι Haredi(m), που απορρίπτουν τον όρο ultra-Orthodox ως προπαγανδιστικό, έχουν τους υψηλότερους ρυθμούς γονιμότητας και γεννήσεων και κάνουν περισσότερα παιδιά, τόσο από τους κοσμικούς -και γενικότερα τους υπόλοιπους- Ιουδαίους όσο και από τους Άραβες. Οι Ιουδαίοι Haredi δεν αποτελούν πλέον αμελητέα πόσότητα και, σε κάποιο βαθμό, επηρεάζουν την ισορροπία δυνάμεων της Knesset (του ισραηλινού κοινοβουλίου). Ο πληθυσμός τους εκτιμάται πως το 2019-20 θα είναι περίπου 1.1 εκατομμύριο, ενώ αναμένεται να αυξήσουν το μερίδιό τους επί του πληθυσμού του Ισραήλ στο 15-17%.

Οι δημογραφικές δυναμικές στο Ισραήλ προμηνύουν δομικές μεταβολές στο εσωτερικό του κράτους (ίσως και γι' αυτό να είναι απαραίτητος και ένας εξωτερικός δαίμονας). Το 1960, περίπου το 15% των μαθητων της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης παρακολουθούσαν είτε υπερ-Ορθόδοξα σχολεία είτε σχολεία του Αραβικού τομέα. Το 1980 το ποσοστό ανήλθε σε 27% ενώ το 2006 άγγιξε το 46% (προφανώς θα έχει αυξηθεί ακόμη περισσότερο αλλά δεν διαθέτω στοιχεία). Μεταβάλλεται δηλαδή το ισοζύγιο ή η ισορροπία δυνάμεων κοσμικών-θρησκευόμενων. Το Ισραήλ ιδρύθηκε από κοσμικούς εθνικιστές, δηλαδή σιωνιστές. Οι Haredi(m) δεν αποδέχονται την κοσμική κουλτούρα και δεν τα πάνε καλά με τον σιωνισμό, δηλαδή την κοσμική εθνοκρατική ιδεολογία του ισραηλινού κράτους (ό,τι είναι ο κεμαλισμός για την Τουρκία είναι ο σιωνισμός για το Ισραήλ). Τόσο οι Ισραηλινοί Άραβες όσο και οι υπέρ-Ορθόδοξοι Ιουδαίοι ήταν αντίθετοι με τη δομή και το χαρακτήρα του κράτους. Είναι αυτές οι δύο ομάδες που αυξάνουν τη δημογραφική τους βαρύτητα. Οι μεταβολές αυτές θα οδηγήσουν σε αλλαγές στην ιδεολογία, τη δομή και το χαρακτήρα του κράτους του Ισραήλ (όπως οδήγησαν και στις Η.Π.Α, με διαφορετικό πρόσημο και προσανατολισμό βέβαια).

Για να υπάρχει μια αίσθηση της κλίμακας των μεταβολών. Όταν ο πληθυσμός της Ελλάδας ήταν οριακά 8 εκατομμύρια, το 1955, το Ισραήλ είχε πληθυσμό 1.7 εκατομμύρια. Σήμερα ο πληθυσμός του Ισραήλ είναι περίπου 8.5 εκατομμύρια με (δια)μέση ηλικία τα 30 έτη (της Ελλάδας περίπου 10.8 εκατομμύρια με μέση ηλικία τα 44 έτη). Ο πληθυσμός του Ισραήλ, περί το 2060, εκτιμάται πως θα κινείται μεταξύ 15-20 εκατομμυρίων.


Η εσωτερική διχοτομία των Ιουδαίων σε Haredi και Non-Haredi είναι ολίγον ή μάλλον παραπλανητική ή/και προπαγανδιστική, και λειτουργεί προς όφελος των secular Jews. Οι secular ουσιαστικά δεν ξεπερνούν το 40% επί του συνόλου των 6.2 εκατομμυρίων Ισραηλινών Ιουδαίων. Οι υπόλοιποι θεωρούνται θρησκευόμενοι και παραδοσιακοί. Εξ' ου, αν και οι Non-Haredim Jews είναι περισσότεροι από τους Haredim (ultra-Orthodox religious Jews), το 70-80% των Ιουδαίων του Ισραήλ δηλώνει πως πιστεύει στο Θεό. Ουσιαστικά, λιγότερο από το 20-30% είναι αυτοί που θα χαρακτηρίζονταν με «ευρωδυτικά» ματιά ως ριζοσπάστες εκκοσμικευμένοι προοδευτικοί πληθυσμοί.

Η αρνητική εικόνα που δημιουργείται για τους Haredi(m) σε «ευρωδυτική» κλίμακα, πέρα από τις κλασικές ιδεολογικές συνήθειες και αντιλήψεις περι αισθητικής που κυριαρχούν -κυρίως στην Ευρώπη του Ρήνου και της Μάγχης και την εξευρωπαϊσμένη Αμερική-, σχετίζεται και με τη διατήρηση της κοσμικής φύσης και εικόνας του ισραηλινού κράτους. Ουσιαστικά, ό,τι ισχύει για τον κεμαλισμό και την Τουρκία ισχύει για τον σιωνισμό και το Ισραήλ. Θυμηθείτε την -πρωτότυπη- ανάλυση που έχουμε κάνει για τα top-down secularist modernization through westernization monements, μέσω της οποίας διανοίγονται νέες διαστάσεις [*]: (Russian) Sovietism, (Pan-Arab) Ba'athism, (Turkish) Kemalism, (Israeli) Zionism και σταθμίστε την κρίση της γαλλικής laïcité και του δυτικοευρωπαϊκού secular liberalism στις μέρες μας (ακόμη και στις Η.Π.Α θα μπορούσαμε να μιλήσουμε για κρίση παρεμφερούς χαρακτήρα). Οι άνθρωποι νομίζουν πως το διακύβευμα είναι καπιταλισμός vs σοσιαλισμός. Κάνουν λάθος. Και κάνουν λάθος και κάποιοι ακόμα. Οι διαφορές αυξάνονται στο εσωτερικό -και όχι μεταξύ- των κοινωνιών, των εθνών, των θρησκειών, των πολιτισμών κ.λπ. Δεν θα υπάρξει 'clash of civilizations' μεταξύ πολιτισμών σε παγκόσμια κλίμακα. Θα υπάρξουν kulturkampfs και culture wars εντος, στο εσωτερικό, π.χ της «Δύσης» (και άλλου - την απαρχή τη βλέπουμε ήδη).

Σημειώσεις
[*] Κάποια στιγμή, η προσέγγιση αυτή, στην οποία έχουμε επανέλθει αρκετές φορές, θα προσεχθεί περισσότερο και θα αποκτήσει -τουλάχιστον κάποια μερικώς- ευρύτερη απήχηση. Μπορεί η προπαγάδα που κυριαρχεί υπέρ του κεμαλισμού, π.χ στη Γερμανία, να είναι απίστευτη (ο Erdoğan δεν ενοχλεί ως μη καπιταλιστής, ως κάτι άλλο ενοχλεί) και να είναι αδύνατον να περιγραφεί με λόγια, αλλά αυτές αποτελούν μάχες οπισθοφυλακών.

[-] Kulturkampfs and culture wars: secular vs religious, liberal - progressive vs traditional - conservative etc.

29 Αυγούστου 2017

29 Αυγούστου 2017.



Η «αριστερά» και η «δεξιά» που ασχολείται και βλέπει τον κόσμο μέσα από το πρίσμα: καπιταλισμός (τα πάντα είναι σοσιαλισμός) vs κομμουνισμός (τα πάντα είναι καπιταλισμός) ζει ακόμη την ιδεολογική σύγκρουση του ψυχρού πολέμου. Δεν μπορεί να συγχρονιστεί με το σήμερα και αποτελεί παράγοντα καθυστέρησης. Οι άνθρωποι αυτοί έχουν καταλήξει να ζουν την εποχή μας ως εξής (στη «Δύση» φυσικά, μονάχα στη «Δύση» τα συναναντάμε αυτά): τίποτα δεν είναι «πραγματικά αριστερό» για τους «αριστερούς» και τίποτα «πραγματικά δεξιό» για τους «δεξιούς» ενώ, την ίδια στιγμή, τα πάντα είναι (και κυριαρχεί παντού) καπιταλισμός για τους μεν και σοσιαλισμός για τους δε. Μπαίνουμε τέλος, σιγά-σιγά, στη φάση όπου τα πάντα θα είναι φασισμός (αλλά και ο φασισμός, καπιταλισμός θα είναι για τους μεν και σοσιαλισμός για τους δε, οπότε ένα και το αυτό). Από τη μια μεριά είναι για να γελάς, από την άλλη για να απελπίζεσαι.

Τα πράγματα αυτά πάντως δεν συμβαίνουν δίχως λόγο.

Από την άλλη, εχουμε μια «Ευρώπη της Δύσεως», που προσπαθεί από το 1990-91, δηλαδή από την Γερμανική επανένωση και έπειτα, να προσφέρει μια ψευδαίσθηση ενότητας, συνοχής και τάξης μέσω της «ανάπτυξης», του «ολοκληρωτισμού» και τέλος της «τρομοκρατίας» (δηλαδή της ιδεολογικοποίησης της ασφάλειας) την ίδια στιγμή που προϋποθέτει και προϋπολογίζει μεταναστευτικές ροές, και παράλληλα μια Αμερική που επιδίωκε να εξάγει «δημοκρατία» προσπαθώντας να πείσει πως στις πολυφυλετικές και πολυθρησκευτικές κοινωνίες οι άνθρωποι ψηφίζουν με βάση οικονομικά και κοινωνικά κριτήρια και συμφέροντα [1] και πως η μεταβολή στη δημογραφική δομή δεν επηρεάζει τις ιδέες [2], δίχως καλά-καλά να έχει καταφέρει να εφαρμόσει αυτά τα πράγματα στον ίδιο της τον εαυτό [3].

Τέλος, έχουμε μια «δεξιά» που προσπαθεί να μας πείσει πως οι εξελίξεις εντός της «Δύσης» τις τελευταιες δεκαετίες και ο πυρήνας των αντιλήψεων ενός «μεταδυτικού» παγκόσμιου πολιτισμού που προωθείται αποτελούν συνέπεια μόνο π.χ του λεγόμενου «πολιτιστικού μαρξισμού». Δεν σχετίζονται καθόλου π.χ με Zero Population Growth (μετονομασία Population Connection), με το φιλελεύθερο κράτος της αναπτύξεως (στις λειτουργίες του οποίου έχουμε αναφερθεί παλαιότερα), με τις ανάγκες ενσωμάτωσης πληθυσμιακών ομάδων από κόμματα [3] ή με τη συνοχή της -αμερικανικής π.χ- κοινωνίας, με Planned Parenthood ή/και Neomalthusianism ή population control, με «παγκοσμιοποίηση», επιχειρηματικές ελίτ και υπερεθνικά δίκτυα ή τη σύνδεση της ιδεολογίας της πολυπολιτισμικότητας με δόγματα περί δικαιωμάτων του ατόμου (και τη ριζοσπαστικοποίηση μιας ατομοκεντρικής αντίληψης), με civic nationalism (ο οποίος διέρχεται μεγάλη κρίση) και ζητήματα ουδετερότητας σε θέματα θρησκείας, φύλου, πολιτισμού κ.λπ, με το World Economic Forum, τη Global Governance, τον Liberal Transnationalism, τη Global Citizenship etc (Άλλωστε πολλά από τα προηγούμενα είναι «δυτικά». Και πως να προασπίσει η δύσμοιρη το «δυτικό», όταν σχεδόν όλα όσα την ένοχλούν είναι «δυτικά», έχουν «δυτική» καταγωγή και προωθούνται από «δυτικές» χώρες, υπηρεσίες και θεσμούς, αλλά αρνειται να παραδεχτεί κάτι τέτοιο. Εκτός αν ο progressivism αποτελεί συστατικό στοιχείο του κινέζικού και ινδικού πολιτισμού, από τον Κόλπο της Βεγγάλης μέχρι τις αμμώδεις ερήμους της Τάκλα Μακάν εδώ και χιλιετίες... Α! και του Ισλάμ επίσης - το οποίο προφανώς γέννησε και προωθεί το ρεύμα του Transhumanism. Δύσκολα τα πράγματα για τους «δυτικιστές δεξιούς της Δύσεως»). Και φυσικά, ολοκληρωνοντας, έχουμε μια «αριστερά» που, εκτός του ότι είναι ιμπεριαλιστική (δεν έγραψα φιλο-ιμπεριαλιστική), προσπαθεί να μας πείσει πως ούτε σφουγγοκωλάριος του αμερικανισμού ή των Βρυξελλών υπήρξε, ούτε παράρτημα μιας 'transnational capitalist class' -οπως την ονομάζουν ορισμένοι δικοί της- και διεκπεραιωτής της (καθώς έχει εγκαταλείψει την υπεράσπιση της εργασίας σε εθνική-εδαφική βάση χάριν μιας τρανσεθνικής μη εδαφικής σποραδικής τέτοιας: βλ. μετανάστευση) παρά ανταγωνιστής (!), την ίδια στιγμή που προωθεί κάθε έκφανση της ιδεολογίας τους και έχει μεταλλαχθεί από anti-Malthusian και humanist που ήταν σε (neo)Malthusian και Antihumanist (για να μην πούμε πως με έμμεσους τρόπους σε στιγμές προωθεί ή υποστηρίζει liberal eugenics, δίχως να λέει λέξη για τις εκατομμύρια στειρώσεις και forced abortions π.χ στην Ινδία - η World Bank, η International Planned Parenthood Federation (IPPF) και η Σουηδία χρηματοδοτούσαν τέτοια 'Project' τη δεκαετία του 1970). Επίσης, ισχυρίζεται -μαζί με ευρωπαϊστές ή υπερεθνικούς «δεξιούς»- πως περίπου 175 χώρες από τις 195-200 που υπάρχουν συνολικά στον πλανήτη, ούτε λίγο ούτε πολύ είναι «φασιστικές», απλά και μόνον επειδή αποτελούν εθνικά κράτη. Τέλος, αποπολιτικοποιεί τα πάντα (χαρακτηριστική περίπτωση η πρόσεγγιση της στην προσφυγο-μεταναστευτική κρίση).

Όλα τα προηγούμενα -είναι ενδεικτικά και τα συναντάμε- μόνο στη «Δύση» (η οποία είναι ένα μπάχαλο. Σταθμίζοντας παράλληλα και τις ιδέες περί καπιταλισμού, σοσιαλισμού, φασισμού που αναφέραμε νωρίτερα, δημιουργείται ένα εκρηκτικό χαοτικό και παρανοϊκό μείγμα που φανερώνει έλλειψη και κρίση νομιμοποίησης, περιεχομένων και προσανατολισμού κ.λπ, το οποίο φέρνει στο μυαλό καταστάσεις-προθάλάμους κατάρρευσης). Μη το ψάχνετε. Η λεγόμενη «Δύση» είναι άρρωστη, πάσχει.


Σημειώσεις

[1]
In multiracial societies, you don't vote in accordance with your economic interests and social interests, you vote in accordance with race and religion - Lee Kuan Yew [Spiegel].

