29 Σεπτεμβρίου 2017

Σχολιασμός.



Οι τωρινές καταστάσεις, κοινωνικές και πολιτικές συνθήκες, το άσχημο κλίμα, οι δυσοίωνες προοπτικές, και γενικότερα οι εξελίξεις που έχουν συμβεί από τη Γιουγκοσλαβία μέχρι την Ουκρανία και από το Ηνωμένο Βασίλειο μέχρι την Ελλάδα και την Ισπανία [1], φανερωνούν αυτό που έχουμε παλαιότερα επισημάνει κατ' επανάληψη: πως η συγκράτηση των τάσεων αναρχίας και η σταθερότητα - ή η ειρήνη - στην ευρωπαϊκή ήπειρο, δεν οφειλόταν στην Ε.Ο.Κ που έγινε Ε.Ε για να καταλήξει «Ευρώπη», αλλά στον άμεσο ή έμμεσο έλεγχο και στην μαλακή ή σκληρή κατοχή από τους Αμερικανούς και τους Ρώσσους [2], στην ηγεμόνευση των δύο τελευταιων και στην ιεραρχία και την τάξη που οι δύο αυτές δυνάμεις δημιουργούσαν και επέβαλλαν [3].


Σημειώσεις - Επισημάνσεις

[1] Παρατηρήστε πως αυτές οι τρεις χώρες (Ηνωμένο Βασίλειο, Ελλάδα, Ισπανία) αποτελούν μέρος της πρώτης μεγάλης διεύρυνσης του πυρήνα, των ιδρυτικών μελών, της Ε.Ο.Κ (1973, 1981, 1986).

[2] Φυσικά αυτό δε σημαίνει πως μια κατοχή (μαλακή ή σκληρή) είναι θεμιτή. Το ένα όμως δεν αναιρεί το άλλο.

[3] Στα προηγούμενα, μεταξύ άλλων, εντάσσεται και το σχετικό πάγωμα των συγκρούσεων στο εσωτερικό της διπολικής Ευρώπης και γενικότερα δομής κατά τη διάρκεια του ψυχρού πολέμου και η εξωτερίκευση τους, σε μεγάλο βαθμό, στην περιφέρεια του διπολικού σύστηματος (και στον παλαιό λεγόμενο τρίτο κόσμο). Αμέσως μόλις μεταβλήθηκε η δομή του διεθνούς συστήματος (τμήμα αυτής της μεταβολής αποτέλεσε η αποσύνθεση της Ε.Σ.Σ.Δ, η επαν-ένωση/ενοποίηση της Γερμανίας κ.λπ), και οι «παγωμένες συγκρούσεις» ξεπάγωσαν, και πόλεμοι ή ασύμμετρες συγκρούσεις (χαμηλής ή υποκρατικής κλίμακας) και απειλές ξεκίνησαν, για να φτάσουμε να βλέπουμε μέχρι και τανκς στην Ισπανία, αξιώσεις αυτονομίας, ανεξαρτησίας και αποσχίσεων, άνοδο νεο-εθνικιστικών κινημάτων και διάφορες άλλες παρεμφερείς τάσεις αναρχοποίησης (του διεθνούς, διατλαντικού και ευρωπαϊκού συστήματος). Οι κοινωνίες αυτές βέβαια αποτελούν τη γεροντοκρατία της ανθρωπότητας, οπότε τα πράγματα δεν είναι όπως παλιά. Σε αρκετές περιπτώσεις μάλιστα οι τάσεις αυτές, και οι δυνάμεις που τις εκφράζουν, μπορούν να χαρακτηριστούν ως αδέξιες (γελοιογραφίες ή καρικατούρες του παρελθόντος), αδιέξοδες και εμφανώς παρακμιακές.

28 Σεπτεμβρίου 2017

Σχολιασμός (Κουρδικό).




Τώρα τι να γράψουμε για το «Κουρδιστάν»; Από την πλευρά μας προσπαθήσαμε να αναδείξουμε και να προσφέρουμε διάφορες πτυχές και οπτικές που να σας δείχνουν γιατί πρέπει να έχετε προσγειωμένα τα μυαλά σας, σε σχέση με αντιλήψεις που κυκλοφορούσαν. Όταν μπορέσουμε, θα κάνουμε μια επανάληψη όλων όσων έχουμε γράψει.

Αυτό που σκοπεύαμε να γράψουμε πρόσφατα ήταν «Καλως ήρθατε στο Νότιο Σουδάν της Μέσης Ανατολής», αλλά ήταν τόσο απόλυτη η απόρριψη του δημοψηφίσματος (εκτός των περιφερειακών και γειτονικών δυνάμεων και από Ε.Ε και Η.Π.Α) που ακόμη και αυτή η πρόταση θα ήταν περιττή. Το Ν. Σουδάν μαζί με το Ισράήλ (την Ινδία, το Πακιστάν και την Β. Κορέα) είναι τα μόνα κράτη που δεν έχουν υπογράψει τη Συνθήκη μη διάδοσης πυρηνικών όπλων (Treaty on the Non-Proliferation of Nuclear Weapons, NPT). Θα είχε ενδιαφέρον, εφόσον αποκτούσε υπόσταση το «ανέξαρτητο» (από το Ιράκ) Κουρδιστάν, να βλέπαμε εάν θα υπέγραφε τη Συνθήκη αυτή (ή εάν θα ακολουθούσε την πολιτική στάση του «ανεξάρτητου» Ν. Σουδάν). Ψάξτε να δείτε τι συμβαίνει στο Νότιο Σουδάν από τη στιγμή που «ανεξαρτητοποιήθηκε», το 2011.

Ορισμένες επισημάνσεις

• Κατ' αρχάς, ουδείς τονίζει πως είναι διαφορετικό πράγμα ένα αμερικανικό, ένα ισραηλινό, και ένα τουρκικό «Κουρδιστάν» (τίποτα από τα προηγούμενα δεν μπορεί να γίνει δίχως τη μερική συγκατάθεση των Ρώσσων πλέον). Παραδείγματως χάριν, ένα «αμερικανικό» Κουρδιστάν εκτός του ότι θα υποβάθμιζε και θα καθιστούσε περισσότερο ελέγχόμενη και εξαρτημένη την Τουρκία, θα υποβάθμιζε και το Ισραήλ. Ένα «ισραηλινό» Κουρδιστάν θα υποβάθμιζε την Τουρκία και τη Σαουδική Αραβία. Ένα «τουρκικό» Κουρδιστάν θα έκανε το ίδιο με το Ισραήλ και τη Σαουδική Αραβία κ.λπ. Παλαιότερα, σε μια κουβέντα, είχα επισημάνει πως το ζήτημα «Κουρδιστάν» ήταν πιο ψηλά στην ατζέντα του Ισραήλ και πως δεν ήταν τόσο υψηλά ιεραρχικά ούτε είχε τόσο μεγάλη βαρύτητα για τις Η.Π.Α. Με κοίταξαν σαν εξωγήινο (βέβαια εντός των Η.Π.Α, πλέον, είναι τόσο «πλουραλιστικά» χαοτικές και άναρχες ορισμένες κατευθύνσεις και μη ιεραρχημένες ορισμένες καταστάσεις, που είναι δικαιολογημένα κάποια πράγματα).

• Είχαμε τονίσει το ζήτημα της περίκλειστης χώρας. Διαβάζαμε και ακούγαμε για «εξόδο στην θάλασσα» και αμέσως καταλαβαίναμε πόσο ανυπόστατες ή ελάχιστα σοβαρές ήταν αυτές οι απόψεις. Οι Κούρδοι, ένας νομαδικός και ορεσίβιος λαός, για να έχουν εξόδο στη θάλασσα (σε λίγο θα μας τους βγάλουν μεγάλους ναυτικούς), δηλαδή για να υπάρξει ολοκλήρωση μιας υποτιθέμενα πολιτικά ενοποιημένης κουρδικής χώρας-περιοχής, θα έπρεπε να είναι εξαρτημένοι είτε από τους Τούρκους, είτε από τους Πέρσες, είτε από τους Άραβες. Το «Κουρδιστάν με έξοδο στη θάλασσα» αποτελεί πρωτοφανή «ιστορική» καινοτομία και φαντασιακή σύλληψη, και ανιστορική απατεωνιά ολκής.

• Μέση Ανατολή σημαίνει, ή τα αφεντικά της περιοχής είναι: Αίγυπτος, Τουρκία και Ιράν και όχι το υποτιθέμενα «παντοδύναμο» και μυθοποιημένο Ισραήλ. Το Ισράηλ μόνο μέσω της οικειοποίησης ή του ελέγχου (προφανώς με τη βοήθεια μιας μεγάλης εξω-περιφερειακής δύναμης) ενός ή δύο εκ των τριών αυτών κρατών μπορεί να καθορίζει εξελίξεις. Περιφερειακό σύστημα ή οποιασδήποτε μορφής περιφερειακός έλέγχος, μόνο πάνω σε αυτές τις τρείς χώρες-θεμέλια μπορεί να οικοδομηθεί και όχι πάνω σε μια υπερεκτιμημένη γεωστρατηγικά και μυθοποιημένη λωρίδα γης.

• Ανατολική Μεσόγειος σημαίνει, ή τα (περιφερειακά) αφεντικά της περιοχής είναι: Ελλάδα, Αίγυπτος και Τουρκία και όχι το υποτιθέμενα «παντοδύναμο» και μυθοποιημένο Ισραήλ. Δεν έχεις εσύ ανάγκη το Ισραήλ. Το Ισραήλ έχει ανάγκη εσένα.

• Θα πρέπει να τονιστεί πως οι Η.Π.Α βλέπουν το Κουρδικό περισσότερο ως ιρακινό ζήτημα (τουλάχιστον μέχρι πριν κάποια χρόνια) ενώ η Ε.Ε περισσότερο ως τουρκικό. Κάνουν λάθος και οι δύο. Η στένη αυτή ματιά δεν μπορεί να συλλάβει την ολότητα και τις περιπλοκές του ζητήματος. Το Ισραήλ λόγω συμφερόντων και αναγκών, η Τουρκία και το Ιράν λόγω ιστορίας, δεσμών, διαχείρισης και διοίκησης ανθρώπων και χώρου (και ισως σε κάποιο βαθμό η Ρωσσία, ως η παλαιότερη χώρα που έχει παίξει το συγκεκριμένο ζήτημα, τουλάχιστον από την εποχή του ΡωσοΤουρκικού Πόλέμου του 1829), είναι τα κράτη που έχουν μια ευρυτερη αντίληψη του Κουρδικού.

• Μια απο τις κατάρες του Κουρδικού είναι πως αποτελεί ένα πολύ καλό, εξαιρετικό, εργαλείο για μεγάλες και μεσαίες δυνάμεις. Μπορεί να μετασχηματιστεί πότε σε ιρακινο-αραβικό, πότε σε τουρκικό, πότε σε ιρανικό-περσικό ζήτημα και μοχλό πίεσης. Υπό αυτή την έννοια συμφέρει ορισμένους να συντηρείται. Ωστόσο, την ίδια στιγμή, είναι σημαντικό και πρέπει να επιλυθεί. Και θα επιλυθεί (πιθανότατα όχι έτσι όπως φαντασιώνονται ορισμένοι στην Ελλάδα). Όχι γιατί είναι «δίκαιο» -που είναι- αλλά γιατί με κάποιον τρόπο πρέπει να πάψει να αποτελεί νεκρό σημείο και να αρχίσει να λειτουργεί ξανά η περιοχή, κάτι που αποζητούν όλοι με τον τρόπο τους (Τα πράγματα αυτά ομως δεν θα γίνουν υπό το δόγμα «ειρήνη για έναν και αναταραχή για τους υπολοίπους» όπως δήλωσε και ο Rouhani στην ομιλία του στον Ο.Η.Ε). Το Κουρδικό σχετίζεται τόσο με το Παλαιστινιακό, όσο και με τη σύνδεση υδάτινων-ενεργειακών πόρων. Το Κουρδικό και το Παλαιστινιακό αποτελούν επίσης τα καθοριστικά σημεία καμπής και τομής των σχέσεων Η.Π.Α-Τουρκίας. Είναι αφελής η «στρατηγίκη» της συνολικής επίλυσης όλων των προηγούμενων μέσω του φυτέματος ενός κράτους με συγκεκριμένη-εγκιβωτισμένη ταυτότητα και γεωπολιτική κατεύθυνση. Ούτε το μέρος, ούτε η εποχή, ούτε οι συσχετισμοί δύναμης ενδείκνυνται (Μια διευρυμένη «π.Γ.Δ.Μ» της Μέσης Ανατολής π.χ, προϋποθέτει παντοδυναμία Αμερικής, εκπορνευμένη και υπό κατάρρευση Ρωσσία, υπάκουη ανεκτική και χειραγωγούμενη Ελλάδα, Βουλγαρία και Αλβανία και όχι Ιράν και Τουρκία, μια διαφορετική-σημερινή Ρωσσία κ.λπ).

• Περί δικαίου μιλώντας, καλο είναι να αποφεύγεται η εύκολη και επιφανειακή χρήση του λόγου περί δικαίου, γιατί όπως κάποιος μιλάει για «τουρκοκρατούμενο Κουρδιστάν» πολύ εύκολα κάποιος άλλος μπορεί να μιλήσει για κουρδοκρατούμενη -και κατασφαγμένη- Αρμενία ή για κατεχόμενα ασσυριακά εδάφη κ.ο.κ.

• Η προσπάθεια να παρουσιαστούν «οι Κούρδοι», έτσι γενικά και αόριστα εκατομμύρια άνθρωποι, ως pro-western και secular σχεδόν εγγυάται μελλοντικές δυσμορφίες και χαοτικές καταστάσεις (pro-western και secular «εκ φύσεως» υπάρχουν μόνο στα μυαλά όσων πιστεύουν σε secular liberal fantasies, οπως η «Αραβική Άνοιξη»).

• Θα πρέπει πάντα να έχουμε στο νου μας πως το Κουρδικό έχει ευρωπαϊκο βραχίωνα-σκέλος.

• Ένα κλειδί προκειμένου να εκτιμήσει κανείς μακροπρόθεσμα, και πέρα από άμεσα γεωπολιτικά και οικονομικά συμφέροντα, μια πιθανή μελλοντική εξέλιξη-κατεύθυνση του ζητήματος είναι να αναρωτηθεί (ακριβώς μη σκεπτόμενος αυστηρά έθνοκεντρικά ή στενά εθνικιστικά): με ποιόν λαό της περιοχής είναι πιθανότερο η μεγάλη πλειοψηφία των Κούρδων να αποκτήσει μελλοντικά αίσθηση κοινότητας πεπρωμένου; Με τους Άραβες, τους Ισραηλινούς, τους Ιρανούς ή τους Τούρκους; Είναι αυτή η αίσθηση κοινού πεπρωμένου η οποία θα σφυρηλατήσει και την αίσθηση του ανήκειν, που θα φανερώσει προς ποιά κατεύθυνση θα κινηθεί μακροπρόθεσμα η όλη κατάσταση. Το προηγούμενο ερώτημα θέτει έναν παρεμφερή -αλλά όχι όμοιο- προβληματισμό με ένα παλαιότερο ερώτημα που έχουμε κάνει (το οποίο αναφέρεται σε Η.Π.Α και Ιράν): «η συγκεκριμένη περιοχή (Arab Shia), σε βάθος χρόνου, σε τίνος άραγε την σφαίρα επιρροής θα περάσει; Μιας δύναμης που βρίσκεται στην άλλη άκρη της γης ή μιας γειτονικής ιστορικής περιφερειακής δύναμης;»

• Τέλος, υπάρχουν και τα καθαρά εσωτερικά ζητήματα και οι ενδογενείς παράγοντες, σε ό,τι αφορά το Κουρδικό (ταυτότητας, γλωσσικά, χαρακτήρας εθνικισμού, θρησκείας, αριθμός αλφάβήτων, εσωτερικές διαιρέσεις και τριμπαλιστικά -clans- στοιχεία και χαρακτηριστικά, κοινωνικές διαφοροποιήσεις κ.α), αλλά με αυτά σκοπεύμαμε να ασχοληθούμε μονάχα εφόσον το ζήτημα θα είχε προχωρήσει πολύ (δεν μπορούμε να ασχολούμαστε π.χ με τις ανάγκες επιβίωσης της φραξιάς Barzani, που αντιλαμβάνεται την KRG ως προσωπική του περιουσία). Τα μεγαλύτερα προβλήματα των Κούρδων είναι εσωτερικά.


