31 Αυγούστου 2017

31 Αυγούστου 2017.



Οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής βρίσκονται σε απελπιστική θέση. Τρεις επισημάνσεις.

1η Επισήμανση

Γράφαμε το 2014 πως εάν οι Η.Π.Α δεν επιτεθούν στη Συρία ''ομολογούν πως δεν μπορούν ούτε να προασπίσουν το δίκαιο, ούτε να επιβεβαιώσουν την ισχύ τους''. Για εμάς αποτέλεσε σημείο καμπής. Δύο χρόνια μετά, το 2016: ''Ο Barack Obama, με αφορμή την εξέλιξη του πολέμου στη Συρία, είχε δηλώσει παλαιότερα την πεποίθησή του ότι η ισχύ απορρέει από το δίκαιο και όχι το δίκαιο από την ισχύ, χαράσσοντας τις περίφημες κόκκινες γραμμές του για τη Συρία. Οι Η.Π.Α υπό την διοίκηση Ομπάμα, με την απόφαση τους να μην επιτεθούν στη Συρία και να αγνοήσουν τις κόκκινες γραμμές που οι ίδιες έβαλαν, ομολόγησαν πως δεν μπορούσαν ΟΥΤΕ ΝΑ ΠΡΟΑΣΠΙΣΟΥΝ ΤΟ ΔΙΚΑΙΟ, ΟΥΤΕ ΝΑ ΕΠΙΒΕΒΑΙΩΣΟΥΝ ΤΗΝ ΙΣΧΥ (τους). Είναι ορισμένες στάσεις και ορισμένοι έλεγχοι που, όσοι αιώνες και αν περάσουν, αποτελούν αδιάψευστα στοιχεία για την κατάσταση μιας πολιτικής οντότητας...''

2η Επισήμανση

Πριν από μερικούς μήνες: Έχω έντονη περιέργεια να δω τι θα κάνουν οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικης, εάν πολωθούν ή/και εκτραχυνθούν οι καταστάσεις-συνθήκες ταυτόχρονα και στις τρεις περιοχές-μέτωπα: Κορεατική Χερσόνησος, Βαλκάνια-Ανατολικη Ευρώπη και Μέση Ανατολή (ενώ πιο πρόσφατα: ''Σε παγίδα οδηγούνται οι ηλίθιοι. Ή ορθότερα, μονοι τους αυτοπαγιδεύονται'').

3η Επισήμανση

Η παράλλαγή της πρώτης επισήμανσης μας φέρνει στην τρίτη και τελευταία, φανερώνοντας ποιά είναι η κατάσταση: Εάν οι Η.Π.Α δεν επιτεθούν στην Β. Κορέα, ο Donald Trump και οι Ηνωμένες Πολιτείες (υπό την κυβέρνηση του) θα ομολογήσουν -για μια ακόμη φορά- πως ΟΥΤΕ ΝΑ ΠΡΟΑΣΠΙΣΟΥΝ ΤΟ ΔΙΚΑΙΟ (ΚΑΙ ΝΑ ΕΠΙΒΑΛΛΟΥΝ ΤΟΝ ΝΟΜΟ), ΟΥΤΕ ΝΑ ΕΠΙΒΕΒΑΙΩΣΟΥΝ ΤΗΝ ΙΣΧΥ μπορούν [1], αντίθετα θα επιβεβαιώσουν την αδυναμία και την καθοδική πορεία της επιρροής και της ισχύος τους [2].

Αντίο Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής.


Παρατηρήσεις - Σημειώσεις

[-] Πιο συγκεκριμένα, αντίο ηγεμονία για τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής. Η Β. Κορέα είναι «αδιάφορη» στο πλαίσιο που εξετάζουμε (όπως και η Συρία όταν κάναμε την πρώτη μας αναφορά το 2014), υπό την έννοια πως τα προηγούμενα δεν αφορούν τις Η.Π.Α σε ζεύγος με την Β. Κορέα (Δεν υπάρχει Η.Π.Α vs Β. Κορέα εδώ), αλλά τίς Η.Π.Α σκέτο: την αξιοπιστία, το κύρος, την ισχύ, την πειθώ, την επιρροή, την επιβολή της θέλησης τους κ.λπ. Ασφαλώς μπορεί να υποστηριχθεί πως η Β. Κορέα και η Συρία βρίσκόνται σε απελπιστική θέση, όμως η κατάσταση της Β. Κορέας και της Συρίας δεν καθορίζει το διεθνές σύστημα, η κατάσταση των Ηνωμένων Πολιτειών το καθορίζει και οι Η.Π.Α είναι αυτές που δοκιμάζονται (το έχουν άραγε αντιληφθει;) και ξεγυμνώνονται. Πάμε παρακάτω.

[1] Αυτος ακριβώς είναι ο λόγος που αποθρασύνθηκε το καθεστώς της Β. Κορέας (σκληρή Realpolitik). Είναι ο ίδιος λόγος που οδήγησε τη Ρωσσία -να αποφασίσει- να παρέμβει στη Συρία (βγαίνοντας για πρώτη φορά τόσο δυναμικά από τα σύνορα της από το τέλος της σοβιετικής περιόδου της Ρωσσίας). Αυτός θα είναι και ο λόγος που θα αποθρασύνθεί -ενδεχομένως- η Τουρκία ή/και άλλες χώρες. Οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι αδύναμες.