[2]
In 1965, 84% of Americans were non-Hispanic whites, 4% were Hispanic, and less than 1% were Asian. In 2015, the numbers are astonishingly different: 62% of Americans are white, 18% of Americans are Hispanic, and Asians count as 6% of the populace [Time].

[3]
Σύνθεση ψήφου Δημοκρατικών (της Clinton) ιεραρχημένη σε ποσοστιαία βάση: Black (88%), Hispanics (65%), Asian (65%), Women (54%), Men (41%), White (37%) [B.B.C].

Σύνθεση ψήφου Ρεπουμπλικανών (του Trump) ιεραρχημένη σε ποσοστιαία βάση: White (58%), Men (53%), Women (42%), Hispanics (29%), Asian (29%), Black (8%) [B.B.C].

27 Αυγούστου 2017

Σχολιασμός.



Σαν χθες απελευθερώθηκε το Παρίσι. Πέρασε λίγο στα «ψιλά» ή είναι ιδέα μου; (EU prevails). Υπό κανονικες συνθήκες, η Γαλλία θα γιόρταζε 73 χρόνια απελευθερώσης από την γερμανική κατοχή. Μια απελευθέρωση που εκείνη την περίοδο αναβίωσε την εθνική υπερηφάνεια μετά την ταπείνωση της ήττας και την ντροπή της συνεργασίας της Γαλλίας. Μια απελευθέρωση που οδήγησε στην απόλαυση προνομίων, τα οποία οι Γάλλοι δεν κέρδισαν στα πεδία των μαχών (ακόμη και το γαλλικό τάγμα που συμμετείχε στην απελευθέρωση-παρέλαση του Παρισιού, οι Αμερικανοί και οι Βρετανοί το κανόνισαν για λόγους προπαγάνδας και αναπτέρωσης του ηθικού).

Οι Γερμανοί πολέμησαν μέχρι τέλους (σε επίθεση και άμυνα) με τις γνωστές επιπτώσεις (τόσο για τους ίδιους όσο και για τους άλλους). Οι Ρώσσοι μάτωσαν ανελέητα (όχι για πρώτη φορά στην ιστορία τους). Οι Αμερικανοί πολέμησαν εκ του ασφαλούς (λόγω γεωγραφίας). Οι Άγγλοι πολέμησαν και με σύμμάχους και διχως αυτούς (τουλάχιστον πολέμησαν, έδωσαν τη μάχη τους, και άξιζαν μια θέση στο τραπέζι μεταπολεμικά, όσο και αν ήταν περιορισμένης ισχύος και επιρροής). Οι Γάλλοι, τι ακριβώς έκαναν; (και έχουν μόνιμη θέση στο Συμβούλιο Ασφαλείας του Ο.Η.Ε;!).

Κάθε λαός (αφήστε τα ιδεολογικά περιτυλίγματα στην άκρη) φανερώνει από τι μέταλλο είναι φτιαγμένος στα δύσκολα, στα πολύ δύσκολα.

Οι Ρώσσοι το έχουν δείξει κατ' επανάληψη (κάποιοι θα έλεγαν δύο ή τρεις άλλοι θα έλεγαν τέσσερις-πέντε φορές). Οι Άγγλοι επίσης, με διαφορετικό τρόπο και σε διαφορετικό βαθμό (έχουν επιτελέσει μια αποστολή επί αιώνες στην Ευρώπη). Οι Γερμανοι το ίδιο (ορισμένοι θα έλεγαν ως 'Scourge of God'. Δεν έχει σημασία στην προκείμένη περίπτωση). Οι Αμερικανοί, ακομη δεν μας έχουν δείξει από τι μέταλλο είναι φτιαγμένοι, γιατί δεν έχουν γνωρίσει πραγματικά δύσκολες -παρά μονάχα ευνοϊκές γι' αυτούς- συνθήκες. Ούτε πορείες καθοδικές και κρίσιμες στιγμές, ούτε υπό καθεστώς -κάποιας μορφής- υπαρξιακής απειλής, έχουν ζήσει (αναμένουμε να μας δείξουν, ευελπιστούμε δίχως τη χρήση πυρηνικών). Οι Γάλλοι τι ακριβώς έχουν δείξει; Και κυρίως, τι δείχνουν και κάνουν στις μέρες μας;

Για πόσο ακόμη θα θα ζούν μέσω ιδεολογικών περιτυλίγμάτων; Για πόσο ακόμη θα πουλάνε «Γαλλική Επανάσταση», 'Francophonie' και «Πόλη του Φωτός» και θα κεφαλαιοποιούν ηθικά τον «Διαφωτισμό»;

Σημείωση
Προφανώς και το ζήτημα δεν είναι να συνεχίζουν οι άνθρωποι να πολεμουν -μέσα στα κεφάλια τους- τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο (κάτι τέτοιο είναι αδύνατον, ακόμη και αν το επιδιώκουν). Αυτό που στις μέρες μας οι περισσότεροι άνθρωποι αποκαλούν «Ευρώπη», πέθανε στον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο. Μεταψυχροπολεμικά, όλες και όλοι ανέμεναν την ανάσταση των νεκρών, αλλά, όσο και αν γίνεται προσπάθεια να επιβραδυνθεί ή/και να καλυφθεί ή να γίνει διαχειρίσιμη, η κατάπτωση, η αποσύνθεση και η παρακμή αυτής της «Ευρώπης», είναι ολοφάνερη.

25 Αυγούστου 2017

25 Αυγούστου 2017.



I
Ναζιστοφάγοι και Κομμουνιστοφάγοι (και Φιλελεύθεροι), χωνέψτε το. Οι Ρώσσοι (υπό την ιδεολογία και το λάβαρο του κομμουνισμού, μαζί με τους συμμάχους τους) επικράτησαν επί των Γερμανών (και των συμμάχων τους, φορέων της ιδεολογίας του εθνικοσοσιαλισμού). Οι φορείς των ιδεολογιών πολέμησαν και οι Ρώσσοι επικράτησαν επί των Γερμανών.

Επτά δεκαετίες μετά και ακόμη δεν μπορεί να γίνει, είτε αντιληπτό είτε αποδεκτό το αυτονόητο. Xωνέψτε το και ξεκολλάτε. Κουράζετε.

Επισήμανση
Την παραμύθα τη συντηρούν πολλοί (από ιδεολογικά, παραταξιακά και λοιπά ψυχροπόλεμικά απομεινάρια και απολειφάδια ή κομματικά ψοφίμια, μέχρι κράτη) και για διάφορους λόγους (άντληση στηριγμάτων και νομιμοποίησης, απόκρυψη κρίσης περιεχομένων, εκβιασμοί, χειραγώγηση ταυτοτήτων και γεωπολιτικός έλεγχος ή/και δαιμονοποίηση κρατών, καλλίεργεια μύθων επί των οποίων οικοδομούν θεσμούς και ταυτότητες ή νομιμοποιούν πολιτικές κ.λπ). Επίσης, εάν φορέας της μιας ιδεολογίας ήταν η Γερμανία και της άλλης η Ρωσσία και εφόσον ισχύεί η εξίσωση («ολοκληρωτισμός»), τότε παράλληλα με την τρίτη ιδεολογία δικαιώνεται και το κράτος-φορέας της (ο τρίτος μεγάλος του πολέμου), δηλαδή οι Ηνωμένες Πολιτείες. Τέλος, εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης, το ζήτημα κομμουνισμός-εθνικοσοσιαλισμός («ολοκληρωτισμός», εξίσωση) δεν σχετίζεται μονάχα με το θεμέλιο λίθο και την ταυτότητα της Ε.Ε (υπέρβαση, βάλαμε μυαλό, τέρμα οι πόλεμοι, ειρήνη και ευημερία, τέλος της ιστορίας κ.λπ) αλλά, όπως έχουμε τονίσει κατ' επαναλήψη στο παρελθόν (κανείς όμως δεν φαίνεται να το σκέφτεται), κυρίως σχετίζεται με - και εξυπηρετεί - τη συνοχή και την ενότητα του γερμανικού κράτους, της επανενωμένης Γερμανίας, καθώς ήταν η μόνη κρατική κοινωνία σε ολόκληρο τον πλανήτη που έζησε - μερικώς ή ολικώς - και υπό τις δύο ιδεολογίες (ούτε αυτό, επίσης, φαίνεται να το σκέφτεται ή να το τονίζει κάνείς, δεν πιστεύουμε όμως ότι είμαστε εξυπνότεροι όλων ή των πάντων, κάτι άλλο συμβαίνει). Ideology is for slaves.

II
Η παγκόσμια πολιτική δεν καθορίζεται από τη σχέση που έχουν οι χώρες με τη Γαλλία, αλλά από τη σχέση που έχουν ή οικοδομούν με τη Ρωσσία.

Κάποια στιγμή, ορισμένα πράγματα θα πρέπει να ειπωθούν ευθέως, δίχως υπεκφυγές και περιστροφές. Παρά το σπουδαίο και υπέρλαμπρο εσωτερικό και παρελθόν της, η Γαλλία δεν καθορίζει τίποτα άξιο λόγου στις μέρες μας σε παγκόσμια κλίμακα (σε σύγκριση με την «οικονομική Ιταλία»*). Η Γαλλία αποτελεί έναν γεωπολιτικό νάνο σε σχέση με τη Ρωσσία (κάτι προφανώς αυτονόητο και γνωστό σε ολόκληρο τον πλανήτη, πλην «Ευρώπης»). Για την Κίνα, την Ινδία, την Ιαπωνία, τις Ηνωμένες Πολιτείες (ακόμη και το Ιράν ή/και τη Τουρκία), η Γαλλία δεν αποτελεί καθοριστικό παράγοντα, σε ό,τι αφορά περιφερειακές και παγκόσμιες διαστάσεις αυτών των χωρών. Οι διαφοροποιήσεις, οι διεκδικήσεις και οι άξιώσεις, οι άμυνες και οι παγκόσμιες μεταβολές, οικοδομούνται πάνω στις σχέσεις που διαμορφώνουν τα κράτη με τη Ρωσσία. Σκεφτείτε τα προηγούμενα κράτη σε συνάφεια (αρνητική ή θετική) με αυτή τη χώρα ογκόλιθο της διεθνούς πολιτικής: Κίνα-Ρωσσία, Η.Π.Α-Ρωσσία, Ινδία-Ρωσσία, Ιαπωνία-Ρωσσία, Γερμανία-Ρωσσία, Ιράν-Ρωσσία, Τουρκία-Ρωσσία κ.λπ. Από αυτές τις σχέσεις καθορίζεται ο πλανήτης και είναι αυτές που διαμορφώνουν και καθορίζουν την πορεία και την εξέλιξη της παγκόσμιας πολιτικής και εν πολλοίς τη δομή και το περιεχόμενο του παγκόσμιου συστήματος. Όποιος θέλει να κάνει κάτι στην Παγκόσμια Ήπειρο, δηλαδή στην ΑφροΕυρασία, αναπροσαρμόζει και επανακαθορίζει τις σχέσεις του με τη συγκεκριμένη χώρα.

Σημειώσεις-Επισημάνσεις:
[*] Εφόσον η Ρωσσία είναι απλά μια «οικονομική Ιταλία» (ή/και Ισπανία) όπως τονίζουν συνεχώς ορισμένοι και παράλληλα αποτελεί τόσο σημαντική χώρα για τους συσχετισμούς και τις μεταβολές σε παγκόσμια κλίμακα, τότε προφανώς το «οικονομική» δεν διαδραματίζει τόσο καθοριστικό ρόλο (ή τον αποκλειστικά καθοριστικό παράγοντα) όσο ισχυρίζονται.

[-] Δεν είναι καθόλου απίθανο μελλοντικά (εφόσον δεν υπάρξει κάποια έντονη αποδυνάμωση, κατάρρευση ή πολυδιάσπαση της Ρωσσίας), η ιστορία από το 1820 περίπου μέχρι και το 1950, δηλαδή η περίοδος-εποχή της αποθέωσης της ευρωκεντρικής ιστοριογραφίας και ιδεολογίας, να ξαναγραφεί, από μια περισσότερο ρωσοκεντρική (ηπειρωτικοευρωπαϊκή ή ακόμη και ευρασιατική) και λιγότερο αγγλογαλλική (δυτικοευρωπαϊκή ή ευρωπαϊκά ατλαντική) σκοπιά. Μόνο και μόνο η μάχη που δίνεται στο εσωτερικό των Ηνωμένων Πολιτειών (οι οποίες γεωγραφικά δεν βρίσκονται στην Παγκόσμια Ήπειρο) αυτή την περίοδο για την υφή, το περιεχόμενο και τις διαστάσεις της σχέσης τους με τη Ρωσσία φανερώνει (όποια και αν είναι η κατάληξη της) πόσο εμφατικά ξεπερασμένη είναι αυτή η εποχή στην οποία αναφερόμαστε, και φυσικά η ιστοριογραφία και η ιδεολογία που τη συνόδευσε, ηγεμονεύοντας επί των πάντων.


III
Εάν συνεχίσουν έτσι, σε αυτό το μονοπάτι, οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, θα -κινδυνεύσουν να- καταρρεύσουν.

Καλό είναι να μην καταρρεύσουν. Βέβαια, προκειμένου να μην συμβεί αυτό θα πρέπει να συνειδητοποιήσουν ή να μην αρνούνται να καταλάβουν ορισμένα πράγματα και να προσαρμοστούν σε ορισμένες συνθήκες. Από αυτή τη σελίδα, εξετάσαμε -μάλλον- εξονυχιστικά τη διεθνή πολιτική, πορεία και θέση των Η.Π.Α και ασκήσαμε -έντονη- κριτική σε σημεία της. Αυτό όμως δεν σημαίνει πως είναι επιθυμητή μια κατάρρευση ή/και ένα χάος στις Ηνωμένες Πολιτείες. Αποτελεί ανώριμη και εντελώς ακατέργαστη στάση να κρίνεις και να ερμηνεύεις τα πάντα με βάση το δίπολο φιλό- / αντί- (αυτά είναι «καλά» και χρήσιμα για την διαμόρφωση της «κοινής γνώμης»).

Την ημέρα των αμερικανικών εκλογών -πριν από 290 ημέρες- γράφονταν τα εξής στην Κοσμοϊδιογλωσσία [8 Νοεμβρίου 2016]:

Η προεκλογική περίοδος στις Η.Π.Α επαναβεβαίωσε, εκτινάσσοντας όμως σε νέα πρωτόγνωρα ύψη και κλιμακώνοντας, την έντονη κομματική πόλωση και τον αξιακό διχασμό που κυριαρχεί στις Η.Π.Α, κοινωνικά και πολιτικά, τις τελευταίες τρεις δεκαετίες. Υπήρξε καταστροφική. Αποτελεί εξαιρετικά αρνητική εξέλιξη που θα δυσχεράνει την διαδικασία λήψης κρίσιμων αποφάσεων και τη δημιουργία συναίνεσης μετεκλογικά, μειώνοντας τη δυνατότητα αποτελεσματικής διακυβέρνησης της χώρας. Υπήρξε καταστροφική ως προς τη συνοχή στο εσωτερικό, και την ισχύ, την εικόνα και το κύρος των Ηνωμένων Πολιτειών προς τα έξω, σε παγκόσμια κλίμακα, ενώ μείωσε σε μεγάλο βαθμό τη σταθερότητα και την αξιοπιστία της εξωτερικής πολιτικής της χώρας... οι Η.Π.Α, φανερώνουν σημάδια παράλυσης και διολισθαίνουν συνεχώς [1].