Σημειώσεις

[-] Επί 180 και πλέον χρόνια, υπήρξες χωρίς το Ισράηλ. Υπό αυτή την έννοια δεν έχεις εσύ ανάγκη το Ισράηλ (όσο έχει το Ισραήλ εσένα). Τώρα πως υπήρξες και πως συνεχίζεις να υπάρχεις είναι άλλο ζήτημα... Ασφαλώς είναι απαράδεκτο μετά από σχεδόν δύο αιώνες ζωής, να έχει ένα κράτος τη νοοτροπία, τις συμπεριφορές, τις εξαρτήσεις και τις καθηλώσεις της Ελλάδας. Υπό αυτή την έννοια η Τουρκία μέσα σε 90 χρόνια και το Ισραήλ μέσα σε 70, έχουν καταφέρει περισσότερα πράγματα από την ευρωδυτική -εκδιδόμενη- γριά, ετών 187, που ακόμη μαϊντανίζει (για να μην πούμε τίποτα άλλο). Που συμπεριφέρεται σαν κράτος μαϊντανός.

[-] Όσες και όσοι ήταν υπερβολικά υπέρ του Κουρδιστάν ουσιαστικά πρότειναν (όχι φυσικά όλοι συνειδητά) η Κύπρος και η Ελλάδα να μετατραπούν σε συνιστώσες του Ισράηλ. Από συνιστώσα και εξαρτημένο παράρτημα του Ηνωμένου Βασιλείου και μερικώς της Γαλλίας (στα ντουζένια τους), των Ηνωμένων Πολιτειών στο αποκορύφωμα τους (με πάντα υπαρκτή την επιρροή της Γερμανίας), σε συνιστώσα του Ισραήλ. Τρελή «αναβάθμιση».

[-] Δεν λέμε φυσικά να μην έχεις σχέσεις. Να έχεις. Και ιδιαίτερα οι ανατολικομεσογειακές σχέσεις είναι απαραίτητες. Άλλο πράγμα είναι όμως να μεταβάλλεσαι σε συνιστώσα ή/και να ιδεολογικοποιείς και να μεταβάλλεις σε ταυτότητες, ως μέσο παγίωσης εξάρτησης, ελέγχου και γεωπολιτικής πρόσδεσης, ορισμένα πράγματα. Πέρα του ότι δεν είναι αυτονόητο πως υπάρχει κοινότητα ή/και ταύτιση συμφερόντων (π.χ, ως προς την Κύπρο και την Κρήτη), η ταύτιση συμφερόντων χρειάζεται και ένα βαθμό ευελιξίας και ελευθερίας. Και όχι εγκιβωτισμό επί της κατεύθυνσης και των συμφερόντων του άλλου μέσω π.χ ταυτοτήτων, διπολισμών, ή/και δαιμονοποίησης που οδηγούν σε στρεβλώσεις, δυσμορφίες ή/και απομόνωση - εδώ η πλήρης ταύτιση συμφερόντων υπό τη συνοδεία των προηγούμενων οδηγεί σε απώλειες και καταστροφές όταν γίνεται με μεγάλες δυνάμεις, οπως οι Η.Π.Α, πόσο μάλλον με μικρομεσαίες ημι-περιφερειακές δυνάμεις (το Ισραήλ δεν είναι μεγάλη δύναμη, και από το 2005-6 και ύστερα, βαθμιαία, υποχωρεί. Γι' αυτό αναγκάζεται να «πέσει» στη θάλασσα και να «εμβαθύνει» στη στεριά).

[-] 1. Δήλωση Trump κατά τη συνάντηση του με τον Erdoğan: “He’s running a very difficult part of the world. He’s involved very, very strongly and, frankly, he’s getting very high marks. And he’s also been working with the United States. We have a great friendship as countries. I think we’re, right now, as close as we have ever been. And a lot of that has to do with the personal relationship”. 2. Επίσημη πληροφόρηση-ενημέρωση από τη σελίδα του Λευκού Οίκου [The White House. Office of the Press Secretary. For Immediate Release. September 22, 2017]: “President Donald J. Trump met today with President Recep Tayyip Erdogan of Turkey. They reaffirmed the strategic partnership between the United States and Turkey and agreed to continue working together to foster regional stability and defeat terrorism in all its forms. The two leaders reaffirmed their rejection of the planned Kurdistan Regional Government's referendum on September 25th, and the serious consequences that would follow if it occurs. They called on Kurdish leaders to accept the process of intense negotiations on all outstanding issues which the United States and Turkey are prepared to endorse and support”. 3. Αποσπάσματα από δηλώσεις του Erdoğan λίγες ημέρες μετά: “Who will recognize your independence? Israel. But there is not only Israel in the world... Northern Iraq, what will you get only with Israel? They do not know politics, either. They do not have a clue about how to be a state. They think it will happen just by saying ‘we did it’. No, it cannot and will not happen... Those, who provoke you today, will leave tomorrow. However, we will continue to live together for thousands of years to come. Do not throw away your future for today’s greed. Flying flags of Israel there will not save you, you should know that... Ruling a country is not the same as ruling a tribe. He must have received some very serious encouragements regarding this point;... We must carefully consider who benefits from the ethnic conflict in this region which already suffered enough due to sectarian conflicts... I read in a newspaper today that an official from IKRG said “We did not know about the Israeli flags”. How is it possible that while we knew in Turkey, they were not aware of it in northern Iraq?... Because in the past, MOSSAD of Israel was in cooperation with their leaders. This cooperation is now activated again”.


Παρατήρηση

Το Κουρδικό, τα τελευταία χρόνια, αποτέλεσε έναν πολύ καλό τρόπο (μάλλον τον τελευταίο) να απωθείται το τεράστιο χάσμα ισχύος που έχει δημιουργηθεί μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας μεταψυχροπολεμικά και ιδιαίτερα κατά τις τελευταίες δύο δεκαετίες (και παράλληλα να «επιβεβαιώνεται», κυρίως ψυχικά, πως οι επιλογές και η πορεία της Ελλάδας ήταν προς τη «σωστή» κατεύθυνση). Το Κουρδικό ήταν ένα πολύ καλό αποκούμπι, ένα ναρκωτικό, προκειμένου να απωθείται η κατάπτωση και η πορεία της σημερινής Ελλάδας (αναμένοντας παράλληλα μια μεσσιανική καταστροφή που θα μετέβαλε σχεδόν στιγμιαία συσχετισμούς και κανόνες ή ένα μαγικό σωτήριο Ισραήλ που θα άλλαζε τα πάντα). Το ναρκωτικό αυτό ήρθε να συμπληρώσει ένα ακόμη δυνατότερο ναρκωτικό ή/και υπνωτικό: τον «ευρωπαϊσμό». Άν κάποτε «Ευρώπη» σήμαινε μιμητισμό και πιθηκισμό, σήμερα η έννοια αυτή έχει μεταβληθεί σε υποκατάστατο της έλλειψης εθνικού και στρατηγικού σχεδιασμού. Η Ευρωμανία και η €υρωλαγνεία αποτελεί δικαιολογία για την απουσία ηγεμονικής ιδεολογίας, ταυτότητας, στρατηγικής, οράματος και προοπτικής. Ποιά είναι η στρατηγική μας; Η ταυτότητα μας; Ο άξονας συνοχής μας; Το όραμα μας; Η απάντηση είναι μονολεκτική: «Ευρώπη» (Καμία, Κανένας, Κανένα και Τίποτα). Γι' αυτό και η λύση πάντα είναι «περισσότερη Ευρώπη». Είναι εμφανές - για εμάς εδώ και τουλάχιστον μια δεκαπενταετία - πως αυτή η νοοτροπία οδηγεί κατευθείαν σε καταστροφικές και αδιέξοδες καταστάσεις (καθόλου δεν ξαφνιαστήκαμε με το κλείσιμο των συνόρων. Το θεωρήσαμε λογική συνέπεια ορισμένων πραγμάτων τα οποία αναλύσαμε). Αλλά ας μείνουμε στο Κουρδικό ως ναρκωτικό:

Μίλαγες για μέση ηλικία και πως κατάντησες να είσαι στις πρώτες 5-10 (!) πιο γηρασμένες κοινωνίες στον πλανήτη και άκουγες «ναι, αλλά το Κουρδικό» (και η «Ευρώπη» φυσικά). Μίλαγες για το πως έχει μεταβληθεί η πληθυσμιακή αναλογία-ισορροπία μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας από το 1925 μέχρι σήμερα και η αντίδραση-απάντηση ήταν «ναι, αλλά το Κουρδικό» (ομοίως). Μίλαγες για G20: «ναι, αλλά το Κουρδικό» (τα ίδια). Μίλαγες για το νεαρό της Republic of Turkey (μόλις 94 ετών) σε αντιπαραβολή με το ελληνικό κράτος (187 ετών) και πως σε μόλις 94 χρονιά, η Republic of Turkey κατάφερε να γίνει η 6-7η μεγαλύτερη οικονομία στην Ευρώπη και η 17-8η στον πλανήτη, πάλι «ναι, αλλά το Κουρδικό» (μην ξαναγράφουμε). Μίλαγες για τρομερή κινητικότητα, επισκέψεις και συμφωνίες σε διεθνές επίπεδο: «ναι, αλλά το Κουρδικό» [μόνο κατά τις τελευταίες 10-11 ημέρες, ο Erdoğan συναντήθηκε, μεταξύ άλλων, με τον Trump των Η.Π.Α, τον Putin της Ρωσσίας, τη May της Βρετανίας, τον Macron της Γαλλίας, τον Abe της Ιαπωνίας, τον Vučić της Σερβίας, τον Poroshenko της Ουκρανίας, τον Guterres (U.N. Secretary-General), τον Stoltenberg (NATO Secretary General), τον Jack Yun Ma (Alibaba Group) και τον Michael Bloomberg (CEO of Bloomberg). Σας ποτίζουν ναρκωτικά και υπνωτικά]. Μίλαγες για την ίδρυση εξωπεριφερειακών-υπερπόντιων βάσεων, «ναι, αλλά το Κουρδικό». Μίλαγες για τη δημογραφική και οικονομική αύξηση και βαρύτητα μετά-ψυχροπολεμικά (τριπλασιασμός Α.Ε.Π, πληθυσμιακή αύξηση κατά δύο και πλέον Ελλάδες) «ναι, αλλά το Κουρδικό». Μίλαγες για συγκριτικά μεγέθη μεταξύ των δύο χωρών σε πολλαπλούς τομείς και για το άμεσο (κοντινό δύο-τριών δεκαετιών) μέλλον, και πάλι, «ναι, αλλά το Κουρδικό». Απέναντι σε όλα αυτά, τα οποία ήταν ενδεικτικά και δεν περιελάμβαναν άλλα πεδία, πολιτιστικά, πολεμικής βιομηχανίας και τεχνογνωσίας, πυρηνικής ενέργειας, Software Engineering, Cyber warfares/security (digital certificate, Malware production etc), η Ελλάδα είχε να αντιπαράθεσει ένα και μόνο πράγμα, το οποίο μάλιστα ξαναθυμήθηκαν-ανακάλυψαν στη χώρα αυτή τα τελευταία 3-5 χρόνια. Το Κουρδικό. Δηλαδή κάτι εξωγενές ως προς την Ελλάδα. Η Ελλάδα, δεν είχε να αντιπαράθεσει τίποτα η ίδια. Τίποτα ενδογενές. Παρά μονάχα ευχολόγια, ευρωμανουάλια και ψυχολογισμούς (η Ελλάδα είναι «δυτική» και «ευρωπαϊκή» ενώ η Τουρκία «μογγολική». Ευρωκεντρικές μπαγιάτικες αστειότητες δύο και πλέον αιώνων. Προφανώς εκδίδει «μογγολικά» digital certificates η Τουρκία, αναπτύσσει «μογγολική» πολεμική βιομηχανία και έχει «μογγολικές» πυρηνικές ανησυχίες). Στο τέλος σου έκλεισε τα σύνορα και η «Ευρώπη» και ησύχασες...

Η δημιουργία μιας γυάλας (ιδεολογικής, ψυχολογικής κ.λπ) ή ενός γυάλινου πύργου αποτελεί σύνηθες φαινόμενο σε γηρασμένες, υποτακτικές, κουρασμένες, που ανέχονται τα πάντα, παρηκμασμένες κοινωνίες. Η Ελλάδα -έμαθε να- συμπεριφέρεται σαν μικρή χώρα (συνέβαλε και ο «ευρωπαϊσμός» σε αυτό). Και δυστυχώς, ιδιαίτερα κατά τις δύο τελευταίες δεκαετίες, αυτή η νοοτροπία εμπότισε και το κοινωνικό σώμα, το οποίο, μέσα στη τρέλα του, πάντα διατηρούσε μια διαφορετική νοοτροπία και στάση. Κάποτε... («εξευρωπαϊστηκε» και «δυτικοποίηθηκε» πλέον και «ο λαός»).

Ολοκληρώνουμε με την παρακάτω δήλωση (από τον Erdoğan):

In order to understand the geopolitical importance of our country, it is enough to take a look at the world map. Holding such a treasure surely comes with a price. Turkish nation has been paying this price for a thousand years.

Έτσι μιλάνε, εκφράζοντας και μια αποφασιστικότητα, και όχι όπως μίλησε ο Παυλόπουλος, με τρεχούμενα σάλια και κλάματα, κατά την επίσκεψη Macron (ή όπως μιλάνε όσες και όσοι θα ήθελαν να έχουν γεννηθεί στο Ρήνο και να ζούν στην πατρίδα τους την «Ευρώπη»).

27 Σεπτεμβρίου 2017

Σχολιασμός (25 Σεπτεμβρίου).


Καμία ανάλυση. Διαβάστε, θυμηθείτε, σκεφτείτε, συνυπολογίστε.

1.
Αποσπάσματα από Κοσμοϊδιογλωσσία:

Η αντίδραση προς αυτό το μείγμα προτεσταντισμού, νεο-γερμανισμού, χριστιανοδημοκρατίας και ορντολιμπεραλισμού μπορεί να έρθει μονάχα από κοσμικά ρεύματα - εθνικισμός, σοσιαλισμός, κοσμικός συντηρητισμός (11 Μαΐ 2015):

Ο Wolfgang Schäuble είναι ορντολιμπεραλιστής (OrdoLiberalism) και χριστιανοδημοκράτης. Όπως έχει επισημανθεί παλαιότερα η σημερινή Ευρώπη είναι δημιούργημα των χριστιανοδημοκρατών. Η χριστιανοδημοκρατία όμως βρίσκεται σε παρακμή. Η ενοποίηση της Γερμανίας σε συνδυασμό με τη διάλυση-αποσύνθεση του μεγαλύτερου ρωμαιοκαθολικού χριστιανοδημοκρατικού κόμματος, της ιταλικής Democrazia Cristiana, οδήγησε στον εκ-προτεσταντισμό τη γερμανικής Christlich Demokratische Union (CDU) και στην απομάκρυνση της από τις ρωμαιοκαθολικές και κορπορατιστικές της βάσεις. Η δυναμική επιστροφή και επιβολή του ορντολιμπεραλισμού, μπορεί να ιδωθεί ως αποτέλεσμα αυτού του μετασχηματισμού, ο οποίος στόχο έχει την ανάσχεση της χριστιανοδημοκρατικής παρακμής... Η εκ-προτεσταντοποίηση και απο-καθολικοποίηση των χριστιανοδημοκρατικών κομμάτων επηρέασε ευρύτερα και τα κοσμικά μη χριστιανοδημοκρατικά «δεξιά» κόμματα... Η αντίδραση προς αυτό το μείγμα προτεσταντισμού, νεο-γερμανισμού, χριστιανοδημοκρατίας και ορντολιμπεραλισμού μπορεί να έρθει μονάχα από κοσμικά ρεύματα (εθνικισμός, σοσιαλισμός, κοσμικός συντηρητισμός). Όμως πέρα από τη χριστιανοδημοκρατία, σε παρακμή βρίσκεται και η σοσιαλδημοκρατία (η οποία σχεδόν έχει αφομοιωθεί). Εάν δε, συνυπολογίσουμε πως υπήρξε στο παρελθόν διαρκής αντιπαράθεση... ανάμεσα σε ορντολιμπεραλιστές και νεο-μερκαντιλιστές (και σταθμίσουμε το ζήτημα της κυριαρχίας και της υπερεθνικότητας), έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον να παρατηρήσουμε γύρω από ποιους άξονες, ανάλογα με το πολιτισμικό υπόβαθρο της κάθε χώρας, συσπειρώνονται δυνάμεις που αντιδρούν στην κυρίαρχη ευρωπαϊκή τάξη πραγμάτων, σε Ελλάδα, Ιταλία, Γαλλία, Ηνωμένο Βασίλειο και άλλου [1].