Ας το λειάνω λίγο, ας το στρογγυλέψω: Αν όχι αδύναμες, ανίκανες να διαχειριστούν τις αδυναμίες και τα λάθη τους και την καθοδική πορεία της επιρροής και της ισχύος τους (γι' αυτό αυτοπαγιδεύονται και οδηγούνται σε αδιέξοδα). Ακριβώς γι' αυτόν το λόγο είναι και επικίνδυνες. Το πληγωμένο λιοντάρι -ή ορθότερα ο πληγωμένος αετός- έχει τις εξής επιλογές: είτε να καταστρέψει τον πλανήτη είτε να εξευτελιστεί (η Αρκούδα μπορεί να προσφέρει διέξοδο). Το πληγωμένο θηρίο μπορεί να σκεφτεί πως ακόμη και τώρα, είναι ισχυρότερο στρατιωτικά από όλους τους υπολοίπους, και άρα να παίξει τα χαρτιά του. Όμως αυτή ακριβώς ήταν η σκέψη των νεοσυντηρητικών της περιόδου Bush, οι οποίοι πίστευαν ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής είχαν την πρωτοκαθεδρία σε ό,τι αφορά τη στρατιωτική ισχύ στο διεθνές σύστημα, και άρα έπρεπε να την χρησιμοποιήσούν μονομερώς προκειμένου να διαμορφώσουν το διεθνές σύστημα κατά τρόπο που να τις εξυπηρετεί. Αυτές ήταν οι σκέψεις που ώθησαν σε συγκεκριμένες αποφάσεις όταν το λιοντάρι ή ο αετός, όταν το θηρίο, δεν ήταν πληγωμένο, και οδήγησαν στη σημερινή του κατάσταση (και όχι μόνο στη δική του).

[2] Κοσμοϊδιογλωσσία 5 Απριλίου και 7 Απριλίου: ''Εκείνο που ανέκαθεν με ανησυχούσε και με προβλημάτιζε, δεν ήταν κατά πόσο ο Trump ήταν «δεξιός ή αριστερός», «εθνικιστής ή γκλομπαλιστής» κ.λπ, αλλά το κατά πόσο θα συνέχιζε την καταστροφική πορεία που διαγράφηκε για τις Ηνωμένες Πολιτείες, με την πολιτική που ξεκίνησε επί Clinton, συνεχίστηκε με τον Bush, και ολοκληρώθηκε επί Obama, δηλαδή κατά πόσο θα επιτάχυνε ή θα καθυστερούσε την αποδυνάμωση ή/και παρακμή, την καθοδική πορεία της επιρροής και της ισχύος, των Ηνωμένων Πολιτειών, και την άνοδο της αναρχίας στο διεθνές σύστημα. Η περίοδος του «μονομερούς τσαμπουκά», υπήρξε καταστροφική για τις Ηνωμένες Πολιτείες. Η απόπειρα «εκφοβισμού», ούτε κατάφερε να συγκρατήσει τις φυγόκεντρες δυνάμεις στο εσωτερικό της «Δύσης», ούτε να διατηρήσει ως απόλυτο κέντρο ισχύος τον Ατλαντικό, ούτε να συντηρήσει την «Μονοπολική Στιγμή», ούτε να αποτρέψει την ανάδυση νέων κέντρων στον πλανήτη, ούτε να αποδυναμώσει τους αντίπάλους (η επιρροή της Ρωσίας και της Κίνας, ιδιαίτερα όμως του Ιράν, ουδεμία σχέση έχει με τη δεκαετία του 1990), ούτε, φυσικά, να συγκαλύψει τη βαθμιαία αποδυνάμωση των Η.Π.Α. Αντιθέτως, η αργόσυρτη παρακμή της ισχύος τους, η βαθμιαία αποδυνάμωση τους, επιταχύνθηκε (πλέον ουδείς «υπακούει» όπως παλαιότερα...). Μπορούσε άραγε να διορθωθεί η ζημιά; Μπορούσε να γίνει διαφορετικά;...''

[-] Η απόλυτη καταστροφή για τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής -και σε αυτό το σημείο ερχόμαστε σε μια παραλλαγή της δεύτερης επισήμανσης- θα είναι να μην μπορέσουν να κράτησουν το λόγο και τη θέση τους (είτε να προασπίσουν το -κατά αυτές- δίκαιο, είτε να επιβεβαιώσουν την ισχύ τους), σε καμία από τις τρεις περιοχές-μέτωπα: Κορεατική Χερσόνησος, Βαλκάνια-Ανατολικη Ευρώπη και Μέση Ανατολή. Στο εσωτερικό των Η.Π.Α θα πρέπει να προσέχθουν συγκεκριμένες ομάδες, που έχουν εξωθήσει τις Ηνωμένες Πολιτείες σε αυτή την πορεία και στη σημερινή κατάσταση.