Πριν από λίγες ημέρες, γράφαμε πως Όσα συμβαινουν στην Αμερική δεν πρόκειται να σταματήσουν και δεν αποτελούν παροδικά φαινόμενα, και συνεχίζαμε με μια εξόχως «ριζοσπαστική» διάγνωση-πρόβλεψη. Τώρα τονίζουμε πως εάν συνεχίσουν έτσι, σε αυτό το μονοπάτι, οι Η.Π.Α, θα -κινδυνεύσουν να- καταρρεύσουν [2]. Οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, συνεχίζουν στην πορεία μιας συνεχώς και πολλαπλώς διολισθαίνουσας χώρας.

Σημειώσεις-Επισημάνσεις
[1] Επίσης απο το κείμενο (αναφέρεται στην προεκλογική περίοδο): ''Αρκετοί Κινέζοι διεθνολόγοι, πολιτικοί σχολιαστές και διεθνοπολιτικοί αναλυτές (ή και ακαδημαϊκοί που εξέφραζαν το βαθύ κατεστημένο της Κίνας) τα τελευταία χρόνια, μόλις τους ετίθετο το ζήτημα σύγκρισης των πολιτικών συστημάτων Κίνας και Η.Π.Α (στα πλαίσια μιας λογικής περί «Τέλους της Ιστορίας» κατά Φουκογιάμα), συνεχώς και κατ’ επανάληψη, τόνιζαν πως ποτέ δεν θα ήταν δυνατόν να εκλεγεί ένας Τζωρτζ Μπους (ο νεώτερος) ως εθνικός ηγέτης στην Κίνα... Μπορώ να φανταστώ με τι απαξίωση θα βλέπουν οι κινεζικές ελίτ (θεωρώ και άλλες, πιο κοντινές μας) την κατάντια στην οποία έχουν περιέλθει οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής τους τελευταίους μήνες... Το πολιτικό σύστημα της Αμερικής (με τις πολυδιαφημισμένες θεσμικές του δικλείδες, τη δομική διάχυση ισχύος και τα περίφημα "checks and balances") δεν μπορεί να αρθεί στο ύψος των απαιτήσεων του παγκόσμιου ρόλου της Αμερικής''.

[2] Αντιλαμβανόμαστε πως αυτά μπορεί να ακούγονται κάπως μεγάλα και υπερβολικά. Εκεί όμως που, το 2003, οι υπόλοιποι έβλεπαν την Αρχή του Νέου Αμερικανικού Αιώνα με τις Η.Π.Α να είναι ο πλανητικός ηγεμόνας-κοσμοκράτορας στο διεθνές σύστημα και όλα τα υπόλοιπα κράτη να ιεραρχούνται και να οργανώνονται γύρω από αυτές σε παρόμοια και ενιαία ιδεολογική βάση, εμείς βλέπαμε την ολοκλήρωση της μετα-ψυχροπολεμικής περιόδου και της μονοπολικής στιγμής-κυριαρχίας των Ηνωμένων Πολιτειών (1991-2003), την επισημοποίηση της «Διάσπασης της Δύσης» και την αποδυνάμωση και πορεία υποχώρησης των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής (σε κάποια φάση, αργότερα -μεταξύ 2005 και 2007 περίπου- εμφανίστηκε, υπό διάφορες ακραίες μορφές, και το ιδεολόγημα-φαντασίωση περί ενός Νέου Ευρωπαϊκού Αιώνα, που συνοδευόταν από φρούδες ελπίδες και μια τελεολογία περί ενός ευρωκεντρικού, αυτή τη φορά, «Τέλους της Ιστορίας», τυλίγοντας και μασκαρεύοντας την ευρωπαϊκή παρακμή με σοφιστείες). Εκείνη την περίοδο -πολύ σκοτεινή περίοδος δογματισμού και λογοκρισίας για την κριτική σκέψη- ακούγονταν και ήταν πολύ πιο «ριζοσπαστικά» τα προηγούμενα σε σχέση με τα τωρινά και απαιτούσε πολύ μεγαλύτερη προσπάθεια και σθένος προκειμένου να υποστηριχθούν και να ακουστούν μέσα στο γενικότερο κλίμα της εποχής (και φυσικά της «κοινής γνώμης»).

Συνηθισμένα τα βουνά στα χιόνια ή, κάπως διαφορετικά, όπως έλεγε ο Διδάσκαλος: “Μόνο σαν φτάσουν τα μεγάλα κρύα, ξέρουμε πως ο κέδρος και το κυπαρίσσι είναι τα τελευταία δένδρα που φυλλορροούν”

23 Αυγούστου 2017

Σχολιασμός (Αιγαίο. Εν συντομία).



Το Αιγαίο, ως θαλάσσιος χώρος, εκτός του ότι αποτελεί υδάτινο γεωφυσικό σύνδεσμο μεταξύ Εύξεινου Πόντου και Ανατολικής Μεσογείου, βρίσκεται σε κοντινή απόσταση από τρεις ηπείρους - την Ευρώπη, την Αφρική και την Ασια - και προσφέρει πρόσβαση και στις τρείς δίχως κάποιο εδαφικό-χερσαίο εμπόδιο (όχι η δυτική, αλλά η ανατολική Μεσόγειος και το Αίγαιο βρίσκονται σε κοντινή απόσταση και από τις τρεις ηπείρους). Τα προηγούμενα καθιστούν το Αιγαίο το σημαντικότερο θαλάσσιο σύνδεσμο-κόμβο από νότο προς βορρά (και αντίστροφά), στην παγκόσμια ΑφροΕυρασιατική ήπειρο.

Από αρχαίοτάτων χρόνων, από τις ερήμους της ανατολής και του νότου και από τη μεγάλη ευρωπαϊκή πεδιάδα και τις στέπες του βορρά, πληθυσμοί συνέκλιναν στη Μεσόγειο προκειμένου να ζήσουν μια καλύτερη και πιο άνετη ζωή, να διακινήσουν προϊόντα και ιδέες, να εμπορευτούν, να ανταγωνιστούν και να πολεμήσουν. Το Φως μπορεί πάντα να έρχεται από την Ανατολή, αλλά η βροχή για τους κατοίκους της Ανατολής έρχεται πάντα από τη Δύση. Έτσι οι τελευταίοι έφευγαν από την κιτρινωπή και ερημώδη γη αναζητώντας νερό και πράσινο (και πλούσιους ήχους). Οι βόρειοι, έφευγαν από τον πάγο, το κρύο και τη βροχή για τις θερμές νότιες θάλασσες. Και όλοι μαζί συνέκλιναν στη Μεσόγειο και κατέληγαν στο Αιγαίο (το οποίο αποτελεί δεσμό και τόπο σύγκλισης τριών ηπείρων όπως προαναφέραμε). Όλως τυχαιως εδώ, στην ευρύτερη περιοχή μας, διαμορφώθηκαν οι μεγάλες θρησκείες και οικοδομήθηκαν οι μεγάλοι πολιτισμοί.

Όχι μονόν δεν είναι περιφερειακής σημασίας χώροι η Μεσόγειος και το Αιγαίο ή απλές «συνοριακές γραμμές ασφαλείας» της «Ευρώπης», όπως τις βλέπουν ή θέλουν να τις μετατρεψουν (αυτό είναι το μέγα σφάλμα των ευρωκεντριστών και των ελλαδοευρωπαϊστών), αλλά αποτελούν και προϋποθέσεις ύπαρξης των προηγούμενων.

Ανατολική Μεσόγειος γεωπολιτικά - υπό κρατική μορφή - σημαίνει Ελλάδα, Αίγυπτος και Τουρκία (και όχι φυσικά Ισραήλ ή Λίβανος). Οι τρεις αυτές περιοχές-χώρες-οντότητες, από υπάρξεως κόσμου (δηλαδή Μεσογείου), αποτελούν τα βασικά κέντρα της περιοχής και σχετίζονται μεταξύ τους. Ιστορικά, αυτό ισχύει από την εποχή που οι ξεχασμένοι μέχρι πρόσφατα Μυκηναίοι εμπορεύονταν βαθιά μέσα στο Δέλτα του Νείλου και οι Αθηναίοι αποφασίζαν να υποστηρίξουν την Αίγυπτο στην επανάσταση της κατά της Περσίας (βλ. Inaros II, Πολιορκία της Μέμφιδος κ.λπ), μέχρι την περίοδο του Πτολεμαίου Ευεργέτη (Γ΄) ο οποίος φτάνει από την Αίγυπτο και τη Συρία στη Θράκη και τον Ελλήσποντο (ενώ ηττάται στην Άνδρο από τον Αντίγονο Γονατά Β΄, χάνοντας την κυριαρχία του Αιγαίου) και την αποβαση του Ιμπραήμ στην Πελοπόννησο.

Για το τι συμβαίνει ανάμεσα στις δύο πλευρές του Αιγαίου (Ελλάδα-Τουρκία), δηλαδή στη κατεύθυνση ανατολής-δύσης (και αντίστροφα), εδώ και τουλάχιστον τρεις-τέσσερις χιλιετίες, δε χρειάζεται να αναφερούμε κάτι. Απλά θέλαμε να θυμισουμε και τη ξεχασμένη κατεύθυνση βορρά-νότου (και αντίστροφα).

Ως Vilayet του Αρχιπελάγους κατά την Οθωμανική περίοδο (περιλαμβάνοντας τμήμα των Στενών και της Πελοπόννησου σε στιγμές) και ως Θέμα του Αιγαίου κατά τη Βυζαντινή, το Αιγαίο επιτελούσε παρεμφερείς λειτουργίες και τελούσε υπό παρόμοιες συνθήκες (Ανάλογη σημασία με του Αιγαίου ως θαλάσσιου χώρου έχουν η Κρήτη και η Κύπρος ως νησιωτικοί χώροι: προσφέρουν ανεμπόδιστη πρόσβαση και δυνατότητα προβολής ισχύος και επιρροής σε τρεις ηπείρους. Επί Οθωμανών, η Κύπρος πότε αποτελούσε μέρος του Eyalet του Αρχιπελάγους, συνδεόταν δηλαδή διοικητικά με το Αιγαίο, και πότε ήταν μόνη της, όπως η Κρήτη. Η Σικελία, η Κρήτη και η Κύπρος, αποτελούν τη νησιωτική ραχοκοκαλιά της Ανατολικής Μεσογείου).

Το Αιγαίο, ως Αρχιπέλαγος, είναι ο ορισμός αυτού που στις μέρες μας επιστρέφει ως (δήθεν «νέος» και «μετανεωτερικός», τάχα πρωτόφαντος) μη εδαφικός ασυνεχής δικτυωτός χώρος - σποραδικό δίκτυο πολλαπλών κέντρων (οι «μετα-νεωτερικοί» της «παγκοσμιοποίησης» ανακαλύπτουν ξανά τη Γη, τον τροχό και την πυρίτιδα).

Τέλος - ολοκληρώνοντας αυτή τη σύντομη αναφορά - το Αιγαίο μπορεί να ιδωθεί ως «κλειστό σύστημα» που αποτελεί όπως προείπαμε γεωφυσικό σύνδεσμο μεταξύ Εύξεινου Πόντου και Ανατολικής Μεσογείου. Το Δουκάτο των Αθηνών αναβίωσε με στόχευση την αποκοπή και αποσυναρμολόγηση αυτής της υπερχιλιετούς γεωφυσικής λειτουργίας και σχέσης που διαρκεί, μυθικά και συμβολικά από την περίοδο της Αργοναυτικής εκστρατείας, γεωλογικά από την 5η (βλ. Black Sea deluge hypothesis) ή από την 15η χιλιετία προ Χριστού και ιστορικά από τις εμπορικές επαφές και αποικίες των Μυκηναίων (μετέπειτα Apollonia Pontica, Mesembria, Οδησσός, Σινώπη, Παντικάπαιον κ.λπ), μέχρι και την ίδρυση του Δουκάτου-Κρατιδίου (όπου υπάρχει απο/διακοπή της σχέσης). Με άλλα λόγια, το Δουκάτο (το οποίο λειτουργεί ως εργαλείο) έρχεται και δημιουργει-αποτελεί μια τομή και μια ασυνέχεια με όλη την υπόλοιπη γεωιστορική, γεωφυσική και γεωλογική περίοδο (χιλιετιών). Η (γεω)ιστορική και γεω-φυσική/λογική αυτή ανωμαλία δεν πρόκειται να διαρκέσει επ' άπειρον και η φυσική τάξη πραγμάτων θα αποκατασταθεί. Δεν είναι η γεωφυσική σχέση Ανατολικής Μεσογείου-Αιγαίου-Εύξεινου Πόντου που θα προσαρμοστεί στα μέτρα του Δουκάτου των Αθηνών. Είναι το Δουκάτο που θα - αναγκαστεί να - προσαρμοστεί σε αυτήν (μετασχηματιζόμενο. Διαφορετικά, σκούρα τα πράγματα). Η φύση των πραγμάτων μόνο τεχνητά και παροδικά είναι δυνατόν να αλλοιωθεί.


Σημειώσεις
[-] 'Εχουν βρεθεί Μυκηναϊκές λέξεις ‘ko-ki-da’ και ‘ko-ki-de-jo’ που έχουν ερμηνευθεί από ορισμένους μελετητές ως Κολχίδα (η Αμνισσός - υπάρχει περιοχή στο Ηράκλειο Κρήτης με αυτή την ονομασία - είναι μια εξισου παλαιά, παλαιότατη, λέξη). Μένει να βρούμε και το Χρυσόμαλλο δέρας (χαμογελώ). Ουσιαστικά η περιπέτεια των Αργοναυτών που έπλευσαν στην Κολχίδα (σημερινή Γεωργία) μπορεί να αποτελεί τον μυθικό αντικατοπτρισμό των εμπορικών δραστηριοτήτων που είχαν αναπτυχθεί μεταξύ των κατοίκων των δύο περιοχών (ή ακόμη και την αναζήτηση για χρυσό, ο οποίος όμως υπήρχε στη Μακεδονία - αργότερα τα μεταλλεία του Παγγαίου θα αποτελέσουν υλική βάση για τον Φίλιππο και τον Αλέξανδρο). Οι Μυκηναιοι φυσικά είχαν και σε άλλα εξω-αιγαιακά μέρη παρουσία, αλλά αυτό δεν είναι του παρόντος.