Η χριστιανοδημοκρατία, λόγω της υφής και της σύστασης της, απειλείται περισσότερο από τον εθνικισμό παρά από οποιοδήποτε άλλο κοσμικό ρεύμα (4 Ιουν 2015):

ο «Ευρωρεφορμισμός» έχει όρια, διότι ναι μεν, όντας κοσμικός, μπορεί να αυξήσει τις πιέσεις προς το κυρίαρχο ευρωπαϊκό κέντρο, αλλά, πρώτον, η Σοσιαλδημοκρατία βρίσκεται στο κέντρο και όχι στην περιφέρεια της καθεστωτικής ευρωπαϊκής κυριαρχίας (παρηκμασμένη και αφομοιωμένη από την Χριστιανοδημοκρατία), και δεύτερον, το άλλο μεγάλο κοσμικό ρεύμα, ο εθνικισμός, στις περισσότερες εκδοχές του (πλην Σκωτίας, Ουκρανίας και ίσως της Φινλανδίας) είναι περισσότερο «ευρωσκεπτικιστικός» παρά «Ευρωρεφορμιστικός». Η χριστιανοδημοκρατία, λόγω της υφής και της σύστασης της, απειλείται περισσότερο από τον εθνικισμό παρά από οποιοδήποτε άλλο κοσμικό ρεύμα. Εάν προσθέσουμε στα προηγούμενα τις διαστάσεις -δυτικοευρωπαϊκού- Βορρά και Νότου, Η.Π.Α και Ε.Ε, δολαρίου και ευρώ, υπερεθνικής ομοσπονδιοποίησης και εθνοκρατισμού, έχουμε ακόμα περισσότερα νοητικά εργαλεία στη διάθεση μας προκειμένου να αναλύσουμε τα ρεύματα του «ευρωσκεπτικισμού» και του «ευρωπαϊσμού» [2].

2.

Απόσπασμα από λόγια πολιτικού (α): ''[I] witnessed the following: Suddenly prayer rugs were rolled out, and then a group of Muslims prayed towards Mecca. this was the first time I have seen this at a rest stop in Germany. Well, I had seen a few photos about this, but I could not believe it, and, to be frank, what is happening here in Germany defies any description, it is an impertinence against any agnostic and everyone who does not want religious practices in public. It is indecent; that is my opinion. I really do not want to see this. It is something that can be practiced in churches or in mosques, but not everywhere in public places. I do not want that here, because it does not belong here. We are a SECULAR society, and we have SEPARATION of state and religion, and I do not want to see our PUBLIC spaces paved over with praying Muslims. I do not want this in my country'' - Alice Weidel

Απόσπασμα από λόγια πολιτικού (β): ''I think that France can be secular because it’s a Christian culture and you notice that in Muslim countries they have more difficulty... Muslim countries that are secular got there in general by FORCE... France is France. It’s a country with Christian roots and that’s also what’s given us our identity. It’s SECULAR, we’ll hold this IDENTITY and we won’t let this identity be changed...'' - Marine le Pen

3.
Αποσπάσματα από Κοσμοϊδιογλωσσία:

''Ο σοβιετισμός κατέρρευσε. Όλοι περίμεναν πως θα έρθει ο Φουκογιάμα. Τελικά τι ήρθε; Ο παναραβισμός κατέρρευσε. Ομοίως, όλοι περίμεναν πως θα έρθει ο Φουκογιάμα. Τελικά τι ήρθε; Ο κεμαλισμός κατέρρευσε και αυτός. Τα ίδια: Φουκογιάμα εν αναμονή. Από τη Ρωσία μέχρι τις αραβικές χώρες και την Τουρκία, πλέον έχουμε φτάσει στον πυρήνα: στην Γαλλία. Αυτό δεν μπορούν, ή δεν θέλουν, να καταλάβουν...[3] Και δεν μπορούν να το καταλάβουν οι οπαδοί του Φουκογιάμα γιατί προτάσσουν το σοσιαλιστικό και όχι το κοσμικιστικό ως το πρωτεύον στοιχείο, μη βλέποντας πως και ο φιλελεύθερος κοσμικισμός (σεκιουλαρισμός) διέρχεται κρίση και υποχωρεί (και οι μαρξιστές πρότασσαν ως στοιχείο διαφοροποίησης το κοινωνικό-οικονομικό ζήτημα αστικής/προλεταριακής επαναστάσεως υποβαθμίζοντας το κοσμικό ενοποιητικό στοιχείο)...[4] εάν κάποιος παρατηρήσει το κριτήριο κοσμικό-θρησκευτικό, όχι μονάχα σε παγκόσμια αλλά και σε ρεζιοναλιστική-περιφερειακή κλίμακα (όπως πρέπει προκειμένου να μην παραπλανηθεί), μέσα από το πρίσμα του ευρωπαϊκού κοσμικισμού (european secularism), τότε γίνεται φανερό πως επίκειται μια μεγάλη κρίση του -λεγόμενου- «κοσμικού πολιτισμού» (ουσιαστικά του secular liberalism) εντός της ευρύτερης φιλελεύθερης ευρωπαϊκής γεωγραφίας'' [5].

Τέλος: ''Πίσω από την όλη συζήτηση περί ισλαμιστικής τρομοκρατίας και ριζοσπαστικόποίησης που κυριαρχεί στην «κοινή γνώμη», θάβονται ή/και εξαφανίζονται πολύ σημαντικές εξελίξεις και μεγάλες παγκόσμιες θεματικές...[6] Πίσω από την άνοδο της τρομοκρατίας υποβόσκει η κρίση του ευρωπαϊκού κοσμικισμού και η δημογραφική κατάρρευση, το πνευματικό κενό και η ήττα στον πόλεμο της ταυτότητας...[3] Δημογραφικά, οι κοσμικιστές δεν αναπαράγονται τόσο με φυσικό παρά κυρίως με εικονικό τρόπο (μέσα από τη μαζική κουλτούρα, την εικόνα κ.λπ) και αγοραπωλησίες (υιοθεσίες). Δεν αφήνουν βιολογικούς απογόνους - δηλαδή παιδιά - πίσω τους ή αφήνουν ελάχιστους και οι αριθμοί τους συνεχώς μειώνονται... Ένας Άγγλος ακαδημαϊκός επισήμανε σε ομιλία του: «Ξέρετε, η ιδέα πως ευρωπαϊκοί-λευκοί πληθυσμοί σιγά-σιγά αντικαθίστανται από μη ευρωπαϊκούς-λευκούς εθνοτικά (λόγω μετανάστευσης), δεν αποτελεί πρόβλημα. Αλλά ας σκεφτούμε το σενάριο ότι κοσμικοί πληθυσμοί σιγά-σιγά αντικαθίστανται από θρησκευόμενους πληθυσμούς. Μήπως είναι αυτό πιθανόν;»... Βασικά, ήδη, σε παγκόσμια κλίμακα (όχι όμως ακόμα σε παν-ευρωπαϊκή) οι δυτικο-ευρωγενεις κοσμικιστικές έχουν ηττηθεί. Τα απόνερα αυτής της εξέλιξης θα ζήσουμε τα επόμενα χρόνια ή δεκαετίες, όπου, όσο και εάν φαίνεται περίεργο, θα χαρακτηριστούν από μια διαδικασία απο-εκκοσμίκευσης και επανα-θρησκειοποίησης του κόσμου. Όπως τελικά θα φανεί, αυτό που διακυβεύεται είναι ο νεώτερος κοσμικός δυτικοευρωπαϊκός πολιτισμός της Προόδου'' [6].


Επισήμανση

Πολλά από τα προηγούμενα ούτε τα προσεγγίζουν, ούτε τα εξηγούν, ούτε ίσως τα κατανοούν οικονομιστές (ίσως να μην τους ενδιαφέρουν). Τους οικονομιστές τους νοιάζει η πολτοποίηση (ή η προάσπιση) των μισθών και των εισοδημάτων και ο βαθμός ή/και η μέθοδος κλοπής από τάξη σε τάξη και από κράτος σε κράτος (δεν μπορείς να περιμένεις πολλά περισσότερα από ανθρώπους που π.χ προγραμματίζουν σε κομπιούτερ ποσοστά ανάπτυξης - αριθμομέτρες - και την ίδια στιγμή μιλούν περί ελευθερίας). Εκεί τελειώνει η πολιτική και η ζώη, γι' αυτούς. Η πολιτική όμως έχει πολλά περιεχόμενα, μορφές και διαστάσεις. Η οικονομίστικη σκέψη είναι, εν πολλοίς, μια εκπτώχευση του ανθρώπίνου πνεύματος, γενικότερα των ανθρώπων. Για πιο συγκεκριμένες προσεγγίσεις θα επανέλθουμε.

Σημειώσεις
[1] Χριστιανοδημοκρατία, ορντολιμπεραλισμός και «Ευρώπη». Εισαγωγικό σχόλιο (11 Μαΐ 2015).

[2] Περί «Ευρωσκεπτικισμού» - μέρος α´. Η περίπτωση του «Ευρωρεφορμισμού» (4 Ιουν 2015).

[3] Επτά Σχολιασμοί (30 Ιουλ 2016).

[4] Ευρωκεντρισμός, κοσμικισμός, φονταμενταλισμός (eurocentrism, secularism, fundamentalism). Ορισμένες επισημάνσεις (8 Απρ 2016).

[5] Δημογραφία και Μετα-Εκκοσμίκευση. Μια πτυχή των δημογραφικών εξελίξεων που δεν τονίζεται (17 Ιαν 2016).

[6] Αδιέξοδα του νεώτερου δυτικοευρωπαϊκού κοσμικισμού (secularism) και πολιτισμού της Προόδου. Δύο σύντομοι σχολιασμοί (3 Απρ 2016).

Δύο Σχολιασμοί.



I
Ας κάνουμε ορισμένες επισημάνσεις υπό ένα συγκεκριμένο πρίσμα. Δείτε αυτό το βίντεο, προσεκτικά. Παρατηρήστε τη σχέση αισθητικής, εικόνας, στίχου και μελωδίας-μουσικής.

Κάτω από βίντεο, σχολιάζει κάποιος που έχει ως εικονίδιο-avatar φωτογραφία του Stalin: «Αυτή ήταν η εποχή που κάθε Ανατολικογερμανός είχε δουλειά, σπίτι, οικογένεια και παιδιά» (Τάξις και Ηθική).


• Το AfD πήρε τα μεγαλύτερα ποσοστά του εκεί ακριβώς που, πριν από περίπου ένα μήνα, η Merkel άκουσε τη λέξη: «Προδότες/τρια» (Saxony). Παλεύουν τώρα και τσακώνονται οι «αριστεροί» με τους «δεξιούς» να απαντήσουν γιατί ειδικά εκεί - στην ανατολική Γερμανία -, και λένε τα δικά τους. Το κρίσιμο είναι κάποια στιγμή να ερμηνευθεί γιατί οι κοινωνίες της κεντρικής Ευρώπης και της ευρωπαϊκής Ανατολής δείχνουν να μην πολυγουστάρουν Ουάσινγκτον και Βρυξέλλες (συμβολικά υπερεθνικά φεντεραλιστικά κέντρα) σε ό,τι αφορά τη «Δύση», να αντιστέκονται ή να αντιδρούν πιο έντονα σε αντιλήψεις, ιδέες και στάσεις που προέρχονται και προωθούνται από αυτές, να είναι περισσότερο κοινωνικά συντηρητικές (social conservatism) και να κινούνται μεταξύ του «αυτή ήταν η εποχή που κάθε άνθρωπος είχε δουλειά, σπίτι, οικογένεια και παιδιά» και του «Ηγεμόνας και Προστάτης ο Χριστός και Βασίλισσα η Παναγία». Εμείς εχουμε μια απάντηση αλλά δεν είναι της στιγμής (Μια απάντηση που φανερώνει τόσο διαφορετικές στάσεις και κατευθύνσεις μεταξύ χωρών όπως π.χ η Γαλλία και η Πολωνία - δύο χώρες που είναι λες και κινούνται σε δύο διαφορετικές ηπείρους - όσο και τι κοινό έχει το κόμμα Direction-Social Democracy του Fico και το κόμμα Fidesz-Hungarian Civic Alliance του Orban. Υπόψιν, έπονται εκλογές και στην Τσεχία).

• To βίντεο, εκτός από πυκνότατη δόση και εσάνς «εθν(ικ)ολαϊκισμού» (όρος-σύνθημα της μόδας), προς το τέλος, δείχνει μανάδες, παιδάκια και άλλα τέτοια απαράδεκτα [;] πράγματα για τις σημερινές - υλικά και ηθικά στείρες - ευρωπαϊκές κρατικές κοινωνίες της εκλαμπρότατης και απαστράπτουσας «Δύσεως» (Πιο πολύ βέβαια σε abendland έχει αρχίσει να φέρνει το πράγμα. Η Abendland - και όχι η West - αν δεν επιστρέφει σταδιακά, τουλάχιστον υποβόσκει. Θα επανέλθουμε στο συγκεκριμένο).

• Τέλος, οπωσδήποτε το μελωδικό σημείο που ακούμε, βλεπουμε και διαβάζουμε ''So that a mother never more, Mourns her son, Mourns her son'', είναι συγκινητικό. Το ζήτημα βέβαια στις μέρες μας είναι πως για να θρηνήσεις son, πρέπει να έχεις κιόλας... (τόσο mother όσο και son). Το βίντεο ολοκληρώνεται δείχνωντας ένα παιδάκι - που πάντα συμβολίζει τη ζωή, την ελπίδα και το μέλλον - να παίζει με την άμμο ενώ ακούμε ''über Deutschland scheint'' (over Deutschland shines).


II
Μωρή καρ!*λ@ Γαλλία, να δω τι θα κάνεις άμα γίνει ακόμη περισσότερο εθνοκεντρικός και σου γυρίσει την πλάτη ο Γερμανός, τώρα που γύρισες την πλάτη και το παίζεις κοντεσ(σίν)α στον Άγγλο...

• Μασκαρέψου για όσο περισσότερο ακόμη μπορείς «ευρωπαϊκά». Έτσι και αλλιώς μια ζωή με μασκαρέματα και ιδεολογικά περιτυλίγματα ζεις. «Για πόσο ακόμη θα ζούν μέσω ιδεολογικών περιτυλίγμάτων;» είχα αναρωτηθεί πριν από λίγο καιρό.

• Σε περίπτωση που δεν το γνωρίζετε να σας ενημερώσω πως η λεγόμενη «Παλαιά Συμμαχία» (Auld Alliance) ήταν μια από τις παλαιότερες και μακροβιότερες - μαζί ή μετά τη ΦράγκοΟθωμανική - συμμαχίες της Γαλλίας. Η Συμμαχία αυτή, ανάμεσα στο Βασίλειο της Γαλλίας και το Βασίλειο της ΣΚΩΤΙΑΣ εις βάρος του Βασιλείου της Αγγλίας, διαδραμάτισε καθοριστικό-ενεργητικό ρόλο στον Εκατονταετή Πόλεμο και στους Αγγλο-Σκωτικούς πολεμους και διήρκεσε περίπου [*] μέχρι το 1560 και τη Συνθήκη του Εδιμβούργου (η Σκωτία γίνεται προτεσταντική) ή/και μέχρι την Union of the Crowns (1603), η οποια αποτελεί προπομπό των Πράξεων της Ένωσης του 1707, μέσω των οποίων δημιουργείται το Ηνωμένο Βασίλειο της Μεγάλης Βρετανίας.

• Από το 1635 μέχρι το 1659 έχουμε τον «Φράγκο/Γαλλό-Ισπανικό Πόλεμο» (αποτέλεσμα της ανάμειξης της Γαλλίας στον Τριακονταετή Πόλεμο) ο οποίος θα λήξει με τη Συνθήκη των Πυρηναίων (Treaty of the Pyrenees). Ενδιάμεσα, έχουμε την Catalan revolt και την ίδρυση το 1641 της Catalan Republic υπό την προστασία της Γαλλίας (θα καταλυθεί εντός δεκαετίας). Τα δύο προηγούμενα συνδέουν το ζήτημα της ΚΑΤΑΛΟΝΙΑΣ (και των αξιώσεων της Γαλλίας επί των εδαφών της παλαιάς-πρώην Κομητείας της Βαρκελώνης) με αυτό της ΦΛΑΝΔΡΑΣ.