[-] Το Αιγαίο, προκειμένου να γίνουν αντιληπτές ορισμένες από τις λειτουργίες του, αλλά και οι συναρμογές του με την Μαύρη Θάλασσα και την Ανατολική Μεσόγειο και τις τρεις ηπείρους που γεφυρώνει, μπορεί να ιδωθεί και ανάποδα: ως εδαφικός - και όχι ως θαλάσσιος - χώρος, ως γη και έδαφος, και πιο συγκεκριμένα ως έρημος με τα νησιά να αποτελούν τις λίμνες. Τα «καραβάνια» (πλοία) που κινούνται περιπλανώμενα στην «έρημο» (θάλασσα) καταλήγουν στις «λίμνες» (νησιά) τις οποίες έχουν ανάγκη. Έτσι το Αιγαίο μπορεί να ιδωθεί ως ένας λείος χώρος με διάσπαρτες λίμνες (νησιά) και ακτές (προς τις «θάλασσες» του Αίμου και της Ανατολίας). Στις λίμνες-οάσεις (νησία), που αποτελούν πηγή ζωής, ξαποστάζεις και ξεδιψάς για να φτάσεις στις ακτές.

[-] Το Αιγαίο θα μπορούσε επίσης να ειπωθεί πως είναι για την Ανατολική Μεσόγειο, ό,τι είναι ο Λεβάντες (δηλαδή η δική μας παλαιά Κοίλη Συρία) ή η Μεσοποταμία για την Μέση Ανατολή.


Επισήμανση
Βέβαια, όλα τα προηγούμενα δεν μπορείς να τα αντιληφθείς ή να τα προσεγγίσεις όταν κάνεις «γεωπολιτική» άλφα-βήτα του νηπιαγωγείου (περί «ναυτικών δυνάμεων») και σκέφτεσαι με πολύ στενούς εθνοκρατικούς όρους και παρωπίδες. Εκτός από το «Βυζάντιο» παραδοσιακά, η αλεξανδρινή-ελληνιστική εποχή και ο πολιτισμός της είναι εξόχως «επικίνδυνα» πράγματα την περίοδο που διανύουμε καθώς πρέπει πρώτον, να σκεφτόμαστε μονάχα με όρους Ισλάμ («απειλής και κινδύνου») τους συγκεκριμένους ιστορικούς χώρους, δεύτερον, να βλέπουμε αυτές τις περιοχές μέσα από τα μάτια (και άρα τα συμφέροντα) των άλλων (π.χ της Ουάσινγκτον, των Βρυξελλών και του Τελ Αβίβ ή/και του Βερολίνου και του Παρισιού ή του Λονδίνου) και να μην διαθέτουμε δική μας ματιά (και άρα ταυτότητα), τρίτον, να μην έχουμε επίγνωση π.χ πως ο Τρίτος Συριακός ή Λαοδίκειος Πόλεμος έφτασε μέχρι το Αιγαίο, τη Θράκη και τα Στενά (γιατί μπορεί να αποκτήσουμε απόψη για τον πόλεμο στη Συρία - δεν ξέρω αν με καταλαβαίνετε) και τέλος, τέταρτον, γιατί πρέπει να αποκοπουμε από αυτούς τους ιστορικούς χώρους, όπως αποκοπήκαμε κατά τη διάρκεια του ψυχρού πολέμου από άλλους. Είναι πασιφανής η «γεωπολιτική» γελοιότητα και η μικρότητα σε επίπεδο «ταυτότητας» του όλου πράγματος και γιατί καταντήσαμε όπως καταντήσαμε. Όλα αυτά βέβαια δεν είναι τίποτα άλλο από απόνερα του «Ανήκομεν εις την Δύσιν» ή/και του «Τουλάχιστον, η Ελλάδα αν καεί, να καεί για να υπάρξει μια συνοχή και μια πραγματικά ενωμένη Ευρώπη» και τα λοιπά γνωστά. Τέλος, είναι οφθαλμοφανής ο ρόλος του κορόϊδου-προμαχώνα που προετοιμάζεται-διαμορφώνεται προκειμένου στην Ολλανδία ή στην Αυστρία και το Ρήνο, οι - ουδεμία σχέση έχοντες με τους Μυκηναίους - «άριοι, λευκοί, ευρωπαίοι» να πίνουν αμέριμνοι και δίχως έγνοιες τον καφέ τους (διαφαίνονται νέα ελλαδοκορόϊδα στον ορίζοντα, κεκαλυμμένα ή εμφανώς «νεο-νορδικά». Και αυτά τα γράφουμε από εδώ, δηλαδή σε έναν από τους πρώτους χώρους στο ελληνόγλωσσο διαδίκτυο που τονίστηκαν ζητήματα δημογραφίας και οι πολιτικές, κοινωνικές και ιστορικές τους προεκτάσεις και αναδείχθηκαν, γενικότερα, ευρύτερες θεματικές που θεωρούνταν taboo).

22 Αυγούστου 2017

22 Αυγούστου 2017.



Όσες και όσοι - από την «αριστερά» και τη «δεξιά» - εξακολουθούν να δίνουν τις μάχες του παρελθόντος (του δευτέρου παγκόσμίου και του μετέπειτα ψυχρού πολέμου), ας διαβάσουν όσα ακολουθούν. Εντός αγκύλης το πλαίσιο προκειμένου να γίνεται αντιληπτό το νόημα. Εκτός αγκύλης όσα ενδιαφέρουν σε σχέση με το ζήτημα που μας απασχολεί: τη συνέχιση των μαχών του παρελθόντος (μέσα στα μυαλά του παρόντος). Ακολουθούν αποσπάσματα από βιβλίο [-]:

[Οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν αντιλήφθηκαν πλήρως τις κινήσεις του Ιράν στο Κουρδιστάν, εν μέρει επειδή δεν κατανόησαν την τακτική ή τη στρατηγική του Ιράν]. Η Ουάσινγκτον εξακολουθεί να κοιτάζει το Ιράν μέσω του πρίσματος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Νιώθουμε άνετα πολεμώντας έναν πόλεμο προκαθορισμένων (ή/και 'φιξαρισμένων') μαχών, προκαθορισμένων στόχων και εύκολα προσδιορισμένων εχθρών όπως η Ναζιστική Γερμανία ή το Ιράκ του Σαντάμ. Εκεί που το όραμά μας ξεθωριάζει είναι όταν ο εχθρός δεν ακολουθεί αυτούς τους κανόνες...

[Όταν εισβάλαμε στο Αφγανιστάν, τον Οκτώβριο του 2001, πήγαμε σε πόλεμο ενάντια στους Ταλιμπάν και την Αλ Κάιντα μη καταλαβαίνοντας ότι είναι θρησκευτικές πεποιθήσεις, όχι χώρες. Ούτε ο Οσάμα Μπιν Λάντεν, ούτε ο Μούλα Όμαρ, ο ηγέτης των Ταλιμπάν, μπορεί να ταξινομηθεί ως αρχηγός κράτους, στρατιωτικός διοικητής ή ακόμα και θρησκευτικός ηγέτης]. Ανίκανες να ορίσουν τον εχθρό, οι Ηνωμένες Πολιτείες κήρυξαν τον πόλεμο σε μια ιδέα... Πώς πολεμάς εναντίον μιας ιδέας, ενός τρόπου σκέψης;...

Η Αμερική όχι μόνο πολεμά ακόμα τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, αλλά βλέπει τον κόσμο μέσω των ιδεολογιών του 19ου (και ολίγον 20ου) αιώνα του φασισμού, του κομμουνισμού, του φιλελευθερισμού και της δημοκρατίας [Η απόμείωση των Ταλιμπάν σε ισλαμοφασιστές συσκοτίζει τους όρους της σύγκρουσης. Και πάλι, με το να τσουβαλιάζουμε το Ιράν στην ίδια κατηγορία, κάνουμε σοβαρο λάθος. Το Ιράν δεν δέχεται δυτικούς ορισμούς για τον τρόπο με τον οποίο πρέπει να οργανωθεί ο κόσμος. Από τη σκοπιά του Ιράν, το Ιράν δεν υπέγραψε τη Συνθήκη-Ειρήνη της Βεστφαλίας, η οποία καθιέρωσε το σύγχρονο σύστημα έθνους-κράτους το 1648, οπότε δεν ειναι ανάγκη για τη Τεχερανη να της δίνει σημασία]...

Οι περισσότεροι Αμερικανοί ειδαν την εκτέλεση του Σαντάμ ως ένα κατάλληλο τέλος. Ήταν ο Χίτλερ των Αράβων. Οι Ηνωμένες Πολιτείες είδαν το Ιράκ ως μια ακόμη μάχη που κερδήθηκε στον μακρύ αγώνα μας ενάντια στον ολοκληρωτισμό και το φασισμό... Όπως οι Ισραηλινοί, οι Αμερικανοί εξακολουθούν να πολεμούν τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, ακόμη και μπροστά στην πραγματικότητα ενός εντελώς νέου συνόλου γεγονότων. [Και πάλι, ήταν ο πόλεμος των 34αρων ημερών του 2006 που άλλαξε τα πάντα*]...

Ας επαναλάβουμε τα σημεία που ενδιαφέρουν (και τα σφάλματα των Αμερικανών, τα οποία όλως τυχαίως κάνουν και οι περισσότεροι «αριστεροί και δεξιοί» στις μέρες μας), ξεχωριστά:

• Η Ουάσινγκτον εξακολουθεί να κοιτάζει... μέσω του πρίσματος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Νιώθουμε άνετα πολεμώντας έναν πόλεμο προκαθορισμένων (ή/και 'φιξαρισμένων') μαχών, προκαθορισμένων στόχων και εύκολα προσδιορισμένων εχθρών... Εκεί που το όραμά μας ξεθωριάζει είναι όταν ο εχθρός δεν ακολουθεί αυτούς τους κανόνες.

• Ανίκανες να ορίσουν τον εχθρό, οι Ηνωμένες Πολιτείες κήρυξαν τον πόλεμο σε μια ιδέα ... Πώς πολεμάς εναντίον μιας ιδέας, ενός τρόπου σκέψης;

• Η Αμερική όχι μόνο πολεμά ακόμα τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, αλλά βλέπει τον κόσμο μέσω των ιδεολογιών του 19ου (και ολίγον 20ου) αιώνα του φασισμού, του κομμουνισμού, του φιλελευθερισμού και της δημοκρατίας.

• Οι Ηνωμένες Πολιτείες είδαν το Ιράκ ως μια άλλη μάχη που κερδήθηκε στον μακρύ αγώνα μας ενάντια στον ολοκληρωτισμό και το φασισμό... Όπως οι Ισραηλινοί, οι Αμερικανοί εξακολουθούν να πολεμούν τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, ακόμη και μπροστά στην πραγματικότητα ενός εντελώς νέου συνόλου γεγονότων (ή μιας εντελώς νέας σειράς δεδομένων)...


Σημειώσεις - Επισημάνσεις

[*] Ο συγγραφέας, ο οποίος χαρακτηριζει ήδη από το 2009 το Ιράν ως - υβριδικού τύπου - υπερδύναμη, τονίζει συνεχώς, μεταξύ άλλων, τον πόλεμο του Λιβάνου το 2006 (είχε περάσει και απο το Λίβανο). Ο πόλεμος αυτός αποτέλεσε ένα θεμελιώδες και ιστορικό σημείο καμπής το οποίο έχει υποτιμηθεί (για λόγους διατήρησης αίγλης και μύθου). Οι μυθοποιημένες αντιλήψεις περί του Ισράηλ και της παντοδυναμίας του που κυριαρχούν στην Ελλάδα, δεν είναι ακριβώς έτσι ή είναι παραφουσκωμένες (προκειμένου να είναι παραφουσκωμένα και τα εγχώρια μυαλά). Το Ισραήλ από το 2000 και κυρίως από το 2006 και ύστερα βρίσκεται σε υποχώρηση. Δεν είναι τα πράγματα όπως τα διαβάζουμε στην Ελλάδα ή μέσω μεταφράσεων ισραηλινών ή/και αμερικανικών δεξαμενών σκέψης (think tanks). Εάν υπάρξει ενδιαφέρον θα επανέλθουμε στο συγκεκριμένο ζήτημα. Τέλος, ακόμη και η Ελλάδα (αυτό το μπάχαλο), εάν είχε στην κατοχή της ογδόντα (80) πυρηνικές κεφαλές (o Colin Powell είχε αναφερθεί σε 200), προφανώς θα εξέπεμπε ένα διαφορετικό προφίλ και θα δημιουργούσε, θα οικοδομούσε και θα την περιέβαλε μια αίγλη και ένας μύθος, μια ισχύ, που θα απέκρυβε ενδογενείς αδυναμίες, προβλήματα και αδιέξοδα, λάθη, ήττες και υποχωρήσεις.

[-] Τα απόσπάσματα είναι από βιβλίο ενός απο τους πλέον επιτυχημένους CIA case officers who was primarily assigned -for 21 years- to the Middle East. Σε άλλο βιβλίο του βασίστηκε η κινηματογραφική επιτυχία ''Syriana'' που κυκλοφόρησε στις κινηματογραφικές αίθουσες το 2005 (George Clooney, Matt Damon). Ο ίδιος εμφανίζεται για λίγα δευτερόλεπτα κατά την διάρκεια της ταινίας. Ανάμεσα στα πολλά ενδιαφέροντα που έχει ο συγκεκριμένος στο «βιογραφικό» του, είναι και η συμμετοχή σε απόπειρα πραξικοπήματος το 1995 (με τη συμμετοχή Αράβων και Κούρδων), για την ανατροπή του Saddam Hussein, η οποία ακυρώθηκε την τελευταία στιγμή, και για την οποία ανακρίθηκε από το F.B.I [Δες και εδώ: Στοιχεία περί Μέσης Ανατολής από το 2005 και ύστερα (to "put things in perspective")]. Ο τύπος αυτός, ο οποίος θεωρεί ήδη από το 2008-9 πως το Ιράν έχει νικήσει, έχει επικρατήσει, στη Μέση Ανατολή (πριν ακόμη από τον πόλεμο στη Συρία) και πως οι Η.Π.Α δίνουν μάχες οπισθοφυλακών, δεν είναι κανένας περιθωριακός. Εχει πει και γράψει αρκετά πράγματα που έχουν ενδιαφέρον και μπορεί να επανέλθουμε μελλοντικά σε αυτόν.

Σκόρπια.


• Δεν είναι δυνατόν να περιμένεις να σε κρατάει ζωντανό η ηθική κεφαλαιοποίηση του Μεγάλου Πατριωτικού Πόλέμου 70 χρόνια μετά, δίχως να έχεις πραγματική ερμηνεία για την άνοδο του φασιστικού φαινομένου και ενώ έχεις μετατραπεί σε σφουγγοκωλάριο της Ουάσινγκτον και των Βρυξελλών. Εάν ο φασισμός προκλήθηκε ως αντίδραση στη Ρωσική Επανάσταση του 1917 (όπως ισχυρίζεται η μεταπολεμική ερμηνεία και ιστοριογραφία της «κοινής γνώμης») τότε γιατί αναβιώνει στις μέρες μας, ακριβώς μετά την κατάργηση του σοβιετικού κομμουνισμού; Πουθενά στον πλανήτη δεν υπάρχει ζήτημα κομμουνιστικού «κινδύνου-απειλής» (πλήν ίσως του κρατιδίου... μόνο εδώ τα πιστεύουν αυτά, που υπάρχει η πιο άχρηστη, πολιτικά και πολιτιστικά υπανάπτυκτη και καθυστερημένη «δεξιά», απο το Λος Άντζελες και τη Λισαβόνα μέχρι το Βλαδιβοστόκ) προκειμένου να υπάρξει ανάγκη για «ανάχωμα», και όμως ο φασισμός -με βάση τα λεγόμενα που κυριαρχούν- αναβιώνει. Αν καταρρεύσει η επίσημη μεταπολεμική σου αφήγηση-ερμηνεία, πάνω στην οποία έχεις οικοδομήσει όλη σου την ύπαρξη τι θα κάνεις; Επαναλαμβάνω. Αφού δεν υπάρχει ζήτημα κομμουνιστικής «επανάστασης / απειλής», γιατί αναβιώνει ο φασισμός;

• Το ζήτημα κομμουνισμός-εθνικοσοσιαλισμός («ολοκληρωτισμός», εξίσωση) στην Ε.Ε σχετίζεται με - και εξυπηρετεί - τη συνοχή και την ενότητα του γερμανικού κράτους, της επανενωμένης Γερμανίας.