Σημειώσεις
[-] Τα προηγούμενα ως απλές αναφορές και απολύτως επιγραμματικά, απλοϊκά και ενδεικτικά προκειμένου να αναδείξουμε μια (προ)οπτική που δεν πρόκειται να αναδειχθεί.

[*] Παρότι η λεγόμενη Παλαιά Συμμαχία (Auld Alliance) θεωρείται πως έληξε με τη Συνθήκη του Εδιμβούργου, την Peace of Cateau-Cambrésis ή την Union of the Crowns, το 2011 Βρετανός ιστορικός υποστήριξε πως η Φράγκο/Γάλλο-Σκωτική Συμμαχία του 1295 επέζησε, ακόμη και μετά τις Acts of Union του 1707, δηλαδή της Ένωσης Αγγλίας-Σκωτίας και της δημιουργίας του Ηνωμένου Βασιλείου της Μεγάλης Βρετανίας (ο de Gaulle το 1942 είχε δηλώσει πως η Συμμαχία Γαλλίας-Σκωτίας ήταν η παλαιότερη στον πλανήτη). Η Peace of Cateau-Cambrésis συνδέει τα προηγούμενα με τον Πόλεμο στην Ιταλία του 1551-59: Ιταλία ετοιμάσου, έρχεται η σειρά σου (πιό ιδιόμορφη περίπτωση βέβαια). Βασικά έχει έρθει αλλά μιλάμε για «Ευρώπη» και «€υρώ» (μπαίνω σε αυτό το σημείο στον πειρασμό να αναφερθώ στη σχέση Γαλλίας-€υρώ γενικά, αλλά και στο ρόλο της σε ό,τι αφορά την Ελλάδα ειδικά, αλλά δεν θα το κάνω). Ηνωμένο Βασίλειο, Ελλάδα και Ισπανία αποτελούν μέρος της πρώτης μεγάλης διεύρυνσης του πυρήνα, των ιδρυτικών μελών, της Ε.Ο.Κ (1973, 1981, 1986)

Παρατήρηση
Κάποια στιγμή ίσως να ξυπνήσουν φίλες και φίλοι από την «αριστερά» και να συνειδητοποιήσουν πως ένα μεγάλο - αν όχι το μεγαλύτερο - τμήμα της λεγόμενης «αριστεράς», αποτελεί μεταμφιεσμένο κατασκεύασμα ή παράρτημα - εξυπηρέτησης των συμφερόντων - της Γαλλίας (είπαμε, το κράτος αυτό ζει και λειτουργεί μέσω μασκαρέμάτων και ιδεολογικών περιτυλιγμάτων). Η Γαλλία (αυτό το ύπουλο κράτος) στην ιστορία έχει πολλά ονόματα, αόριστα και αφαιρετικά, πίσω από τα οποία κρύβεται τόσο η ίδια όσο και τα συμφέροντα της. Ψιλά γράμματα.

24 Σεπτεμβρίου 2017

21 Σεπτεμβρίου 2017

21 Σεπτεμβρίου 2017 (Θεματικές και άξονες που θα σας βοηθήσουν να παρακολουθήσετε και να κατανοήσετε όσα συμβαίνουν από την Καταλονία μέχρι τη Σκωτία και από τη Φλάνδρα μέχρι την Κουρδία και το Σιντσιάνγκ - να συμπεριλάβουμε και το Τέξας;).




Θεματικές και άξονες που θα σας βοηθήσουν να παρακολουθήσετε και να κατανοήσετε όσα συμβαίνουν από την Καταλονία μέχρι τη Σκωτία και από τη Φλάνδρα μέχρι την Κουρδία και το Σιντσιάνγκ (να συμπεριλάβουμε και το Τέξας;). Και όχι μόνο. Καθένα από τα επόμενα τα έχουμε εξετάσει αναλυτικά κατά το παρελθόν. Δεν υπάρχει κάτι που να μην έχουμε αναλύσει και παρουσιάσει. Εδώ κάνουμε μια πυκνοδομημένη επανάληψη.


• Πύκνωση σχέσεων, αλληλεπιδράσεων και κινητικότητας μεταξύ υπο-εθνικου (π.χ regions), εθνικού-εδαφικού-κρατικού (states), και ύπερ-εθνικού/κρατικού επιπέδου.

• Ασυμμετρία αριθμού εθνών και κρατών: Πάνω από 1500 έθνη και εθνότητες για περίπου 200 κράτη [1]. Αυτό σημαίνει περίπου 8 έθνη και εθνότητες για κάθε κράτος ή πλήθος ακρατικών εθνών για κάθε κρατικό έθνος. Η συγκεκριμένη προσέγγιση έχει οδηγήσει σε δύο συμπεράσματα ή υποθέσεις. Πρώτον, πως η κύρια σύγκρουση των ημερών μας είναι έθνη έναντίον κρατών και δεύτερον, πως η τρομοκρατία είναι αναπόφευκτη. Αυτές οι προσεγγίσεις συνδέονται σιωπηρά με σκέψεις, προτάσεις και λύσεις όπως:

• Φεντεραλισμός και εθνότητες: Ενδεχομένως οι πολιτικές μονάδες, τα «κράτη», που δημιουργούνται να μην είναι ακριβώς νέα κυρίαρχα εθνικά κράτη αλλά υπομονάδες μεγαλύτερων εν τω γίγνεσθαι νεοδιαμορφούμενων ομοσπονδιακών οντοτήτων (αυτά ειναι σχέδια που προωθούσαν οι Η.Π.Α και δεν νομίζουμε πως έχουν λόγο να είναι αρνητικές συγκεκριμένες ομάδες εντός Ε.Ε και στις Βρυξέλλες). Άρα ένα πιθανό «κουρδικό ή καταλανικό κράτος» μπορεί να μην είναι εθνικό κυρίαρχο κράτος, όπως αυτά του 19ου ή 20ού αιώνα, αλλά μια διευρυμένη Βοσνία-Ερζεγοβίνη ή ένα νέο φτωχό Βέλγιο (μεταμοντέρνο υβριδικό πειραματικό «έθνος» εργαστήρι). Βέβαια η παγκόσμια επίδραση της διάλυσης των κομμουνιστικών πολυεθνικών ομοσπονδιών υπήρξε καταστροφική για τους Φεντεραλιστές, διότι από το 1991 και ύστερα κυριάρχησε η άποψη σε πολλά κράτη, ότι ο φεντεραλισμός μπορεί να αποτελεί μόνο ένα βήμα ή ένα προοίμιο προς τη διάλυση του κράτους. Ο Φεντεραλισμός έκτοτε συνδυάστηκε με την ιδέα της αποδυνάμωσης ενός κράτους και όχι με την ενίσχυση του κράτους και των συστατικών ομόσπονδων υπο-κρατών ή μελών της Ομοσπονδίας (όπως ισχυρίζονται οι ευρωφεντεραλιστές). Υπό αυτή την έννοια, μπορούμε να προσεγγίσουμε κριτικά την αυθεντικότητα της:

• Αύξηση κρατών: Ήμασταν -μάλλον- οι πρώτοι στην ελληνόγλωσση διαδικτυακή σφαίρα που τονίσαμε πως από το 1950 μέχρι σήμερα, ο αριθμός των κρατών αυξήθηκε από περίπου 60 σε σχεδόν 200. Αλλά τι κράτη είναι αυτά; Είναι κράτη κυρίαρχα ή είναι κράτη μαϊντανοί; Άναλόγως την απάντηση οδηγούμαστε σε εντελώς διαφορετικούς αναλυτικούς και αξιολογικούς δρόμους. Παραδείγματως χάριν, αν δεν είναι κυρίαρχα, τότε μιλάμε για εξαΰλωση, καταστροφή και κατακερματισμό εθνοκρατικών σχηματισμών, και για μείωση και όχι αύξηση των κυρίαρχων κρατών. Οι αποικιοκράτες πάντα προσπαθούσαν να περιορίσουν τις κυρίαρχες πολιτικές οντότητες (δεν αναφερόμαστε αποκλειστικά σε εθνικά κράτη) με διάφορες μεθόδους, από κατακερματισμούς και αποσχίσεις, μέχρι π.χ διαιρέσεις και τριχοτομήσεις σε πολιτισμένη, βάρβαρη και πρωτόγονη ανθρωπότητα. Συγκεκριμένα και σε ό,τι αφορά το τελευταίο, η πολιτισμένη ανθρωπότητα περιελάμβανε τα έθνη της Ευρώπης και της Αμερικής, που είχαν το δικαίωμα πλήρους αναγνώρισης τους ως μέλη της διεθνούς κοινωνίας. Η βάρβαρη ανθρωπότητα περιελάμβανε τα ανεξάρτητα κράτη της Ασίας -την Τουρκία, την Περσία, το Σιάμ, την Κίνα και την Ιαπωνία-, που είχαν δικαίωμα σε μερική αναγνώριση. Και η πρωτόγονη ανθρωπότητα ήταν η υπόλοιπη, που ήταν απόβλητη από την κοινωνία των κρατών, αν και είχε δικαίωμα «φυσικής και ανθρώπινης αναγνώρισης» [2]. Η προηγούμενη τριχοτόμηση είναι από τα τέλη του 19ου αιώνα. Τα ίδια πράγματα με κάπως διαφοροποιημένες ιδεολογικές προβιές και λεξιλόγιο συνεχίζονται μέχρι σήμερα (μη σας παραξενεύει λοιπόν που δεν είστε αρκετά «Ευρώπη» ή «Δύση». Οι άνθρωποι είτε το αντιλαμβάνονται είτε όχι, είτε είναι αφελείς είτε ιδιοτελείς, σας το λένε ξεκάθαρα: Δεν έχετε δικαίωμα πλήρους παρά μονάχα μερικής αναγνώρισης. Βγάλτε τα συμπεράσματα σας για το κομματικό τοπίο της χώρας).

• Εξευρωπαϊσμός: Ο «εξευρωπαϊσμός» έχει πολλές όψεις και πτυχές (αποτελεί άλλωστε, μεταξύ άλλων, και ιδεολογικό εργαλείο). Εάν ο εξευρωπαϊσμός εκληφθεί ως διαδικασία πολιτικής θεσμοποίησης, δηλαδή ως ανάπτυξη επίσημων και ανεπίσημων κανόνων, νορμών και πρακτικών που προσδιορίζουν την πολιτική σε «ευρωπαϊκό», εθνικό και υπο-εθνικό επίπεδο, τότε βασικό στοιχείο είναι η μεταφορά της αρμοδιότητας λήψης αποφάσεων από το εθνικό στο υπερεθνικό επίπεδο, γεγονός που συνεπάγεται άσκηση πιέσεων σε εθνικό επίπεδο [3]. Η διαδικασία αυτή επηρεάζει τα εθνικά πολιτικά συστήματα (αν δεν συμβάλλει στην αποδόμηση τους κατά τα χρόνια κρίσης).

• Κρίση του «αστικού ή φιλελεύθερου εθνικισμού» (πιο γνωστός ως civic nationalism), που θεμελιώνεται στο «δίκαιο εδάφους» (jus soli), δηλαδή στη σύνδεση της εθνικότητας και της ιθαγένειας-υπηκοότητας με το έδαφος, ανεξάρτητα από την καταγωγή (οποιοσδήποτε γεννιέται εντός της επικράτειας ενός κράτους, π.χ του γαλλικού, είναι Γάλλος - μετά από ένα συγκεκριμένο χρονικό διάστημα). Ο εθνικισμός αυτός προωθήθηκε και αντλεί την καταγωγή του ιστορικά από τη Γαλλία και τις Ηνωμένες Πολιτείες (και φυσικά κυριαρχεί). Εάν ο εθνικισμός αυτός, που συνδέεται με το δίκαιο εδάφους, καταρρεύσει σε αυτές τις χώρες (ή ακόμη και στο Ηνωμένο Βασίλειο) - καθ΄ υπερβολήν μπορούμε να πούμε -, τετέλεσται. Αποτελεί περίπτωση εδαφικού χώρου. Συνεπακόλουθα έχουμε γενικότερη κρίση των εδαφικών-εθνικών ταυτοτήτων, οι οποίες πιέζονται τόσο από τα κάτω και τα μέσα, υποεθνικά, όσο και από το έξω και τα πάνω, υπερεθνικά. Οι πιέσεις αυτές διασπούν και κατακερματίζουν την κλασική εθνική-εδαφική ταυτότητα και συνοχή και το χώρο-έδαφος από τον οποίον ορίζονται. Κάτι που δεν είναι άσχετο, τουλάχιστον στην ατλαντική Ευρώπη, με την:

• Κρίση ή/και υποχώρηση αυτοκρατορικών ταυτοτήτων με την απώλεια αποικιακών κτήσεων (απο-αποικιοποίηση) και τη συρρίκνωση και υποχώρηση προς τα μητροπολιτικά εδάφη. Χαρακτηριστική περίπτωση η κρίση της βρετανικής ταυτότητας, η οποία φυσικά είναι παλαιότερη από το δημοψήφισμα για το Brexit. Εάν βρίσκεσαι σε φάση επέκτασης και έχεις στη διάθεση σου υπερπόντια εδάφη, δεν αξιώνούν αυτονομία, απόσχιση ή ανεξαρτησία περιφερειακά εδάφη γειτονικά της μητρόπολης. Με την άνοδο του υπο-κρατικού εθνικισμού και την υποχώρηση των αποικιακών κτήσεων συμβαίνουν αυτές οι διεργασίες. Οι επιπτώσεις των προηγούμενων είναι πιο έντονες και εμφανείς στις:

• Συνταγματικές Μοναρχίες υπό Κοινοβουλευτικό Σύστημα (γνωστές υπό το σύνθημα «Βασιλευομένες Κοινοβουλευτικές Δημοκρατίες») όπως το Ηνωμένο Βασίλειο και το Βασίλειο της Ισπανίας (ή και τις χώρες του πρώην Ηνωμένου Βασιλείου των Κάτω Χωρών), καθώς οι πολιτειακές αυτές δομές, είτε δεν κατάφεραν είτε δεν επιθυμούσαν τον πλήρη αφανισμό και την ολοκληρωτική αφομοίωση των υπηκόων τους, όπως επιθυμούσε και κατάφερε π.χ η République française: οι Καταλανοί, οι Σκώτοι, οι Φλαμανδοί ακόμη υπάρχουν. Οι Οξιτάνοί πολτοποιήθηκαν, εξαϋλώθηκαν και εξαφανίστηκαν από προσώπου βιβλιογραφικής, ιστοριογραφικής, νομικής και πολιτικής γης [1]. Παράλληλα με την κρίση και υποχώρηση αυτοκρατορικών ταυτοτήτων και την αποδυνάμωση εθνικών-εδαφικών ταυτοτήτων, έχουμε:

• Άνοδος υπο/ύπερ-εθνικών ταυτοτήτων, τόσο μέσα και κάτω, όσο πέρα και έξω από τα κράτη (π.χ περιφερειακοί εθνικισμοί, πολυπολιτισμικές και νεο-τριμπαλιστικές ταυτότητες, αναβίωση θρησκευτικών σποραδικών ταυτοτήτων κ.λπ). Παράδειγμα για το πως αλληλεπιδρά η αναβίωση θρησκευτικής σποραδικής ταυτότητας παράλληλα με την αποδυνάμωση της εδαφικής-εθνικής ταυτότητας [23 Μαρ 2016]: ''Γιατί... Βέλγοι πολίτες μαροκινής καταγωγής - μετανάστες δεύτερης γενιάς - ριζοσπαστικοποιούνται στις μέρες μας ενώ κάτι τέτοιο δεν συνέβαινε με τους μετανάστες πρώτης γενιάς, ή παλαιότερα με τους μετανάστες δεύτερης γενιάς;... αντί να εμποτιστούν από τη γαλλική [ή βελγική] εθνική ταυτότητα, έχουν ενσωματωθεί σε μια άλλη ταυτότητα, η οποία δεν σχετίζεται με το χώρο και το έδαφος, με έναν γεωγραφικό χώρο αλλά με έναν πνευματικό χώρο... επανασυνδέονται και ενσωματώνονται σε έναν ιστορικό και πολιτιστικό χώρο μέσω της - μη εδαφικής - ταυτότητας τους και αποσυνδέονται από το γεωγραφικό χώρο απορρίπτοντας την παλαιά - εδαφική - τους ταυτότητα, η οποία σχετίζεται με το πολιτικά οριοθετημένο έδαφος. Με αυτόν τον τρόπο δεν ανήκουν γεωγραφικά σε ένα οριοθετημένο πολιτικά εδαφικό χώρο, αλλά σε έναν πολιτιστικό ή πνευματικό δικτυωτό χώρο, σε μια πνευματική σφαίρα που έχει πολλούς διαφορετικούς διάσπαρτους πυρήνες, σποραδικά κατανεμημένους, από τη Γαλλία και τις Βρυξέλλες, μέχρι τη Συρία, το Ισλαμαμπάντ και τη Σουηδία και από τον Καύκασο και το Δέλτα του Νίγηρα, μέχρι τον Ευφράτη και τις οροσειρές του Παμίρ'' [Δες επισήμανη II για συνέχεια].

• Νεομεσαιωνισμός: Σύγχρονο κοσμικό ισοδύναμο του μεσαιωνικού μοντέλου της λατινικής Χριστιανοσύνης. Σύστημα επικαλυπτόμενης εξουσίας και πολλαπλής αφοσίωσης. Το επόμενο γράφτηκε οταν η λέξη παγκοσμιοποίηση ως έννοια ήταν ακόμη ανύπαρκτη, πριν από τέσσερις δεκαετίες, το 1977: ''Για παράδειγμα, θα μπορούσαμε να υποθέσουμε ότι η κυβέρνηση του Ηνωμένου Βασιλείου θα έπρεπε να μοιράζεται την εξουσία της αφενός με τις αρχές στη Σκοτία, στην Ουαλία, στο Γουέσεξ και αλλού και αφετέρου με την ευρωπαϊκή αρχή στις Βρυξέλλες και τις παγκόσμιες αρχές στη Νέα Υόρκη και στη Γενεύη σε τέτοιο βαθμό, που η έννοια της κυριαρχίας της στα εδάφη και στον λαό του Ηνωμένου Βασιλείου να μην είχε καμιά ισχύ...''. Το 1977 παρακαλώ. Η οικουμενική πολιτική τάξη της δυτικής χριστιανοσύνης αποτελεί μια εναλλακτική λύση στο σύστημα κρατών που δεν περιλαμβάνει ακόμη μια οικουμενική κυβέρνηση. Σε ενδο-ευρωπαϊκό πλαίσιο, οι Βρυξέλλες μπορούν να ιδωθούν ως μια κοσμική μορφή Βατικανού και η Ευρωπαϊκή Ένωση ως μια κοσμική επαναφορά σε νέα μορφή της Αγιάς ΡωμαιοΓερμανικής ή της Καρολίγγειας Αυτοκρατορίας και Ευρώπης (ορισμένοι θα ισχυρίζονταν η Ευρωζώνη και όχι η Ε.Ε). Οι Βρυξέλλες και η Ε.Ε ή Ευρωζώνη μπορούν να ιδωθούν ως ένα κοσμικό ισοδύναμο του είδους της οικουμενικής πολιτικής οργάνωσης που υπήρχε στη δυτική χριστιανοσύνη κατά τον μεσαίωνα. Είναι μια μετανεωτερική νεομεσαιωνική κοσμικιστική οικουμενίστική πολιτική τάξη-σύστημα που έχει ως βασικά χαρακτηριστικά της την επικαλυπτόμενη εξουσία, την πολλαπλή αφοσίωση και την μη εδαφική υπερ-εθνική ταυτότητα. Έχει σημασία η αντιστοιχία Βρυξελλών-Βατικανού όπως και η σχέση Βρυξελλών-Γερμανίας ή Γαλλίας ως αντιστοιχία της σχέσης Βατικανό-Αυτοκράτορας.

• ΠΟΛΥΔΙΑΣΠΑΣΗ. Έχουμε γράψει τόσες φορές και γινόμαστε κουραστικοί. Δεν θα προσθέσουμε κάτι. Θα επανέλθουμε όμως.

• Κατάρρεύση - ή ολοκλήρωση της εποχής - της «δυτικοποίησης», δηλαδή του κύριου χαρακτηριστικού ή σχεδίου του 20ου αιώνα και των top-down secularists modernization through westernization monements, και αντιστροφή αυτής της διαδικασίας.


Σημειώσεις - Επισημάνσεις

[-] Η «παγκοσμιοποίηση» αποτελεί - ή έχει μεταβληθεί σε - ένα σύνθημα προκειμένου να περιλαμβάνονται τα πάντα και να μην προβληματίζεσαι και αναφέρεσαι σε τίποτα (από όλα τα προηγούμενα, αλλά και γενικότερα).

[1] Υπό αυτή την οπτική αυτή (1500 / 200) είναι εμφανές γιατί έχει αγαπηθεί τόσο πολύ από τόσους πολλούς η République française. Λόγω ποσοστών και επίπεδων επιτυχίας (εξαΰλωσης και εξαφάνισης).

[2] ''Τη δεκαετία του 1880 ο σκοτσέζος νομικός του φυσικού δικαίου James Lorimer εξέφρασε το ορθόδοξο δόγμα της εποχής, όταν έγραψε ότι η ανθρωπότητα διαιρείτο στην πολιτισμένη ανθρωπότητα, στη βάρβαρη ανθρωπότητα και στην πρωτόγονη ανθρωπότητα... [αργότερα αυτό έγινε πρώτος, δεύτερος και τρίτος κόσμος]. Παρεπιμπτόντως αξίζει να σημειώσουμε ότι η διάκριση του Lorimer είναι στην πραγματικότητα η ίδια με εκείνη που κάνουν οι κοινωνικοί επιστήμονες σήμερα, όταν κάνουν διάκριση ανάμεσα στις σύγχρονες κοινωνίες, στις παραδοσιακές και στις πρωτόγονες'' - Hedley Bull. Καταλάβατε τι διαβάσατε; Αν δεν καταλάβατε, ξαναδιαβάστε.

[3] Διατριβή: Ο εξευρωπαϊσμός της εθνικής εξωτερικής πολιτικής: οι περιπτώσεις της Γαλλίας και της Μεγάλης Βρετανίας

Επισήμανση I
Υπάρχουν για αυτές τις τάσεις απόσχισης, αυτονομίας, ανεξαρτητοποίησης καθαρά ενδογενείς (π.χ παλαιά ιστορικά χρωστούμενα) και εξωγενείς (π.χ γεωπολιτικοί) λόγοι. Φυσικά κάθε περίπτωση θα πρέπει να εξειδικεύεται, όχι γιατί είναι «μοναδική» προκειμένου να κυριαρχούν τυπικά και νομικίστικα επιχειρήματα (πόσο διαφέρει η τάδε περίπτωση από τη δείνα) που αποκρύπτουν την ουσία των πραγμάτων (άλλωστε και τα πλέον πανομοιότυπα δίδυμα αδέρφια, διαφορετικά είναι. Κάθε περίπτωση αυτονομίας, απόσχισης ή/και ανεξαρτησίας είναι διαφορετική), αλλά προκειμένου να μην επικρατούν απολίτικες απόψεις και προσεγγίσεις, που σε αρκετές περιπτώσεις συμφέρουν τον κυρίαρχο. Παραδείγματως χάριν, δε νομίζω πως υπάρχει περίπτωση να θέσει κανείς τη διάσταση πως μια απόσχιση της Καταλονίας μπορεί να ιδωθεί ως διεύρυνση της γαλλικής -ή φραγκικής ή γαλλογερμανικής ή όπως αλλιώς θέλετε- επιρροής και ισχύος. Τα περί «δημοκρατίας» λειτουργούν ως επικαλύψεις και συνθήματα για την διαμόρφωση της «κοινής γνώμης», όταν δεν αναδεικνύονται ή όταν αποκρύπτονται τέτοιες παράμετροι. Οι Καταλανοί δεν θέλουν ανεξαρτησία απλά λόγω επιθυμίας περισσότερης «δημοκρατίας». Θέλουν αυτοκαθορισμό και αυτοκυριαρχία γιατί είναι «διαφορετικός λαός» (Στο διαφορετικός λαός βρίσκεται η βάση και η ουσία των αξιώσεων και όχι στη δημοκρατία, η οποία ασφαλώς αποτελεί το βασικό όχημα και μέσο νομιμοποίησης). Προκειμένου να αξιώσεις πρέπει να υπάρχεις (Οξιτάνοί). Επίσης, όταν ακούτε για ανεξαρτησία πάντα να σκέφτεστε (ανεξαρτησία) «από ποιόν»; Παραδείγματως χάριν, ακούμε για «ανεξάρτητο» Κουρδιστάν. Ολοκληρωμένη η πραγματικότητα έχει ως εξής: Ανεξάρτητο από το Ιράκ (αυτό δεν λέγεται) και εξαρτημένο από κάποιον (ούτε αυτό λέγεται) Κουρδιστάν. Τέλος, τα περί «δημοκρατίας» είναι σχεδόν αστεία πράγματα όταν δεν τονίζεται πως από τη Γιουγκοσλαβία φτάσαμε στην Ουκρανία, από την Ουκρανία στο Ηνωμένο Βασίλειο, και από εκει στην Ισπανία (Ας ανοίξει λίγο το ρημάδι το μυαλό και οι ορίζοντες. Η αυτοπαγίδευση και ο αυτοεγκλωβισμός εντός ιδεολογικών κλιβάνων και η καθήλωση πάντως κάτι φανερώνει). Σκεφτείτε την «Ευρώπη» ως έννοια, όπως την έχουμε προσεγγίσει τόσες φορές μέσα από τα γραπτά μας. Η Γαλλία είναι από τα πλέον ύπουλα κράτη στην ιστορία του βεστφαλιανού συστήματος.


Επισήμανση II
[Συνέχεια] Κοσμοϊδιογλωσσία: Πέρα - και μετά - από το Παρίσι και τις Βρυξέλλες. Μέρος α΄ [23 Μαρ 2016] ...Από τη μια μεριά έχουμε έναν γεωγραφικό και πολιτικά οριοθετημένο χώρο και από την άλλη έναν πολιτιστικό χώρο. Από τον πρώτο προκύπτει μια ταυτότητα εδαφική, με την έννοια ότι μαζεύει τους ανθρώπους οι οποίοι ζουν στον ίδιο τόπο, οι οποίοι μοιράζονται τα ίδια προβλήματα, τις ίδιες εμπειρίες κ.λπ, ενώ από τον δεύτερο μια άλλη ταυτότητα που μαζεύει ανθρώπους που έχουν τις ίδιες αντιλήψεις. Αυτές οι δύο ταυτότητες έρχονται σε σύγκρουση. Η κρίση που περνάει η Γαλλία [ή το Βέλγιο] θα κρατήσει... Έτσι ο εδαφικός χώρος που ορίζει αυτή την ταυτότητα κατακερματίζεται σποραδικά από μια μη εδαφική ταυτότητα. Η μη εδαφική ταυτότητα και συνείδηση έχει όμως όρια, δεν μπορεί να σταθεί από μόνη της. Δεν είναι πλήρως εναλλακτική της εδαφικής. Ένα απλό παράδειγμα. Οι Βρυξέλλες, το κέντρο της υπερεθνικής μη εδαφικής ευρωπαϊκής συνείδησης και εξουσίας ζήτησε από τα εθνικά κράτη να δεχθούν-φιλοξενήσουν στα εδάφη τους ποσοστώσεις προσφύγων και μεταναστών. Δεν θα αναφερθώ στη συμπεριφορά που παρατηρούμε αυτή την περίοδο, δηλαδή την άρνηση ή την σκλήρυνση της στάσης των κρατών αλλά σε κάτι άλλο. Η πραγματική δύναμη της αυτονομίας και αυθυπαρξίας των μη εδαφικών υπερεθνικών, σποραδικών δυνάμεων, ταυτοτήτων και θεσμών θα φαινόταν εάν αποφάσιζαν όλα τα εδαφικά - εθνικά - κράτη να αποστείλουν τους μετανάστες και τους πρόσφυγες στις Βρυξέλλες. Σε αυτή την περίπτωση θα φανερωνόταν πως ο μη εδαφικός, υπερεθνικός και παντοδύναμος «ευρωπαϊκός» βασιλιάς είναι γυμνός. Οι μη εδαφικές δικτυωτές δυνάμεις χρειάζονται εδαφικές βάσεις. Δεν μπορούν να υπάρξουν πέρα και ανεξάρτητες από το έδαφος.

20 Σεπτεμβρίου 2017

Ανθρωποποίηση.


Η Μουσική - και ο χορός - φανερώνει πάντα, την Αλήθεια για τα πάντα.

.~`~.
*
**
*


Sardana


Muñeira


Fandango


Jota


Zambra (δύο εκδοχές)



Sevillanas (τρεις εκδοχές)




Flamenco



Δύο Σχολιασμοί (Η.Π.Α, Καταλονία).



I
Έχουμε αναφερθεί τόσο εξονυχιστικά στην εξωτερική πολιτική των Η.Π.Α, και ορισμένα πράγματα είναι τόσο εξόφθαλμα, που δεν ξέρω αν πρέπει να γράψω κάτι. Θα θίξω συγκεκριμένα σημεία (μπορεί να επανέλθω). Εν συντομία. Ξαναζεσταμένα φαγητά. Λίγο Reagan, λίγο Rogue states που έγιναν Axis of evil [1] και το αγόρι μου, που λέει και το ελαφρόλαϊκό ασμάτιον. Είναι φανερό πως υπάρχει ιδεολογικό πρόβλημα και ιδεολογικό κενό στην προσέγγιση του Τράμπ, το οποίο γίνεται προσπάθεια να καλυφθεί με επίκλήσεις και επιστροφές στο 1945, στη δεκαετία του 1980 και στην περίοδο 1999-2003. Λίγο «κυρίαρχα κράτη», λίγο «αντικομμουνισμός», λίγο «νεοσυντηρητισμός» (και το αγόρι μου). Σε ό,τι αφορά το ζήτημα του Ιράν, έχουμε να κάνουμε καθαρά με μια εμμονή που προκύπτει λόγω Ισραήλ [2].

Εκείνο που μπορώ να σας προσφέρω ως ιδεά, σκέψη και προσέγγιση, και που θα μπορούσε να επισημανθεί, είναι η πιθανότητα η στάση και τα λόγια του Τράμπ να μην αποτελούν επιστροφή στον «νεοσυντηρητισμό», οπως φαίνεται με μια πρώτη ματιά, παρά μονάχα ονομαστικά ή ρητορικά (Ο Τράμπ δεν είναι Μπούς. Δεν με πείθει μια τέτοια άποψη. Μπορεί να θέλει να φοράει την προβιά του Μπούς και να παριστάνει τον Μπούς, αλλά δεν είναι. Ο Τράμπ είναι εθνικιστής). Σε αυτή την περίπτωση μια διάσταση μεταξύ λόγων και πράξεων θα ήταν θεμιτή και ευπρόσδεκτη.

Ίσως τον Τράμπ και την κυβέρνηση του, να μην ενδιαφέρει τίποτα από όλα αυτά. Ίσως να τους απασχολούν μονάχα δύο πράγματα. Πρώτον, η Κίνα (Κορεά, εμπορικός και οικονομικός πόλεμος) στην παγκόσμια διακρατική κλίμακα και, δεύτερον, μια μάχη στο εσωτερικό της λεγόμενης «Δύσης» ανάμεσα σε φιλελεύθερη δημοκρατία του κυρίαρχου -ίσως συντηρητικού αν όχι αυταρχικού- εθνικού κράτους και σε υπερεθνικούς φορείς και δρώντες της λεγόμενης παγκοσμιοποίησης, «μεταδυτικής» ή άλλης [3]. Με άλλα λόγια, σε ό,τι αφορά το δεύτερο, μια μάχη ενάντια στην ουσία του υπερεθνικού διατλαντικού «δυτικού» επιπέδου [4] και της ίδιας της Ευρωπαϊκής Ένωσης (όπως τουλάχιστον αυτή διαμορφώθηκε μέχρι ενός σημείου, καθώς εώς περίπου το 2003 είχαμε U.S led Globalisation). Είναι φανερό πως ο Τράμπ δεν διαθέτει το ιδεολογικό οπλοστάσιο για αυτά τα πράγματα, εξ ου και οι επικλήσεις και επιστροφές στο 1945, στη δεκαετία του 1980 και το 1999-2003.

Σε παγκόσμια κλίμακα η μόνη πολιτική μονάδα του διεθνούς συστήματος που δεν μιλάει ρητά για κυριαρχία, είναι η Ευρωπαϊκή Ένωση. Όλοι οι υπόλοιποι σε ολόκληρο τον πλανήτη είναι sovereignists. Μιλάνε για κυριαρχία.