• Πάλι καλά που υπάρχει και ο Erdoğan και ακούει καμιά κουβέντα το - ή πέφτει καμιά σφαλιάρα στο - Germanicum (γιατι αν περιμέναμε από τις εδώ ελληνόφωνες φραγκόκοτες... τα πιάσαμε τα λεφτά μας). Είναι φανερό πως η ολοκληρωτική καταστροφή των βόρείων ακτών της Μεσογείου (οι οποίες γίνονται αντιληπτές ως «γραμμή ασφαλείας της Ευρώπης», δηλαδή του ΓαλλοΦραγκο-Γερμανιστάν και της Ευρώπης του Ρήνου) έχει οδηγήσει Ισπανούς, Ιταλούς και Έλληνες να πονάνε από το πολύ... σκύψιμο και να πνίγονται από το πολύ... μπούκωμα (εννοώ πως έχουν καταπιεί τη γλώσσα τους, μην πάει ο νου σας πουθενά αλλού) μπροστά στις καταστροφικές επιλογές και επιθυμίες του Germanicum. Πάλι καλά που υπάρχει και ο Erdoğan. Διασώζει τη τιμή, τα συμφέροντα και τις μνήμες της Μεσογείου.

• Δύο κυρίαρχες τάσεις αναπτύσσονται αξιώνοντας να επανακαθορίσουν τις ευρωατλαντικές σχέσεις στις αρχές του 21ου αιώνα. Ο εξευρωπαϊσµός της Αμερικής και ο εξαμερικανισμός της Ευρώπης (με διάφορες προβιές). Ο εξαμερικανισμός της Ευρώπης είναι κυρίως ένας υπερεθνικός μετα-'δυτικός' εξαμερικανισμός. Ο εξευρωπαϊσµός της Αμερικής είναι κυρίως ένας μεταεθνικός παν-'δυτικός' εξευρωπαϊσµός. Θα επανέλθουμε σε αυτές τις δύο τάσεις οι οποίες γίνεται προσπάθεια να διαμορφώσουν τις σχέσεις «Ευρώπης» - Αμερικής. Το άλλο μεγάλο ζήτημα είναι οι σχέσεις «Ευρώπης» - Μεσογείου (σωθήκαμε). Ήδη και εδώ, στις ευρωμεσογειακές σχέσεις όπως και στις ευρωατλαντικές έχουν αρχίσει να αναπτύσσονται κυρίαρχες τάσεις (ξανασωθήκαμε), αγνοώντας τους άμεσα ενδιαφερόμενους (δηλαδή τις μεσογειακές ευρωπαϊκές χώρες που γίνονται αντιληπτές ως «γραμμή ασφαλείας» προκειμένου να πίνει ο Ολλανδός ή/και ο Αυστριακός αμέριμνος και δίχως έγνοιες το καφέ του). Τώρα ξαναδιαβάστε το αμέσως προηγούμενο.

20 Αυγούστου 2017

20 Αυγούστου 2017.


1.
Η θέση είναι σταθερή και έχει εκφραστεί κατ' επανάληψη. Η συζήτηση που περιστρέφεται αποκλειστικά γύρω από το ζήτημα της σεκταριστικής ισλαμογενούς ριζοσπαστικοποίησης και τρομοκρατίας (μια συζήτηση που ηγεμονεύει), αποκρύβει βαθύτερα και πιο ουσιώδη ζητήματα και μεγάλες θεματικές (αποτελεί στάχτη στα μάτια). Έχουμε θίξει κατά καιρούς ορισμένες από αυτές τις θεματικές και θα αναφερθουμε σε κάποιες ακόμη μελλοντικά.

Στην πραγματικότητα φοβούνται το Ισλάμ και όχι απλά την ισλαμιστική τρομοκρατία. Φοβούνται όχι για το αίμα ή/και τα πιθανά θύματα, όχι για την κατάσταση πολέμου, αλλά για την κατάσταση ειρήνης. Γιατί μπορεί να ηττηθούν στα ίσια, σε συνθήκες ειρήνης και κανονικότητας.

Γιατί το Εν θα καταπιεί το Μηδέν.

Και γιατί κόσμος μεταστρέφεται. Και μεταστρέφονται και γυναίκες (συνήθως αναδεικνύονται μόνον οι άνδρες). Και να είστε σίγουροι πως μεταστρέφονται γυναίκες που θέλουν οικογένεια και παιδιά. Ορισμένοι θα ισχυριστούν πως υπάρχει και η αντιστροφη πορεία. Δηλαδή πως φεύγουν άνθρωποι, γυναίκες και άνδρες, από το Ισλάμ. Πέρα απ' ό,τι η λεγόμενη Αραβική Άνοιξη (η οποία θεωρήθηκε μια secular liberal fantasy) θα πρέπει να γίνει μάθημα, παράλληλα θα πρέπει να γίνει κατανοητό οτι το Ισλάμ δεν είναι η world's fastest growing religion μόνο για λόγους ενδογενώς δημογραφικούς [1], αλλά και γιατί ενσωματώνει ανθρώπους που θέλουν παιδιά ή/και οικογένεια (ενώ οι άνθρωποι που χάνει -η αντίστροφη πορεία- δεν θέλουν παιδιά ή οικογένεια). Από τη μια μεριά έχουμε μια κοινότητα στην οποία εισέρχονται άνθρωποι που επιθυμούν παιδιά και από την άλλη μια κοινότητα στην οποία εισέρχονται άνθρωποι που δεν επιθυμούν.

Η Γη -αργά ή γρήγορα- ανήκει σε αυτούς που κάνουν παιδιά.

2.
Παρατηρείστε, ακολουθείστε και σκεφτείτε προσεκτικά τη λογική ενός Άγγλου ακαδημαϊκού. Επεσήμανε σε ομιλία του: «Ξέρετε, η ιδέα πως ευρωπαϊκοί λευκοί πληθυσμοί σιγά-σιγά αντικαθίστανται από μη ευρωπαϊκούς-λευκούς εθνοτικά πληθυσμούς [σημ. Δ`~. λόγω αδυναμίας ή αδιαφορίας αναπαραγωγής, πτώσης ρυθμών γονιμότητας, μετανάστευσης κ.λπ], δεν αποτελεί πρόβλημα. Αλλά ας σκεφτούμε το σενάριο ότι εκκοσμικευμένοι πληθυσμοί σιγά-σιγά αντικαθίστανται από θρησκευόμενους πληθυσμούς. Μήπως είναι αυτό πιθανόν;».

Προσέξτε. Το ζήτημα της πληθυσμιακής αντικατάστασης ευρωπαϊκών πληθυσμών από μη ευρωπαϊκούς τέτοιους αποτελεί το θεμέλιο ολόκληρου του ρεύματος-κινήματος που αποκαλείται identitarian movement και αναπτύσσεται στις δύο πλευρές του Ατλαντικού. Ο ακαδημαϊκος δεν έχει πρόβλημα με αυτή την πληθυσμιακή πορεία-αντικατάσταση (αυτοί -συνήθως φιλελεύθεροι- απλά τονίζουν πως το Ισλάμ χρειάζεται 'reform' -δηλαδή επιθυμούν την κατασκευή ενός νερομπλούμ ντεκαφεϊνέ ευρωγενούς Ισλάμ- προκειμένου να γίνει συμβατό με την ευρωπαϊκή παραγωγή και να ενσωματωθούν σε αυτήν μέσω εισαγωγών παιδιά, μανάδες-τροφοί, εργασία και ενέργεια κ.λπ από την «περιφέρεια» στην Ευρώπη του κέντρου ή του Ρήνου). Ανησυχεί όμως ή/και θέτει τον προβληματισμό για το ζήτημα της αντικατάστασης εκκοσμικευμένων πληθυσμών από θρησκευόμενους [2].

Πίσω από την καρικατούρα του «τζιχαντισμού» κρύβονται, μεταξύ άλλων, τα προβλήματα (η αποσύνθεση και η κρίση) και τα αδιέξοδα του ευρώφιλελεύθερου σεκιουλαρισμού-κοσμικισμού (liberal secularism / secular liberalism), καθώς και τα όρια του. Εδώ και χρόνια έχουμε εκφράσει τη θέση πως αναμένεται μεγάλη κρίση του φιλελεύθερου κοσμικού πολιτισμού στη κεντρική γεωγραφία της Ευρώπης της «Δύσεως».

3.
Η τεχνολογία και η παγκοσμιοποίηση όχι απλά δεν αποδυνάμωσαν, αλλά κατέστησαν πανίσχυρό το Ισλαμ. Το ίδίο ισχύει και για τον εξω-ευρωπαϊκό, δηλαδή τον κυρίως ειπείν πλέον, Χριστιανισμο, ο οποίος «πετάει» στο τόξο Αμερικής, Αφρικής, Ασίας. Ο Χριστιανισμός είναι μια παγκόσμια -και πληθυσμιακά, όχι μονάχα αξιακά πλεον- θρησκεία. Ο ευρωπαϊκοί χριστιανικοί πληθυσμοί αντιστοιχούν σε λιγότερο από το 25% του συνόλου των χριστιανών στον πλανήτη. Πριν από περίπου έναν αιώνα το 80% των Χριστιανών ζούσε σε Ευρώπη και βόρεια Αμερική. Μέχρι εκείνη την περίοδο ο Χριστιανισμός μπορούσε να θεωρηθεί ως μια κυρίως ή στον πυρήνα της ευρωπαϊκή θρησκεία. Το 1900 από τις πρώτες δέκα χριστιανικές χώρες οι εννέα ήταν ευρωπαϊκές ή/και «δυτικές» (εξαίρεση αποτελούσε η Βραζιλία). Σήμερα έχει απομείνει μια «δυτική» (Η.Π.Α) και δύο ευρωπαϊκές (η Ρωσσία και υπάρχει διχογνωμία για το αν η δεύτερη είναι η Γερμανία ή η Ιταλία).

Βλεποντας τα πράγματα υπό αυτό το πρίσμα και μακροϊστορικά η εικόνα είναι ξεκάθαρη. Τον εικοστό αιώνα εκδιώχθηκε ο Χριστιανισμός από την ευρωπαϊκή ήπειρο για να φτάσουμε έναν αιώνα μετά -από την εκδίωξη του- να εισάγεται Ισλάμ στη δυτική Ευρώπη (δηλαδή στη μεταβολή της ηθικο-θρησκευτικής βάσης). Το λεγόμενο identitarian movement ή αυτό που κάπως παλαιομοδίτικα ονομάζεται white nationalism [3] έρχεται να καλύψει το κενό που άφησε η εκδίωξη ή/και η υποχώρηση του Χριστιανισμού σε δυτική Ευρώπη και βόρεια Αμερική, αντίστοιχα (ουσιαστικά το identitarian movement αποτελεί στον πυρήνα και στη βάση του προϊόν των επικαλύψεων μεταξύ Ευρώπης του Ρήνου, Αγγλοαμερικανικού και προτεσταντικού κόσμου). Στην ανατολική σλαβογενής Ευρώπη επέστρεψε ο Χριστιανισμός (Ρωμαιοκαθολικός και Ορθόδοξος) ενώ στη Μέση Ανατολή το Ισλάμ, μετά από ορισμένες δεκαετίες απαγόρευσης και περιθωριοποίησης (βλ. κομμουνισμός, κεμαλισμός, μπααθισμός κ.λπ).

Χρόνια πριν γράφαμε «Ο σοβιετισμός στην Ρωσία κατέρρευσε. Ο κοσμικός παναραβικός σοσιαλισμός (παναραβισμός) και εθνικισμός στις αραβικές χώρες, επίσης. Ο κεμαλισμός στην Τουρκία το ίδιο. Από τη Ρωσία μέχρι τις αραβικές χώρες και την Τουρκία, πλέον έχουμε φτάσει στον πυρήνα: στη Γαλλία [και απ' ότι φαίνεται στη Γερμανία]... Αυτό δεν μπορούν, ή δεν θέλουν, να καταλάβουν».

Η θέση μας είναι αιρετική και ισχυρίζεται πως ο βασικός λόγος της παρακμής ή της κρίσης του φιλελεύθερου σεκιουλαρισμού-κοσμικισμού και των εδαφικών-εθνικών κοσμικών ταυτοτήτων (αυτές αποτελούν, μεταξύ άλλων, βασικές δομές και όχι η τρομοκρατία, η οποία αποτελεί σύμπτωμα) πέραν της δημογραφικής απίσχνασης, σχετίζεται με την αποδυνάμωση ή/και κατάρρευση του ριζοσπαστικού κοσμικισμού του μαρξισμού (ο οποίος λειτουργούσε παράλληλα και συμπληρωτικά με τον φιλελεύθερο), και πως το λεγόμενο ανατολικό μπλόκ υπήρξε το μεγαλύτερο στήριγμα της λεγόμενης Δύσης. Από την κατάρρευση του «ανατολικού στρατοπέδου» και ύστερα ο radical secularism, υπό διάφορες μορφές, υποχωρεί παντού και πλέον η κρίση έχει φτάσει στο πυρήνα -της ευρωπαϊκής όχθης- του ψυχροπολεμικού «δυτικού στρατοπέδου» (το οποίο αποσυντίθεται και πολυδιασπάται).


Σημειώσεις - Επισημάνσεις - Σχολιασμοί

[-] - Το ζήτημα της τρομοκρατίας κρύβει κάτω από το χαλί όλα τα προηγούμενα. - Ο πολυπολιτισμός αποτελεί από μόνος του παραδοχή και σύμπτωμα. - Η Ευρώπη της «Δύσεως» αντιπαραθέτει στο Ισλάμ πλυντήρια, veganism, αμάξια, psychoanalysis, στρίνγκ, γιόγκα-pilates, ρολόγια, transhumanism και anti-humanism, μπάφους και προ, environmentalism και reiki (γελάει ο κόσμος). Αν αυτά αρκούσαν δεν θα υπήρχε identitarianism. - Η «αναβίωση της θρησκείας» και διαφόρων πολιτιστικών υποβάθρων δεν αποτελεί μια «παρόλα», αλλά μια πραγματικότητα.