Σημειώσεις - Επισημάνσεις

[1] Πρόσφατα, στις 6 Σεπτεμβρίου, αν δεν κάνω λάθος, γραψαμε μια δημοσίευση που αναφερόταν, μεταξύ άλλων, και σε αυτά τα ζητήματα: Rogue states, Axis of evil, πυρηνικά κ.λπ

[2] Εκτός από το Ισραήλ, υπάρχουν και άλλα, πιο σημαντικά ζητηματα στον πλανήτη. Την Συμφωνία P5+1 για το Ιράν την υπέγραψαν τα πέντε μόνιμα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας του Ο.Η.Ε (Ηνωμένες Πολιτείες, Ηνωμένο Βασίλειο, Γαλλία, Ρωσσία, Κίνα), συν η Γερμανία. Θα μπορούσε να γίνει και μια Συμφωνία P5+1 και για το Ισράηλ, στην οποία θα ενσωματώνόταν εγγυήσεις ασφάλείας και να τελείωναμε με αυτό το ζήτημα (και με τις ενοχές, τα πλέγματα και τις υποχρεώσεις «ευρωπαίων» ή «δυτικών» και λοιπών) μια και καλή. Αλλά το Ισράηλ δεν θα καθήσει σε ένα τέτοιο τραπέζι. Γιατί το Ισραήλ έχει μάθει αλλιώς και θέλει διαφορετικά πράγματα. Δεν πάει έτσι όμως. Δεν χρειάζεται να επαναλάβουμε τι ζημιά έχουν πάθει οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής από το 2003 και έπειτα.

[3] Με άλλα λόγια. Σε διακρατικό επίπεδο, οριζόντια, εχθρός είναι η Κίνα, ενώ κάθετα, σε ό,τι αφορά το υποεθνικό, εθνικό-κρατικό και υπερεθνικό επίπεδο, εχθρός είναι το υπερ-εθνικό/κρατικό επίπεδο. Εδώ βέβαια μπορείς να τρυπηθείς από τα κάτω και τα μέσα, υπό-εθνικά/κρατικά, είτε με συγκρούσεις ομάδων ταυτοτήτων είτε με αποσχίσεις, ανεξαρτησίες κ.λπ. Το υπο-εθνικό/κρατικό πεδίο μπορεί ή/και ενδέχεται να έχει ή/και να αναπτύσσει προνομιακές σχέσεις με το υπερεθνικό, κάτι που συνεπάγεται άσκηση πιέσεων σε εθνικό-κρατικό επίπεδο. Θα επανέλθουμε σε αυτό. Οι Η.Π.Α λόγω της πολιτειακής δομής τους είναι εύκολο να πάθουν ζημιά.

[4] Τα πράγματα αυτά έχουν «δυτική» καταγωγή, όπως επίσης διάφορες «μεταδυτικές» αντιλήψεις. Γι' αυτό η μάχη είναι ενδο«δυτική». Αυτή η αντιπαλότητα ή διαμάχη, στο εσωτερικό της λεγόμενης «Δύσης», θα μπορούσε να οδηγήσει, μεταξύ άλλων, σε δύο διαφορετικές εννοιολογήσεις και αντιλήψεις περί «Δύσεως». Ήδη έχει αρχίσει να διαφαίνεται μια τέτοια εξέλιξη στον ορίζοντα, τόσο με την επίκληση της Γερμανίας της Μέρκελ περί Δύσεως έναντι των Η.Π.Α του Τράμπ, όσο και με την επίκληση περι Δύσεως του Τραμπ στην Πολωνία. Οδηγούμαστε σε δύο διαφορετικές αντιλήψεις περί Δύσεως. Αυτός ο «δυϊσμός» πιθανότατα θα αποτελέσει -ήδη αποτελεί- την απαρχή της μη δεσμευτικότητας και κατόπιν της σχετικοποίησης της «Δύσης» (ας έχετε στο μυαλό σας και την πολυδιάσπαση για την οποία έχουμε μιλήσει). Θυμίζω πως η Γερμανία πριν από τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο δεν θεωρείτο «Δύση» (θα επανέλθω σε αυτό). Τα ενδεχόμενα και οι προοπτικές αυτές επιβάλλουν να ασχοληθούμε με διαυγή τρόπο με την εννοιολόγηση της «Δύσης».

Επισήμανση
Ολοκληρώνοντας θα γράψω το εξής. Όποιος και όποια καταλάβει ας καταλάβει. Οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής δεν πρόκειται να γίνουν ποτέ «παγανιστικές» ή «αθεϊστικές». Στις Η.Π.Α δεν μπορούν να επικρατήσουν ο «παγανισμός» ή/και ο «αθεϊσμός» ως ιδεολογίες. Με άλλα λόγια, οι Η.Π.Α δεν μπορούν και ούτε πρόκειται ποτέ να «εξευρωπαϊστούν» πλήρως. Η Αμερική είναι λιγοτέρο «ευρωπαϊκή» απ' ό,τι την θέλουν ορισμένοι στην «Ευρώπη» (η «Ευρώπη» εντός και όχι εκτός εισαγωγικών). Θα επανέλθω στο κομβικό αυτό ζήτημα.



II
Πρωτού αναφερθούμε, αρχικά επιγραμματικά - και στη συνέχεια αναλυτικά με τον καθένα ξεχωριστά - στους βασικούς άξονες που σχετίζονται με τα σημερινά αιτήματα απόσχισης, αυτονομίας και ανεξαρτησίας, δύο λόγια με αφορμή την Καταλονία. Κάποιος μπορεί να σκεφτει πως το επόμενο κείμενο δεν αναφέρεται άμεσα στους Καταλανούς. Αναφέρεται εάν διαβάσει κανείς μέσα στις γραμμές αυτά που πρέπει:

Το μεγαλύτερο ακρατικό έθνος στην Ευρώπη... είναι οι Οξιτάνοί (Occitans). Οι Οξιτάνοί, οι οποίοι κατοικούν στο γαλλικό και μεσογειακό νότο, έγιναν «Γάλλοι» (Français), μέσω μιας διαδικασίας φραγκοποίησης, μέσω ενός Παν-Εθνικισμού/Φραγκισμού (που είναι άγνωστος και ακαταχώρητος, σε σχέση π.χ με τον Παγγερμανισμό ή τον Παναραβισμο), και της σύνδεσης του με τον πολιτικό-φιλελεύθερο εθνικισμό (δίκαιο εδάφους) και τον ριζοσπαστικό κοσμικισμό-σεκιουλαρισμό, κατά τους τελευταίους δύο αιώνες. Με παρόμοιο τρόπο επιδιώχθηκε οι Καταλανοί, μέσω του ισπανικού εθνικισμού, ο οποίος είναι καστιγιάνικος, να γίνουν «Ισπανοί». Η διαφορά Γαλλίας και Ισπανίας είναι πως το ισπανικό κράτος δεν υπήρξε ποτέ, ούτε αρκετά ισχυρό, ούτε ριζοσπαστικά κοσμικιστικό (secularist), ώστε να καταπιέσει και να εξαφανίσει π.χ τα καταλανικά και τις μη καστιγιάνικες γλώσσες (Η Τουρκία ακολουθεί κατά γράμμα τη Γαλλία σε πολύ περισσότερα πράγματα απ' ό,τι πιστεύουν αρκετοί «Ευρώπαίοι»).

Τα γαλλικό κράτος επικράτησε μέσω της μισαλλοδοξίας (intolerance) του, εκεί που το ισπανικό απέτυχε (φυσικά η αδυναμία του ισπανικού κράτους είχε συνέχεια: εμφύλιος). Το γαλλικό κράτος σε όλα τα ζητήματα που σχετίζονται με πολιτισμό, από τη γλώσσα μέχρι τη θρησκεία, είναι το ακριβώς αντίθετο της πολυδιαφημιζόμενης «ανοχής» ή «ανεκτικότητας» (τα προηγούμενα αποτελούν ιδεολογικά και κοινωνικά χαρακτηριστικά και γεννήματα των αγγλοσαξωνικών προτεσταντικών -κυρίως καλβινιστικών- κοινωνιών και όχι των γαλλικού-φραγκικού κοσμικισμού-σεκιουλαρισμού). Αυτό που έκαναν πολιτειακά οι Άγγλοι με τους Σκώτους (ή Σκωτσέζους), τους Ουαλούς και τους Ιρλανδούς (βόρειους) δεν θα μπορούσαν ποτέ να το κάνουν οι Φράγκοι-Γάλλοι με τους Βρετόνους, τους Arpitan και τους Οξιτάνούς. Οι «Γάλλοι» απλά τους εξαΰλωσαν, τους «αφομοίωσαν» ολοκληρωτικά και τους εξαφάνισαν από προσώπου ιστοριο/βιβλιο-γραφικής, νομικής και πολιτικής γης.

Μέσα στους αιώνες, άπειροι «Γάλλοι», έχουν μεταναστεύσει στην Καταλονία. Άντε τώρα ο Καστιγιάνος να αφομοιώσει τον Οξιτάνό, ο οποίος δεν είχε μια δική του Βαρκελώνη και μετανάστευσε στην Καταλονία από τη Γαλλία... Να σου οι... republicanos... Μα τι στο καλό; Όλοι οι Καταλανοί -και οι Βάσκοι- ήταν «αριστεροί»; (Στις μέρες μας όλοι οι Σκωτσέζοι είναι «κεντροαριστεροί» και «ευρωπαϊστές», και όχι... Σκωτσέζοι. Γελάει ο κόσμος). Προσωπικά, ποτέ δεν με έπεισε η ολοκληρωτική - ας το επαναλάβω, η ολοκληρωτική - «κοινωνικοποίηση» των επαναστάσεων και των εμφυλίων. Πάντα υπάρχει κάτι που υποβόσκει ή έχει εξαφανιστεί λόγω της επίσημης ηγεμονεύουσας ερμηνείας και ιστοριογραφίας ή μέσω της απόλυτης προσπάθειας «κοινωνικοποίησης» και «αριστεροδεξιοποίησης» τους''.

Τα προηγούμενα από δημοσίευση στην Κοσμοϊδιογλωσσία στις 22 Μαΐ 2017.

Κυρίες και κύριοι, φίλες και φίλοι. Ό,τι έκανε ο Μουσταφά Κεμάλ με τους Κούρδους έκανε ο Φρανθίσκο Φράνκο με τους Βάσκους (αφήστε για λίγο στην άκρη τους Καταλανούς). Και οι δύο προηγούμενοι, έκαναν ό,τι είχαν ξεκινήσει κάποιοι άλλοι παλαιότερα (με τους Οξιτάνούς και όχι μόνο): ''Το 1789 η γαλλική, δηλαδή η φράγκικη, δεν ήταν η γλώσσα του Φράγκικού Βασιλείου (French Kingdom), παρά μόνο των ελίτ του. Ήταν αδιάφορο για τους μονάρχες της Φραγκίας ποιά γλώσσα μιλούσαν οι υπηκόοι τους, οι ντόπιοι, με τις τοπικές-περιφερειακές γλώσσες και διαλέκτους (patois) τους. Το 1794 ο Abbé Grégoire παρουσιάσε έκθεση για το πως να εξαφανιστούν οι patois και να παγκοσμιοποιηθεί (universalise) η γαλλική, δηλαδή η φραγκική, γλώσσα [Report on the necessity and means to annihilate the patois and to universalise the use of the French language. Rapport sur la Nécessité et les Moyens d'anéantir les Patois et d'universaliser l'Usage de la Langue française]. Εκείνη την περίοδο, από τα τριάντα (30) περίπου εκατομμύρια κατοίκους της Γαλλίας-Φραγκίας (France), μόλις τα τρία (3) εκατομμύρια μιλούσαν τη γαλλική-φραγκική. Ο Grégoire καταμέτρησε πάνω από 25-30 patois, συμπεριλαμβανομένων και των οκτώ γλωσσών στις οποίες αναφέρθηκα νωρίτερα [*]. Ο Bertrand Barère θεωρούσε πως ο μόνος τρόπος να προοδεύσει η Γαλλία ήταν μέσω της καταστροφής των patois, κάτι που δε συνέβη, δεν έγινε κατορθωτό, κατά τη διάρκεια της επαναστατικής περιόδου, αλλά περίπου έναν αιώνα αργότερα, από τη Troisième République. Στις αρχές του 20ου αιώνα απαγορεύτηκαν, με διάφορους τρόπους, η βρετονική, η βασκική και η φλαμανδική (την ίδια περίπου περίοδο βρίσκεται σε εξέλιξη η τρομακτικά βιαίως επιβληθείσα εθνοκρατική ταυτότητα του μονοκομματικού κεμαλικού καθεστώτος)'' [22 Μαΐ 2017].

Αλλά οι άνθρωποι δεν ασχολούνται με τη ρίζα και την ουσία των πραγμάτων (Έχουμε μιλήσει κατ' επανάληψη και για τα top-down secularists modernization through westernization monements. Έχει σημασία η φράση «στις αρχές του 20ου αιώνα»). Όσες και όσοι παρακολουθούν και διαβάζουν αρκετό καιρό αντιλαμβάνονται πως αναφερόμαστε σε συγκεκριμένες θεματικές που διαπλέκονται μεταξύ τους.

Σημειώσεις
[-] Ο λεγόμενος Ατατούρκ άλλαξε φυσικά τα φώτα - και το αλφάβητο - και των Τούρκων, όχι μονάχα των Κούρδων.

[*] Οι οκτώ γλώσσες στις οποίες αναφέρεται το κείμενο είναι οι εξής: Οξιτάνική (με έξι διαλέκτους), Αλσατική Αλεμαννική, Κορσικανική, Francique mosellan, Βρετονική, Καταλανική, Βασκική, Φλαμανδική.

19 Σεπτεμβρίου 2017

`~.






.~`~.

Σχολιασμός.




Πέντε κράτη υπάρχουν όλα κι όλα στον πλανήτη που λειτουργούν ως δεσμοί και μεταβάσεις από ήπειρο σε ήπειρο, που συνδέουν εδαφικά ήπείρους μεταξύ τους, έχουν εδαφική συνέχεια σε δύο από αυτές, και μπορούν να χαρακτηριστούν ως διηπειρωτικά ή υπερ-ηπειρωτικά κράτη (transcontinental or intercontinental). Μόλις πέντε κράτη σε ολόκληρο τον πλανήτη. Η Αίγυπτος, η Τουρκία, η Ρωσσία, το Καζακστάν και η Κολομβία. Υπό προϋποθέσεις και αναλόγως τον ορισμό και τα όρια της «Ευρώπης» (αυτή η έννοια λάστιχο είναι το ζήτημα από την εγκαθίδρυση, επιβολή και κυριαρχία της ευρωκεντρικής ιδεολογίας και ιστοριογραφίας και ύστερα), σε αυτή την κατηγορία μπορούν να συμπεριληφθούν η Γεωργία και το Αζερμπαϊτζάν.

Μια κατώτερη κατηγορία κρατών είναι τα ασυνεχή εδαφικά διηπειρωτικά ή υπερ-ηπειρωτικά κράτη. Εδώ ανήκουν οι παλαιές αποικιακές δυνάμεις της ατλαντικής Ευρώπης (λόγω dependent / overseas territories κ.λπ), φυσικά οι Ηνωμένες Πολιτείες (εκτος ΑφροΕυρασίας, δηλαδή κεντρικής ηπείρου, όμως) και αναλόγως τον ορισμό, η Ιαπωνία, η Ινδονησία (το σημαντικότερο νησιωτικό κράτος στον πλανήτη) και ορισμένες ακόμη. Υπό προϋποθέσεις σε αυτή την κατηγορία μπορούν να ενταχθούν η Ιταλία και η Ελλάδα.

Επισημάνσεις
[-] Ό,τι έκανες ιστορικά, είτε στην προκλασική και κλασική περίοδο, είτε στη λεγόμενη ελληνιστική, ειτε σε αυτήν της ορθόδοξης ρωμαϊκότητας, είτε αργότερα, το έκανες έχοντας ως άξονα-βάση σου αυτά τα τρία, από τα μόλις πέντε παρακαλώ, δι/υπερ-ηπειρωτικά κράτη-περιοχές σε ολόκληρο τον πλανήτη (Αίγυπτος, Τουρκία, Ρωσσία). Αυτός είναι και ένας από τους βαθύτερους λόγους που ο αφανισμός, το ξερίζωμα ή η εξαφάνιση σου κρίθηκε απαραίτητη. Διότι αποτελούσες φυσικό ιστορικό οργανισμό που συνέδεε αυτές τις περιοχές. Από την εποχή που η Μίλητος αποτελούσε την πλουσιότερη Πόλη του ελληνικού κόσμου μέχρι τους εμπόρους της οθωμανικής περιόδου (ή/και τους Σαρακατσάνους, οι οποίοι ήταν διασκορπισμένοι παντού και ανεβοκατέβαιναν πέρα-δώθε), η κίνηση σου ήταν από την Κριμαία ή τον Δούναβη και τα παράλια του Πόντου ή του Καυκάσου, μέσω του ηπειρωτικού κορμού, του Αιγαίου και της Ανατολίας, στην Κοίλη Συρία, τον Νείλο και την ανατολική Μεσόγειο (Φυσικά, καθόλου δεν παραξενεύει πως είναι ακριβώς αυτοί οι χώροι που -πότε με τη τάδε, πότε με τη δείνα ιδεολογική αφορμή-, είναι «επικίνδυνοι» και στους οποίους δεν πρέπει να κοιτάς και να έχεις μαζί τους επαφές, παρά να αποκοπείς έχοντας στραμμένο το κεφάλι σου αλλού). Ο,τι έκανε αυτό που -συμβατικά μάλλον- ονομάζουμε «Ελληνισμός», το έκανε έχοντας ως βάση του αυτόν τον άξονα ή αυτό το τοξο, που δημιουργούν τα τρία αυτά διηπειρωτικά κράτη-περιοχές, με κατεύθυνση-άνοιγμα προς ανατολάς και μερικώς προς τη μεσογειακή δύση (τώρα πως μας προέκυψε Ολλανδία και Ρήνος είναι... άλλου παπά ευαγγέλιο). Αυτός είναι ο βαθύτερος λόγος του ιστορικού ξεριζωμού και αφανισμού από τους επί χιλιετίες ιστορικούς σου χώρους. Άλλωστε, ακόμη και σήμερα, υπάρχουν διάσπαρτοι Τούρκοι, Ούγγροι, Άραβες ή/και Κικράσιοι-Τσερκέζοι σε όλα τα Βαλκάνια, την κεντρική Ευρώπη και τη βόρεια Μέση Ανατολή, παρά τους εθνικισμούς. Εσύ όμως εξαϋλώθηκες. Όσο υπήρχες ως ιστορικός οργανισμός, ο χώρος αυτός δεν μπορούσε να κατακερματιστεί, να διασπαστεί ολοκληρωτικά, και να πάψει να λειτουργεί οργανικά. Έπρεπε να ξεριζωθείς και να αφανιστείς (και φυσικά να ενσωματωθείς και να αφομοιωθείς. Αυτό είναι το τελευταίο χρονικά στάδιο του αφανισμού ή της εξαϋλώσης, που ονομάζεται «δυτικοποίηση» ή/και «εξευρωπαϊσμός»).

[-] Καθόλου περίεργο φυσικά που το κρατίδιο κατάντησε ανάπηρο και που έχει τα σημερινά του χάλια. Είναι σχεδόν νομοτελειακό καθώς λειτουργεί ως μια κατασκευή που αποκόπτεται από το ιστορικό-γεωγραφικό της χώρο και περιβάλλον στρεφόμενη εις βάρος του, δημιουργώντας και αναπτύσσοντας εσωτερικά στρεβλώσεις και παθογένειες και λειτουργώντας ως βαρίδι επ' αυτού. Έχουμε επισημάνει αλλού πως το Δουκάτο των Αθηνών (το οποίο λειτουργεί ως εργαλείο) έρχεται και δημιουργει-αποτελεί μια τομή και μια ασυνέχεια με όλη την υπόλοιπη γεωϊστορική και γεωφυσική περίοδο του χώρου στον οποίο βρίσκεται, αποτελώντας μια ανωμαλία, με τον τρόπο που λειτουργεί, σε μια φυσική τάξη πραγμάτων. Και εάν συνεχίσει έτσι: στα Σάλωνα σφάζουν αρνιά, στη Λαμία και στα Φαρσάλα πουλάνε χαλβά και στην Καλαμπάκα αιγοπρόβειο γάλα. Το πλέον ευνοϊκό και αισιόδοξο σενάριο είναι ο Αλιάκμονας.

[-] Οι αυτοκρατορίες που περιλάμβαναν στους κόλπους τους εδάφη από ένα ή περισσότερα υπέρ/δι-ηπειρωτικά κράτη, δηλαδή που ήταν και οι ίδιες τέτοιες ως διηπειρωτικοί ανοιχτοί αυτοκρατορικοί χώροι, ήταν: η Αιγυπτιακή και η Περσική, η Αλεξανδινή-Μακεδονική (ή τα μετα-αλεξανδρινά βασίλεια), η Ρωμαϊκη της πολυθεϊστικής και της μονοθεϊστικής περιόδου («Βυζάντιο») με πρωτεύουσες αντίστοιχα τη Ρώμη και τη Νέα Ρώμη, η Οθωμανική (επίσης πρωτεύουσα η Κωνσταντινούπολη), η Τσαρική-Ρωσσική, οι ΙρανοΠερσικές αυτοκρατορίες των Σασανίδων και των Σαφαβίδων (μονοθεϊστικές και οι δύο αλλά ενσωματώνοντας στοιχεία πολυθεϊσμού), των Τιμουριδών και τα Χαλιφάτα Ομεϋαδών και Αββασιδών. Θα επανέλθουμε στο τι παρήγαγαν και πως λειτούργησαν όλες οι προηγούμενες, δημιουργώντας και ολοκληρώνοντας για πρώτη φορά στην ανθρώπινη ιστορία ανοιχτούς χώρους με ελεύθερη και έντονη κυκλοφορία. Κατά τους νεώτερους χρόνους οι Άγγλοι και οι Γάλλοι δημιούργησαν, για πρώτη φορά, τις δικές τους ασυνεχείς σποραδικές θαλάσσιες ατλαντικές αυτοκρατορίες και ουσιαστικά οδήγησαν σε κατακερματισμό και πολυδιάσπαση -μέσω της δημιουργίας ασυνέχειών και τομών- τα προηγούμενά συνεχή εδαφικά διηπειρωτικά κράτη-χώρους (Νωρίτερα, στην ανατολική Μεσόγειο, με παρεμφερή τρόπο είχαν λειτουργήσει οι Λατίνοι -οι οποίοι όμως είχαν ιστορικούς δεσμούς και οργανικές φυσικές σχέσεις με το χώρο- και οι Φράγκοι, που δεν είχαν. Οι Λατίνοι και οι Φράγκοι της παλαιότερης εποχής, σε αντίθεση με τους Άγγλους και τους νεώτερους Φράγκους-Γάλλους, δεν κατάφεραν να δημιουργήσουν διηπειρωτικούς ανοιχτούς αυτοκρατορικούς χώρους σαν και αυτούς που δημιούργησαν οι προαναφερόμενοι συγκαιρινοί τους στα ανατολικά. Ακόμη και σήμερα γι' αυτο παλεύουν οι ΦράγκοΑλαμαννοί ή ΓαλλοΓερμανοί, αλλά η γεωγραφική τους τοποθέτηση και η κεντρική τους γεωγραφία είναι τέτοια, που δεν μπορεί να αποτελέσει συνεχής δι/υπερ-ηπειρωτική εδαφική ανοιχτή περιοχή, λόγω της θέσης τους ως απώτατο δυτικό άκρο-παρωνυχίδα της Ευρασίας και βορειοδυτικό άκρο της ΑφροΕυρασίας. Να συνδέσουν ηπειρωτικά τι; Γι' αυτο τα δύο από τα πέντε προαναφερθέντα στην αρχή διηπειρωτικά ή υπερ-ηπειρωτικά κράτη, τα οποία έχουν αξία και βαρύτητα από μόνα τους, είναι καθοριστικής σημασίας και γι' αυτούς).

Σχολιασμοί.


I
18 Σεπτεμβρίου.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής υπήρξαν ηγέτιδα δύναμη πίσω από τα ουνιβερσαλιστικά (universalist) ιδεώδη, τις αξιώσεις και τα πρότυπα που προωθήθηκαν μετά το 1918, το 1945 και το 1989 (τις αξιώσεις, τα πρότυπα και τα ιδεώδη αυτά οι άνθρωποι έμαθαν κατά τη διάρκεια του 20ου αιώνα να τα ονομάζουν «δυτικά», αναφερόμενοι σε μια «Δύση»).

Η απομάκρυνση και η διεύρυνση του χάσματος μεταξύ των δύο πλευρών του Ατλαντικού, η οποία ξεκίνησε τουλάχιστον από την περίοδο του Μπούς, συνεχίστηκε επί Ομπάμα, για να καταλήξουμε στον Τράμπ και στο “America first”, φανερώνει την οπισθοχώρηση ή το 'τέλος' του «δυτικού» ουνιβερσαλισμού (universalism) και την διάσπαση ή αποσύνθεση της λεγόμενης «Δύσης» (η οποία ελάχιστη σχέση έχει, παραδείγματος χάριν, με τον Αλκιβιάδη ή τον Πάπα Ιωάννη Φιλάγαθο / Pope John XVI -ο οποίος θεωρήθηκε Αντιπάπας-, παρά αποτελεί προϊόν, παράγωγο και αποτέλεσμα του νεώτερου διατλαντικού χώρου).

Η προηγούμενη εξέλιξη, ενισχύει και επιταχύνει την «αποδυτικόποίηση» του πλανήτη.

Σημειώσεις-Επισημάνσεις
[-] Επί Ομπάμα οι σχέσεις Η.Π.Α και Ε.Ε ή «Αμερικής» και «Ευρώπης» έφτασαν στο ναδίρ, στο χειρότερο σημείο τους εδώ και 70-80 χρόνια, από τη δεκαετία του 1930. Παρότι «συμπαθητικός» και «επικοινωνιακός» αυτή υπήρξε η πραγματικότητα. Ο Ομπάμα, ο οποίος δέχθηκε -και αυτός- τρομακτικές εσωτερικές πιέσεις (η διαχείριση τους όμως και το κλίμα ήταν εντελώς διαφορετικά απ' ό,τι στην περίπτωση Τράμπ), κατηγορήθηκε επίσης για soft neo-isolationism (Θα επανέλθουμε με άλλο σημείωμα για την ομιλία του Τράμπ, όπως και άλλων, στον Ο.Η.Ε).

[-] «Και εις ανώτερα»: 1. Debt soars past $20 trillion mark for first time (The Washington Times). 2. The U.S. is now over $20 trillion in debt — here’s how it got there (MarketWatch).

[-] Οι όροι διάσπαση ή αποσύνθεση της «Δύσης» είναι δημοφιλείς. Ωστόσο, από εδώ έχουμε μιλήσει και γράψει αρκετά για πολυδιάσπαση. Έννοιες όπως post-western, post-secular και διεργασίες όπως απο-εκκοσμίκευση, απο-αποικιοποίηση και από«δυτικοποίηση», δεν είναι άσχετες μεταξύ τους. Η εξέλιξεις αυτές δεν ενισχύουν και δεν επιταχύνουν μόνάχα την απο«δυτικόποίηση» του Πλανήτη, αλλά και της ίδιας της «Δύσης».

[-] Μελλοντικά, θα προσπαθήσουμε να ασχοληθούμε -για μια ακόμη φορά- με αυτό που ουδείς αξιώνεται να ασχοληθεί. Δηλαδή με την ιστορία και τον ορισμό της «Δύσης» και την καταγωγή και γέννεση της έννοιας «Ευρώπη». Το τελευταίο, ως πραγματικότητα, είναι εξαιρετικά πιο σύνθετο και απαιτεί περισσότερη εκλέπτυνση σε σχέση με το πρώτο, το οποίο λειτούργησε από τα γεννοφάσκια του, ως σύνθημα.


II
Ήπειροι κατά τα τελευταία 137 χρόνια (1880-2017)
Πληθυσμός
1880
1. Ασία: 835 εκατομμύρια
2. Ευρωπη: 315 εκατομμύρια
3. Αφρική: 205 εκατομμύρια [*]
4. Αμερική: 95 εκατομμύρια [*]

2017
1. Ασία: 4.4 δισεκατομμύρια
2. Αφρική: 1.2 δισεκατομμύρια
3. Αμερική: 1.0 δισεκατομμύριο
4. Ευρωπη: 740 εκατομμύρια

Ποσοστά επί του συνολικού παγκόσμιου πληθυσμού

1880
1. Ασία: 57-58%
2. Ευρωπη: 21-22%
3. Αφρική: 14%
4. Αμερική: 6.5%

2017
1. Ασία: 58-59%
2. Αφρική: 16%
3. Αμερική: 13.5%
4. Ευρωπη: 9.8%

Σημειώσεις-Επισημάνσεις
[*] Το έγγραφο του 1880, από το οποίο αντλώ στοιχεία, προσμετρά την Αμερική ενιαία, βόρεια και νότια. Ο αριθμός για την Αφρική ίσως να είναι κάπως φουσκωμένος.

[-] Ως Ευρώπη συνήθως εννοούνται άπαντες, δυτικά από τα Ουράλια Όρη, δηλαδή συμπεριλαμβάνεται και η ευρωπαϊκή Ρωσσία. Το 9.8% λοιπόν είναι το ποσοστό επί του παγκόσμιου πληθυσμού για το σύνολο αυτής της περιοχής. Για την Ε.Ε το ποσοστό είναι 6.8% (με το Ηνωμένο Βασίλειο). Δίχως το Ηνωμένο Βασίλειο είναι γύρω στο 5.9%, ενώ για την ευρωζώνη κυμαίνεται περίπου στο 4.5% επί του παγκόσμιου πληθυσμού.

[-] Η Αμερική ως ήπειρος (βόρεια και νότια) έχει τη μεγαλύτερη πληθυσμιακή αύξηση σε ποσοστιαία βάση, κατά τα προηγούμενα 137 έτη. Αύξηση πάνω απο δέκα (10) φόρες. Ακολουθεί η Αφρική με αύξηση πάνω από πέντεμησι (5.5) φορές. Έπειτα η Ασία, 3.5 και πλέον φορές και τέλος, η Ευρώπη, λίγο πάνω από δύο (2) φορές. Συνολικά ο πληθυσμός του πλανήτη πενταπλασιάστηκε. Από 1.45 δισεκατομμύρια το 1880 ξεπέρασε τα 7.5 δισεκατομμύρια κατά το τρέχον έτος.

[-] Μπορεί να παρουσιάστούν μελλοντικά και στοιχεία για την πληθυσμιακή εξέλιξη ορισμένων ευρωπαϊκών κρατών κατά τα τελευταία 137 χρόνια.


III
Τα τελευταία τέσσερα χρόνια έχουμε αναφερθεί κατ' επανάληψη, με κείμενα, αναλύσεις και παραθέματα, στα ζητήματα της Σκωτίας και της Καταλονίας, τα οποία φυσικά δεν είναι τα μόνα. Θα επαναφέρουμε μέσα στις επόμενες ημέρες, συμπυκνώνοντάς, τους βασικούς άξονες από τους οποίους προκύπτουν και με τους οποίους σχετίζονται οι αξιώσεις και τα ζητήματα αυτά. Πάντως είναι μάλλον διασκεδαστικό να βλέπεις όσες και όσους π.χ, ήταν θετικοί με τα αιτήματα της Σκωτίας να είναι αρνητικοί στην περίπτωση της Καταλονίας, και το ανάποδο. Φυσικά υπάρχουν και άλλες περίπτώσεις: Θετικοί για το Θιβέτ ή/και το Κόσοβο, αρνητικοί για την Κριμαία, θετικοί για το Ιρακινό Κουρδιστάν κ.ο.κ. Το προηγούμενο φανερώνει πως η θέση και η στάση της συντριπτικής πλεοψηφίας των ανθρώπων δεν εξαρτάται από αυτό καθεαυτό το ζήτημα της αυτονομίας, της απόσχισης ή της ανεξαρτησίας, αλλά από την ιδεολογική τοποθέτηση και το πλαίσιο (Ηνωμένο Βασιλείο, Ευρωπαϊκή Ένωση, Ρωσσία, Τουρκία, Κίνα κ.λπ) και φυσικά από το ποια εθνική ή υπερεθνική, περιφερειακή ή εξωπεριφερειακή δύναμη εξυπηρετείται απο αυτές τις αξιώσεις [*].