[1] Οι λόγοι που το Ισλάμ επεκτείνεται δεν περιορίζονται μόνον στη δημογραφία. Παραδείγματος χάριν, ξέρετε γιατί θα κερδίσουν ανθρώπους σε παλαιές χριστιανικές περιοχές και σε κοινωνίες που είναι εκκοσμικευμένες ή light χριστιανίζουσες; Γιατί, όταν ένας μουφτής κατά την επίσκεψη του σε σχολείο θηλέων δέχτηκε την ερώτηση «γιατί καλύπτετε τις γυναίκες σας;» (η ερώτηση δεν αναφέρόταν στη μπούρκα), απάντησε ως εξής: «Γιατί ακολουθούμε τη Μητέρα Μαρία (Παναγία). Οι γυναίκες μας είναι πλησιέστερα ντυμένες προς αυτό που διδάσκει ο Χριστιανισμός, απ' ό,τι οι Χριστιανοί οι ίδιοι. Είμαστε πιο αγνοί στην Χριστιανοσύνη απ' ό,τι οι ίδιοι οι Χριστιανοί. Δείτε το ντύσιμο, τα ήθη, τους κώδικες. Δείτε πόσο αυστηρά ακολουθούμε τις Δέκα Εντολές κ.λπ» (έχει και συνέχεια, αλλά ας σταματήσω εδώ).

[2] Σε αυτο το σημείο φαίνεται και η συνάφεια ή η εσωτερική σχέση κοσμικισμού και ρατσισμού. Αν όπου ευρωπαϊκοί λευκοί πληθυσμοί διαβάσουμε εκκοσμικευμένοι πληθυσμοί φανερώνεται αυτό για το οποίο ουδείς ομιλεί: secular supremacy και secular supremacists (καθόλου περίεργο που ορισμένοι ισχυρίζονται ότι αγγίζει τα όρια του «ρατσισμού» -νομιμοποιημένου, καθεστωτικού, κυρίαρχα ιδεολογικού και αποδεκτού φυσικά- σε στιγμές η στάση και ο λόγος που χρησιμοποιείται απέναντι σε θρησκευόμενους. Φυσικά ούτε ο κοσμικισμός με τον ρατσισμό είναι άσχετα μεταξύ τους πράγματα, ούτε οι kulturkampfs με τα προηγούμενα). Η ειρωνεία είναι πως Αμερικανός ακαδημαϊκός είχε παρατηρήσει πως τελικά, οι θρησκευόμενοι πληθυσμοί, εάν τους δούμε από καθαρά εξελικτική σκοπιά, έχουν βιολογικό πλεονέκτημα σε σχέση με τους μη θρησκευόμενους ή κοσμικούς.

[3] χρειάζεται ανάλυση εδώ. Η Ευρώπη της «Δύσης» ή του φιλελευθερισμού άδειασε από Χριστιανισμό και έναν αιώνα μετά γεμίζει από Ισλάμ και European Nationalism. Δεν είναι απλά 'White' (Nationalism). Γίνεται προσπάθεια να διασωθεί ή να μην καταστραφεί ο όρος 'European'. Όποιος προσέξει την αμερικανική 'alt-right' θα παρατηρήσει πως πίσω από τον όρο «λευκός» οικοδομείται μια μεταεθνική πανευρωπαϊκή ταυτότητα (που καλύπτει και τις δύο πλευρές του Ατλαντικού). Αυτοί (επαν)εξευρωπαΐζουν τους αμερικανικούς πληθυσμούς θυμίζοντας τους πως είναι ευρωπαϊκής καταγωγής και πως έχουν αποκοπεί από τις ρίζες τους (η λεγόμενη alt-right αποτελεί ταυτοτικό κίνημα εξευρωπαΐσμού των Non-Hispanic white Αμερικανών). Post-National Pan-European Identity οικοδομούν. Επειδή όμως Post-National Pan-European Identity οικοδομεί -ή προσπαθούσε να οικοδομήσει- και η Ευρωπαϊκή Ένωση, πρέπει να τονίζεται πως είναι 'White' και όχι 'European'. Ίσως επανέλθουμε στο ζήτημα αυτό όταν θα ασχοληθούμε με το ποιές είναι οι δύο βασικές τάσεις που αναπτύσσονται στις δύο πλευρές του Ατλαντικού.

[-] Το Ισλάμ -ή καλύτερα τα ίσλαμ- στην Ευρώπη είναι 'population-centric' ενώ οι identitarian (στην Ευρώπη) είναι 'enemy-centric' (counter-). Αυτές (population / enemy-centric) είναι δύο διαφορετικές νοοτροπίες, αντιλήψεις και στρατηγικές. Η 'alt-right' στην Αμερική (σε αντίθεση με τους identitarian στην Ευρώπη) είναι κυρίως 'population-centric'.

19 Αυγούστου 2017

19 Αυγούστου.


Τίποτα το ιδιαίτερο. Ορισμένες αναδρομές και ενθυμήσεις. Εν συντομία.

Αυτός είναι ένας χάρτης των (κρατών-μελών των) Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων αμέσως μετά την ενοποίηση της Γερμανίας και λίγο πριν την ίδρυση της Ευρωπαϊκής Ένωσης (1993). Χρωματισμένες με πράσινο είναι οι χώρες που έχουν δεχτεί χτυπήματα ισλαμιστικής τρομοκρατικής υφής, ενώ με μπλέ όσες δεν έχουν χτυπηθεί [1].


Θα πρέπει να επισημανθεί πως πριν από την ίδρυση της Ε.Ε το 1993, πριν από την 11η Σεπτεμβρίου 2001 και πριν από τον πόλεμο στο Ιράκ το 2003 (υπό την ονομασία Operation Iraqi Freedom), ο οποίος εγκαινιάζει τον λεγόμενο Παγκόσμιο Πόλεμο κατά της Τρομοκρατίας [2] (Global War on Terrorism) και βασίζεται στο δόγμα του προληπτικού πολέμου, δεν είχε υπάρξει κανενα ισλαμιστικό τρομοκρατικό χτύπημα [3] στην «Ευρώπη».

Μπορεί στην «Ευρώπη» να μην είχαν υπάρξει επιθέσεις πριν από τις προηγούμενες χρονολογίες, είχαν υπάρξει όμως στο Ισραήλ (περισσότερες σε πυκνότητα από οποιαδήποτε άλλη χώρα αν και μικρής κλίμακας), ενώ ακολουθούσαν χώρες όπως το Πακιστάν, οι Φιλιππίνες, η Ινδονησία, η Ινδία και η Ρωσσία (η οποία υπήρξε η πρώτη ευρωπαϊκή χώρα που δέχτηκε τέτοιου είδους ενέργεια-επίθεση). Αυτά, πριν από το 2003 και την επιχείρηση Iraqi Freedom. Από το 2003 και ύστερα τα χτυπήματα γίνονται κυρίως στο Ιράκ, τη Σαουδική Αραβία, τη Τουρκία, την Ινδονησία ενώ συνεχίζονται με μειωμένη ένταση στη Ρωσσία. Παράλληλα, στην Ευρώπη, έχουμε το 2003 τις μεγαλύτερες αντι-πολεμικές/αμερικανικές διαδηλώσεις-πορείες της μεταπολεμικής ιστορίας στις ευρωπαϊκες πρωτεύουσες ενάντια στον πόλεμο του Ιράκ (αυτή της Ρώμης θεωρήθηκε ως η μεγαλύτερη αντιπολεμική πορεία-διαδήλωση στην ιστορία. Είναι φανερό πως «είναι τρελοί αυτοί οι Ρωμαίοι» και κυρίως «αντιδυτικοί». Επίσης «δεν ανήκουν στη Δύση». Η δεύτερη μεγαλύτερη πορεία έγινε στην Ισπανία. Είναι εμφανής η μεσογειακή συνείδηση και αντίληψη και το ιστορικό αισθητήριο).

Οι περισσότεροι, εκείνη την περιοδο, ήταν δύσκολο να κατανοήσουν πως ο δεύτερος πόλεμος του Κόλπου και οι διαδηλώσεις του 2003, σηματοδοτούσαν την ολοκλήρωση της μετα-ψυχροπολεμικής περιόδου και της μονοπολικής στιγμής και τάξης (ή καλύτερα αταξίας) των Ηνωμένων Πολιτειών (1991-2003), και την επισημοποίηση της «Διάσπασης της Δύσης». Από εκείνη την περίοδο και ύστερα γίνεται εμφανής η αποδυνάμωση των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής και μια τάση ή προσπάθεια «χειραφέτησης» της Ε.Ε από τις Η.Π.Α.

Από την επιχείρηση Iraqi Freedom (στην οποία συμμετείχαν το 2003 Αμερικανοί, Βρετανοί, Αυστραλοί, Κούρδοι, Ισπανοί και Πολωνοί) και ύστερα, οι επιθέσεις ενάντιον του Ισραήλ ελαχιστοποιήθηκαν (ενώ το 2006 θα ξεκινήσει ο πόλεμος του Λιβάνου). Το 2004 έχουμε το πρώτο χτύπημα σε κράτος-μέλος της Ε.Ε, στην... Al-Andalus, δηλαδή την Ισπανία (Madrid train bombings). Ακολουθεί η Ολλανδία, την οποία συμπεριλάβαμε στο χάρτη αν και θα μπορούσε να παραληφθεί (καθώς έχουμε μια δολοφονία η οποία μπορεί να θεωρηθεί ατομικό τιμωρητικό χτύπημα). Δολοφονείται ο σκηνοθέτης και παραγωγός του βίντεο μικρής διάρκειας υπό την ονομασία Submission, Theo van Gogh (ο οποίος είχε ρίζες που έφταναν στο γνωστό ζωγράφο Vincent van Gogh). Από τότε δεν έχει χτυπηθεί ξανά η Ολλανδία. Η πρώτη μεγάλη επίθεση ήταν ουσιαστικά της Μαδρίτης (νωρίτερα φυσικά έχουμε χτυπήματα στη Ρωσσία), ενώ τo 2005 ακολούθησε το Λονδίνο (7/7 bombings). Τα πράγματα για περίπου μια δεκαετία είναι κατ' ουσίαν σχετικά ήρεμα και σχεδόν αφανή (σε σχέση με το κλίμα που έχει διαμορφωθεί στις μέρες μας) ενώ τα θύματα από τρομοκρατικές επιθέσεις σχετικά περιορισμένα. Δεν μπορούμε να μιλήσουμε για επιθέσεις εναντίον κρατών και πόλεων της Ε.Ε ή εναντίον της «Ευρώπης» με τον τρόπο που γίνεται λόγος στις μέρες μας. Πότε αυξάνονται σε ένταση και πυκνότητα τα χτυπήματα και εκτοξεύονται οι ανθρώπινες απώλειες; Από το 2014-5 μέχρι και σήμερα.

Η πορεία έχει ως εξής. Πόλεμος στο Ιράκ το 2003. Πόλεμος του Λιβάνου το 2006 (τον επόμενο χρόνο έχουμε τη Συνθήκη της Λισσαβώνας). Το 2010 ξεκινά η λεγόμενη Αραβική Άνοιξη (παράλληλα έχει αρχίσει και η 'European debt crisis'). Το 2011-12 ξεκινά ο πόλεμος στη Συρία. Το 2015 έχουμε την προσφυγική-μεταναστευτική κρίση.

Ολοκληρώνοντας, θα πρέπει να τονιστεί πως όλοι οι νεκροί από όλες τις τρομοκρατικές επίθέσεις που αποδίδονται σε ισλαμιστικές σέκτες και γκρούπες από την 11η Σεπτεμβρίου 2001 μέχρι σήμερα (περίπου 20-25.000 άνθρωποι), είναι λιγότεροι από τους νεκρούς στη μάχη για μια μόνο πόλη (π.χ το Χαλέπι ή τη Μοσούλη) και περίπου το ένα εικοστό (1/20) απο τους συνολικούς νεκρούς του πολέμου στη Συρία (από 350 ως 450.000 υπολογίζονται οι νεκροί).

Σημειώσεις
[1] Ελλάδα, Ιταλία, Πορτογαλία και Ιρλανδία. Οι χώρες αυτές -με μπλέ- τυγχάνει να είναι και τα λεγόμενα PIIGS, δίχως την Ισπανία.

[2] Το 2013, ο Πρόεδρος Μπαράκ Ομπάμα ανακοίνωσε ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες δε βρίσκονται πλέον σε Πόλεμο κατά της Τρομοκρατίας.

[3] Καταγεγραμμένο ως τέτοιο ή άξιο λόγου ή ενταγμένο σε αυτό το πλαισιο. Υπήρξαν ορισμένα περιστατικά, αλλά εντάσσονται σχεδόν από όλους σε διαφορετικό πλαισιο.

Επισήμανση
Οι Ιταλοί (οι οποίοι πράττουν ορθά που -προσπαθούν να- διατηρούν καλές σχέσεις με Ρωσσία και Ιράν), αν τολμήσουν να τους κλείσουν τα σύνορα οι Αυστριακοί -με στρατεύματα- θα πρέπει να κάνουν εισβολή και να φτάσουν μέχρι τη Βιέννη.

Δύο Σχόλια.


I
Η εποχή μας είναι και επαναστατική και αντιδραστική. Είναι εποχή μεγάλων μεταβολών. Οι λεγόμενοι εκσυγχρονιστές - μεταρρυθμιστές και γενικότερα οι υποστηρικτές του status quo, απλώς «κοιμίζουν» τον κόσμο - ο οποίος θα «ξυπνήσει» απότομα και ξαφνικά, όπως και οι ίδιοι, μπροστά σε μια νέα πραγματικότητα.


II
Μεταξύ νάρκωσης και ύπνωσης.

• Αγάλματα του Lee και του Lenin σε Αμερικανικό Νότο και Ευρωπαϊκή Ανατολή αντίστοιχα γκρεμίζονται.

• Το Ηνωμένο Βασίλειο αποχωρεί από Ε.Ο.Κ / Ε.Ε μετά από σχεδόν μισό αιώνα, ενώ Σκωτσέζοι στο νησί και Καταλανοί στην Ιβηρική μιλούν για ανεξαρτησία την ίδια στιγμή που στην Πολωνία έχουμε προστάτη ή/και ηγεμόνα τον Χριστό και βασίλισσα την Παναγία!

• Πιθανότητα ανάπτυξης στρατευμάτων στα σύνορα Ιταλίας - Αυστρίας.

• Οι Ρώσσοι επιστρέφουν στη Μέση Ανατολή, συνομιλώντας μάλιστα με την Τουρκία, ενώ εξαϋλώνεται η επιρροή των Αμερικανών στη βόρεια Μέση Ανατολή, την ίδια στιγμή που οι Κινέζοι λένε πως θα διαμεσολαβήσουν στο Ισραηλινό / Παλαιστινιακό.

• Η Ευρώπη, ως ήπειρος, για πρώτη φορά από τότε που διαθέτουμε στοιχεία βρίσκεται-πέφτει στη τρίτη θέση πληθυσμιακά στον πλανήτη, πίσω από την Αφρική (και φυσικά την Ασία).

• Η Γερμανία εγκαλεί τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής στη «δυτική» τάξη μιλώντας περί αποδυνάμωσης της «Δύσης»! Η Γερμανία!