Θα πρέπει να επισημανθεί βέβαια, πως πράγματι το πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι ιδιαίτερο και λόγω της δομής και της λειτουργίας του ενισχύει -αν όχι τροφοδοτεί- τέτοιες τάσεις (θα επανέλθουμε στο συγκεκριμένο). Η Ευρωπαϊκή Ένωση ως περιβάλλον, λειτουργίες και δομή, διαμορφώνει ευνοϊκές συνθήκες για τέτοιες αξιώσεις (αποσχίσεις, αυτονομίες ή ανεξαρτησίες). Με ακριβώς αντίθετο τρόπο, δηλαδή ως δομή ανάσχεσης και συγκράτησης τέτοιων αξιώσεων και τάσεων, λειτουργεί ο Οργανισμός Συνεργασίας της Σαγκάης.

Σημείωση
[*] Παραδείγματος χάριν, ορισμένοι οι Ατλαντιστές (προκειμένου να ευθυγραμμιστούν με αυτονόητα συμφέροντα και να διαμορφώσουν ή να επηρεάσουν με συγκεκριμένο τρόπο και προς συγκεκριμένη κατέυθυνση την «κοινή γνώμη»), ισχυρίζονταν πως στην περίπτωση της Κριμαίας θα μπορούσε να δημιουργηθεί προηγούμενο π.χ, για την Θράκη. Κάτι τέτοιο όμως, φυσικά, δεν ισχύε στην περίπτωση του Κοσόβου ούτε ισχύει για την περίπτωση του Ιρακινού Κουρδιστάν (ή/και της Σκωτίας για έναν Ευρωπαϊστή) κ.ο.κ... Άλλωστε, εάν η Κίνα ανησυχεί για το Ιρακινό Κουρδιστάν (την περιγραφική ονομασία του οποίου θα δώσουμε την ημέρα των αποτελεσμάτων του δημοψηφίσματος), λόγω π.χ της περιοχής Xinjiang, ε, εσύ μπορεί να κάνεις και μια θυσία για τα συμφέροντα των συμμάχων και των εταίρων σου...

[-] Βέβαια, τα ζητήματα αυτά είναι ευρύτερα και δεν επηρεάζονται από τα συμφέροντα μιας κομματικής γιάφκας ή/και εξαρτημένης κλίκας του κρατιδίου, ή από την διαμόρφωση της «κοινής γνώμης» σε αυτό.

15 Σεπτεμβρίου 2017

Σχολιασμός II.



α΄

Ο πληθυσμός της Ευρωπαϊκής Ένωσης κατά την 1.1.2017 εκτιμήθηκε σε 512 εκατομμύρια. Συγκεκριμένα 511.805.1. Κατά τη διάρκεια του 2016 γεννήθηκαν στην Ε.Ε 5.1 εκατομμύρια μωρά, 11.000 χιλιάδες περισσότερα παρακαλώ απ' ό,τι το 2015 (Πέρυσι, η Ευρωπαϊκή Ένωση είχε για πρώτη φορά φυσική πληθυσμιακή μείωση, αλλά με τις εισαγωγές εξισορροπήθηκε το πράγμα). Όμως κατά την ίδια περίοδο, δηλαδή το έτος 2016, πέθαναν και 5.1 εκατομμύρια άνθρωποι. Είχαμε δηλαδή σταθερότητα ή μηδενική φυσική πληθυσμιακή αύξηση. Έτσι λοιπόν διαβάζουμε: ''The population change (positive, with 1.5 million more inhabitants) was therefore due to net migration''.

Ο πληθυσμός, λοιπόν, στην Ευρωπαϊκή Ένωση των 28 κρατών-μελών των 500 και πλέον εκατομμυρίων ανθρώπων (median age 42.6 years), μέσα στο έτος 2016, αυξήθηκε κατά 1.5 εκατομμύριο. Το ίδιο διάστημα ο πληθυσμός της Τουρκίας (median age 31.4 years) αυξήθηκε κατά 1 εκατομμύριο 73 χιλιάδες και 818 ανθρώπους.

Τους γερμανοκεντρικούς (γερμανόφιλους ή αντιγερμανούς) τους πληροφορούμε πως τα στοιχεία για τη χώρα του άμεσου ενδιαφέροντος τους έχουν ως εξής: Ο πληθυσμός της Γερμανίας, κατα την Ε.Ε, εκτιμήθηκε σε 82.8 εκατομμύρια ενώ κατά τις γερμανικές αρχές σε 82.3 εκατομμύρια (median age 45.8 years. This means that half of Germany’s population was older than 45.8 years, while half was younger). Ο πληθυσμός της Γερμανίας -πάντα κατά την Ε.Ε- αυξήθηκε μεταξύ 1.1.2016 και 1.1.2017 από 82.17 σε 82.8 εκατομμύρια (620.000 περίπου). Ωστόσο, κατά το έτος 2016 γεννήθηκαν 770 χιλιάδες παιδιά και πέθαναν 920 χιλιάδες άνθρωποι. Άρα η Γερμανία είχε φυσική πληθυσμιακή μείωση κατά περίπου 150 χιλιάδες ανθρώπους (όλα τα μεγέθη τα παραθέτουν στρογγυλά οι ευρωκράτες). Αφήνεται να εννοηθεί πως: The population change (positive, with 620 thousands more inhabitants) was therefore due to net migration. Λίγο κάτω από εκατομμυριάκι πρέπει να τσίμπησε το Germanicum (150+620 = 770.000).

Στην Ελλαδα γεννήθηκαν 92.800 μωρά και πέθαναν 118.800 άνθρωποι (έχουν μια μανία με το 8 οι άνθρωποι της Ε.Ε ή είναι ιδέα μου;). Ο πληθυσμός της Ελλάδας κατά την 1.1.2017 εκτιμήθηκε σε 10.757.3. Ένα χρόνο πριν ήταν 10.783.7.

β΄

Fertility trends: Fewer children… and later in life. Life expectancy continues to grow… So: Immigration has become an important factor in recent population change… Βέβαια η προηγούμενη συλλογιστική εμπεριέχει ή ενσωματώνει ορισμένες προϋποθέσεις και προκείμενες... and enlargement will not change these patterns, although some former immigration flows will become cross-border mobility within the Union, παρατηρούσαν το 2004.

Είδατε προβλήματα που έχουν οι υποτιθέμενες «υπερδυνάμεις».;

Το 2001 η Ευρωπαϊκή Ένωση είχε 15 κράτη-μέλη. Οι κοινωνίες που εισήλθαν στην Ε.Ε, αύξησαν τα πληθυσμιακά μεγέθη της, δεν ηταν όμως ιδιαίτερα νεανικές, και όχι μόνο: Enlargement has raised the EU population by 20%... but only increased its GDP by 4.5%... The enlarged Union will still be marked by accelerated ageing in less than a decade... as fertility has been very low in the new Member States for more than a decade... Και κάπως έτσι: The median age in the EU-28 increased by 4.3 years between 2001 and 2016, rising from 38.3 years to 42.6 years.

Όταν ο πληθυσμός παραμένει σταθερός (births=deaths) δεν είναι σαν να μην συμβαίνει τίποτα, αυξάνεται η (διά)μέση ηλικία (πόσο μάλλον όταν ο πληθυσμός μειώνεται, δηλαδή οταν deaths>births). Γαμώτο! Ο άνθρωπος δεν δημιουργήθηκε με εξελικτικά σωστό τρόπο - σε σχέση με τις επιθυμίες μας (γενικότερα ο άνθρωπος αποτελεί πρόβλημα γι' αυτούς). Πρέπει να τον επανακατασκευάσουμε (σκέφτονται) - όχι μόνο για να επιτύχουμε zero population growth και γιατί η φυσική πληθυσμιακή μείωση (με την οποια δεν βάζουμε και τα κλάματα, δεν μας χαλάει, κιόλας) θα εξισορροπείται από το προηγούμενο (zpg) και το net migration, αλλά και - προκειμένου να αντιμετωπίσουμε τον, ή να μην έχουμε, 'overpopulation'. Ave EuroSecular-TransWestern Malthus, morituri te salutant.

Σχολιασμός I.



Δεν υπάρχει τίποτα που να έχει συμβάλλει στην παρακμή και αποδυνάμωση της Ελλάδας, και να μην έχει έρθει ή εισαχθεί από την «Ευρώπη» ή/και τη «Δύση». Τίποτα. Η Ελλάδα μπορεί να μην διαθέτει το ουσιώδες, δηλαδή θεσμούς και ανεξάρτητες -από την κομματική δικτατορία επί της κοινωνίας και την κομματική κατοχή επί του κράτους- εσωτερικές λειτουργίες και δομές, αλλά η σημερίνη της κατάσταση [1] και η -σχεδόν υπαρξιακή- κρίση που διέρχεται η χώρα, δεν οφείλεται αποκλειστικά και μόνον σε αυτό. Και τούτο για τον εξής απλό λόγο: διότι στις μέρες μας ολόκληρες κρατικές κοινωνίες της «Ευρώπης» και της «Δύσης» -που διαθέτουν τα προηγούμενα [2]- αποσυναρμολογούνται ή αποσυντίθενται και αυτοκαταλύονται ακολουθώντας συγκεκριμένες στάσεις, ιδέες και αντιλήψεις και εφαρμόζοντας συγκεκριμένες πολιτικές [3]. Είναι αυτές οι τελευταίες, τις οποίες ενστερνίστηκε και μετέβαλλε σε λάβαρα «εκσυγχρονισμού» της η Ελλάδα, που συνέβαλλαν περισσότερο από ότιδήποτε άλλο στη σημερινή της κατάσταση. Η παρακμή και η κατάπτωση, η αποδυνάμωση και η συρρίκνωση της Ελλάδας είναι ευθέως ανάλογη του βαθμού «εξευρωπαϊσμού» της. Αυτό δεν τολμούν να παραδεχτούν πόσο μάλλον να ξεστομίσουν.


Σημειώσεις-Επισημάνσεις

[1] Η ανυπαρξία ή η έλλειψη θεσμικής επάρκειας, το θεσμικό πρόβλημα, είναι δομικό και χρόνιο στην Ελλάδα και κανένας δεν το αγνοεί και δεν το υποτιμά. Αλλά δεν είναι μονάχα αυτό που ερμηνεύει ή εξηγεί τις συγκεκριμένες συνθήκες και τη συγκεκριμένη πρωτοφανή κατάσταση στην οποία βρισκεται η Ελλάδα (δες και 3). Άλλωστε η χώρα πέρασε μια τρομακτική, σε έκταση και βάθος, κρίση εμπιστοσύνης στους θεσμούς του κράτους, και γενικότερα κρίση διακυβέρνησης (κάτι το οποίο ουδείς αναφέρει ή όλοι φαίνεται να έχουν λησμονήσει), και πρωτού φτάσει στην λεγόμενη οικονομική κρίση και αφού είχε εντονότατο δημογραφικό πρόβλημα. Περάσε μια ξεκάθαρη κρίση κοινωνικής τους νομιμοποίησης (των θεσμών και της διακυβέρνησης). Η απαξίωση των πολιτικών κομμάτων και των κυβερνήσεων ήταν ολοκληρωτική (τότε, πόσο μάλλον τώρα). Τα κόμματα κατατάσσονταν σε όλες τις έρευνες, σταθερά, τουλάχιστον κατά τη τελευταία δεκαετία-δεκαπενταετία, στις τελευταίες θέσεις του δείκτη εμπιστοσύνης θεσμών. Από δεκάδες οργανισμούς, θεσμούς κ.λπ, βρίσκονταν στον πάτο (στις πρώτες θέσεις ήταν συνήθως το πυροσβεστικό σώμα και η εθνική μετεωρολογική υπηρεσία). Όλα αυτά όμως, πήγαν περίπατο με «το ξέσπάσμα της οικονομικής κρίσης» (και τον αγώνα για την «Ευρώπη»).

[2] Και τι να τις κάνεις τις άρτιες κρατικές λειτουργίες μόνο, εάν δεν έχεις -νέους- ανθρώπους; Δηλαδή μέλλον. (Κράτος για το κράτος; Ή μήπως θα φτιάξεις ανθρωπορομπότ -προς το παρόν πάντως ανθρωπόεισαγωγές κάνεις- προκειμένου το κράτος, το «σύστημα» ή η δομή, να συνεχίσει να αυτοαναπαράγεται, να αυτορυθμίζεται, να αυτοτροφοδοτείται και να αυτοαναπτύσσεται, λειτουργώντας όλο πιο εκλεπτυσμένα και πιο άρτια; Τι μεταφυσικές φουτουριστολογίες είναι αυτές!).

[3] Πιο συγκεκριμένα. Όπως έχει επισημανθεί και παλαιότερα [*]: ''Είτε προσεγγίσει κανείς την υπάρχουσα κατάσταση της «Ευρώπης» ή/και της «Δύσης» από την άποψη της πορείας όπου ένα υποκείμενο αρχικά γίνεται λιγότερο συνεκτικό, έπειτα λιγότερο επιθετικό και τέλος λιγοτερο αποφασιστικό, για να καταλήξει παθητικό, φοβικό και ασθενέστερο. Είτε από την πλευρά της ανόδου ή της άνθησης της πανσεξουαλικότητας που παράλληλα και την ίδια στιγμή (και αυτό είναι το σημαντικό, όσο και αν φαίνεται περίεργο ή αντιφατικό), την ίδια στιγμή συνοδεύεται από την απεμπόληση της δυνατότητας -από την αδυναμία- αναπαραγωγής. Είτε από τον κατακερματισμό και την αμορφία που καταλήγει σε έναν πολτό, και όχι σε μια ποικιλομορφία ή ένα ψηφιδωτό μέσω του οποίου δημιουργείται μια συνολική πολύχρωμη εικόνα που έχει συνοχή και νόημα (οι ψηφίδες δεν είναι πολύχρωμες το ψηφιδωτό είναι, διαφορετικά προκύπτει μουτζαλιά). Είτε από την σκοπιά ενός υποκειμένου που χάνει την οξύτητα του, γίνεται περισσότερο ευάλωτο σε καταστροφές λόγω ανάπτυξης φυγόκεντρων δυνάμεων ή δυνάμεων αναρχοποίησης στο εσωτερικό του, την ίδια στιγμή που εσωτερικεύει δυνάμεις μεγαλύτερης ζωτικότητας και δυναμισμού (σε σχέση με τη δική του μαλθακότητα) από έξω, οι οποίες αναλαμβάνουν ή καταλύουν ή παραλλάσουν δομές, λειτουργίες και θεσμούς. Από οποιαδήποτε πλευρά και αν το δούμε, η «Ευρώπη» έχει επιλέξει -ή οδηγείται προς- μια συγκεκριμένη πορεία...'' με την οποία ασχοληθήκαμε και την οποία ενστερνιστήκαμε (προσπαθώντας να εφαρμόσουμε). Είναι αυτή η πορεία που ακολουθήσαμε, και μέσω της οποίας καταστραφήκαμε σε μεγάλο βαθμό, τρέχοντας να προλάβουμε την «Ευρώπη» και τη «Δύση», που μας οδήγησε να πέσουμε τελικά πρώτοι ή από τους πρώτους -και πριν από αυτούς- στο κενό (κάτι που σχεδόν καταφέραμε). Είναι αυτή η πορεία που εξηγεί πράγματα, και όχι η διαχρονική ανεπάρκεια θεσμικής λειτουργίας, η οποία υπάρχει από την εποχή που η Ελλάδα βρίσκοταν σε ανοδική τροχιά (πριν από περίπου έναν αιώνα).

Επισήμανση
[*] Όλα τα προηγούμενα, που παραθέτουμε εντός εισαγωγικών στο [3], δεν είναι καινοφανή. Αποτελούν φαινόμενα ή συμπτώμα αποσύνθεσης και παρακμής (Δεν είναι δυνατόν να συντηρείται ακόμη η εντύπωση πως η «Ευρώπη» ή/και η «Δύση» βρίσκεται σε άνοδο και όχι σε πτώση ή υποχώρηση. Από εδώ ξεκινούν όλα. Η υλική και ηθική αποδυνάμωση, κατάπτωση και παρακμή της λεγόμενης Δύσης ειναι οφθαλμοφανής και πασιφανέστατη για όσες και όσους έχουν μάτια και βλέπουν, και διαθέτουν στοιχειώδη μακροϊστορική ματιά). Αυτές είναι καταστάσεις που τις έχουμε ξανασυναντήσει και επαναλαμβάνονται ιστορικά. Τέλος, κανείς εξώ-ευρωπαϊκός ή έξω-δυτικός παράγοντας ή δρών δεν επέβαλε τα προηγούμενα στην «Ευρώπη» ή/και την «Δύση». Αντίθετα, είναι αυτή η ίδια που επιδίωξε και προσπάθησε να τα επιβάλλει σε άλλους (όπως έκανε στον ίδιο της τον εαυτό).