• Η Κίνα μεγαλύτερο εμπορικό έθνος στον πλανήτη (εάν δεν αλλάξει κάτι μέσα στα επόμενα πέντε-δέκα χρόνια, οι Η.Π.Α δεν θα έχουν δυνατότητα ανάκαμψης ως διεκδικήτρια δύναμη παγκόσμιας οικονομικής ηγεμονιάς) και γενικότερες μεταβολές στους συσχετισμούς δύναμης σε παγκόσμια κλίμακα που ολοκληρώνουν έναν ιστορικό κύκλο και μια εποχή δύο-τριών αιώνων.

• Ο Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών βάλλεται πανταχόθεν (από το Containing China φτάσαμε στο Containing Trump!).

Και πόσα ακόμη (τα προηγούμενα είναι ενδεικτικά)...

Ένας κόσμος και ένα διεθνές σύστημα σε πρωτοφανή κατάσταση και διαδικασία μετασχηματισμού. Κατά τα λοιπά, ο καλός, ο... φίλτατος, ο ευρωελλαδίτης (ή ελληνόφωνος ευρωπαϊστής) ζει εγκλωβισμένος σε μια γυάλα και στο φαντασιακό «Τέλος της Ιστορίας» (μήπως της ιστορίας του;) έχοντας πείσει τον εαυτό του πως ''τίποτα δε γίνεται'' (τίποτα δεν αλλάζει!). Αφασία και ύπνος του δικαίου. Εδώ ο κόσμος χάνεται...

Δεν υπάρχει μεγαλύτερο ναρκωτικό ή/και υπνωτικό από τον «ευρωπαϊσμό».

Σχολιασμός.


Κυριαρχούν στις μέρες μας ιδέες, αντιλήψεις και πράγματα που, είτε για λόγους οικειοποίησης είτε για λόγους πολεμικής, λανσάρονται ως «αριστερά» ή βαφτίζονται τέτοια, ενώ στην πραγματικότητα εξυπηρετούν τις ανάγκες της εσωτερικής και εξωτερικής πολιτικής των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής.

Επιπτώσεις εξελίξεων τις οποίες αναλύουμε και έχουμε αναδείξει από εδώ κατά καιρούς και αποτελέσματα μεταβολών στους συσχετισμούς δύναμης σε παγκόσμια κλίμακα, οδήγησαν πολιτικές, πολιτισμικές και εξουσιαστικές ελίτ των Η.Π.Α, κατά τη δεκαετία του 1990, να προτείνουν ως «λύση» την προώθηση της ιδεολογικής αντίληψης περί πολυπολιτισμικότητας και ενός νέου δόγματος περί δικαιωμάτων του ατόμου. Ποτέ μου δεν κατάλαβα γιατί δεν αναδεικνύεται η εσωτερική διάσταση, δηλαδή η εξυπηρέτηση της εσωτερικής συνοχής των Η.Π.Α, σχετικά με το ζήτημα της πολυπολιτισμικότητας. Εξυπηρέτησε βέβαια τόσο ανάγκες της εσωτερικής όσο και της εξωτερικής πολιτικής αλλά ως εργαλείο εσωτερικής πολιτικής ξεκίνησε αρχικά, και ύστερα ανάχθηκε σε μέσο εξυπηρέτησης οικονομικών σκοπιμοτήτων υπερεθνικών δρώντων και διαφόρων ελίτ. Η ιδεολογική αντίληψη περί πολυπολιτισμικότητας και ενός νέου δόγματος περί δικαιωμάτων του ατόμου, αποτελεί καθαρά αμερικανογενές προϊόν. Οι προοδευτικοί ή οι «αριστεροί» στη Δυτική Βενγκάλη (Ινδία), στο Χορασάν (Ιράν), στην επαρχία Γιουνάν (Κίνα) ή στην Χερσόνησο Καμτσάτκα της Ρωσίας, ουδεμία σχέση έχουν με αυτά τα πράγματα (και το πιθανότερο είναι πως ούτε θέλουν να έχουν). Το ζήτημα προϋποθέτει μια συγκεκριμένη πολιτισμική - και μονάχα έπειτα ιδεολογική - αντίληψη και έχει συγκεκριμένη καταγωγή. Δεν έπεσε από τον ουρανό.

Εξ' ου και αυτές τις ιδέες τις συναντάμε στη «Δύση» και όχι στην «αριστερά» π.χ της Αφρικής ή της Ανατολικής Ευρώπης, της Μέσης Ανατολης ή αυτήν της νότιας και ανατολικής Ασίας. Εάν η ριζα αυτών των ιδεών ήταν η λεγόμενη «αριστερά», δε θα ίσχυε κάτι τέτοιο. Η ριζα τους είναι οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής. Είναι ιδέες αμερικανικές που συνιστούν τον πυρήνα της αντίληψης ενός νέου «μεταδυτικού» παγκόσμιου πολιτισμού, με πηγή προέλευσης τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής (ο θεός και η εξουσία τους τι εννοούν με τον όρο «δυτικό» αυτοί οι άνθρωποι. Δεν μας λένε καθαρά τι εννοούν με τον όρο «Δύση» και κατασκευάζουν και το μετά- της). Είναι η αμερικανική πρόταση για έναν παγκόσμιο πολιτισμό που προωθείται από και εξυπηρετεί οικονομικές και άλλες σκοπιμότητες εγχώριων και υπερεθνικών επιχειρηματικών, πολιτισμικών και άλλων κύκλων και ελίτ που σχετίζονται με τις Η.Π.Α και τον ευρύτερο διατλαντικό χώρο.

Ναι, αλλά γιατί η λεγόμενη «αριστερά» (μόνο εντός της «Δύσης» όμως) συνήθως αποτελεί βασικό ή κύριο φορέα αυτών των ιδεών; Η απάντηση (δίχως να μένουμε στην πολιτική πραγματικότητα πως οι ιδέες αυτές προωθούνται και από «δεξιά» κόμματα) είναι η απλούστερη που υπάρχει. Δε χρειάζεται να πούμε πολλά. Όπως παρατηρούσε πολύ σωστά ο αείμνηστος ''Μετά το ναυάγιο της Ουτοπίας της Ανατολής τα εξημερωμένα κατάλοιπα της «Αριστεράς» ενστερνίστηκαν έτσι την Ουτοπία της Δύσης'' και έτσι η «αριστερά» (στον ευρωατλαντικό χώρο) αποτελεί τον καλύτερο διεκπεραιωτή αυτών των ιδεών ''έχοντας μετατραπεί σε ουραγό ή σε σφογγοκωλάριο του αμερικανισμού'' (διατηρώντας παράλληλα τον σκληρό και βαθύ πυρήνα της, δηλαδή τον ευρωκεντρισμό της). Η λεγόμενη «αριστερά» έχει πάψει εδώ και δεκαετίες να είναι Οικουμενική και έχει μετατραπεί σε συνιστώσα του αμερικανισμού στα πλαίσια της παγκοσμιοποίησης (και του ευρωπαϊσμού στα πλαίσια της περιφερειακής ολοκλήρωσης) και σε φορέα μιας υποτιθέμενα «μεταδυτικής» παγκόσμιας ιδεολογίας που έχει ως πηγή προέλευσης της, τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής.

Επίσης, ορισμένα πράγματα είναι ενσωματώμένα με επίσημο τρόπο σε θεσμούς του αμερικανικού κράτους και αποτελούν επίσημες όψεις της εξωτερικής πολιτικής των Η.Π.Α (Στην Ε.Ε κάποιες από αυτές τις ιδέες διαχέονται από πάνω προς τα κάτω -επίσης ενσωματωμένες με θεσμικό τρόπο-, μέσω ευρω-οδηγιών τις οποίες εφαρμόζουν, θεσμοθετούν ή διεκπεραιώνουν κόμματα στα εθνικά πολιτικά συστήματα). Δεν είναι κρυφό κάτι όταν οι Αμερικανικές Πρεσβείες και η C.I.A τοποθετούνται επίσημα ως σπόνσορες ή χορηγοί εκδηλώσεων. Δεν υπάρχει τίποτα κρυφό. Ούτε οι Αμερικανικές Πρεσβείες και η C.I.A είναι πρώτιστα «αριστερές». Πρώτα και κύρια είναι αμερικανικές. Θα πρέπει κάποια στιγμή να γραφτεί ένα βιβλίο με το τίτλο: ''Ο πολιτισμός της C.I.A από τα μέσα του 20ου μέχρι τις αρχές του 21ου αιώνα. Από τη μοντέρνα τέχνη στη σύγχρονη σεξουαλικότητα''.

Προφανώς, σε μια κοινωνία 325 περίπου εκατομμυρίων ανθρώπων, από τους οποίους περίπου 40-45 εκατομμύρια είναι Αφρο-Αμερικανοί, 55-60 εκατομμύρια Ισπανόφωνοι, 17-20 εκατομμύρια Ασιάτες, 3-5 εκατομμύρια γηγενείς Ινδιάνοι (μαζί με τους αυτόχθονες πληθυσμούς από την Αλάσκα), περίπου 8 εκατομμύρια δύο ή περισσότερων φυλών και οι μη Ισπανόφωνοι Λευκοί αντιστοιχούν σε ποσοστό λίγο πάνω από 60% (όλες οι προηγούμενες αποτελούν επίσημες κατηγορίες με βάση το U.S. Census Bureau) και όπου ένα στα έξι παιδιά ζει κάτω από το όριο της φτώχειας (το 2011) ενώ παράλληλα εκτιμάται πως υπάρχουν πάνω από 10 εκατομμύρια παράνομοι μετανάστες και πως κάθε έτος, εδώ και περίπου μια δεκαπενταετία, υπάρχει ετήσια εισροή μεταναστών που φτάνει επισήμως γύρω στο ένα εκατομμύριο και όπου τέλος ''by 2044, more than half of all Americans are projected to belong to a minority group (any group other than non-Hispanic White alone)'', προφανώς σε μια τέτοια κοινωνία χρειάζεσαι «πολυπολιτισμό», δηλαδή μια ενοποιητική «μεταδυτική» αμερικανική ιδεολογία (διαφορετικά θα γίνεις χίλια κομμάτια και ο καθένας θα λέει και θα κάνει το μακρύ του και το κοντό του).

Τα πράγματα αυτά προκύπτουν από τις ανάγκες των Η.Π.Α, είναι γεννήματα των Η.Π.Α, προωθούνται και εξάγονται από διεκπεραιώτες των Η.Π.Α και εξυπηρετούν τα συμφέροντα των Η.Π.Α. Τα πράγματα αυτά, σας αρέσει δεν σας αρέσει, φίλες και φίλοι της «δεξιάς» είναι «δυτικά», ορθότερα διατλαντικά (εάν θέλαμε να ορίσουμε μια κεντρική γεωγραφία - πυρήνα αυτών των αντιλήψεων θα λέγαμε πως κινείται ανάμεσα στο Ρήνο και τα Απαλάχια όρη) και κυρίως καταγωγικά αμερικανικά. Είναι πασιφανές, βγάζει μάτι, πως ο λεγόμενος πολυπολιτισμός -ο οποίος συνδέεται με χίλια δύο άλλα πράγματα- σχετίζεται με την πληθυσμιακή σύνθεση και τη δημογραφική δομή των Ηνωμένων Πολιτειών. Ποτέ δεν θα μπορούσε να μας έρθει ή να προκύψει ένα τέτοιο δόγμα π.χ, από την Κίνα (επίσης ποτέ ο Ινδός ή ο Κινέζος δεν θα μπορούσε να προτείνει τέτοιων περιεχομένων «παγκόσμιο πολιτισμό», ούτε θα χαρακτήριζε ή θα τον ενδιέφερε ένας τέτοιος πολιτισμός να ονομάζεται ή να είναι «μεταδυτικός». Μόνο λογικές σταδίων και προόδου σκέφονται και παράγουν τέτοια πράγματα).

Ας κοιτάξει λοιπόν η Αμερική να μαζέψει τα κομμάτια, τα βρακιά και τα χάλια της στο εσωτερικό της, και ας μην αξιώνει να εξάγει τα αδιέξοδα της ή/και να γίνουν όλοι οι υπόλοιποι σαν και αυτήν, μέσω της επιβολής, προώθησης και εξαγωγής ιδεών, δογμάτων και πρακτικών σε χώρες που ούτε κοινά προβλήματα και κοινή δημογραφική δομή, ούτε παρόμοια εξέλιξη και κοινωνική και εθνοτική σύνθεση με τις ίδιες, τις Ηνωμένες Πολιτείες, έχουν. Η ιδεολογική αντίληψη περί πολυπολιτισμού (σε συνδυασμό με ένα νέο δόγμα περί δικαιωμάτων του ατόμου) αποτελεί τη βάση ενός «μεταδυτικού» εξαμερικανισμού.

Σημειώσεις
[-] Ένα μείγμα που συνδυάζει ατομικίστικο φιλελεύθερισμό και αμερικανισμό, δημιουργεί μια ασπίδα και μια αρνητική προδιάθεση για κάθε αξία που δεν είναι αμερικανική. Αυτό το μείγμα εξήχθη παλαιότερα και τοποθετήθηκε απέναντι σε ολόκληρη την ανθρωπότητα. Με τον ίδιο τρόπο αποτέλεσε εξαγώγιμο προϊόν αμερικανικής προέλευσης και κοπής και ο πολυπολιτισμός, ο οποίος δεν είναι παρά «μεταδυτικός» εξαμερικανισμός. Από τον εξαμερικανισμό σκέτο (για τον οποίον φώναζαν οι Γάλλοι κατά τη διάρκεια του ψυχρού πολέμου), περάσαμε στον «μεταδυτικό» εξαμερικανισμό. Αυτό και οι «δεξιοί» δεν θέλουν να το βλέπουν και οι «αριστεροί» (που αποτελούν κατά τόπους παραρτήματα πλήρως ενσωματωμένα και καθεστωτικά), το διατυμπανίζουν ως δικό τους. Μόνο οι «δυτικοί» τέτοιοι όμως. Κανείς άλλος «αριστερός» από το Μπουένος Άιρες και το Λάγος μέχρι το Κάιρο, τη Μπρατισλάβα, τη Τιφλίδα και τη Τεχεράνη, το Νέο Δελχί, τη Τζακάρτα, το Τόκυο και το Πεκίνο, δεν το βλέπει έτσι. Εξ ου και η λεγόμενη «αριστερά» (πάντα μιλάμε για «δυτική» και ευρωγενής αριστερά εφόσον έχει χάσει τον Οικουμενικό της χαρακτήρα) ούτε διαθέτει ούτε μπορεί να παράγει καμία πρόταση για την ανθρωπότητα. Και φυσικά κανείς εκτος Ευρώπης και βόρειας Αμερικής δεν ασχολείται σοβαρά μαζί της. Αυτά τα πράγματα είναι ακατανόητα για τη λεγόμενη «δεξιά» (ίσως συμφέρει να είναι ακατανόητα και για λόγους παραταξιακής αντιπαράθεσης και λαϊκισμού).

[-] Με την πρόσφατη προσπάθεια περιθωριοποίησης της Αμερικής της τρέχουσας διοίκησης, φάνηκε πιο καθαρά πως αυτή η πρόταση ενός «μεταδυτικού» παγκόσμιου πολιτισμού απότελεί την ιδεολογιά μιας eurosecular transatlantic elite που έχει πατήματα και στις Η.Π.Α και στην Ε.Ε, και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού, από τα Απαλάχια Όρη μέχρι το Ρήνο. Ωστόσο μέχρι πρόσφατα οι ιδέες και τα συμφέροντα της ενισχυόνταν και προωθούνταν κυρίως από τις Ηνωμένες Πολιτείες και την αμερικανοκίνητη παγκοσμιοποίηση.

[*] Η λεγόμενη πολυπολιτισμικότητα σε συνδυασμό με ένα νέο δόγμα περί δικαιωμάτων του ατόμου (αμερικανογεννήμένα και τα δύο τους), επιδιώκει το εξής απλό. Όπως οι παλαιές ευρωγενείς ιδέες της Civitas Maxima και της Διεθνούς Κοινωνίας αντιλαμβάνονταν τον εαυτό τους ως παγκόσμιες ενώ ουσιαστικά ήταν ευρωκεντρικές, έτσι και η ιδέα περί πολυπολιτισμικής κοινωνίας αποτελεί την αμερικανογενής αντίληψη μιας παγκόσμιας «μεταδυτικής» κοινωνίας (αν και ορθότερα θα έπρεπε να ονομαστεί μεταφιλελεύθερη ή υπερφιλελεύθερη), η οποία ουσιαστικά είναι δυτικοκεντρική. Ο Ιρανός, ο Κινέζος και ο Ινδός, όμως, δεν βλέπουν την αμερικανική ή κάποιες ευρωπαϊκές πολυπολιτισμικές κοινωνίες ως παγκόσμιες (ή ως προβολή του μέλλοντος τους), αλλά ως μετεξέλιξεις του διατλαντικού ή του λεγόμενου «δυτικού» πολιτισμού σε μια νέα φάση του (καθώς η πολυπολιτισμικότητα αποτελεί την «μαλακή» πλευρά -που αφορά την ηθική ή/και πολιτισμική διάσταση- μιας υπερεθνικής ομογενοποιητικής διαδικασίας που εκλαϊκευμένα ονομάζουμε «παγκοσμιοποίηση»). Ούτε η Κίνα θα γίνει πολυπολιτισμική, ούτε το Μεξικό ή το Ιράν κ.λπ (μπορεί να είναι με τον τρόπο τους). Το ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής και χώρες της δυτικής Ευρώπης έφτασαν να μιλάνε και να σκέφτονται με τέτοιους όρους, να συλλαμβάνουν τέτοιες ιδέες και να προωθούν τέτοιες αντιλήψεις αποτελεί σύμπτωμα για τις ίδιες (όχι πρόταση για τους άλλους).

17 Αυγούστου 2017

16 Αυγούστου 2017

16 Αυγούστου 2017.


(i)
Όσα συμβαινουν στην Αμερική δεν πρόκειται να σταματήσουν και δεν αποτελούν παροδικά φαινόμενα. Αποτελούν την απαρχή μιας - μάλλον μακράς - πορείας που οδηγεί στο «τέλος» των «Ηνωμένων» Πολιτειών της Αμερικής. Δεν εννοούμε πως οι Η.Π.Α θα εξαφανιστούν ή θα πάψουν να έχουν κρατική υπόσταση. Θα πάψουν όμως να είναι οι «Ηνωμένες» Πολιτείες (θυμηθείτε όσα γράφαμε για το «Ηνωμένο» Βασίλειο) ως η πολιτική μονάδα που δημιουργήθηκε από έναν αποικισμό, μια φιλελεύθερη αστική επανάσταση και έναν εμφύλιο πόλεμο υπό έναν συγκεκριμένο μύθο. Το πιθανότερο είναι πως θα ενισχυθεί η ένταση και η συχνότητα σποραδικών μικροεμφύλίων ή ιδιόμορφων kulturkampfs (πολιτισμικών συγκρούσεων) στο εσωτερικό διαφόρων Πολιτείων, δίχως όμως απαραίτητα να επεκτείνονται σε ολόκληρη την επικράτεια της χώρας. Μια τέτοια εξέλιξη μπορεί να οδηγήσει σε κατακερματισμό και πολυδιάσπαση των «Ηνωμένων» Πολιτείων της Αμερικής (δηλαδή στη μεταβολή τους, με εξαιρετικά έντονο τρόπο, σε χώρα σουρωτήρι-κουρελού κατά τόπους) ή σε κοσμικό μονισμό [1] προς αποφυγή μιας τέτοιας εξέλιξης και χάριν διατήρησης του ενιαίου του πράγματος, της ενότητας και της συνοχής, της Ένωσης-Union κ.λπ και του μύθου αυτής της χώρας.

Μάχη για σύμβολα ή/και καταστροφή τους, καταστροφή ή πόλεμος μνήμης, αναθεωρητισμός, απομυθοποιήσεις και νέοι μύθοι. Πασιφανή και εξόφθαλμα πράγματα. Οδηγούμαστε σε νέους πολυεπίπεδους και όχι μονοδιάστατους Kulturkampfs [2].


(ii)
Εάν ο Τράμπ ανατραπεί, τα πράγματα θα χειροτερέψουν. Ο Τράμπ υπήρξε η αποκορύφωση και το αποτέλεσμα μιας κομματικής και γενικότερα πολιτικής και κοινωνικής πόλωσης (και ενός έντονου αξιακού διχασμού) που, όπως έχουμε επισημάνει εδώ και καιρό, συνεχώς ενισχυόταν κατά τις τελευταίες δεκαετίες, αποδυναμώνοντας τόσο την εσωτερική συνοχή όσο και την εικόνα των Ηνωμένων Πολιτειών στο εξωτερικό.

Ωστόσο, και να ολοκληρώσει τη θητεία του με σχετικά ομαλό τρόπο, οι Η.Π.Α δεν πρόκειται να επιστρέψουν σε συνθήκες σχετικής κανονικότητας ή/και ομαλότητας, π.χ σε ένα 1997 (το ίδιο ισχύει και για την Ε.Ε μετά από το ξέσπασμα των πολλαπλών κρίσεων. Μην περιμένετε Αμερική του 1997 και Ευρώπη του 2007).

Ο διατλαντικός ή «δυτικός» κόσμος δεν μπορεί να αποτρέψει τη συνεχή απο εδώ και στο εξής και μη αναστρέψιμη μείωση του συνολικού μερίδιου ισχύος και του ειδικού βάρους του σε πλανητική κλίμακα (Η λεγόμενη «Δύση» δεν μπορεί να το χωνέψει με τίποτα αυτό). Δεν υπάρχει επιστροφή στην προ κρίσης κατάσταση. Μια νέα πραγματικότητα θα διαμορφωθεί [3]. Η απώλεια ισχύος και εκτοπίσματος (σε οικονομικό, δημογραφικό, πολιτικό, πολιτισμικό, θεσμικό, τεχνολογικό κ.α επίπεδο) και οι συνεπακόλουθες εξωτερικές πιέσεις δεν θα είναι οι μόνες. Οι πιέσεις θα ασκούνται και από το εξωτερικό και από το εσωτερικό, θα είναι και υπερεθνικές και διακρατικές αλλά και υπο-κρατικές/εθνικές (sub-state), οπως και οι διαιρέσεις.

Το ζήτημα δεν είναι λοιπον απλά και μόνον οι Ηνωμένες Πολιτείες. Είμαστε οι πρώτοι (και μάλλον οι μόνοι) που γράψαμε για την ολοκλήρωση ενός ιστορικού κύκλου για τρείς χώρες: τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, το Ηνωμένο Βασίλειο και τη Γαλλία (εστιάζοντας συγκεκριμένα στις τρεις αυτές χώρες, καθώς από παλαιά έχουμε εκφράσει τη θέση πως ο πυρήνας της λεγόμενης «Δύσης» ή/και το «φιλελεύθερο τρίγωνο» το οποίο αποτελούν αποδυναμώνεται και υποχωρει - και μαζί του φυσικά και η φιλελεύθερη διεθνής τάξη) [4]. Πίσω από όσα συμβαίνουν στις Η.Π.Α μπορούμε να διαπιστώσουμε την αποδυνάμωση και την κρίση ή παρακμή μεγάλων και παραδοσιακών ιδεολογικών δομών, σχημάτων και χαρακτηριστικών που έχουμε μάθει να θεωρούμε αυτονόητα (και μη αναστρέψιμα).


(iii)
Οι μεγάλες φιλελεύθερες αστικές επαναστάσεις των Ηνωμένων Πολιτειών το 1776 και της Γαλλίας το 1789, καθώς και της Αγγλίας νωρίτερα το 1688 (με διαφοροποίηση από τις δύο προηγούμενες), έχουν εκφυλιστεί και καταλήγουν, όχι μόνο στα φαινόμενα που παρατηρούμε στο εσωτερικό αυτών των χωρών και στην κρίση της παγκόσμιας φιλελεύθερης τάξης αλλά και, για πρώτη φορά από την εποχή αυτών των επαναστάσεων, στην αποδυνάμωση των τριών αυτών χωρών σε παγκόσμια κλίμακα, οι οποίες αποτελούν πυλώνες και στηρίγματα της «φιλελεύθερης δημοκρατίας» (επίσης σε παγκόσμια κλίμακα).

Γράφαμε παλαιότερα [5]: ''Ένας ιστορικός κύκλος δύο αιώνων, ο οποίος μοιάζει στις μέρες μας να ολοκληρώνεται, θα είχε προ πολλού ολοκληρωθεί εάν η «Δύση» της Ευρώπης - δηλαδή το Ηνωμένο Βασίλειο και η Γαλλία - δεν είχε διευρυνθεί και μετασχηματιστεί σε «Δύση» πλανητική. Χωρίς τις Ηνωμένες Πολιτείες, η Γαλλία και το Ηνωμένο Βασίλειο πιθανότατα θα είχαν χάσει μεγάλο μέρος της επιρροής και της δύναμης τους αρκετά νωρίτερα, ήδη από τις αρχές-μέσα του 20ου αιώνα''.

Και ολοκληρώναμε, μάλλον κάπως «προφητικά»: ''1) Σε τι θέση βρίσκονται στις μέρες μας, οι Ηνωμένες Πολιτείες, το Ηνωμένο Βασίλειο και η Γαλλία (κράτη τα οποία ταυτίστηκαν ιστορικά με ορισμένα κοινωνικοπολιτικά ρεύματα και ρεύματα ιδεών) στον παγκόσμιο συσχετισμό δύναμης - αυξάνεται η επιρροή και η δύναμη τους ή μειώνεται; 2) Τι συμβαίνει στο εσωτερικό των τριών αυτών χωρών;''

Όταν γράφαμε τα προηγούμενα, ούτε Τράμπ υπήρχε στον ορίζοντα, ούτε πιθανότητα Brexit, ούτε επιθέσεις (της 13ης Νοεμβρίου) στο Παρίσι.


Σημειώσεις

[1] Στην νεώτερη δυτικοευρωπαϊκή παράδοση όταν έχουμε άνοδο της αταξίας και της αναρχίας και επαναφορά με έντονο τρόπο της επιθυμίας για τάξη και ενότητα, αναδύεται ο θεσμικός μονισμός ο οποίος δικαιολογείται επαγωγικά και έχει κοσμικό χαρακτήρα. Ο νεώτερος δυτικοευρωπαϊκός μονισμός είναι κοσμικός μονισμός [Αδιέξοδα του νεώτερου δυτικοευρωπαϊκού κοσμικισμού (secularism) και πολιτισμού της Προόδου | Κοσμοϊδιογλωσσία].

[2] Η έννοια kulturkampf έχει σε μεγάλο βαθμό περιοριστεί στη σύγκρουση κοσμικού φιλελευθερισμού (secular liberalism) και ρωμαιοκαθολικισμού. Αυτή η προσέγγιση είναι περιορισμένη. Η περίοδος του μεσοπολέμου (που σχετίζεται με την άνοδο των top-down secularists movements) αποτελεί ένα άγνωστο και απέραντο πεδίο πολιτισμικών υπερεθνικών συγκρούσεων με άξονα τον κοσμικισμό (secularism). Τα πράγματα αυτά έχουν εξαφανιστεί καθώς οι φιλελεύθεροι και οι μαρξιστές υποβαθμίζουν ή εξαφανίζουν τους kulturkampfs, μέσω της αναγωγής τους είτε σε κεκαλυμμένη ταξική πάλη είτε σε ελλειπή εκσυγχρονισμό ή σε παράγοντες καθυστέρησης. Αυτή η στάση προκύπτει από τις κοινές ριζοσπαστικά κοσμικιστικές ή εκκοσμικευτικές προκείμενες και κοινές προϋποθέσεις τους. Είναι μεγάλη κουβέντα κατά πόσον το πολιτισμικό ορίζεται μονάχα θρησκευτικά ή/και με άλλα κριτήρια.

[3] Το ότι η στάση των Βρυξελλών, πολιτικών και διανοητικών παραρτημάτων της και διαφόρων ευρωκομμάτων των εθνικών πολιτικών συστημάτων, μέσω ενός οικονομίστικου και απολίτικου λόγου, οδηγεί στο να κοιμίζουν τους λαούς (μάλλον γιατί δεν έχουν άλλο τρόπο να τους διαχειριστούν) δεν αναιρεί αυτή τη συνθήκη.

[4] Θα επανέλθουμε σε αυτό το ζήτημα και θα εξετάσουμε όσα συμβαίνουν στο εσωτερικό των τριών χωρών, ενσωματώνοντας τα στο πλαίσιο αυτό και θα υπενθυμίσουμε παλαιότερους άξονες ανάλυσης, συμπληρώνοντας και εμπλουτίζοντας τους.

[5] - Ηνωμένες Πολιτείες, Ηνωμένο Βασίλειο και Γαλλία. Ένας ιστορικός κύκλος και - Ηνωμένες Πολιτείες, Ηνωμένο Βασίλειο και Γαλλία. II: Ιστορικός κύκλος και κατάσταση του πυρήνα.

[-] Ο Τράμπ ανακοίνωσε την υποψηφίοτητα του το καλοκαίρι του 2015 ενώ οι επιθέσεις στο Παρίσι έγιναν το φθινόπωρο του ίδιου έτους. Το 2015 ήταν μια πολύ σημαντική χρονιά (εξ ου και είναι η χρονιά με τις περισσότερες αναρτήσεις στο διαδικτυακό τόπο - ιστοχώρο | Κοσμοϊδιογλωσσία). Σημαντικότερη ίσως απ' ό,τι συνειδητοποιούμε.

[-] Θα ασχοληθούμε και με τη λεγόμενη 'alt-right' (ήδη είχαμε ξεκινήσει να κάνουμε-γράφουμε μια μεγάλη σύνθεση γύρω από το θέμα, αλλά δεν ολοκληρώθηκε. Κακώς, καθως θα είχε μια προβλεπτική ισχύ και θα φανερωνε ένα πολιτικό αισθητήριο και μια αναλυτική δύναμη), αλλά όπως γίνεται αντιληπτο από τα προηγούμενα, θεωρούμε πως τα ζήτήματα είναι ευρύτερα.